ΚΑΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΥΧΗΘΩ ΚΑΛΗ ΑΝΑΡΡΩΣΗ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ ΣΤΗΝ ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ ΚΑΙ προτείνω ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ, ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΤΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΘΟΥΜΕ ΕΜΠΡΑΚΤΑ.
ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ:
Νομίζω ότι κι εγώ έχω μιαν ευθύνη που αποπροσανατολίστηκε η συζήτηση εδώ, αλλά το κύριο αίτιο είναι ότι συνήθως στο πλαίσιο αυτών των σχολίων δεν χρησιμοποιούνται επιχειρήματα, δεν γίνονται οι αρμόζουσες σκέψεις και κάποιοι έχουν διαρκώς πατημένη τη σκανδάλη των φραστικών ανοησιών και πυροτεχνημάτων.
Αλλά ας πάμε στο κύριο ζήτημα:
Οι επιθέσεις παρακρατικών, θολωμένων και διαρκώς άρρωστα φανατισμένων είναι ένα παλιό ανθρώπινο, και μάλλον πανανθρώπινο, φαινόμενο. Το βασικό του χαρακτηριστικό όμως είναι η εγκληματική, σωματική (κυρίως) βία που συνοδεύεται και από δειλία: π.χ. μια ομάδα επιτίθεται σε μεμονωμένα (συνήθως αδύναμα) άτομα και (αφού εξεμέσει έρον, «ικανοποιηθεί» δηλαδή ) τρέπεται ραγδαία σε σωτήρια φυγή, ενώ το πολιτικό μόρφωμα (ή έκτρωμα) που βρίσκεται από πίσω τους, συνήθως διαψεύδει ότι έχει σχέση με το έγκλημα. Και σ’ αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει από πίσω το διαρκώς ανανεούμενο ακροδεξιό παρακράτος. Στην περίπτωση του άλλου «πολιτικού» άκρου τα πράγματα είναι κι εκεί θολά αλλά και συχνά έχει παρεισφρήσει με τους τρόπους του το ίδιο το ακροδεξιό παρακράτος ή αναμειγνύει προβοκατόρικα ή αθροιστικά και τις δικές του βίαιες ενέργειες να εγγράφονται στο λογαριασμό των υπέρ-αριστερών, κλπ. Αλλά τουλάχιστον σ’ αυτές τις περιπτώσεις τα αντικείμενα των βίαιων ενεργειών δεν είναι αδύναμοι άνθρωποι αλλά συνήθως υλικά αντικείμενα. Συνήθως, μόνο η ακροδεξιά χτυπάει στο ψαχνό πρόσωπα, με ύπουλο, άρρωστο, λυσσαλέο, σαδιστικό, βάρβαρο, εγκληματικό τρόπο.
Πίσω όμως από τη δειλία και την πώρωση των ομάδων-συμμοριών εγκληματικής βίας υπάρχει και ένας μηχανισμός παραγωγής ψέματος, παραποίησης των δεδομένων της πραγματικότητας και δημιουργίας εικόνων φαντασιακού εχθρού. Στην περίπτωσή μας εικόνες εχθρού είναι οι μετανάστες, οι αντιστασιακοί, οι παντοειδείς «ξένοι», οι αλλόθρησκοι, οι φτωχοί, οι αδύναμοι. Ακόμα και οι γυναίκες εντάσσονται στις εικόνες του φαντασιακού εχθρού, που πρέπει να τιμωρείται και να πληρώνει. Αλλά και κάποιοι οικονομικά δυνάμει ή πραγματικά επιτυχημένοι θεωρούνται εχθροί, αλλά συνήθως για φυλετικούς, ρατσιστικούς ή θρησκευτικούς λόγους: μαύροι, εβραίοι κλπ. μπορεί να ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία . Παλαιότερα ήσαν και οι ομοφυλόφιλοι και οι τσιγγάνοι, πολύ περισσότερο απ’ όσο είναι σήμερα. Επίσης και οι προσωπικοί εχθροί για λόγους που δεν είναι καθόλου ιδεολογικοί ή πολιτικοί. Εδώ το επιχείρημα είναι κάποιο συχνά σκοτεινό αίτιο ή και ακόμα απλά ότι «δεν μου αρέσει η φάτσα τους».
Η συζήτηση εδώ πήγε να προκύψει από ένα γεγονός:
Μια ομάδα που ανήκε στην χρυσή αυγουλίτσα έβρισε, ξυλοκόπησε με ηδονιστική δολοφονική μανία ένα ανυπεράσπιστο άτομο. Η οργάνωση βέβαια έσπευσε να διαψεύσει. Γι αυτό και οι ίδιοι ή άλλοι, άλλης ομάδας της, θα ξαναχτυπήσουν. Γιατί κάποιοι τους προστατεύουν.
Πίσω όμως από αυτό το γεγονός όπως και πίσω από παρόμοια εγκλήματα υπάρχει μηχανισμός που δεν είναι καινούργιος, έχει παράδοση, έχει ιστορία. Η σχετικά πρόσφατη ιστορία του ξεκινάει ήδη από την Κατοχή και τον Εμφύλιο και εντείνεται πριν τη δικτατορία, κρατικοποιείται πλήρως με την δικτατορία του Παπαδόπουλου και του Ιωαννίδη (που είπαν οι ήρωες, τα καμάρια μου !!! το νέο ΟΧΙ, στους Αμερικάνους!!!!) ενώ περνάει πάλι στην «παρανομία» μετά τη δικτατορία και γίνεται πάλι παρακράτος. Εδώ και κάποια χρόνια όμως προσπαθεί να καλυφθεί και πολιτικά και να νομιμοποιηθεί και κοινοβουλευτικά αλλά στην ουσία παραμένει να είναι ένας παρακρατικός μηχανισμός όπου συνδυάζει ακριβώς τις παράνομες δραστηριότητες με τα νόμιμα προνόμια ή την όποια κρατική εξουσία μπορεί να διαθέτουν κάποιοι από αυτούς που τον ενισχύουν.
Δεν όμως είναι μηχανισμός μόνο βίας και τρομοκρατίας:
Σε πολιτικό, ηθικό, κοινωνικό, ιδεολογικό πεδίο κατασκευάζει τα ανάλογα όπλα του. Το βασικό του όπλο όμως είναι, όπως είπα παραπάνω, είναι η κατασκευή δια της παραποίησης και του ψεύδους ή και (αυτό είναι το χειρότερο) δια της μείξης πραγματικού και ψεύδους, κατασκευή εικόνων αξιομίσητου εχθρού, που στην περίπτωσή μας είναι οι μετανάστες, είναι οι αντιστασιακοί της περιόδου της δικτατορίας (‘67-’74), είναι όλοι όσοι δεν αποδέχονται τα ψεύδη των ιδεολογημάτων τους και της παραποίησης των δεδομένων της πραγματικότητας. Επίσης δεν αποδέχονται ότι αξίζουν την οποιαδήποτε «τιμωρία» όπως έγινε και με την άρνηση της Γεωργίας Παπάζογλου να παραλάβει την προκήρυξή τους, γι αυτό και θα έπρεπε η κυρία να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Δικαιούνται δηλαδή και το αλάνθαστο όπως οι πάπες παλαιάς κοπής.
Το κείμενο περί ψευδών περί το Πολυτεχνείο (Νοέμβρ. 1973) είναι αναρτημένο εδώ και χρόνια στο διαδύκτυο ( με την υποσημείωση ότι προέρχεται από την «χρυσή αυγή», ενώ αναφέρεται εκεί και ότι κάποιος ή κάποια Γ. Παπάζογλου το έστειλε παραπέρα, και σίγουρα δεν είναι η κυρία που την έδειραν), όπως και άλλα παρόμοια κείμενα που κυκλοφορούν αλλά ελάχιστα ανησυχούν την πλειοψηφία και τους πολιτικούς. Ήταν λάθος μου να το προσθέσω εδώ χωρίς σχόλια, αν κρίνω από τις αντιδράσεις. Για να επανορθώσω όμως έγραψα το παρόν και παραπέμπω και σε μια άλλη διεύθυνση του ιστόχωρου όπου δίνονται ανάλογες απαντήσεις, ντοκουμέντα, μαρτυρίες και επιχειρήματα, που ανατρέπουν τα ψεύδη περί ψευδών για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου (1973) και εν γένει για την αντιδικτατορική δράση ενός πλήθους ανθρώπων και οργανώσεων:
Full Version: ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!..
Lexrites.com > ΕΛΛΑΔΑ > ΙΣΤΟΡΙΑ
Τώρα, όσο για το θέμα των μεταναστών, που βασικά δεν είναι άσχετο με τη συνολική θεματολογία, δεν μπορεί να εξαντληθεί με ανταλλαγές ύβρεων και διοχέτευση αποθέματος μίσους που έχουν κάποιοι, λίγοι ευτυχώς, από τους «συμπολίτες» μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ, ΔΕΝ ΕΣΤΕΙΛΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ( με αρ. 174976) ΕΠΕΙΔΗ ΜΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ
ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ, ΤΟ ΠΟΛΥ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΜΑΛΙΣΤΑ. ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΗΛΙΘΙΑ ΜΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΒΙΩΣΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ.
ΠΡΟΣΟΧΗ, ΔΕΝ ΕΣΤΕΙΛΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΠΕΙΔΗ ΜΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ
ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ, ΤΟ ΠΟΛΥ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΜΑΛΙΣΤΑ. ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΗΛΙΘΙΑ ΜΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΒΙΩΣΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ.
Γ. Παπάζογλου (αποστολέας) Για άλλη μια χρονιά θα γίνουμε μάρτυρες γραφικών και απιθάνων διηγήσεων διαφόρων ψευδοαντιστασιακών για την δράση τους στην «εξέγερση» του Πολυτεχνείου το 1973. Θα γίνουν διαδηλώσεις, τελετές μνήμης αλλά και δεξιώσεις. Θα γίνουν απ’ ευθείας συνδέσεις στα κανάλια και θα γίνουν πιθανώς, όπως κάθε χρονιά, επεισόδια που θα αναστατώσουν την Αθήνα.
Μετά την Μεταπολίτευση και ιδιαίτερα από το 1975 που εορτάστηκε για πρώτη φορά το Πολυτεχνείο (αφού κατά την πρώτη επέτειο το 1974 ο εορτασμός συνέπεσε με την διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών) έχουν περάσει αρκετά χρόνια, τόσα ώστε το Πολυτεχνείο να χάσει την αρχική του αίγλη που του είχαν προσδώσει οι κατασκευαστές του μύθου και να φθίνει χρονιά με χρονιά μπροστά στα μάτια του ελληνικού λαού.
Τι ήταν όμως πραγματικά το Πολυτεχνείο; Ήταν μια αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση που οδήγησε τη χώρα στην απελευθέρωση από την «στρατιωτική τυραννία» και την «χούντα»; Φυσικά, όχι. Τα γεγονότα του τριημέρου 15, 16 και 17 Νοεμβρίου 1973 στο χώρο του Πολυτεχνείου προγραμματίστηκαν στα γνωστά γραφεία της υπερατλαντικής δύναμης και εφαρμόστηκαν για άλλη μια φορά με επιτυχία τα σχέδια κατασκευής κρίσεων.
Για άλλη μια χρονιά θα γίνουμε μάρτυρες γραφικών και απιθάνων διηγήσεων διαφόρων ψευδοαντιστασιακών για την δράση τους στην «εξέγερση» του Πολυτεχνείου το 1973. Θα γίνουν διαδηλώσεις, τελετές μνήμης αλλά και δεξιώσεις. Θα γίνουν απ’ ευθείας συνδέσεις στα κανάλια και θα γίνουν πιθανώς, όπως κάθε χρονιά, επεισόδια που θα αναστατώσουν την Αθήνα.
Τι ήταν όμως πραγματικά το Πολυτεχνείο; Ήταν μια αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση που οδήγησε τη χώρα στην απελευθέρωση από την «στρατιωτική τυραννία» και την «χούντα»; Φυσικά, όχι. Τα γεγονότα του τριημέρου 15, 16 και 17 Νοεμβρίου 1973 στο χώρο του Πολυτεχνείου προγραμματίστηκαν στα γνωστά γραφεία της υπερατλαντικής δύναμης και εφαρμόστηκαν για άλλη μια φορά με επιτυχία τα σχέδια κατασκευής κρίσεων.
Αφορμή δόθηκε από τα ζητήματα των φοιτητών, αλλά και από τα αιτήματα των κατοίκων των Μεγάρων για την μη απαλλοτρίωση εκτάσεών τους. Αρωγοί στη δημιουργία ζητήματος και αντικυβερνητικών διαδηλώσεων(που σε μια πόλη δύο - δυόμισι εκατομμυρίων την εποχή εκείνη, δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς που να διατείνεται ότι είχαν μαζικό χαρακτήρα), ήσαν οι έλληνες παλαιοκομματικοί οι οποίοι για άλλη μια φορά έπαιξαν το παιχνίδι των ξένων.
Γιατί όμως οι ξένοι, κυρίως οι Αμερικανοί, ήθελαν την κρίση που θα οδηγούσε στην ανατροπή ενός «δικού τους», αντικομουνιστικού και φιλονατοϊκού καθεστώτος; Κατ’ αρχήν οι αξιωματικοί που έκαναν το στρατιωτικό επαναστατικό κίνημα της 21ης Απριλίου δεν ήσαν σε καμία περίπτωση οι αμερικανοθρεμμένοι γόνοι αστικών οικογενειών, αλλά άνθρωποι που προήρχοντο από τη λαϊκή βάση και αυτή ήταν μια από τις αιτίες που οι «σύμμαχοι» αμερικανοί και άγγλοι δεν είδαν με καλό μάτι το καθεστώς της 21ης Απριλίου. Με λίγα λόγια, δεν ήσαν οι δικοί τους, δεν ήσαν αυτοί που ήσαν διατεθειμένοι να παίξουν το δικό τους παιχνίδι. Πράγμα που φάνηκε ξεκάθαρα τον Οκτώβριο του 1973, όταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, δια του Πρωθυπουργού Σπύρου Μαρκεζίνη, αρνήθηκε την παροχή υπηρεσιών προς την Αμερική, την χρήση δηλαδή αεροδρομίων και στρατιωτικών εγκαταστάσεων από τους αμερικανούς προς βοήθειαν των ισραηλινών στον αραβοϊσραηλινό πόλεμο που είχε ξεσπάσει. Το «Όχι» του Γεωργίου Παπαδοπούλου το 1973 είναι εξίσου ιστορικό και βαρύνουσας σημασίας με το «Όχι» του Ιωάννου Μεταξά το 1940, άσχετα αν αυτό δεν οδήγησε σε ένα στρατιωτικό έπος αλλά μέσω της καρικατούρας του Πολυτεχνείου οδήγησε τον ίδιο στην πτώση του και στην απαρχή του μακροχρόνιου δικού του Γολγοθά, που τελείωσε με τον θάνατό του τον Ιούνιο του 1999. Σκαλοπάτι, λοιπόν, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου στα σχέδια των Αμερικανών. Η 17η Νοεμβρίου οδηγεί αυτομάτως στην 20ή Ιουλίου 1974 και στην τουρκική εισβολή.
Το Πολυτεχνείο ξεκίνησε σαν «χαβαλές», στηριγμένο στα επαναστατημένα νιάτα, κάτι σαν κίβδηλο αντίγραφο του Παρισινού Μάη. Βεβαίως στις τάξεις των υποτιθέμενα νεαρών φοιτητών είχαν παρεισφρήσει όχι μόνον κάθε είδους πράκτορες αλλά και αλήτικα και αναρχικά στοιχεία που δεν ήθελαν μόνον την πτώση της «χούντας» αλλά και την κατάλυση κάθε έννοιας κράτους. Κατά βάσιν δεν διέφεραν σε τίποτα και ήταν της ίδιας ψυχοσύνθεσης με τα διάφορα αναρχικά στοιχεία, τους «νεαρούς» που κατακαίουν κάθε τόσο την Αθήνα και πυρπολούν το εθνικό μας σύμβολο, την Ελληνική Σημαία. Πράγματι, εδώ και πολλά χρόνια, ζούμε κάθε Νοέμβριο μία αναπαράσταση των γεγονότων του Νοεμβρίου του 1973. Οι «γνωστοί - άγνωστοι» όπως παραπλανητικά χαρακτηρίζουν τον εσμό των αλητών τα Μ.Μ.Ε., δεν είναι μόνον τα βοθρολύματα του Συστήματος αλλά και γνήσια τέκνα των πατεράδων τους, αυτών που θέλουν να λέγονται «Γενιά του Πολυτεχνείου». Αυτοί που καίνε την Ελληνική Σημαία είναι δημιουργήματα αυτών που εγκατέλειψαν την Ελληνική Σημαία στα ΄Ιμια ή αυτών που θέλουν να εξευτελίσουν την Ελληνική Σημαία όπως με την περίπτωση του αλβανού στη Νέα Μηχανιώνα.
Πολλοί πέρασαν από το Πολυτεχνείο εκείνες τις ημέρες. Ευκαιρία για λίγες στιγμές ασυδοσίας, για καμάκι και χαβαλέ, ή για λίγες «στιγμές χαράς» κατά τα πρότυπα των χίπις. Λίγοι και τυχεροί όμως εγκλωβίστηκαν την τελευταία μέρα. Τυχεροί αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν τον εγκλωβισμό τους για την μετέπειτα πολιτική τους σταδιοδρομία. Είναι αυτοί οι γενειοφόροι και μακρυμάλληδες επαναστάτες του ’73 με την ντουντούκα στο χέρι και με υψωμένη τη γροθιά που κυκλοφορούν τώρα καθωσπρέπει με τις απαστράπτουσες Μερσεντές και κλείνουν δουλειές δισεκατομμυρίων.
Παράμετρος του μύθου τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια που η ηχώ της ακούγεται μέχρι τις μέρες μας είναι οι περίφημοι νεκροί των γεγονότων. Το 1974 ο τότε δήμαρχος Ζωγράφου Δημήτρης Μπέης προχώρησε σε εκσκαφές στον περίβολο του νεκροταφείου Ζωγράφου προκειμένου να ανακαλύψει τους ομαδικούς τάφους των νεκρών του Πολυτεχνείου. Φυσικά τίποτε δεν ανεκαλύφθη, έμεινε όμως η εντύπωση μέσα στην μεταπολιτευτική υστερία. Επισήμως σύμφωνα με το πόρισμα Τσεβά οι νεκροί δεν υπερέβησαν τους δεκαεπτά, όλοι εκτός του χώρου του Πολυτεχνείου και οι πιο πολλοί από αδέσποτες σφαίρες και εξοστρακισμούς εκείνο το βράδυ της 16 προς 17 Νοεμβρίου, αλλά και το επόμενο πρωί. Βεβαίως το να χύνεται αδελφικό αίμα σε επεισόδια ή μη, δεν είναι ό,τι καλύτερο για την σύμπνοια, την ενότητα και το μέλλον ενός λαού. Στην περίπτωση όμως του Πολυτεχνείου, από την αριστερά διανόηση και τα Μ.Μ.Ε. διαπιστώνουμε μια μονόπλευρη αντιμετώπιση. Πέραν του ότι οι αριθμοί και οι κατάλογοι δεν συμπίπτουν ποτέ από χρονιά σε χρονιά αλλά και από κανάλι σε κανάλι, οι νεκροί του Πολυτεχνείου βαπτίζονται ήρωες και με κάθε τρόπο αυτό θα πρέπει να επιβληθεί στην αντίληψη του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα των νέων, ενώ οι μαζικά δολοφονηθέντες του Δεκεμβρίου του 1944 από τους κομμουνιστές ή οι μαζικά δολοφονηθέντες στην ελληνική ύπαιθρο το 1943-44 ή οι πεσόντες του αντισυμμοριακού αγώνα ’46-’49 οι οποίοι έπεσαν και αυτοί από αδελφικό χέρι, αντιμετωπίζονται ως προδότες ή, το χειρότερο, αντιμετωπίζονται ωσάν να μην υπήρξαν ποτέ.
- ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
Ν. Ντερτιλής
Ο Στρατηγός Ντερτιλής δικάστηκε και καταδικάστηκε σε ισόβια ως «υπεύθυνος» για την εισβολή του στρατού στο Πολυτεχνείου. Βρίσκεται στη φυλακή αρνούμενος να δεχτεί να υπογράψει αίτηση χάριτος προς το σημερινό καθεστώς.
Γ. Παπαδόπουλος
Ο Ηγέτης της 21ης Απριλίου. Του έστησαν την «υπόθεση- Πολυτεχνείο» επειδή αρνήθηκε στους αμερικάνους την χρησιμοποίηση της βάσης της Σούδας για την μεταφορά βοήθεια προς το Ισραήλ. Πέθανε στην φυλακή.
Μ. Δαμανάκη
Η «φωνή» του Πολυτεχνείου. Απέτυχε σαν σύζυγος, πολιτικός, αριστερή και τώρα παρακαλάει να την δεχτούν στο ΠΑΣΟΚ. Κορυφαία της στιγμή όταν φώναζε στη βουλή «είμαι εβραία»!
Κ. Λαλιώτης
Έζησε το πολυτεχνείο, από την «απέξω» στηρίχτηκε σε αυτό και αναρριχήθηκε στην πολιτική σκηνή. Συνέχισε να υπερασπίζεται τους εκάστοτε καταληψίες του πολυτεχνείου. Μέχρι πριν λίγους μήνες ήταν υπουργός της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.
- ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΨΕΜΜΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΟΥ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ» ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
Ν. Γ. Μ.
Στα τέλη του 1973 όλα έδειχναν ότι βρισκόμασταν ενώπιον μιας νέας περιόδου θερμών ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Ως γνωστόν, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, είχε ανατραπεί και κατ’ ουσίαν την χώρα κυβερνούσε ο Ταξιάρχος Ιωαννίδης, έχοντας δίπλα του θερμούς συμπαραστάτες πολλούς νέους Αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων, που πίστευαν ότι έρχεται μία νέα περίοδος, καλύτερη, της 21ης Απριλίου. Όλοι αυτοί οι Αξιωματικοί είχαν δει με επιφύλαξη την προσπάθεια πολιτικοποιήσεως του καθεστώτος με την τοποθέτηση του Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη στην πρωθυπουργία της χώρας.
Το μέγα ζήτημα, όμως του καιρού, που κατ’ ουσίαν δρομολόγησε τις εξελίξεις ήταν το γεγονός ότι είχαν ανακαλυφθεί κοιτάσματα πετρελαίου στο Αιγαίο. Οι μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας είχαν ήδη διοργανώσει τις πρώτες ανθελληνικές συγκεντρώσεις στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινουπόλεως, συγκεντρώσεις στις οποίες κυριαρχούσαν τα συνθήματα «Η Κύπρος είναι Τουρκική» και το «Αιγαίο δεν ανήκει μόνο στους Έλληνες». Έγκυρες πηγές λέγουν (και αυτό δεν έχει δει ποτέ το φως της δημοσιότητος…) ότι τον ισχυρό άνδρα του καθεστώτος, Ταξίαρχο Ιωαννίδη, είχε επισκεφθεί κορυφαίος παράγοντας των εταιρειών πετρελαίου και του είχε ζητήσει να σταματήσει η έρευνα στο Αιγαίο… Όσα ακολούθησαν μετά την άρνηση του Ταξίαρχου Ιωαννίδη ήσαν αναμενόμενα…
Εν τω μεταξύ, τους πρώτους μήνες του 1974 τα πράγματα στην Κύπρο μύριζαν μπαρούτι. Ο Στρατηγός Γρίβας, ήρωας μυθικός του νέου Ελληνισμού, πεθαίνει αντάρτης και ένα κενό εξουσίας δημιουργείται στην Ελληνική Μεγαλόνησο. Ο Στρατηγός Ν. Ντερτιλής (τότε Ταξίαρχος), που εκείνη την εποχή βρισκόταν σε δυσμένεια, βλέποντας τις εξελίξεις ζητά από κορυφαίο παράγοντα του καθεστώτος να τοποθετηθεί επιτελάρχης στην Κύπρο. Του το αρνούνται γιατί τον θεωρούν ανεξέλεγκτο. Ίσως εάν βρισκόταν εκεί τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του ’74 ο Ντερτιλής τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Τους ίδιους εκείνους μήνες γίνεται μία προσπάθεια «πολιτικοποιήσεως» του καθεστώτος με νέους προερχόμενους από τον χώρο της παλαιάς νεολαίας ΕΡΕ και της νεολαίας της Ενώσεως Κέντρου. Μεσάζων στις συζητήσεις αυτές ο δικηγόρος Γ.Α. Πολλοί από αυτούς, που πέρασαν από το γραφείο του Γ.Α. και ήσαν συνομιλητές του καθεστώτος Ιωαννίδη στη συνέχεια έγιναν βουλευτές και υπουργοί. Σχετικά με το θέμα δήλωσε πριν λίγες ημέρες ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης μέσα στο κοινοβούλιο:
«Εμείς τον φάκελο της δικτατορίας τον έχουμε κλείσει, όμως αν θέλετε να τον ξανανοίξουμε δεν θα βγει ζημιωμένη η Ν.Δ.». Ευθεία πρόκληση στην οποία κανένας δεν απήντησε…
Τον Ιούλιο του 1974 οι Τούρκοι εισβάλλουν στην Κύπρο. Δημιουργούν ένα προγεφύρωμα γύρω από την Κυρήνεια και κατέχουν μόλις το 3% της Νήσου. Στο πολεμικό συμβούλιο ένας νέος υπουργός προτείνει να τους ρίξουμε στη θάλασσα. Είχαμε και την δύναμη και τα όπλα. Ο Κίσινγκερ πιέζει και μας εξαπατά. Ξεγελά τους ισχυρούς των Αθηνών ότι οι Τούρκοι θα αποχωρήσουν. Τις ίδιες ημέρες ο Μακάριος (που κάποιοι σήμερα θεωρούν ήρωα…) ζητά από την Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο. Στην Αθήνα εκατοντάδες χιλιάδες λαού υποδέχονται με κεριά τον Καραμανλή σαν «σωτήρα» την ίδια στιγμή που ο Αττίλας ετοιμάζεται για το δεύτερο και τρίτο κύμα της επιθέσεώς του. Ο φάκελος της Κύπρου ποτέ δεν άνοιξε και το παραμύθι για τα άδεια κιβώτια με τα όπλα, που κατασκεύασαν οι παρακρατικοί μηχανισμοί, εξακολουθεί μέχρι σήμερα να γίνεται πιστευτό. Στην πραγματικότητα το 1974 η Ελλάδα είχε απόλυτη υπεροπλία απέναντι στην Τουρκία και αυτό που είναι αλήθεια είναι ότι η προδοσία έγινε όχι έξω, αλλά μέσα από τις πύλες της πατρίδος μας.
Ήταν Σεπτέμβριος του 1974 όταν περνώντας από την οδό Πανεπιστημίου είδα αυτοκίνητα να πετούν φέιγ-βολάν ότι κυκλοφορεί και πάλι ο «Ριζοσπάστης» μετά από 25 χρόνια παρανομίας! Λένε πως ο Καραμανλής νομιμοποίησε το Κ.Κ.Ε. Αυτό από μία πλευρά είναι ψέμμα, αφού η αριστερά μετά την μεταπολίτευση είχε πάρει το πάνω χέρι και κανένας δεν μπορούσε να την εμποδίσει. Ο δε Καραμανλής είχε ανάγκη την αριστερά γιατί ήθελε ένα αντίπαλο δέος απέναντι στους εθνικιστές αξιωματικούς, που ήταν ακόμη πανίσχυροι μέσα στις ένοπλες δυνάμεις. Άρχισε τότε να δημιουργείται το μεγάλο παραμύθι της αντίστασης. Χιλιάδες ανθρωπάκια εμφανίστηκαν και παρίσταναν τους αντιστασιακούς, ενώ στην πραγματικότητα είτε έμειναν σιωπηλοί για 7 ολόκληρα χρόνια, είτε ακόμη και έγλυφαν το καθεστώς. Ισχυρίζονται κάποιοι φιλελεύθεροι ότι η «χούντα» έφερε την ιδεολογική και πολιτική επικράτηση της αριστεράς στην Ελλάδα. Λένε ψέμματα και αυτό αποδεικνύεται από τα αποτελέσματα των πρώτων εκλογών της 17ης Νοεμβρίου του 1974, στις οποίες ΠΑΣΟΚ και Ενωμένη Αριστερά (Κ.Κ.Ε., Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού και ΕΔΑ) πήραν μόλις 345.000 ψήφους, ένα 20% δηλαδή του συνόλου των ψήφων. Σήμερα όλοι γνωρίζουμε ότι το ποσοστό αυτό έχει σχεδόν τριπλασιαστεί. Πως έφερε λοιπόν η «χούντα» την αριστερά;
Ένα άλλο σκοτεινό σημείο της ιστορίας εκείνων των κρίσιμων ημερών, που έχουν αφήσει ακόμη μέχρι σήμερα το αποτύπωμά τους στην πολιτική ζωή του τόπου, ήταν η στάση των ηγετικών στελεχών της 21ης Απριλίου. Ευθύνονται οπωσδήποτε γιατί πίστεψαν τον Καραμανλή, που τους εξαπάτησε ωμά και πίστεψαν περισσότερο στα λόγια του, παρά στην καταστροφή της Ελλάδος που ερχότανε και στην εθνική προδοσία της Κύπρου, που είχε ήδη συντελεσθεί. Βέβαια, μετά τους πρώτους μήνες όταν ο Καραμανλής ένοιωσε σίγουρος δεν δίστασε να τους οδηγήσει στα κελιά των φυλακών, λέγοντας το περίφημο «όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια»!
Μέσα σε όλα αυτά, τον Δεκέμβριο του 1975 ανοίγει ο αιμάτινος κύκλος της αριστερής τρομοκρατίας. Δολοφονείται από την «17 Νοέμβρη» ο σταθμάρχης της CIA Ρίτσαρντ Γουέλτς, αλλά κανείς δεν τολμά να το χαρακτηρίσει πολιτικό έγκλημα. Τέσσερις ημέρες μετά την δολοφονία με απόφαση του εισαγγελέως Τσεβά (σύμπτωση;) απαγορεύεται η δημοσίευση πληροφοριών και φωτογραφιών για την υπόθεση Γουέλς και η «Ελευθεροτυπία» κυκλοφορεί με πρωτοσέλιδο τίτλο «Η CIA ΘΥΣΙΑΣΕ ΤΟΝ ΓΟΥΕΛΤΣ», ενώ στο άρθρο που ακολουθεί ισχυρίζεται ότι πίσω από τις σφαίρες που σκότωσαν τον Αμερικανό αξιωματούχο κρύβεται πόλεμος κατασκόπων. Τα ίδια περίπου γράφει και η Καρμανλική «Βραδυνή», ενώ η «Απογευματινή» δημοσιεύει άρθρο με τίτλο «ΤΟΝ ΚΑΘΑΡΙΣΑΝ ΣΑΝ ΔΙΠΛΟ ΠΡΑΚΤΟΡΑ».
Η τρομοκρατία της αριστεράς ήταν για πολλούς λόγους απαραίτητη για το καθεστώς. Επ’ ευκαιρία κανείς ποτέ δεν διατύπωσε την απορία γιατί οι αριστεροί τρομοκράτες δεν σκότωσαν ποτέ έναν αξιωματικό των ενόπλων δυνάμεων, που στο κάτω-κάτω της γραφής ήταν αυτοί που έκαναν την 21η Απριλίου! Η αλήθεια είναι ότι για πολλά χρόνια ο στρατός έδινε μόνιμα τροφή στους εφιάλτες των ισχυρών ανδρών της πολιτικής εξουσίας.
Κοντά σε όλα αυτά και η περίφημη «γενιά του Πολυτεχνείου» με τις ψευτο-αντιστασιακές της δάφνες, οι χιλιάδες ανύπαρκτοι νεκροί και ένα κλίμα νοσηρό, που τελικά επεκράτησε και μετέτρεψε την δημόσια ζωή της χώρας σε μια απόλυτα στον μαρξισμό υποτεταγμένη κατάσταση. Σε όλα αυτά, βεβαίως, μοιραία ήταν η ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας. Όμως η Νέα Δημοκρατία δεν άνοιξε τυχαία τις πύλες του κράτους στην αριστερά. Την είχε ανάγκη γιατί αυτό που φοβόταν ήταν ο Στρατός και οι Εθνικιστές και οι μόνοι που θα μπορούσαν να αποτελέσουν το αντίπαλο δέος ήταν οι αριστεροί, ακόμη και όταν αυτοί ήταν τρομοκράτες…
- ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΨΕΜΜΑΤΑ
Κάθε χρόνο, στα σχολεία όλης της χώρας, γίνεται κυριολεκτικά πλύση εγκεφάλου των παιδιών μας την ημέρα της 17ης Νοεμβρίου. Με ευθύνη του μαρξιστικού κατεστημένου, αλλά και με θλιβερό ουραγό την δήθεν δεξιά Νέα Δημοκρατία, τα παιδιά μας μαθαίνουν πως στο Πολυτεχνείο υπήρξαν χιλιάδες νεκροί! Ανάμεσα στα μεγάλα ψέμματα, που λέγονται την ημέρα αυτή, είναι και ότι το τεθωρακισμένο, που έριξε την πύλη του Πολυτεχνείου δολοφόνησε, καταπλακώνοντάς τους… φοιτητές!!! Φυσικά κάτι τέτοιο όχι μόνον δεν ισχύει, αλλά και ο αξιωματικός του τεθωρακισμένου, που οδηγούσε το συγκεκριμένο άρμα αθωώθηκε στην περίφημη δίκη του Πολυτεχνείου. Μάλιστα έδωσε συνέντευξη στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ».
- «ΑΙΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ»
Δηλητηριάζουν τις ψυχές των παιδιών μας κάθε 17η Νοέμβρη στα σχολεία, επαναλαμβάνοντας τα τερατώδη ψεύδη τους περί των δήθεν χιλιάδων νεκρών… Από κοντά και οι εφημερίδες με τα διάφορα δημοσιεύματά τους. Όπως ένα του Βήματος, στο οποίο μιλά για 10 νεκρούς στο Ρυθμιστικό Κέντρο, δηλαδή το σημερινό Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο, πτώματα αγνώστου ταυτότητος! Σχετικά με το ζήτημα στο πόρισμα Τσεβά αναφέρονται τα εξής:
«…Και ούτω κατά την τραγικήν εκείνην νύκτα των γεγονότων, 16 προς 17 Νοεμβρίου 1973, ένδεκα πτώματα αγνώστων νέων διακομίζονται εις το Ρυθμιστικόν Κέντρον Αθηνών, άτινα όμως, πλην ενός -κατά τα επίσημα στοιχεία του νοσοκομείου-, ουδαμού εμφανίζονται, ούτε καταχωρούνται!».
Επί της ουσίας δηλαδή ουδέν! Πτώματα αγνώστων, που ουδέποτε αναζήτησαν οι συγγενείς τους, που ποτέ δεν ανακαλύφθηκε ο τάφος τους και αν αυτό δεν είναι παραμύθι, τότε τι είναι;
Γ. Παπάζογλου (αποστολέας) Για άλλη μια χρονιά θα γίνουμε μάρτυρες γραφικών και απιθάνων διηγήσεων διαφόρων ψευδοαντιστασιακών για την δράση τους στην «εξέγερση» του Πολυτεχνείου το 1973. Θα γίνουν διαδηλώσεις, τελετές μνήμης αλλά και δεξιώσεις. Θα γίνουν απ’ ευθείας συνδέσεις στα κανάλια και θα γίνουν πιθανώς, όπως κάθε χρονιά, επεισόδια που θα αναστατώσουν την Αθήνα.
Μετά την Μεταπολίτευση και ιδιαίτερα από το 1975 που εορτάστηκε για πρώτη φορά το Πολυτεχνείο (αφού κατά την πρώτη επέτειο το 1974 ο εορτασμός συνέπεσε με την διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών) έχουν περάσει αρκετά χρόνια, τόσα ώστε το Πολυτεχνείο να χάσει την αρχική του αίγλη που του είχαν προσδώσει οι κατασκευαστές του μύθου και να φθίνει χρονιά με χρονιά μπροστά στα μάτια του ελληνικού λαού.
Τι ήταν όμως πραγματικά το Πολυτεχνείο; Ήταν μια αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση που οδήγησε τη χώρα στην απελευθέρωση από την «στρατιωτική τυραννία» και την «χούντα»; Φυσικά, όχι. Τα γεγονότα του τριημέρου 15, 16 και 17 Νοεμβρίου 1973 στο χώρο του Πολυτεχνείου προγραμματίστηκαν στα γνωστά γραφεία της υπερατλαντικής δύναμης και εφαρμόστηκαν για άλλη μια φορά με επιτυχία τα σχέδια κατασκευής κρίσεων.
Για άλλη μια χρονιά θα γίνουμε μάρτυρες γραφικών και απιθάνων διηγήσεων διαφόρων ψευδοαντιστασιακών για την δράση τους στην «εξέγερση» του Πολυτεχνείου το 1973. Θα γίνουν διαδηλώσεις, τελετές μνήμης αλλά και δεξιώσεις. Θα γίνουν απ’ ευθείας συνδέσεις στα κανάλια και θα γίνουν πιθανώς, όπως κάθε χρονιά, επεισόδια που θα αναστατώσουν την Αθήνα.
Τι ήταν όμως πραγματικά το Πολυτεχνείο; Ήταν μια αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση που οδήγησε τη χώρα στην απελευθέρωση από την «στρατιωτική τυραννία» και την «χούντα»; Φυσικά, όχι. Τα γεγονότα του τριημέρου 15, 16 και 17 Νοεμβρίου 1973 στο χώρο του Πολυτεχνείου προγραμματίστηκαν στα γνωστά γραφεία της υπερατλαντικής δύναμης και εφαρμόστηκαν για άλλη μια φορά με επιτυχία τα σχέδια κατασκευής κρίσεων.
Αφορμή δόθηκε από τα ζητήματα των φοιτητών, αλλά και από τα αιτήματα των κατοίκων των Μεγάρων για την μη απαλλοτρίωση εκτάσεών τους. Αρωγοί στη δημιουργία ζητήματος και αντικυβερνητικών διαδηλώσεων(που σε μια πόλη δύο - δυόμισι εκατομμυρίων την εποχή εκείνη, δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς που να διατείνεται ότι είχαν μαζικό χαρακτήρα), ήσαν οι έλληνες παλαιοκομματικοί οι οποίοι για άλλη μια φορά έπαιξαν το παιχνίδι των ξένων.
Γιατί όμως οι ξένοι, κυρίως οι Αμερικανοί, ήθελαν την κρίση που θα οδηγούσε στην ανατροπή ενός «δικού τους», αντικομουνιστικού και φιλονατοϊκού καθεστώτος; Κατ’ αρχήν οι αξιωματικοί που έκαναν το στρατιωτικό επαναστατικό κίνημα της 21ης Απριλίου δεν ήσαν σε καμία περίπτωση οι αμερικανοθρεμμένοι γόνοι αστικών οικογενειών, αλλά άνθρωποι που προήρχοντο από τη λαϊκή βάση και αυτή ήταν μια από τις αιτίες που οι «σύμμαχοι» αμερικανοί και άγγλοι δεν είδαν με καλό μάτι το καθεστώς της 21ης Απριλίου. Με λίγα λόγια, δεν ήσαν οι δικοί τους, δεν ήσαν αυτοί που ήσαν διατεθειμένοι να παίξουν το δικό τους παιχνίδι. Πράγμα που φάνηκε ξεκάθαρα τον Οκτώβριο του 1973, όταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, δια του Πρωθυπουργού Σπύρου Μαρκεζίνη, αρνήθηκε την παροχή υπηρεσιών προς την Αμερική, την χρήση δηλαδή αεροδρομίων και στρατιωτικών εγκαταστάσεων από τους αμερικανούς προς βοήθειαν των ισραηλινών στον αραβοϊσραηλινό πόλεμο που είχε ξεσπάσει. Το «Όχι» του Γεωργίου Παπαδοπούλου το 1973 είναι εξίσου ιστορικό και βαρύνουσας σημασίας με το «Όχι» του Ιωάννου Μεταξά το 1940, άσχετα αν αυτό δεν οδήγησε σε ένα στρατιωτικό έπος αλλά μέσω της καρικατούρας του Πολυτεχνείου οδήγησε τον ίδιο στην πτώση του και στην απαρχή του μακροχρόνιου δικού του Γολγοθά, που τελείωσε με τον θάνατό του τον Ιούνιο του 1999. Σκαλοπάτι, λοιπόν, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου στα σχέδια των Αμερικανών. Η 17η Νοεμβρίου οδηγεί αυτομάτως στην 20ή Ιουλίου 1974 και στην τουρκική εισβολή.
Το Πολυτεχνείο ξεκίνησε σαν «χαβαλές», στηριγμένο στα επαναστατημένα νιάτα, κάτι σαν κίβδηλο αντίγραφο του Παρισινού Μάη. Βεβαίως στις τάξεις των υποτιθέμενα νεαρών φοιτητών είχαν παρεισφρήσει όχι μόνον κάθε είδους πράκτορες αλλά και αλήτικα και αναρχικά στοιχεία που δεν ήθελαν μόνον την πτώση της «χούντας» αλλά και την κατάλυση κάθε έννοιας κράτους. Κατά βάσιν δεν διέφεραν σε τίποτα και ήταν της ίδιας ψυχοσύνθεσης με τα διάφορα αναρχικά στοιχεία, τους «νεαρούς» που κατακαίουν κάθε τόσο την Αθήνα και πυρπολούν το εθνικό μας σύμβολο, την Ελληνική Σημαία. Πράγματι, εδώ και πολλά χρόνια, ζούμε κάθε Νοέμβριο μία αναπαράσταση των γεγονότων του Νοεμβρίου του 1973. Οι «γνωστοί - άγνωστοι» όπως παραπλανητικά χαρακτηρίζουν τον εσμό των αλητών τα Μ.Μ.Ε., δεν είναι μόνον τα βοθρολύματα του Συστήματος αλλά και γνήσια τέκνα των πατεράδων τους, αυτών που θέλουν να λέγονται «Γενιά του Πολυτεχνείου». Αυτοί που καίνε την Ελληνική Σημαία είναι δημιουργήματα αυτών που εγκατέλειψαν την Ελληνική Σημαία στα ΄Ιμια ή αυτών που θέλουν να εξευτελίσουν την Ελληνική Σημαία όπως με την περίπτωση του αλβανού στη Νέα Μηχανιώνα.
Πολλοί πέρασαν από το Πολυτεχνείο εκείνες τις ημέρες. Ευκαιρία για λίγες στιγμές ασυδοσίας, για καμάκι και χαβαλέ, ή για λίγες «στιγμές χαράς» κατά τα πρότυπα των χίπις. Λίγοι και τυχεροί όμως εγκλωβίστηκαν την τελευταία μέρα. Τυχεροί αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν τον εγκλωβισμό τους για την μετέπειτα πολιτική τους σταδιοδρομία. Είναι αυτοί οι γενειοφόροι και μακρυμάλληδες επαναστάτες του ’73 με την ντουντούκα στο χέρι και με υψωμένη τη γροθιά που κυκλοφορούν τώρα καθωσπρέπει με τις απαστράπτουσες Μερσεντές και κλείνουν δουλειές δισεκατομμυρίων.
Παράμετρος του μύθου τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια που η ηχώ της ακούγεται μέχρι τις μέρες μας είναι οι περίφημοι νεκροί των γεγονότων. Το 1974 ο τότε δήμαρχος Ζωγράφου Δημήτρης Μπέης προχώρησε σε εκσκαφές στον περίβολο του νεκροταφείου Ζωγράφου προκειμένου να ανακαλύψει τους ομαδικούς τάφους των νεκρών του Πολυτεχνείου. Φυσικά τίποτε δεν ανεκαλύφθη, έμεινε όμως η εντύπωση μέσα στην μεταπολιτευτική υστερία. Επισήμως σύμφωνα με το πόρισμα Τσεβά οι νεκροί δεν υπερέβησαν τους δεκαεπτά, όλοι εκτός του χώρου του Πολυτεχνείου και οι πιο πολλοί από αδέσποτες σφαίρες και εξοστρακισμούς εκείνο το βράδυ της 16 προς 17 Νοεμβρίου, αλλά και το επόμενο πρωί. Βεβαίως το να χύνεται αδελφικό αίμα σε επεισόδια ή μη, δεν είναι ό,τι καλύτερο για την σύμπνοια, την ενότητα και το μέλλον ενός λαού. Στην περίπτωση όμως του Πολυτεχνείου, από την αριστερά διανόηση και τα Μ.Μ.Ε. διαπιστώνουμε μια μονόπλευρη αντιμετώπιση. Πέραν του ότι οι αριθμοί και οι κατάλογοι δεν συμπίπτουν ποτέ από χρονιά σε χρονιά αλλά και από κανάλι σε κανάλι, οι νεκροί του Πολυτεχνείου βαπτίζονται ήρωες και με κάθε τρόπο αυτό θα πρέπει να επιβληθεί στην αντίληψη του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα των νέων, ενώ οι μαζικά δολοφονηθέντες του Δεκεμβρίου του 1944 από τους κομμουνιστές ή οι μαζικά δολοφονηθέντες στην ελληνική ύπαιθρο το 1943-44 ή οι πεσόντες του αντισυμμοριακού αγώνα ’46-’49 οι οποίοι έπεσαν και αυτοί από αδελφικό χέρι, αντιμετωπίζονται ως προδότες ή, το χειρότερο, αντιμετωπίζονται ωσάν να μην υπήρξαν ποτέ.
- ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
Ν. Ντερτιλής
Ο Στρατηγός Ντερτιλής δικάστηκε και καταδικάστηκε σε ισόβια ως «υπεύθυνος» για την εισβολή του στρατού στο Πολυτεχνείου. Βρίσκεται στη φυλακή αρνούμενος να δεχτεί να υπογράψει αίτηση χάριτος προς το σημερινό καθεστώς.
Γ. Παπαδόπουλος
Ο Ηγέτης της 21ης Απριλίου. Του έστησαν την «υπόθεση- Πολυτεχνείο» επειδή αρνήθηκε στους αμερικάνους την χρησιμοποίηση της βάσης της Σούδας για την μεταφορά βοήθεια προς το Ισραήλ. Πέθανε στην φυλακή.
Μ. Δαμανάκη
Η «φωνή» του Πολυτεχνείου. Απέτυχε σαν σύζυγος, πολιτικός, αριστερή και τώρα παρακαλάει να την δεχτούν στο ΠΑΣΟΚ. Κορυφαία της στιγμή όταν φώναζε στη βουλή «είμαι εβραία»!
Κ. Λαλιώτης
Έζησε το πολυτεχνείο, από την «απέξω» στηρίχτηκε σε αυτό και αναρριχήθηκε στην πολιτική σκηνή. Συνέχισε να υπερασπίζεται τους εκάστοτε καταληψίες του πολυτεχνείου. Μέχρι πριν λίγους μήνες ήταν υπουργός της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.
- ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΨΕΜΜΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΟΥ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ» ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
Ν. Γ. Μ.
Στα τέλη του 1973 όλα έδειχναν ότι βρισκόμασταν ενώπιον μιας νέας περιόδου θερμών ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Ως γνωστόν, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, είχε ανατραπεί και κατ’ ουσίαν την χώρα κυβερνούσε ο Ταξιάρχος Ιωαννίδης, έχοντας δίπλα του θερμούς συμπαραστάτες πολλούς νέους Αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων, που πίστευαν ότι έρχεται μία νέα περίοδος, καλύτερη, της 21ης Απριλίου. Όλοι αυτοί οι Αξιωματικοί είχαν δει με επιφύλαξη την προσπάθεια πολιτικοποιήσεως του καθεστώτος με την τοποθέτηση του Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη στην πρωθυπουργία της χώρας.
Το μέγα ζήτημα, όμως του καιρού, που κατ’ ουσίαν δρομολόγησε τις εξελίξεις ήταν το γεγονός ότι είχαν ανακαλυφθεί κοιτάσματα πετρελαίου στο Αιγαίο. Οι μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας είχαν ήδη διοργανώσει τις πρώτες ανθελληνικές συγκεντρώσεις στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινουπόλεως, συγκεντρώσεις στις οποίες κυριαρχούσαν τα συνθήματα «Η Κύπρος είναι Τουρκική» και το «Αιγαίο δεν ανήκει μόνο στους Έλληνες». Έγκυρες πηγές λέγουν (και αυτό δεν έχει δει ποτέ το φως της δημοσιότητος…) ότι τον ισχυρό άνδρα του καθεστώτος, Ταξίαρχο Ιωαννίδη, είχε επισκεφθεί κορυφαίος παράγοντας των εταιρειών πετρελαίου και του είχε ζητήσει να σταματήσει η έρευνα στο Αιγαίο… Όσα ακολούθησαν μετά την άρνηση του Ταξίαρχου Ιωαννίδη ήσαν αναμενόμενα…
Εν τω μεταξύ, τους πρώτους μήνες του 1974 τα πράγματα στην Κύπρο μύριζαν μπαρούτι. Ο Στρατηγός Γρίβας, ήρωας μυθικός του νέου Ελληνισμού, πεθαίνει αντάρτης και ένα κενό εξουσίας δημιουργείται στην Ελληνική Μεγαλόνησο. Ο Στρατηγός Ν. Ντερτιλής (τότε Ταξίαρχος), που εκείνη την εποχή βρισκόταν σε δυσμένεια, βλέποντας τις εξελίξεις ζητά από κορυφαίο παράγοντα του καθεστώτος να τοποθετηθεί επιτελάρχης στην Κύπρο. Του το αρνούνται γιατί τον θεωρούν ανεξέλεγκτο. Ίσως εάν βρισκόταν εκεί τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του ’74 ο Ντερτιλής τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Τους ίδιους εκείνους μήνες γίνεται μία προσπάθεια «πολιτικοποιήσεως» του καθεστώτος με νέους προερχόμενους από τον χώρο της παλαιάς νεολαίας ΕΡΕ και της νεολαίας της Ενώσεως Κέντρου. Μεσάζων στις συζητήσεις αυτές ο δικηγόρος Γ.Α. Πολλοί από αυτούς, που πέρασαν από το γραφείο του Γ.Α. και ήσαν συνομιλητές του καθεστώτος Ιωαννίδη στη συνέχεια έγιναν βουλευτές και υπουργοί. Σχετικά με το θέμα δήλωσε πριν λίγες ημέρες ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης μέσα στο κοινοβούλιο:
«Εμείς τον φάκελο της δικτατορίας τον έχουμε κλείσει, όμως αν θέλετε να τον ξανανοίξουμε δεν θα βγει ζημιωμένη η Ν.Δ.». Ευθεία πρόκληση στην οποία κανένας δεν απήντησε…
Τον Ιούλιο του 1974 οι Τούρκοι εισβάλλουν στην Κύπρο. Δημιουργούν ένα προγεφύρωμα γύρω από την Κυρήνεια και κατέχουν μόλις το 3% της Νήσου. Στο πολεμικό συμβούλιο ένας νέος υπουργός προτείνει να τους ρίξουμε στη θάλασσα. Είχαμε και την δύναμη και τα όπλα. Ο Κίσινγκερ πιέζει και μας εξαπατά. Ξεγελά τους ισχυρούς των Αθηνών ότι οι Τούρκοι θα αποχωρήσουν. Τις ίδιες ημέρες ο Μακάριος (που κάποιοι σήμερα θεωρούν ήρωα…) ζητά από την Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο. Στην Αθήνα εκατοντάδες χιλιάδες λαού υποδέχονται με κεριά τον Καραμανλή σαν «σωτήρα» την ίδια στιγμή που ο Αττίλας ετοιμάζεται για το δεύτερο και τρίτο κύμα της επιθέσεώς του. Ο φάκελος της Κύπρου ποτέ δεν άνοιξε και το παραμύθι για τα άδεια κιβώτια με τα όπλα, που κατασκεύασαν οι παρακρατικοί μηχανισμοί, εξακολουθεί μέχρι σήμερα να γίνεται πιστευτό. Στην πραγματικότητα το 1974 η Ελλάδα είχε απόλυτη υπεροπλία απέναντι στην Τουρκία και αυτό που είναι αλήθεια είναι ότι η προδοσία έγινε όχι έξω, αλλά μέσα από τις πύλες της πατρίδος μας.
Ήταν Σεπτέμβριος του 1974 όταν περνώντας από την οδό Πανεπιστημίου είδα αυτοκίνητα να πετούν φέιγ-βολάν ότι κυκλοφορεί και πάλι ο «Ριζοσπάστης» μετά από 25 χρόνια παρανομίας! Λένε πως ο Καραμανλής νομιμοποίησε το Κ.Κ.Ε. Αυτό από μία πλευρά είναι ψέμμα, αφού η αριστερά μετά την μεταπολίτευση είχε πάρει το πάνω χέρι και κανένας δεν μπορούσε να την εμποδίσει. Ο δε Καραμανλής είχε ανάγκη την αριστερά γιατί ήθελε ένα αντίπαλο δέος απέναντι στους εθνικιστές αξιωματικούς, που ήταν ακόμη πανίσχυροι μέσα στις ένοπλες δυνάμεις. Άρχισε τότε να δημιουργείται το μεγάλο παραμύθι της αντίστασης. Χιλιάδες ανθρωπάκια εμφανίστηκαν και παρίσταναν τους αντιστασιακούς, ενώ στην πραγματικότητα είτε έμειναν σιωπηλοί για 7 ολόκληρα χρόνια, είτε ακόμη και έγλυφαν το καθεστώς. Ισχυρίζονται κάποιοι φιλελεύθεροι ότι η «χούντα» έφερε την ιδεολογική και πολιτική επικράτηση της αριστεράς στην Ελλάδα. Λένε ψέμματα και αυτό αποδεικνύεται από τα αποτελέσματα των πρώτων εκλογών της 17ης Νοεμβρίου του 1974, στις οποίες ΠΑΣΟΚ και Ενωμένη Αριστερά (Κ.Κ.Ε., Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού και ΕΔΑ) πήραν μόλις 345.000 ψήφους, ένα 20% δηλαδή του συνόλου των ψήφων. Σήμερα όλοι γνωρίζουμε ότι το ποσοστό αυτό έχει σχεδόν τριπλασιαστεί. Πως έφερε λοιπόν η «χούντα» την αριστερά;
Ένα άλλο σκοτεινό σημείο της ιστορίας εκείνων των κρίσιμων ημερών, που έχουν αφήσει ακόμη μέχρι σήμερα το αποτύπωμά τους στην πολιτική ζωή του τόπου, ήταν η στάση των ηγετικών στελεχών της 21ης Απριλίου. Ευθύνονται οπωσδήποτε γιατί πίστεψαν τον Καραμανλή, που τους εξαπάτησε ωμά και πίστεψαν περισσότερο στα λόγια του, παρά στην καταστροφή της Ελλάδος που ερχότανε και στην εθνική προδοσία της Κύπρου, που είχε ήδη συντελεσθεί. Βέβαια, μετά τους πρώτους μήνες όταν ο Καραμανλής ένοιωσε σίγουρος δεν δίστασε να τους οδηγήσει στα κελιά των φυλακών, λέγοντας το περίφημο «όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια»!
Μέσα σε όλα αυτά, τον Δεκέμβριο του 1975 ανοίγει ο αιμάτινος κύκλος της αριστερής τρομοκρατίας. Δολοφονείται από την «17 Νοέμβρη» ο σταθμάρχης της CIA Ρίτσαρντ Γουέλτς, αλλά κανείς δεν τολμά να το χαρακτηρίσει πολιτικό έγκλημα. Τέσσερις ημέρες μετά την δολοφονία με απόφαση του εισαγγελέως Τσεβά (σύμπτωση;) απαγορεύεται η δημοσίευση πληροφοριών και φωτογραφιών για την υπόθεση Γουέλς και η «Ελευθεροτυπία» κυκλοφορεί με πρωτοσέλιδο τίτλο «Η CIA ΘΥΣΙΑΣΕ ΤΟΝ ΓΟΥΕΛΤΣ», ενώ στο άρθρο που ακολουθεί ισχυρίζεται ότι πίσω από τις σφαίρες που σκότωσαν τον Αμερικανό αξιωματούχο κρύβεται πόλεμος κατασκόπων. Τα ίδια περίπου γράφει και η Καρμανλική «Βραδυνή», ενώ η «Απογευματινή» δημοσιεύει άρθρο με τίτλο «ΤΟΝ ΚΑΘΑΡΙΣΑΝ ΣΑΝ ΔΙΠΛΟ ΠΡΑΚΤΟΡΑ».
Η τρομοκρατία της αριστεράς ήταν για πολλούς λόγους απαραίτητη για το καθεστώς. Επ’ ευκαιρία κανείς ποτέ δεν διατύπωσε την απορία γιατί οι αριστεροί τρομοκράτες δεν σκότωσαν ποτέ έναν αξιωματικό των ενόπλων δυνάμεων, που στο κάτω-κάτω της γραφής ήταν αυτοί που έκαναν την 21η Απριλίου! Η αλήθεια είναι ότι για πολλά χρόνια ο στρατός έδινε μόνιμα τροφή στους εφιάλτες των ισχυρών ανδρών της πολιτικής εξουσίας.
Κοντά σε όλα αυτά και η περίφημη «γενιά του Πολυτεχνείου» με τις ψευτο-αντιστασιακές της δάφνες, οι χιλιάδες ανύπαρκτοι νεκροί και ένα κλίμα νοσηρό, που τελικά επεκράτησε και μετέτρεψε την δημόσια ζωή της χώρας σε μια απόλυτα στον μαρξισμό υποτεταγμένη κατάσταση. Σε όλα αυτά, βεβαίως, μοιραία ήταν η ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας. Όμως η Νέα Δημοκρατία δεν άνοιξε τυχαία τις πύλες του κράτους στην αριστερά. Την είχε ανάγκη γιατί αυτό που φοβόταν ήταν ο Στρατός και οι Εθνικιστές και οι μόνοι που θα μπορούσαν να αποτελέσουν το αντίπαλο δέος ήταν οι αριστεροί, ακόμη και όταν αυτοί ήταν τρομοκράτες…
- ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΨΕΜΜΑΤΑ
Κάθε χρόνο, στα σχολεία όλης της χώρας, γίνεται κυριολεκτικά πλύση εγκεφάλου των παιδιών μας την ημέρα της 17ης Νοεμβρίου. Με ευθύνη του μαρξιστικού κατεστημένου, αλλά και με θλιβερό ουραγό την δήθεν δεξιά Νέα Δημοκρατία, τα παιδιά μας μαθαίνουν πως στο Πολυτεχνείο υπήρξαν χιλιάδες νεκροί! Ανάμεσα στα μεγάλα ψέμματα, που λέγονται την ημέρα αυτή, είναι και ότι το τεθωρακισμένο, που έριξε την πύλη του Πολυτεχνείου δολοφόνησε, καταπλακώνοντάς τους… φοιτητές!!! Φυσικά κάτι τέτοιο όχι μόνον δεν ισχύει, αλλά και ο αξιωματικός του τεθωρακισμένου, που οδηγούσε το συγκεκριμένο άρμα αθωώθηκε στην περίφημη δίκη του Πολυτεχνείου. Μάλιστα έδωσε συνέντευξη στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ».
- «ΑΙΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ»
Δηλητηριάζουν τις ψυχές των παιδιών μας κάθε 17η Νοέμβρη στα σχολεία, επαναλαμβάνοντας τα τερατώδη ψεύδη τους περί των δήθεν χιλιάδων νεκρών… Από κοντά και οι εφημερίδες με τα διάφορα δημοσιεύματά τους. Όπως ένα του Βήματος, στο οποίο μιλά για 10 νεκρούς στο Ρυθμιστικό Κέντρο, δηλαδή το σημερινό Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο, πτώματα αγνώστου ταυτότητος! Σχετικά με το ζήτημα στο πόρισμα Τσεβά αναφέρονται τα εξής:
«…Και ούτω κατά την τραγικήν εκείνην νύκτα των γεγονότων, 16 προς 17 Νοεμβρίου 1973, ένδεκα πτώματα αγνώστων νέων διακομίζονται εις το Ρυθμιστικόν Κέντρον Αθηνών, άτινα όμως, πλην ενός -κατά τα επίσημα στοιχεία του νοσοκομείου-, ουδαμού εμφανίζονται, ούτε καταχωρούνται!».
Επί της ουσίας δηλαδή ουδέν! Πτώματα αγνώστων, που ουδέποτε αναζήτησαν οι συγγενείς τους, που ποτέ δεν ανακαλύφθηκε ο τάφος τους και αν αυτό δεν είναι παραμύθι, τότε τι είναι;
Πολλά και “ζουμερά” είναι τα ανοιχτά θέματα που θα βρει εδώ στη Θεσσαλονίκη ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης. Έρχεται τη Δευτέρα, για να παραστεί στην εκδήλωση παρουσίασης του νέου του βιβλίου “Ελευθερία”, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 7 μ.μ. στο ξενοδοχείο “Πόρτο Παλάς”. Το πάνελ αυτών που θα μιλήσουν για το βιβλίο από μόνο του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ξεχωρίζει βέβαια ο νομάρχης Θεσσαλονίκης Παναγιώτης Ψωμιάδης, ο οποίος στο παρελθόν είχε χαρακτηρίσει τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ “πολιτικό πατριώτη που δεν συμβιβάζεται και δεν τσαλακώνεται”. Δίπλα του θα καθίσει ο πρόεδρος της Φιλοσοφικής του ΑΠΘ Σ. Δεληβογιατζής και ο καθηγητής του Δημοκρίτειου Γ. Παπάζογλου. Παραδίπλα ο τέως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Λ. Κωνσταντινίδης. Την εκδήλωση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Άγγελος Κολοκοτρώνης. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι κ. Κωνταντινίδης και Κολοκοτρώνης έχουν δεχτεί προτάσεις από τον ΛΑΟΣ να είναι υποψήφιοι βουλευτές στη Α΄ Θεσσαλονίκης.
ΠΗΓΗ: εφημ.. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
ΕΡΩΤΗΜΑ: Ποιος γνωρίζει για το δημοκρατικό ή αντιδικτατορικό παρελθόν αυτών των ΠΡΟΕΔΡΩΝ και ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΩΝ; ΚΑΝΕΝΑΣ Ε !!!! ????
Η πρωτοφανής δίωξη μιας φοιτητικής παράταξης από πανεπιστημιακό δάσκαλο
Οι φοιτητές στο εδώλιο
"Οι πολιτικές διαφορές δεν λύνονται στα δικαστήρια"
(«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ», 18/3/2001)
ΤΗΝ ΕΡΧΟΜΕΝΗ Πέμπτη, στην Κομοτηνή εκδικάζεται μια ασυνήθιστη υπόθεση. Ενας καθηγητής Πανεπιστημίου έχει μηνύσει δέκα φοιτητές του, δηλαδή μια ολόκληρη φοιτητική παράταξη, και ζητεί την ποινική τους τιμωρία. Πρόκειται για τον κ. Γεώργιο Παπάζογλου, πρόεδρο του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο της Θράκης. Αφορμή της μήνυσης είναι ένα έγγραφο της Φοιτητικής Ανεξάρτητης Παράταξης προς το Φοιτητικό Σύλλογο του Πολυτεχνείου Ξάνθης, με το οποίο καταγγέλλεται η αυταρχική του συμπεριφορά και γίνεται αναφορά σε ένα δημοσίευμα των "Νέων" (29/11/1989), στο οποίο ο κ. Παπάζογλου χαρακτηριζόταν "συνεργάτης του υπεύθυνου σπουδαστικού της Ασφάλειας στην περίοδο της χούντας".
Οποιο κι αν είναι το περιεχόμενο των φοιτητικών απόψεων, η μαζική δίωξη μιας παράταξης είναι πρωτοφανές γεγονός και προκάλεσε έντονες διαμαρτυρίες από όλο το πολιτικό φάσμα. Είναι αδιανόητο να οδηγεί ένας ακαδημαϊκός δάσκαλος τους φοιτητές του στα δικαστήρια. Σχετικές ανακοινώσεις εκδόθηκαν από τη νεολαία ΠΑΣΟΚ ("καταγγέλλουμε και καταδικάζουμε την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης από τον καθηγητή κ. Παπάζογλου"), την ΚΝΕ ("τέτοιου είδους ενέργειες που στόχο έχουν να επιβάλουν σιγή νεκροταφείου σε όποιον έχει διαφορετική άποψη, μας γυρνάνε σε άλλες εποχές και σίγουρα βρίσκουν αντίθετους το σύνολο των φοιτητών, της νεολαίας, του δημοκρατικού λαού της"), τη νεολαία ΣΥΝ ("η υποβολή μήνυσης εναντίον φοιτητών συγκεκριμένου πολιτικού χώρου ξυπνάει στις μνήμες όλων μας στιγμές που έχουν γραφτεί με μαύρα γράμματα στην ελληνική ιστορία, ξυπνά μνήμες επταετίας και γεννά συνειρμούς άσχημους για τη δημοκρατία που υπάρχει (;) σε όλο το τμήμα"), το ΔΗΚΚΙ ("η προσπάθεια ποινικοποίησης της φοιτητικής έκφρασης και η επιχειρούμενη προσπάθεια φίμωσης της νεολαίας δεν συνάδουν με το ελεύθερο και σύγχρονο πανεπιστήμιο που οραματιζόμαστε"). Ακόμα και ο βουλευτής Ξάνθης της Νέας Δημοκρατίας Αλέξανδρος Κοντός καταδίκασε "την ποινικοποίηση της ακαδημαϊκής ζωής, ιδίως όταν αυτή στρέφεται κατά φοιτητών. Είναι αυτονόητο ότι ο καθένας μπορεί να προστατεύσει την τιμή του, όταν νομίζει ότι αυτή θίγεται. Αλλά δεν θεωρώ ότι αρμόζει σε πανεπιστημιακό δάσκαλο να μηνύει φοιτητές του χωρίς να έχει εξαντλήσει τα μέσα που του παρέχει η ακαδημαϊκή δεοντολογία".
Σχετικά ψηφίσματα έχουν εκδοθεί και από το Σύλλογο Φοιτητών Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης, το Σύλλογο Φοιτητών Νομικής "Κώστας Βάρναλης", τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του ΑΠΘ, τους μεταπτυχιακούς του Τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου κ.λπ.
Περί δημοκρατικού ήθους
Στο επίκεντρο της μήνυσης του κ. Παπάζογλου βρίσκεται η αναφορά των φοιτητών στη δράση του κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, όταν φοιτούσε στα Γιάννινα. Η αναφορά αυτή βασίζεται σε ένα σημαντικό δεδομένο: το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης απέρριψε την υποψηφιότητα του κ. Παπάζογλου για τη θέση υφηγητή στη Φιλοσοφική Σχολή το 1984, επειδή ετέθη ζήτημα "δημοκρατικού ήθους". Υπήρξαν, δηλαδή, έγγραφες μαρτυρίες δύο καθηγητών και ενός φοιτητή ότι υπήρξε συνεργάτης της χούντας. Οι μαρτυρίες αυτές μέτρησαν στην απόρριψή του από το ΑΠΘ.
Ο κ. Παπάζογλου υπέβαλε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση στους τρεις κατηγόρους του. Η υπόθεση εκδικάστηκε από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης στις 28 Νοεμβρίου 1989. Το δικαστήριο κατέληξε σε μια σολομώντεια απόφαση (αρ.11283). Κατ' αρχάς αθώωσε τους κατηγορούμενους, με το σκεπτικό ότι "απλώς μετέφεραν τα όσα είχαν πληροφορηθεί, από καθήκον και δικαιολογημένο ενδιαφέρον για τη στελέχωση του πανεπιστημίου από καθηγητές που διαπνέονται από δημοκρατικές αντιλήψεις". Από την άλλη μεριά, οι δικαστές δεν αποδέχθηκαν τις αιτιάσεις εναντίον του κ. Παπάζογλου.
Εμειναν, λοιπόν, όλοι ικανοποιημένοι. Οι καθηγητές πρώτα πρώτα, που αθωώθηκαν, αλλά και ο κ. Παπάζογλου, που χρησιμοποίησε αυτή την απόφαση ως επιχείρημα ότι "όλα όσα ανέφεραν οι δύο δημοκράτες καθηγητές ήσαν ψεύδη" (βλ. επιστολή Παπάζογλου στην «Ελευθεροτυπία», 13/6/1993).
Αν θέλουμε να ακριβολογούμε, η δικαστική αυτή απόφαση δεν αναφέρει πουθενά ότι όλα αυτά "ήσαν ψεύδη". Αναφέρει απλώς ότι "δεν αποδείχθηκε ότι ο μηνυτής υπήρξε χαφιές ή συνεργάτης της Ασφάλειας ή τεταρτοαυγουστιανός". Αλλά πώς μπορούσαν να "αποδειχθούν" όλα αυτά, δεκαπέντε χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση; Οποιος συμμετείχε στην προσπάθεια αποχουντοποίησης των πανεπιστημίων το 1974-1975, γνωρίζει ότι "αποδείξεις συνεργασίας με τη χούντα" ήταν πολύ δύσκολο να συγκεντρωθούν, ακόμα και για ανθρώπους με εξόφθαλμη εμπλοκή σε ασφαλίτικους μηχανισμούς.
Αλλά ακόμα και κάτω από τις δυσκολίες αυτές, η δικαστική απόφαση του 1989 περιέχει ορισμένες αξιοπρόσεκτες διαπιστώσεις: "Αποδείχθηκε ότι ο πολιτικός ενάγων κάποιες φορές θεάθηκε να συμβαδίζει με τον τότε υπεύθυνο του σπουδαστικού τμήματος της Ασφάλειας Ιωαννίνων, υπομοίραρχο Κονιστή". Ο ίδιος ο κ. Παπάζογλου στην κατάθεσή του είχε αρνηθεί κάθε σχέση με τον Κονιστή: "Τον κ. Κονιστή δεν τον ξέρω, μόνο ακουστά (τον έχω). Αργότερα έμαθα ότι ήταν υπομοίραρχος".
Οποιος διαβάσει τα πρακτικά της δίκης αυτής μπορεί να βγάλει και άλλα ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Από τη μια μεριά, στο πλευρό του κ. Παπάζογλου καταθέτει ένα μέλος του διορισμένου από τη χούντα διοικητικού συμβουλίου των φοιτητών. Από την άλλη πλευρά βρίσκονται τα στελέχη του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος στα Γιάννινα και ανάμεσά τους ξεχωρίζει η αξέχαστη ηρωική Πόπη Βουτσινά, η οποία καταθέτει το αυτονόητο: "Κατά τη γνώμη που επικρατούσε τότε, όποιος έκανε παρέα με τον Κονιστή ήταν φιλοχουντικός και πιθανόν χαφιές".
Είναι ασφαλώς άχαρη η προσπάθεια να ανασυσταθεί το κλίμα της Μεταπολίτευσης τρεις δεκαετίες αργότερα. Ποιος ασχολείται σήμερα με τη λειψή "αποχουντοποίηση" των ΑΕΙ; Ποιος άραγε θυμάται ότι ο κ. Αλέξανδρος Κατσαντώνης είχε παυθεί οριστικά από καθηγητής από το Ειδικό Πειθαρχικό Συμβούλιο ως συνεργάτης της δικτατορίας; Ολοι "καθηγητή" τον ανεβάζουν και "καθηγητή" τον κατεβάζουν στα τηλεοπτικά παράθυρα. Ποιος θυμάται ότι την ίδια τύχη είχε και ο Στέφανος Δεληκωστόπουλος; Τώρα τον τιμούν όλοι οι δημοκράτες στο Μέγαρο Μουσικής. Και ποιος ενοχλείται που το δεξί χέρι του Λάκη Ιωαννίδη διεκδικεί την πρυτανεία του Παντείου; Το διδακτικό προσωπικό του ιδρύματος του εκδίδει αμέσως πιστοποιητικό δημοκρατικών φρονημάτων.
Οχι ταγματασφαλίτης, αλλά χίτης
Από όσο γνωρίζουμε, στη μεταπολιτευτική ιστορία των ΑΕΙ υπάρχει μόνο μία παρόμοια περίπτωση μαζικής, δηλαδή, μήνυσης που υπέβαλε καθηγητής σε εκπροσώπους φοιτητών, με παρεμφερές μάλιστα περιεχόμενο. Το 1975 ο Πέτρος Θεοδωρακάκος, ο οποίος κατείχε την έδρα της Σωματικής Αγωγής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, υπέβαλε μήνυση στο 9μελές Διοικητικό Συμβούλιο της Αρχιτεκτονικής Σχολής - το πρώτο δημοκρατικά εκλεγμένο όργανο των φοιτητών της σχολής. Ο μηνυτής καταλόγιζε στους φοιτητές το γεγονός ότι "εις τας πινακίδας 'αποχουντοποίησης' της Σχολής Αρχιτεκτόνων αναγράφεται το όνομά μου με κόκκινα γράμματα και κατηγορούμαι ότι ήμουν Ταγματασφαλίτης στη Μάνη, ότι επίεζα τους σπουδαστάς να μετέχουν εις τας παρελάσεις και εις επισκέψεις στρατιωτικών μονάδων, ότι έγραφα εις τον Αρχηγόν της δικτατορίας και ότι διωρίσθην μετά την συνταξιοδότησίν μου".
Τη μόνη κατηγορία που πρόβαλε ο Θεοδωρακάκος στη μήνυσή του ήταν η πρώτη, ότι δηλαδή υπήρξε ταγματασφαλίτης. Και είχε δίκιο! Από τους μάρτυρες που κλήθηκαν, δεν αποδείχθηκε ότι υπήρξε ταγματασφαλίτης. Υπήρξαν απλώς μαρτυρίες ότι υπήρξε ...χίτης την περίοδο της Κατοχής! Οι φοιτητές υποχρεώθηκαν να παραδεχθούν δημοσίως ότι παραπληροφορήθηκαν. Βέβαια ο Θεοδωρακάκος δεν ήταν κανένας τυχαίος. Ολες οι άλλες κατηγορίες αποδείχθηκαν περίτρανα. Ηταν πατεντάτος χουντικός και διατηρούσε προσωπική επαφή με τον Παπαδόπουλο. Στη δικογραφία υπήρχε και επιστολή του προς το δικτάτορα, τον οποίο αποκαλούσε "Αρχηγό" και του εκδήλωνε την "αδελφική αγάπη" του. "Δεν μου διαφεύγει το γεγονός της εντόνου απασχολήσεώς Σας διά την σωτηρίαν και την προκοπήν του Εθνικού Σκάφους", έγραφε ο Θεοδωρακάκος στον Παπαδόπουλο και πρόσθετε:
"Ορμώμενος, όμως, από πραγματικά αισθήματα φιλίας, αγάπης και ειλικρινούς θαυμασμού διά το ιστορικόν έργον Σας, τολμώ να Σας απασχολήσω (...)".
Για το πολιτικό ποιόν του Θεοδωρακάκου κατέθεσαν επιφανείς αντιστασιακοί και δημοκράτες καθηγητές του ΕΜΠ, οι οποίοι τεκμηρίωσαν όλες τις άλλες κατηγορίες, αλλά ματαίως. Ο πολύ χουντικός και ολίγον χίτης δεν αποδείχθηκε ταγματασφαλίτης, οπότε η μήνυσή του ευδοκίμησε εν μέρει. Φυσικά στο Πολυτεχνείο δεν ξαναπάτησε (είχε απολυθεί από τον Οκτώβριο του 1974), αλλά έφυγε "δικαιωμένος" ότι έσυρε στα δικαστήρια τους φοιτητές και τους έβγαλε ψεύτες! Η διδακτική αυτή ιστορία μάς δείχνει τη δυσκολία της "αποχουντοποίησης", ακόμα και σε ακραίες περιπτώσεις ανθρώπων που είχαν δημόσια εκθέσει το φιλοχουντισμό τους.
Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι η υπόθεση Θεοδωρακάκου έχει και άλλες ομοιότητες με την υπόθεση Παπάζογλου, πέραν της μαζικής ποινικής δίωξης των φοιτητών "τους". Νιώθουμε πάντως τον πειρασμό να παρατηρήσουμε ότι ο κ. Παπάζογλου είχε πολλές ευκαιρίες να αποδείξει έμπρακτα ότι όλες αυτές οι κατηγορίες που του αποδόθηκαν κατά καιρούς ήταν αστήρικτες και άδικες. Με την τελευταία του αυτή πολιτική πράξη, δηλαδή τη μαζική προσαγωγή των ίδιων του των φοιτητών στα δικαστήρια, φοβόμαστε ότι ο κ. Παπάζογλου χάνει την τελευταία ευκαιρία να διαψεύσει επί της ουσίας τους κατηγόρους του. Ακόμα κι αν "πετύχει" την καταδίκη των φοιτητών του -πράγμα εξαιρετικά δύσκολο-, στην ακαδημαϊκή ιστορία θα μείνει ως ο καθηγητής που έσυρε στα δικαστήρια μια ολόκληρη φοιτητική παράταξη.
Τα σχόλια του χρήστη
ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ. Ναι, έτσι λέγεται η κοπέλλα. ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ !
ΚΑΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΥΧΗΘΩ ΚΑΛΗ ΑΝΑΡΡΩΣΗ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ ΣΤΗΝ ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ ΚΑΙ προτείνω ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ, ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΤΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΘΟΥΜΕ ΕΜΠΡΑΚΤΑ.
ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ:
Νομίζω ότι κι εγώ έχω μιαν ευθύνη που αποπροσανατολίστηκε η συζήτηση εδώ, αλλά το κύριο αίτιο είναι ότι συνήθως στο πλαίσιο αυτών των σχολίων δεν χρησιμοποιούνται επιχειρήματα, δεν γίνονται οι αρμόζουσες σκέψεις και κάποιοι έχουν διαρκώς πατημένη τη σκανδάλη των φραστικών ανοησιών και πυροτεχνημάτων.
Αλλά ας πάμε στο κύριο ζήτημα:
Οι επιθέσεις παρακρατικών, θολωμένων και διαρκώς άρρωστα φανατισμένων είναι ένα παλιό ανθρώπινο, και μάλλον πανανθρώπινο, φαινόμενο. Το βασικό του χαρακτηριστικό όμως είναι η εγκληματική, σωματική (κυρίως) βία που συνοδεύεται και από δειλία: π.χ. μια ομάδα επιτίθεται σε μεμονωμένα (συνήθως αδύναμα) άτομα και (αφού εξεμέσει έρον, «ικανοποιηθεί» δηλαδή ) τρέπεται ραγδαία σε σωτήρια φυγή, ενώ το πολιτικό μόρφωμα (ή έκτρωμα) που βρίσκεται από πίσω τους, συνήθως διαψεύδει ότι έχει σχέση με το έγκλημα. Και σ’ αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει από πίσω το διαρκώς ανανεούμενο ακροδεξιό παρακράτος. Στην περίπτωση του άλλου «πολιτικού» άκρου τα πράγματα είναι κι εκεί θολά αλλά και συχνά έχει παρεισφρήσει με τους τρόπους του το ίδιο το ακροδεξιό παρακράτος ή αναμειγνύει προβοκατόρικα ή αθροιστικά και τις δικές του βίαιες ενέργειες να εγγράφονται στο λογαριασμό των υπέρ-αριστερών, κλπ. Αλλά τουλάχιστον σ’ αυτές τις περιπτώσεις τα αντικείμενα των βίαιων ενεργειών δεν είναι αδύναμοι άνθρωποι αλλά συνήθως υλικά αντικείμενα. Συνήθως, μόνο η ακροδεξιά χτυπάει στο ψαχνό πρόσωπα, με ύπουλο, άρρωστο, λυσσαλέο, σαδιστικό, βάρβαρο, εγκληματικό τρόπο.
Πίσω όμως από τη δειλία και την πώρωση των ομάδων-συμμοριών εγκληματικής βίας υπάρχει και ένας μηχανισμός παραγωγής ψέματος, παραποίησης των δεδομένων της πραγματικότητας και δημιουργίας εικόνων φαντασιακού εχθρού. Στην περίπτωσή μας εικόνες εχθρού είναι οι μετανάστες, οι αντιστασιακοί, οι παντοειδείς «ξένοι», οι αλλόθρησκοι, οι φτωχοί, οι αδύναμοι. Ακόμα και οι γυναίκες εντάσσονται στις εικόνες του φαντασιακού εχθρού, που πρέπει να τιμωρείται και να πληρώνει. Αλλά και κάποιοι οικονομικά δυνάμει ή πραγματικά επιτυχημένοι θεωρούνται εχθροί, αλλά συνήθως για φυλετικούς, ρατσιστικούς ή θρησκευτικούς λόγους: μαύροι, εβραίοι κλπ. μπορεί να ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία . Παλαιότερα ήσαν και οι ομοφυλόφιλοι και οι τσιγγάνοι, πολύ περισσότερο απ’ όσο είναι σήμερα. Επίσης και οι προσωπικοί εχθροί για λόγους που δεν είναι καθόλου ιδεολογικοί ή πολιτικοί. Εδώ το επιχείρημα είναι κάποιο συχνά σκοτεινό αίτιο ή και ακόμα απλά ότι «δεν μου αρέσει η φάτσα τους».
Η συζήτηση εδώ πήγε να προκύψει από ένα γεγονός:
Μια ομάδα που ανήκε στην χρυσή αυγουλίτσα έβρισε, ξυλοκόπησε με ηδονιστική δολοφονική μανία ένα ανυπεράσπιστο άτομο. Η οργάνωση βέβαια έσπευσε να διαψεύσει. Γι αυτό και οι ίδιοι ή άλλοι, άλλης ομάδας της, θα ξαναχτυπήσουν. Γιατί κάποιοι τους προστατεύουν.
Πίσω όμως από αυτό το γεγονός όπως και πίσω από παρόμοια εγκλήματα υπάρχει μηχανισμός που δεν είναι καινούργιος, έχει παράδοση, έχει ιστορία. Η σχετικά πρόσφατη ιστορία του ξεκινάει ήδη από την Κατοχή και τον Εμφύλιο και εντείνεται πριν τη δικτατορία, κρατικοποιείται πλήρως με την δικτατορία του Παπαδόπουλου και του Ιωαννίδη (που είπαν οι ήρωες, τα καμάρια μου !!! το νέο ΟΧΙ, στους Αμερικάνους!!!!) ενώ περνάει πάλι στην «παρανομία» μετά τη δικτατορία και γίνεται πάλι παρακράτος. Εδώ και κάποια χρόνια όμως προσπαθεί να καλυφθεί και πολιτικά και να νομιμοποιηθεί και κοινοβουλευτικά αλλά στην ουσία παραμένει να είναι ένας παρακρατικός μηχανισμός όπου συνδυάζει ακριβώς τις παράνομες δραστηριότητες με τα νόμιμα προνόμια ή την όποια κρατική εξουσία μπορεί να διαθέτουν κάποιοι από αυτούς που τον ενισχύουν.
Δεν όμως είναι μηχανισμός μόνο βίας και τρομοκρατίας:
Σε πολιτικό, ηθικό, κοινωνικό, ιδεολογικό πεδίο κατασκευάζει τα ανάλογα όπλα του. Το βασικό του όπλο όμως είναι, όπως είπα παραπάνω, είναι η κατασκευή δια της παραποίησης και του ψεύδους ή και (αυτό είναι το χειρότερο) δια της μείξης πραγματικού και ψεύδους, κατασκευή εικόνων αξιομίσητου εχθρού, που στην περίπτωσή μας είναι οι μετανάστες, είναι οι αντιστασιακοί της περιόδου της δικτατορίας (‘67-’74), είναι όλοι όσοι δεν αποδέχονται τα ψεύδη των ιδεολογημάτων τους και της παραποίησης των δεδομένων της πραγματικότητας. Επίσης δεν αποδέχονται ότι αξίζουν την οποιαδήποτε «τιμωρία» όπως έγινε και με την άρνηση της Γεωργίας Παπάζογλου να παραλάβει την προκήρυξή τους, γι αυτό και θα έπρεπε η κυρία να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Δικαιούνται δηλαδή και το αλάνθαστο όπως οι πάπες παλαιάς κοπής.
Το κείμενο περί ψευδών περί το Πολυτεχνείο (Νοέμβρ. 1973) είναι αναρτημένο εδώ και χρόνια στο διαδύκτυο ( με την υποσημείωση ότι προέρχεται από την «χρυσή αυγή», ενώ αναφέρεται εκεί και ότι κάποιος ή κάποια Γ. Παπάζογλου το έστειλε παραπέρα, και σίγουρα δεν είναι η κυρία που την έδειραν), όπως και άλλα παρόμοια κείμενα που κυκλοφορούν αλλά ελάχιστα ανησυχούν την πλειοψηφία και τους πολιτικούς. Ήταν λάθος μου να το προσθέσω εδώ χωρίς σχόλια, αν κρίνω από τις αντιδράσεις. Για να επανορθώσω όμως έγραψα το παρόν και παραπέμπω και σε μια άλλη διεύθυνση του ιστόχωρου όπου δίνονται ανάλογες απαντήσεις, ντοκουμέντα, μαρτυρίες και επιχειρήματα, που ανατρέπουν τα ψεύδη περί ψευδών για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου (1973) και εν γένει για την αντιδικτατορική δράση ενός πλήθους ανθρώπων και οργανώσεων:
Full Version: ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!..
Lexrites.com > ΕΛΛΑΔΑ > ΙΣΤΟΡΙΑ
Τώρα, όσο για το θέμα των μεταναστών, που βασικά δεν είναι άσχετο με τη συνολική θεματολογία, δεν μπορεί να εξαντληθεί με ανταλλαγές ύβρεων και διοχέτευση αποθέματος μίσους που έχουν κάποιοι, λίγοι ευτυχώς, από τους «συμπολίτες» μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ, ΔΕΝ ΕΣΤΕΙΛΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ( με αρ. 174976) ΕΠΕΙΔΗ ΜΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ
ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ, ΤΟ ΠΟΛΥ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΜΑΛΙΣΤΑ. ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΗΛΙΘΙΑ ΜΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΒΙΩΣΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ.
ΠΡΟΣΟΧΗ, ΔΕΝ ΕΣΤΕΙΛΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΠΕΙΔΗ ΜΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ
ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ, ΤΟ ΠΟΛΥ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΜΑΛΙΣΤΑ. ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΗΛΙΘΙΑ ΜΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΒΙΩΣΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ.
ΑΝΑΔΗΜΟΔΙΕΥΣΗ ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ:
www.meandros.net
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: 31 ΧΡΟΝΙΑ ΨΕΜΑΤΑ _POSTEDON Τρίτη, Νοέμβριος 16, 2004 - 06:58 μμ EET Από Γ. Παπάζογλου
Γ. Παπάζογλου (αποστολέας) Για άλλη μια χρονιά θα γίνουμε μάρτυρες γραφικών και απιθάνων διηγήσεων διαφόρων ψευδοαντιστασιακών για την δράση τους στην «εξέγερση» του Πολυτεχνείου το 1973. Θα γίνουν διαδηλώσεις, τελετές μνήμης αλλά και δεξιώσεις. Θα γίνουν απ’ ευθείας συνδέσεις στα κανάλια και θα γίνουν πιθανώς, όπως κάθε χρονιά, επεισόδια που θα αναστατώσουν την Αθήνα.
Μετά την Μεταπολίτευση και ιδιαίτερα από το 1975 που εορτάστηκε για πρώτη φορά το Πολυτεχνείο (αφού κατά την πρώτη επέτειο το 1974 ο εορτασμός συνέπεσε με την διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών) έχουν περάσει αρκετά χρόνια, τόσα ώστε το Πολυτεχνείο να χάσει την αρχική του αίγλη που του είχαν προσδώσει οι κατασκευαστές του μύθου και να φθίνει χρονιά με χρονιά μπροστά στα μάτια του ελληνικού λαού.
Τι ήταν όμως πραγματικά το Πολυτεχνείο; Ήταν μια αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση που οδήγησε τη χώρα στην απελευθέρωση από την «στρατιωτική τυραννία» και την «χούντα»; Φυσικά, όχι. Τα γεγονότα του τριημέρου 15, 16 και 17 Νοεμβρίου 1973 στο χώρο του Πολυτεχνείου προγραμματίστηκαν στα γνωστά γραφεία της υπερατλαντικής δύναμης και εφαρμόστηκαν για άλλη μια φορά με επιτυχία τα σχέδια κατασκευής κρίσεων.
Για άλλη μια χρονιά θα γίνουμε μάρτυρες γραφικών και απιθάνων διηγήσεων διαφόρων ψευδοαντιστασιακών για την δράση τους στην «εξέγερση» του Πολυτεχνείου το 1973. Θα γίνουν διαδηλώσεις, τελετές μνήμης αλλά και δεξιώσεις. Θα γίνουν απ’ ευθείας συνδέσεις στα κανάλια και θα γίνουν πιθανώς, όπως κάθε χρονιά, επεισόδια που θα αναστατώσουν την Αθήνα.
Τι ήταν όμως πραγματικά το Πολυτεχνείο; Ήταν μια αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση που οδήγησε τη χώρα στην απελευθέρωση από την «στρατιωτική τυραννία» και την «χούντα»; Φυσικά, όχι. Τα γεγονότα του τριημέρου 15, 16 και 17 Νοεμβρίου 1973 στο χώρο του Πολυτεχνείου προγραμματίστηκαν στα γνωστά γραφεία της υπερατλαντικής δύναμης και εφαρμόστηκαν για άλλη μια φορά με επιτυχία τα σχέδια κατασκευής κρίσεων.
Αφορμή δόθηκε από τα ζητήματα των φοιτητών, αλλά και από τα αιτήματα των κατοίκων των Μεγάρων για την μη απαλλοτρίωση εκτάσεών τους. Αρωγοί στη δημιουργία ζητήματος και αντικυβερνητικών διαδηλώσεων(που σε μια πόλη δύο - δυόμισι εκατομμυρίων την εποχή εκείνη, δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς που να διατείνεται ότι είχαν μαζικό χαρακτήρα), ήσαν οι έλληνες παλαιοκομματικοί οι οποίοι για άλλη μια φορά έπαιξαν το παιχνίδι των ξένων.
Γιατί όμως οι ξένοι, κυρίως οι Αμερικανοί, ήθελαν την κρίση που θα οδηγούσε στην ανατροπή ενός «δικού τους», αντικομουνιστικού και φιλονατοϊκού καθεστώτος; Κατ’ αρχήν οι αξιωματικοί που έκαναν το στρατιωτικό επαναστατικό κίνημα της 21ης Απριλίου δεν ήσαν σε καμία περίπτωση οι αμερικανοθρεμμένοι γόνοι αστικών οικογενειών, αλλά άνθρωποι που προήρχοντο από τη λαϊκή βάση και αυτή ήταν μια από τις αιτίες που οι «σύμμαχοι» αμερικανοί και άγγλοι δεν είδαν με καλό μάτι το καθεστώς της 21ης Απριλίου. Με λίγα λόγια, δεν ήσαν οι δικοί τους, δεν ήσαν αυτοί που ήσαν διατεθειμένοι να παίξουν το δικό τους παιχνίδι. Πράγμα που φάνηκε ξεκάθαρα τον Οκτώβριο του 1973, όταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, δια του Πρωθυπουργού Σπύρου Μαρκεζίνη, αρνήθηκε την παροχή υπηρεσιών προς την Αμερική, την χρήση δηλαδή αεροδρομίων και στρατιωτικών εγκαταστάσεων από τους αμερικανούς προς βοήθειαν των ισραηλινών στον αραβοϊσραηλινό πόλεμο που είχε ξεσπάσει. Το «Όχι» του Γεωργίου Παπαδοπούλου το 1973 είναι εξίσου ιστορικό και βαρύνουσας σημασίας με το «Όχι» του Ιωάννου Μεταξά το 1940, άσχετα αν αυτό δεν οδήγησε σε ένα στρατιωτικό έπος αλλά μέσω της καρικατούρας του Πολυτεχνείου οδήγησε τον ίδιο στην πτώση του και στην απαρχή του μακροχρόνιου δικού του Γολγοθά, που τελείωσε με τον θάνατό του τον Ιούνιο του 1999. Σκαλοπάτι, λοιπόν, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου στα σχέδια των Αμερικανών. Η 17η Νοεμβρίου οδηγεί αυτομάτως στην 20ή Ιουλίου 1974 και στην τουρκική εισβολή.
Το Πολυτεχνείο ξεκίνησε σαν «χαβαλές», στηριγμένο στα επαναστατημένα νιάτα, κάτι σαν κίβδηλο αντίγραφο του Παρισινού Μάη. Βεβαίως στις τάξεις των υποτιθέμενα νεαρών φοιτητών είχαν παρεισφρήσει όχι μόνον κάθε είδους πράκτορες αλλά και αλήτικα και αναρχικά στοιχεία που δεν ήθελαν μόνον την πτώση της «χούντας» αλλά και την κατάλυση κάθε έννοιας κράτους. Κατά βάσιν δεν διέφεραν σε τίποτα και ήταν της ίδιας ψυχοσύνθεσης με τα διάφορα αναρχικά στοιχεία, τους «νεαρούς» που κατακαίουν κάθε τόσο την Αθήνα και πυρπολούν το εθνικό μας σύμβολο, την Ελληνική Σημαία. Πράγματι, εδώ και πολλά χρόνια, ζούμε κάθε Νοέμβριο μία αναπαράσταση των γεγονότων του Νοεμβρίου του 1973. Οι «γνωστοί - άγνωστοι» όπως παραπλανητικά χαρακτηρίζουν τον εσμό των αλητών τα Μ.Μ.Ε., δεν είναι μόνον τα βοθρολύματα του Συστήματος αλλά και γνήσια τέκνα των πατεράδων τους, αυτών που θέλουν να λέγονται «Γενιά του Πολυτεχνείου». Αυτοί που καίνε την Ελληνική Σημαία είναι δημιουργήματα αυτών που εγκατέλειψαν την Ελληνική Σημαία στα ΄Ιμια ή αυτών που θέλουν να εξευτελίσουν την Ελληνική Σημαία όπως με την περίπτωση του αλβανού στη Νέα Μηχανιώνα.
Πολλοί πέρασαν από το Πολυτεχνείο εκείνες τις ημέρες. Ευκαιρία για λίγες στιγμές ασυδοσίας, για καμάκι και χαβαλέ, ή για λίγες «στιγμές χαράς» κατά τα πρότυπα των χίπις. Λίγοι και τυχεροί όμως εγκλωβίστηκαν την τελευταία μέρα. Τυχεροί αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν τον εγκλωβισμό τους για την μετέπειτα πολιτική τους σταδιοδρομία. Είναι αυτοί οι γενειοφόροι και μακρυμάλληδες επαναστάτες του ’73 με την ντουντούκα στο χέρι και με υψωμένη τη γροθιά που κυκλοφορούν τώρα καθωσπρέπει με τις απαστράπτουσες Μερσεντές και κλείνουν δουλειές δισεκατομμυρίων.
Παράμετρος του μύθου τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια που η ηχώ της ακούγεται μέχρι τις μέρες μας είναι οι περίφημοι νεκροί των γεγονότων. Το 1974 ο τότε δήμαρχος Ζωγράφου Δημήτρης Μπέης προχώρησε σε εκσκαφές στον περίβολο του νεκροταφείου Ζωγράφου προκειμένου να ανακαλύψει τους ομαδικούς τάφους των νεκρών του Πολυτεχνείου. Φυσικά τίποτε δεν ανεκαλύφθη, έμεινε όμως η εντύπωση μέσα στην μεταπολιτευτική υστερία. Επισήμως σύμφωνα με το πόρισμα Τσεβά οι νεκροί δεν υπερέβησαν τους δεκαεπτά, όλοι εκτός του χώρου του Πολυτεχνείου και οι πιο πολλοί από αδέσποτες σφαίρες και εξοστρακισμούς εκείνο το βράδυ της 16 προς 17 Νοεμβρίου, αλλά και το επόμενο πρωί. Βεβαίως το να χύνεται αδελφικό αίμα σε επεισόδια ή μη, δεν είναι ό,τι καλύτερο για την σύμπνοια, την ενότητα και το μέλλον ενός λαού. Στην περίπτωση όμως του Πολυτεχνείου, από την αριστερά διανόηση και τα Μ.Μ.Ε. διαπιστώνουμε μια μονόπλευρη αντιμετώπιση. Πέραν του ότι οι αριθμοί και οι κατάλογοι δεν συμπίπτουν ποτέ από χρονιά σε χρονιά αλλά και από κανάλι σε κανάλι, οι νεκροί του Πολυτεχνείου βαπτίζονται ήρωες και με κάθε τρόπο αυτό θα πρέπει να επιβληθεί στην αντίληψη του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα των νέων, ενώ οι μαζικά δολοφονηθέντες του Δεκεμβρίου του 1944 από τους κομμουνιστές ή οι μαζικά δολοφονηθέντες στην ελληνική ύπαιθρο το 1943-44 ή οι πεσόντες του αντισυμμοριακού αγώνα ’46-’49 οι οποίοι έπεσαν και αυτοί από αδελφικό χέρι, αντιμετωπίζονται ως προδότες ή, το χειρότερο, αντιμετωπίζονται ωσάν να μην υπήρξαν ποτέ.
- ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
Ν. Ντερτιλής
Ο Στρατηγός Ντερτιλής δικάστηκε και καταδικάστηκε σε ισόβια ως «υπεύθυνος» για την εισβολή του στρατού στο Πολυτεχνείου. Βρίσκεται στη φυλακή αρνούμενος να δεχτεί να υπογράψει αίτηση χάριτος προς το σημερινό καθεστώς.
Γ. Παπαδόπουλος
Ο Ηγέτης της 21ης Απριλίου. Του έστησαν την «υπόθεση- Πολυτεχνείο» επειδή αρνήθηκε στους αμερικάνους την χρησιμοποίηση της βάσης της Σούδας για την μεταφορά βοήθεια προς το Ισραήλ. Πέθανε στην φυλακή.
Μ. Δαμανάκη
Η «φωνή» του Πολυτεχνείου. Απέτυχε σαν σύζυγος, πολιτικός, αριστερή και τώρα παρακαλάει να την δεχτούν στο ΠΑΣΟΚ. Κορυφαία της στιγμή όταν φώναζε στη βουλή «είμαι εβραία»!
Κ. Λαλιώτης
Έζησε το πολυτεχνείο, από την «απέξω» στηρίχτηκε σε αυτό και αναρριχήθηκε στην πολιτική σκηνή. Συνέχισε να υπερασπίζεται τους εκάστοτε καταληψίες του πολυτεχνείου. Μέχρι πριν λίγους μήνες ήταν υπουργός της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.
- ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΨΕΜΜΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΟΥ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ» ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
Ν. Γ. Μ.
Στα τέλη του 1973 όλα έδειχναν ότι βρισκόμασταν ενώπιον μιας νέας περιόδου θερμών ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Ως γνωστόν, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, είχε ανατραπεί και κατ’ ουσίαν την χώρα κυβερνούσε ο Ταξιάρχος Ιωαννίδης, έχοντας δίπλα του θερμούς συμπαραστάτες πολλούς νέους Αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων, που πίστευαν ότι έρχεται μία νέα περίοδος, καλύτερη, της 21ης Απριλίου. Όλοι αυτοί οι Αξιωματικοί είχαν δει με επιφύλαξη την προσπάθεια πολιτικοποιήσεως του καθεστώτος με την τοποθέτηση του Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη στην πρωθυπουργία της χώρας.
Το μέγα ζήτημα, όμως του καιρού, που κατ’ ουσίαν δρομολόγησε τις εξελίξεις ήταν το γεγονός ότι είχαν ανακαλυφθεί κοιτάσματα πετρελαίου στο Αιγαίο. Οι μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας είχαν ήδη διοργανώσει τις πρώτες ανθελληνικές συγκεντρώσεις στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινουπόλεως, συγκεντρώσεις στις οποίες κυριαρχούσαν τα συνθήματα «Η Κύπρος είναι Τουρκική» και το «Αιγαίο δεν ανήκει μόνο στους Έλληνες». Έγκυρες πηγές λέγουν (και αυτό δεν έχει δει ποτέ το φως της δημοσιότητος…) ότι τον ισχυρό άνδρα του καθεστώτος, Ταξίαρχο Ιωαννίδη, είχε επισκεφθεί κορυφαίος παράγοντας των εταιρειών πετρελαίου και του είχε ζητήσει να σταματήσει η έρευνα στο Αιγαίο… Όσα ακολούθησαν μετά την άρνηση του Ταξίαρχου Ιωαννίδη ήσαν αναμενόμενα…
Εν τω μεταξύ, τους πρώτους μήνες του 1974 τα πράγματα στην Κύπρο μύριζαν μπαρούτι. Ο Στρατηγός Γρίβας, ήρωας μυθικός του νέου Ελληνισμού, πεθαίνει αντάρτης και ένα κενό εξουσίας δημιουργείται στην Ελληνική Μεγαλόνησο. Ο Στρατηγός Ν. Ντερτιλής (τότε Ταξίαρχος), που εκείνη την εποχή βρισκόταν σε δυσμένεια, βλέποντας τις εξελίξεις ζητά από κορυφαίο παράγοντα του καθεστώτος να τοποθετηθεί επιτελάρχης στην Κύπρο. Του το αρνούνται γιατί τον θεωρούν ανεξέλεγκτο. Ίσως εάν βρισκόταν εκεί τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του ’74 ο Ντερτιλής τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Τους ίδιους εκείνους μήνες γίνεται μία προσπάθεια «πολιτικοποιήσεως» του καθεστώτος με νέους προερχόμενους από τον χώρο της παλαιάς νεολαίας ΕΡΕ και της νεολαίας της Ενώσεως Κέντρου. Μεσάζων στις συζητήσεις αυτές ο δικηγόρος Γ.Α. Πολλοί από αυτούς, που πέρασαν από το γραφείο του Γ.Α. και ήσαν συνομιλητές του καθεστώτος Ιωαννίδη στη συνέχεια έγιναν βουλευτές και υπουργοί. Σχετικά με το θέμα δήλωσε πριν λίγες ημέρες ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης μέσα στο κοινοβούλιο:
«Εμείς τον φάκελο της δικτατορίας τον έχουμε κλείσει, όμως αν θέλετε να τον ξανανοίξουμε δεν θα βγει ζημιωμένη η Ν.Δ.». Ευθεία πρόκληση στην οποία κανένας δεν απήντησε…
Τον Ιούλιο του 1974 οι Τούρκοι εισβάλλουν στην Κύπρο. Δημιουργούν ένα προγεφύρωμα γύρω από την Κυρήνεια και κατέχουν μόλις το 3% της Νήσου. Στο πολεμικό συμβούλιο ένας νέος υπουργός προτείνει να τους ρίξουμε στη θάλασσα. Είχαμε και την δύναμη και τα όπλα. Ο Κίσινγκερ πιέζει και μας εξαπατά. Ξεγελά τους ισχυρούς των Αθηνών ότι οι Τούρκοι θα αποχωρήσουν. Τις ίδιες ημέρες ο Μακάριος (που κάποιοι σήμερα θεωρούν ήρωα…) ζητά από την Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο. Στην Αθήνα εκατοντάδες χιλιάδες λαού υποδέχονται με κεριά τον Καραμανλή σαν «σωτήρα» την ίδια στιγμή που ο Αττίλας ετοιμάζεται για το δεύτερο και τρίτο κύμα της επιθέσεώς του. Ο φάκελος της Κύπρου ποτέ δεν άνοιξε και το παραμύθι για τα άδεια κιβώτια με τα όπλα, που κατασκεύασαν οι παρακρατικοί μηχανισμοί, εξακολουθεί μέχρι σήμερα να γίνεται πιστευτό. Στην πραγματικότητα το 1974 η Ελλάδα είχε απόλυτη υπεροπλία απέναντι στην Τουρκία και αυτό που είναι αλήθεια είναι ότι η προδοσία έγινε όχι έξω, αλλά μέσα από τις πύλες της πατρίδος μας.
Ήταν Σεπτέμβριος του 1974 όταν περνώντας από την οδό Πανεπιστημίου είδα αυτοκίνητα να πετούν φέιγ-βολάν ότι κυκλοφορεί και πάλι ο «Ριζοσπάστης» μετά από 25 χρόνια παρανομίας! Λένε πως ο Καραμανλής νομιμοποίησε το Κ.Κ.Ε. Αυτό από μία πλευρά είναι ψέμμα, αφού η αριστερά μετά την μεταπολίτευση είχε πάρει το πάνω χέρι και κανένας δεν μπορούσε να την εμποδίσει. Ο δε Καραμανλής είχε ανάγκη την αριστερά γιατί ήθελε ένα αντίπαλο δέος απέναντι στους εθνικιστές αξιωματικούς, που ήταν ακόμη πανίσχυροι μέσα στις ένοπλες δυνάμεις. Άρχισε τότε να δημιουργείται το μεγάλο παραμύθι της αντίστασης. Χιλιάδες ανθρωπάκια εμφανίστηκαν και παρίσταναν τους αντιστασιακούς, ενώ στην πραγματικότητα είτε έμειναν σιωπηλοί για 7 ολόκληρα χρόνια, είτε ακόμη και έγλυφαν το καθεστώς. Ισχυρίζονται κάποιοι φιλελεύθεροι ότι η «χούντα» έφερε την ιδεολογική και πολιτική επικράτηση της αριστεράς στην Ελλάδα. Λένε ψέμματα και αυτό αποδεικνύεται από τα αποτελέσματα των πρώτων εκλογών της 17ης Νοεμβρίου του 1974, στις οποίες ΠΑΣΟΚ και Ενωμένη Αριστερά (Κ.Κ.Ε., Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού και ΕΔΑ) πήραν μόλις 345.000 ψήφους, ένα 20% δηλαδή του συνόλου των ψήφων. Σήμερα όλοι γνωρίζουμε ότι το ποσοστό αυτό έχει σχεδόν τριπλασιαστεί. Πως έφερε λοιπόν η «χούντα» την αριστερά;
Ένα άλλο σκοτεινό σημείο της ιστορίας εκείνων των κρίσιμων ημερών, που έχουν αφήσει ακόμη μέχρι σήμερα το αποτύπωμά τους στην πολιτική ζωή του τόπου, ήταν η στάση των ηγετικών στελεχών της 21ης Απριλίου. Ευθύνονται οπωσδήποτε γιατί πίστεψαν τον Καραμανλή, που τους εξαπάτησε ωμά και πίστεψαν περισσότερο στα λόγια του, παρά στην καταστροφή της Ελλάδος που ερχότανε και στην εθνική προδοσία της Κύπρου, που είχε ήδη συντελεσθεί. Βέβαια, μετά τους πρώτους μήνες όταν ο Καραμανλής ένοιωσε σίγουρος δεν δίστασε να τους οδηγήσει στα κελιά των φυλακών, λέγοντας το περίφημο «όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια»!
Μέσα σε όλα αυτά, τον Δεκέμβριο του 1975 ανοίγει ο αιμάτινος κύκλος της αριστερής τρομοκρατίας. Δολοφονείται από την «17 Νοέμβρη» ο σταθμάρχης της CIA Ρίτσαρντ Γουέλτς, αλλά κανείς δεν τολμά να το χαρακτηρίσει πολιτικό έγκλημα. Τέσσερις ημέρες μετά την δολοφονία με απόφαση του εισαγγελέως Τσεβά (σύμπτωση;) απαγορεύεται η δημοσίευση πληροφοριών και φωτογραφιών για την υπόθεση Γουέλς και η «Ελευθεροτυπία» κυκλοφορεί με πρωτοσέλιδο τίτλο «Η CIA ΘΥΣΙΑΣΕ ΤΟΝ ΓΟΥΕΛΤΣ», ενώ στο άρθρο που ακολουθεί ισχυρίζεται ότι πίσω από τις σφαίρες που σκότωσαν τον Αμερικανό αξιωματούχο κρύβεται πόλεμος κατασκόπων. Τα ίδια περίπου γράφει και η Καρμανλική «Βραδυνή», ενώ η «Απογευματινή» δημοσιεύει άρθρο με τίτλο «ΤΟΝ ΚΑΘΑΡΙΣΑΝ ΣΑΝ ΔΙΠΛΟ ΠΡΑΚΤΟΡΑ».
Η τρομοκρατία της αριστεράς ήταν για πολλούς λόγους απαραίτητη για το καθεστώς. Επ’ ευκαιρία κανείς ποτέ δεν διατύπωσε την απορία γιατί οι αριστεροί τρομοκράτες δεν σκότωσαν ποτέ έναν αξιωματικό των ενόπλων δυνάμεων, που στο κάτω-κάτω της γραφής ήταν αυτοί που έκαναν την 21η Απριλίου! Η αλήθεια είναι ότι για πολλά χρόνια ο στρατός έδινε μόνιμα τροφή στους εφιάλτες των ισχυρών ανδρών της πολιτικής εξουσίας.
Κοντά σε όλα αυτά και η περίφημη «γενιά του Πολυτεχνείου» με τις ψευτο-αντιστασιακές της δάφνες, οι χιλιάδες ανύπαρκτοι νεκροί και ένα κλίμα νοσηρό, που τελικά επεκράτησε και μετέτρεψε την δημόσια ζωή της χώρας σε μια απόλυτα στον μαρξισμό υποτεταγμένη κατάσταση. Σε όλα αυτά, βεβαίως, μοιραία ήταν η ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας. Όμως η Νέα Δημοκρατία δεν άνοιξε τυχαία τις πύλες του κράτους στην αριστερά. Την είχε ανάγκη γιατί αυτό που φοβόταν ήταν ο Στρατός και οι Εθνικιστές και οι μόνοι που θα μπορούσαν να αποτελέσουν το αντίπαλο δέος ήταν οι αριστεροί, ακόμη και όταν αυτοί ήταν τρομοκράτες…
- ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΨΕΜΜΑΤΑ
Κάθε χρόνο, στα σχολεία όλης της χώρας, γίνεται κυριολεκτικά πλύση εγκεφάλου των παιδιών μας την ημέρα της 17ης Νοεμβρίου. Με ευθύνη του μαρξιστικού κατεστημένου, αλλά και με θλιβερό ουραγό την δήθεν δεξιά Νέα Δημοκρατία, τα παιδιά μας μαθαίνουν πως στο Πολυτεχνείο υπήρξαν χιλιάδες νεκροί! Ανάμεσα στα μεγάλα ψέμματα, που λέγονται την ημέρα αυτή, είναι και ότι το τεθωρακισμένο, που έριξε την πύλη του Πολυτεχνείου δολοφόνησε, καταπλακώνοντάς τους… φοιτητές!!! Φυσικά κάτι τέτοιο όχι μόνον δεν ισχύει, αλλά και ο αξιωματικός του τεθωρακισμένου, που οδηγούσε το συγκεκριμένο άρμα αθωώθηκε στην περίφημη δίκη του Πολυτεχνείου. Μάλιστα έδωσε συνέντευξη στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ».
- «ΑΙΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ»
Δηλητηριάζουν τις ψυχές των παιδιών μας κάθε 17η Νοέμβρη στα σχολεία, επαναλαμβάνοντας τα τερατώδη ψεύδη τους περί των δήθεν χιλιάδων νεκρών… Από κοντά και οι εφημερίδες με τα διάφορα δημοσιεύματά τους. Όπως ένα του Βήματος, στο οποίο μιλά για 10 νεκρούς στο Ρυθμιστικό Κέντρο, δηλαδή το σημερινό Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο, πτώματα αγνώστου ταυτότητος! Σχετικά με το ζήτημα στο πόρισμα Τσεβά αναφέρονται τα εξής:
«…Και ούτω κατά την τραγικήν εκείνην νύκτα των γεγονότων, 16 προς 17 Νοεμβρίου 1973, ένδεκα πτώματα αγνώστων νέων διακομίζονται εις το Ρυθμιστικόν Κέντρον Αθηνών, άτινα όμως, πλην ενός -κατά τα επίσημα στοιχεία του νοσοκομείου-, ουδαμού εμφανίζονται, ούτε καταχωρούνται!».
Επί της ουσίας δηλαδή ουδέν! Πτώματα αγνώστων, που ουδέποτε αναζήτησαν οι συγγενείς τους, που ποτέ δεν ανακαλύφθηκε ο τάφος τους και αν αυτό δεν είναι παραμύθι, τότε τι είναι;
Σημείωση: πηγή: www.xrushaugh.org
ΑΝΑΔΗΜΟΔΙΕΥΣΗ ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ:
www.meandros.net
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: 31 ΧΡΟΝΙΑ ΨΕΜΑΤΑ _POSTEDON Τρίτη, Νοέμβριος 16, 2004 - 06:58 μμ EET Από Γ. Παπάζογλου
Γ. Παπάζογλου (αποστολέας) Για άλλη μια χρονιά θα γίνουμε μάρτυρες γραφικών και απιθάνων διηγήσεων διαφόρων ψευδοαντιστασιακών για την δράση τους στην «εξέγερση» του Πολυτεχνείου το 1973. Θα γίνουν διαδηλώσεις, τελετές μνήμης αλλά και δεξιώσεις. Θα γίνουν απ’ ευθείας συνδέσεις στα κανάλια και θα γίνουν πιθανώς, όπως κάθε χρονιά, επεισόδια που θα αναστατώσουν την Αθήνα.
Μετά την Μεταπολίτευση και ιδιαίτερα από το 1975 που εορτάστηκε για πρώτη φορά το Πολυτεχνείο (αφού κατά την πρώτη επέτειο το 1974 ο εορτασμός συνέπεσε με την διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών) έχουν περάσει αρκετά χρόνια, τόσα ώστε το Πολυτεχνείο να χάσει την αρχική του αίγλη που του είχαν προσδώσει οι κατασκευαστές του μύθου και να φθίνει χρονιά με χρονιά μπροστά στα μάτια του ελληνικού λαού.
Τι ήταν όμως πραγματικά το Πολυτεχνείο; Ήταν μια αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση που οδήγησε τη χώρα στην απελευθέρωση από την «στρατιωτική τυραννία» και την «χούντα»; Φυσικά, όχι. Τα γεγονότα του τριημέρου 15, 16 και 17 Νοεμβρίου 1973 στο χώρο του Πολυτεχνείου προγραμματίστηκαν στα γνωστά γραφεία της υπερατλαντικής δύναμης και εφαρμόστηκαν για άλλη μια φορά με επιτυχία τα σχέδια κατασκευής κρίσεων.
Για άλλη μια χρονιά θα γίνουμε μάρτυρες γραφικών και απιθάνων διηγήσεων διαφόρων ψευδοαντιστασιακών για την δράση τους στην «εξέγερση» του Πολυτεχνείου το 1973. Θα γίνουν διαδηλώσεις, τελετές μνήμης αλλά και δεξιώσεις. Θα γίνουν απ’ ευθείας συνδέσεις στα κανάλια και θα γίνουν πιθανώς, όπως κάθε χρονιά, επεισόδια που θα αναστατώσουν την Αθήνα.
Τι ήταν όμως πραγματικά το Πολυτεχνείο; Ήταν μια αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση που οδήγησε τη χώρα στην απελευθέρωση από την «στρατιωτική τυραννία» και την «χούντα»; Φυσικά, όχι. Τα γεγονότα του τριημέρου 15, 16 και 17 Νοεμβρίου 1973 στο χώρο του Πολυτεχνείου προγραμματίστηκαν στα γνωστά γραφεία της υπερατλαντικής δύναμης και εφαρμόστηκαν για άλλη μια φορά με επιτυχία τα σχέδια κατασκευής κρίσεων.
Αφορμή δόθηκε από τα ζητήματα των φοιτητών, αλλά και από τα αιτήματα των κατοίκων των Μεγάρων για την μη απαλλοτρίωση εκτάσεών τους. Αρωγοί στη δημιουργία ζητήματος και αντικυβερνητικών διαδηλώσεων(που σε μια πόλη δύο - δυόμισι εκατομμυρίων την εποχή εκείνη, δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς που να διατείνεται ότι είχαν μαζικό χαρακτήρα), ήσαν οι έλληνες παλαιοκομματικοί οι οποίοι για άλλη μια φορά έπαιξαν το παιχνίδι των ξένων.
Γιατί όμως οι ξένοι, κυρίως οι Αμερικανοί, ήθελαν την κρίση που θα οδηγούσε στην ανατροπή ενός «δικού τους», αντικομουνιστικού και φιλονατοϊκού καθεστώτος; Κατ’ αρχήν οι αξιωματικοί που έκαναν το στρατιωτικό επαναστατικό κίνημα της 21ης Απριλίου δεν ήσαν σε καμία περίπτωση οι αμερικανοθρεμμένοι γόνοι αστικών οικογενειών, αλλά άνθρωποι που προήρχοντο από τη λαϊκή βάση και αυτή ήταν μια από τις αιτίες που οι «σύμμαχοι» αμερικανοί και άγγλοι δεν είδαν με καλό μάτι το καθεστώς της 21ης Απριλίου. Με λίγα λόγια, δεν ήσαν οι δικοί τους, δεν ήσαν αυτοί που ήσαν διατεθειμένοι να παίξουν το δικό τους παιχνίδι. Πράγμα που φάνηκε ξεκάθαρα τον Οκτώβριο του 1973, όταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, δια του Πρωθυπουργού Σπύρου Μαρκεζίνη, αρνήθηκε την παροχή υπηρεσιών προς την Αμερική, την χρήση δηλαδή αεροδρομίων και στρατιωτικών εγκαταστάσεων από τους αμερικανούς προς βοήθειαν των ισραηλινών στον αραβοϊσραηλινό πόλεμο που είχε ξεσπάσει. Το «Όχι» του Γεωργίου Παπαδοπούλου το 1973 είναι εξίσου ιστορικό και βαρύνουσας σημασίας με το «Όχι» του Ιωάννου Μεταξά το 1940, άσχετα αν αυτό δεν οδήγησε σε ένα στρατιωτικό έπος αλλά μέσω της καρικατούρας του Πολυτεχνείου οδήγησε τον ίδιο στην πτώση του και στην απαρχή του μακροχρόνιου δικού του Γολγοθά, που τελείωσε με τον θάνατό του τον Ιούνιο του 1999. Σκαλοπάτι, λοιπόν, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου στα σχέδια των Αμερικανών. Η 17η Νοεμβρίου οδηγεί αυτομάτως στην 20ή Ιουλίου 1974 και στην τουρκική εισβολή.
Το Πολυτεχνείο ξεκίνησε σαν «χαβαλές», στηριγμένο στα επαναστατημένα νιάτα, κάτι σαν κίβδηλο αντίγραφο του Παρισινού Μάη. Βεβαίως στις τάξεις των υποτιθέμενα νεαρών φοιτητών είχαν παρεισφρήσει όχι μόνον κάθε είδους πράκτορες αλλά και αλήτικα και αναρχικά στοιχεία που δεν ήθελαν μόνον την πτώση της «χούντας» αλλά και την κατάλυση κάθε έννοιας κράτους. Κατά βάσιν δεν διέφεραν σε τίποτα και ήταν της ίδιας ψυχοσύνθεσης με τα διάφορα αναρχικά στοιχεία, τους «νεαρούς» που κατακαίουν κάθε τόσο την Αθήνα και πυρπολούν το εθνικό μας σύμβολο, την Ελληνική Σημαία. Πράγματι, εδώ και πολλά χρόνια, ζούμε κάθε Νοέμβριο μία αναπαράσταση των γεγονότων του Νοεμβρίου του 1973. Οι «γνωστοί - άγνωστοι» όπως παραπλανητικά χαρακτηρίζουν τον εσμό των αλητών τα Μ.Μ.Ε., δεν είναι μόνον τα βοθρολύματα του Συστήματος αλλά και γνήσια τέκνα των πατεράδων τους, αυτών που θέλουν να λέγονται «Γενιά του Πολυτεχνείου». Αυτοί που καίνε την Ελληνική Σημαία είναι δημιουργήματα αυτών που εγκατέλειψαν την Ελληνική Σημαία στα ΄Ιμια ή αυτών που θέλουν να εξευτελίσουν την Ελληνική Σημαία όπως με την περίπτωση του αλβανού στη Νέα Μηχανιώνα.
Πολλοί πέρασαν από το Πολυτεχνείο εκείνες τις ημέρες. Ευκαιρία για λίγες στιγμές ασυδοσίας, για καμάκι και χαβαλέ, ή για λίγες «στιγμές χαράς» κατά τα πρότυπα των χίπις. Λίγοι και τυχεροί όμως εγκλωβίστηκαν την τελευταία μέρα. Τυχεροί αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν τον εγκλωβισμό τους για την μετέπειτα πολιτική τους σταδιοδρομία. Είναι αυτοί οι γενειοφόροι και μακρυμάλληδες επαναστάτες του ’73 με την ντουντούκα στο χέρι και με υψωμένη τη γροθιά που κυκλοφορούν τώρα καθωσπρέπει με τις απαστράπτουσες Μερσεντές και κλείνουν δουλειές δισεκατομμυρίων.
Παράμετρος του μύθου τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια που η ηχώ της ακούγεται μέχρι τις μέρες μας είναι οι περίφημοι νεκροί των γεγονότων. Το 1974 ο τότε δήμαρχος Ζωγράφου Δημήτρης Μπέης προχώρησε σε εκσκαφές στον περίβολο του νεκροταφείου Ζωγράφου προκειμένου να ανακαλύψει τους ομαδικούς τάφους των νεκρών του Πολυτεχνείου. Φυσικά τίποτε δεν ανεκαλύφθη, έμεινε όμως η εντύπωση μέσα στην μεταπολιτευτική υστερία. Επισήμως σύμφωνα με το πόρισμα Τσεβά οι νεκροί δεν υπερέβησαν τους δεκαεπτά, όλοι εκτός του χώρου του Πολυτεχνείου και οι πιο πολλοί από αδέσποτες σφαίρες και εξοστρακισμούς εκείνο το βράδυ της 16 προς 17 Νοεμβρίου, αλλά και το επόμενο πρωί. Βεβαίως το να χύνεται αδελφικό αίμα σε επεισόδια ή μη, δεν είναι ό,τι καλύτερο για την σύμπνοια, την ενότητα και το μέλλον ενός λαού. Στην περίπτωση όμως του Πολυτεχνείου, από την αριστερά διανόηση και τα Μ.Μ.Ε. διαπιστώνουμε μια μονόπλευρη αντιμετώπιση. Πέραν του ότι οι αριθμοί και οι κατάλογοι δεν συμπίπτουν ποτέ από χρονιά σε χρονιά αλλά και από κανάλι σε κανάλι, οι νεκροί του Πολυτεχνείου βαπτίζονται ήρωες και με κάθε τρόπο αυτό θα πρέπει να επιβληθεί στην αντίληψη του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα των νέων, ενώ οι μαζικά δολοφονηθέντες του Δεκεμβρίου του 1944 από τους κομμουνιστές ή οι μαζικά δολοφονηθέντες στην ελληνική ύπαιθρο το 1943-44 ή οι πεσόντες του αντισυμμοριακού αγώνα ’46-’49 οι οποίοι έπεσαν και αυτοί από αδελφικό χέρι, αντιμετωπίζονται ως προδότες ή, το χειρότερο, αντιμετωπίζονται ωσάν να μην υπήρξαν ποτέ.
- ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
Ν. Ντερτιλής
Ο Στρατηγός Ντερτιλής δικάστηκε και καταδικάστηκε σε ισόβια ως «υπεύθυνος» για την εισβολή του στρατού στο Πολυτεχνείου. Βρίσκεται στη φυλακή αρνούμενος να δεχτεί να υπογράψει αίτηση χάριτος προς το σημερινό καθεστώς.
Γ. Παπαδόπουλος
Ο Ηγέτης της 21ης Απριλίου. Του έστησαν την «υπόθεση- Πολυτεχνείο» επειδή αρνήθηκε στους αμερικάνους την χρησιμοποίηση της βάσης της Σούδας για την μεταφορά βοήθεια προς το Ισραήλ. Πέθανε στην φυλακή.
Μ. Δαμανάκη
Η «φωνή» του Πολυτεχνείου. Απέτυχε σαν σύζυγος, πολιτικός, αριστερή και τώρα παρακαλάει να την δεχτούν στο ΠΑΣΟΚ. Κορυφαία της στιγμή όταν φώναζε στη βουλή «είμαι εβραία»!
Κ. Λαλιώτης
Έζησε το πολυτεχνείο, από την «απέξω» στηρίχτηκε σε αυτό και αναρριχήθηκε στην πολιτική σκηνή. Συνέχισε να υπερασπίζεται τους εκάστοτε καταληψίες του πολυτεχνείου. Μέχρι πριν λίγους μήνες ήταν υπουργός της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.
- ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΨΕΜΜΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΟΥ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ» ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
Ν. Γ. Μ.
Στα τέλη του 1973 όλα έδειχναν ότι βρισκόμασταν ενώπιον μιας νέας περιόδου θερμών ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Ως γνωστόν, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, είχε ανατραπεί και κατ’ ουσίαν την χώρα κυβερνούσε ο Ταξιάρχος Ιωαννίδης, έχοντας δίπλα του θερμούς συμπαραστάτες πολλούς νέους Αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων, που πίστευαν ότι έρχεται μία νέα περίοδος, καλύτερη, της 21ης Απριλίου. Όλοι αυτοί οι Αξιωματικοί είχαν δει με επιφύλαξη την προσπάθεια πολιτικοποιήσεως του καθεστώτος με την τοποθέτηση του Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη στην πρωθυπουργία της χώρας.
Το μέγα ζήτημα, όμως του καιρού, που κατ’ ουσίαν δρομολόγησε τις εξελίξεις ήταν το γεγονός ότι είχαν ανακαλυφθεί κοιτάσματα πετρελαίου στο Αιγαίο. Οι μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας είχαν ήδη διοργανώσει τις πρώτες ανθελληνικές συγκεντρώσεις στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινουπόλεως, συγκεντρώσεις στις οποίες κυριαρχούσαν τα συνθήματα «Η Κύπρος είναι Τουρκική» και το «Αιγαίο δεν ανήκει μόνο στους Έλληνες». Έγκυρες πηγές λέγουν (και αυτό δεν έχει δει ποτέ το φως της δημοσιότητος…) ότι τον ισχυρό άνδρα του καθεστώτος, Ταξίαρχο Ιωαννίδη, είχε επισκεφθεί κορυφαίος παράγοντας των εταιρειών πετρελαίου και του είχε ζητήσει να σταματήσει η έρευνα στο Αιγαίο… Όσα ακολούθησαν μετά την άρνηση του Ταξίαρχου Ιωαννίδη ήσαν αναμενόμενα…
Εν τω μεταξύ, τους πρώτους μήνες του 1974 τα πράγματα στην Κύπρο μύριζαν μπαρούτι. Ο Στρατηγός Γρίβας, ήρωας μυθικός του νέου Ελληνισμού, πεθαίνει αντάρτης και ένα κενό εξουσίας δημιουργείται στην Ελληνική Μεγαλόνησο. Ο Στρατηγός Ν. Ντερτιλής (τότε Ταξίαρχος), που εκείνη την εποχή βρισκόταν σε δυσμένεια, βλέποντας τις εξελίξεις ζητά από κορυφαίο παράγοντα του καθεστώτος να τοποθετηθεί επιτελάρχης στην Κύπρο. Του το αρνούνται γιατί τον θεωρούν ανεξέλεγκτο. Ίσως εάν βρισκόταν εκεί τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του ’74 ο Ντερτιλής τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Τους ίδιους εκείνους μήνες γίνεται μία προσπάθεια «πολιτικοποιήσεως» του καθεστώτος με νέους προερχόμενους από τον χώρο της παλαιάς νεολαίας ΕΡΕ και της νεολαίας της Ενώσεως Κέντρου. Μεσάζων στις συζητήσεις αυτές ο δικηγόρος Γ.Α. Πολλοί από αυτούς, που πέρασαν από το γραφείο του Γ.Α. και ήσαν συνομιλητές του καθεστώτος Ιωαννίδη στη συνέχεια έγιναν βουλευτές και υπουργοί. Σχετικά με το θέμα δήλωσε πριν λίγες ημέρες ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης μέσα στο κοινοβούλιο:
«Εμείς τον φάκελο της δικτατορίας τον έχουμε κλείσει, όμως αν θέλετε να τον ξανανοίξουμε δεν θα βγει ζημιωμένη η Ν.Δ.». Ευθεία πρόκληση στην οποία κανένας δεν απήντησε…
Τον Ιούλιο του 1974 οι Τούρκοι εισβάλλουν στην Κύπρο. Δημιουργούν ένα προγεφύρωμα γύρω από την Κυρήνεια και κατέχουν μόλις το 3% της Νήσου. Στο πολεμικό συμβούλιο ένας νέος υπουργός προτείνει να τους ρίξουμε στη θάλασσα. Είχαμε και την δύναμη και τα όπλα. Ο Κίσινγκερ πιέζει και μας εξαπατά. Ξεγελά τους ισχυρούς των Αθηνών ότι οι Τούρκοι θα αποχωρήσουν. Τις ίδιες ημέρες ο Μακάριος (που κάποιοι σήμερα θεωρούν ήρωα…) ζητά από την Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο. Στην Αθήνα εκατοντάδες χιλιάδες λαού υποδέχονται με κεριά τον Καραμανλή σαν «σωτήρα» την ίδια στιγμή που ο Αττίλας ετοιμάζεται για το δεύτερο και τρίτο κύμα της επιθέσεώς του. Ο φάκελος της Κύπρου ποτέ δεν άνοιξε και το παραμύθι για τα άδεια κιβώτια με τα όπλα, που κατασκεύασαν οι παρακρατικοί μηχανισμοί, εξακολουθεί μέχρι σήμερα να γίνεται πιστευτό. Στην πραγματικότητα το 1974 η Ελλάδα είχε απόλυτη υπεροπλία απέναντι στην Τουρκία και αυτό που είναι αλήθεια είναι ότι η προδοσία έγινε όχι έξω, αλλά μέσα από τις πύλες της πατρίδος μας.
Ήταν Σεπτέμβριος του 1974 όταν περνώντας από την οδό Πανεπιστημίου είδα αυτοκίνητα να πετούν φέιγ-βολάν ότι κυκλοφορεί και πάλι ο «Ριζοσπάστης» μετά από 25 χρόνια παρανομίας! Λένε πως ο Καραμανλής νομιμοποίησε το Κ.Κ.Ε. Αυτό από μία πλευρά είναι ψέμμα, αφού η αριστερά μετά την μεταπολίτευση είχε πάρει το πάνω χέρι και κανένας δεν μπορούσε να την εμποδίσει. Ο δε Καραμανλής είχε ανάγκη την αριστερά γιατί ήθελε ένα αντίπαλο δέος απέναντι στους εθνικιστές αξιωματικούς, που ήταν ακόμη πανίσχυροι μέσα στις ένοπλες δυνάμεις. Άρχισε τότε να δημιουργείται το μεγάλο παραμύθι της αντίστασης. Χιλιάδες ανθρωπάκια εμφανίστηκαν και παρίσταναν τους αντιστασιακούς, ενώ στην πραγματικότητα είτε έμειναν σιωπηλοί για 7 ολόκληρα χρόνια, είτε ακόμη και έγλυφαν το καθεστώς. Ισχυρίζονται κάποιοι φιλελεύθεροι ότι η «χούντα» έφερε την ιδεολογική και πολιτική επικράτηση της αριστεράς στην Ελλάδα. Λένε ψέμματα και αυτό αποδεικνύεται από τα αποτελέσματα των πρώτων εκλογών της 17ης Νοεμβρίου του 1974, στις οποίες ΠΑΣΟΚ και Ενωμένη Αριστερά (Κ.Κ.Ε., Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού και ΕΔΑ) πήραν μόλις 345.000 ψήφους, ένα 20% δηλαδή του συνόλου των ψήφων. Σήμερα όλοι γνωρίζουμε ότι το ποσοστό αυτό έχει σχεδόν τριπλασιαστεί. Πως έφερε λοιπόν η «χούντα» την αριστερά;
Ένα άλλο σκοτεινό σημείο της ιστορίας εκείνων των κρίσιμων ημερών, που έχουν αφήσει ακόμη μέχρι σήμερα το αποτύπωμά τους στην πολιτική ζωή του τόπου, ήταν η στάση των ηγετικών στελεχών της 21ης Απριλίου. Ευθύνονται οπωσδήποτε γιατί πίστεψαν τον Καραμανλή, που τους εξαπάτησε ωμά και πίστεψαν περισσότερο στα λόγια του, παρά στην καταστροφή της Ελλάδος που ερχότανε και στην εθνική προδοσία της Κύπρου, που είχε ήδη συντελεσθεί. Βέβαια, μετά τους πρώτους μήνες όταν ο Καραμανλής ένοιωσε σίγουρος δεν δίστασε να τους οδηγήσει στα κελιά των φυλακών, λέγοντας το περίφημο «όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια»!
Μέσα σε όλα αυτά, τον Δεκέμβριο του 1975 ανοίγει ο αιμάτινος κύκλος της αριστερής τρομοκρατίας. Δολοφονείται από την «17 Νοέμβρη» ο σταθμάρχης της CIA Ρίτσαρντ Γουέλτς, αλλά κανείς δεν τολμά να το χαρακτηρίσει πολιτικό έγκλημα. Τέσσερις ημέρες μετά την δολοφονία με απόφαση του εισαγγελέως Τσεβά (σύμπτωση;) απαγορεύεται η δημοσίευση πληροφοριών και φωτογραφιών για την υπόθεση Γουέλς και η «Ελευθεροτυπία» κυκλοφορεί με πρωτοσέλιδο τίτλο «Η CIA ΘΥΣΙΑΣΕ ΤΟΝ ΓΟΥΕΛΤΣ», ενώ στο άρθρο που ακολουθεί ισχυρίζεται ότι πίσω από τις σφαίρες που σκότωσαν τον Αμερικανό αξιωματούχο κρύβεται πόλεμος κατασκόπων. Τα ίδια περίπου γράφει και η Καρμανλική «Βραδυνή», ενώ η «Απογευματινή» δημοσιεύει άρθρο με τίτλο «ΤΟΝ ΚΑΘΑΡΙΣΑΝ ΣΑΝ ΔΙΠΛΟ ΠΡΑΚΤΟΡΑ».
Η τρομοκρατία της αριστεράς ήταν για πολλούς λόγους απαραίτητη για το καθεστώς. Επ’ ευκαιρία κανείς ποτέ δεν διατύπωσε την απορία γιατί οι αριστεροί τρομοκράτες δεν σκότωσαν ποτέ έναν αξιωματικό των ενόπλων δυνάμεων, που στο κάτω-κάτω της γραφής ήταν αυτοί που έκαναν την 21η Απριλίου! Η αλήθεια είναι ότι για πολλά χρόνια ο στρατός έδινε μόνιμα τροφή στους εφιάλτες των ισχυρών ανδρών της πολιτικής εξουσίας.
Κοντά σε όλα αυτά και η περίφημη «γενιά του Πολυτεχνείου» με τις ψευτο-αντιστασιακές της δάφνες, οι χιλιάδες ανύπαρκτοι νεκροί και ένα κλίμα νοσηρό, που τελικά επεκράτησε και μετέτρεψε την δημόσια ζωή της χώρας σε μια απόλυτα στον μαρξισμό υποτεταγμένη κατάσταση. Σε όλα αυτά, βεβαίως, μοιραία ήταν η ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας. Όμως η Νέα Δημοκρατία δεν άνοιξε τυχαία τις πύλες του κράτους στην αριστερά. Την είχε ανάγκη γιατί αυτό που φοβόταν ήταν ο Στρατός και οι Εθνικιστές και οι μόνοι που θα μπορούσαν να αποτελέσουν το αντίπαλο δέος ήταν οι αριστεροί, ακόμη και όταν αυτοί ήταν τρομοκράτες…
- ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΨΕΜΜΑΤΑ
Κάθε χρόνο, στα σχολεία όλης της χώρας, γίνεται κυριολεκτικά πλύση εγκεφάλου των παιδιών μας την ημέρα της 17ης Νοεμβρίου. Με ευθύνη του μαρξιστικού κατεστημένου, αλλά και με θλιβερό ουραγό την δήθεν δεξιά Νέα Δημοκρατία, τα παιδιά μας μαθαίνουν πως στο Πολυτεχνείο υπήρξαν χιλιάδες νεκροί! Ανάμεσα στα μεγάλα ψέμματα, που λέγονται την ημέρα αυτή, είναι και ότι το τεθωρακισμένο, που έριξε την πύλη του Πολυτεχνείου δολοφόνησε, καταπλακώνοντάς τους… φοιτητές!!! Φυσικά κάτι τέτοιο όχι μόνον δεν ισχύει, αλλά και ο αξιωματικός του τεθωρακισμένου, που οδηγούσε το συγκεκριμένο άρμα αθωώθηκε στην περίφημη δίκη του Πολυτεχνείου. Μάλιστα έδωσε συνέντευξη στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ».
- «ΑΙΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ»
Δηλητηριάζουν τις ψυχές των παιδιών μας κάθε 17η Νοέμβρη στα σχολεία, επαναλαμβάνοντας τα τερατώδη ψεύδη τους περί των δήθεν χιλιάδων νεκρών… Από κοντά και οι εφημερίδες με τα διάφορα δημοσιεύματά τους. Όπως ένα του Βήματος, στο οποίο μιλά για 10 νεκρούς στο Ρυθμιστικό Κέντρο, δηλαδή το σημερινό Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο, πτώματα αγνώστου ταυτότητος! Σχετικά με το ζήτημα στο πόρισμα Τσεβά αναφέρονται τα εξής:
«…Και ούτω κατά την τραγικήν εκείνην νύκτα των γεγονότων, 16 προς 17 Νοεμβρίου 1973, ένδεκα πτώματα αγνώστων νέων διακομίζονται εις το Ρυθμιστικόν Κέντρον Αθηνών, άτινα όμως, πλην ενός -κατά τα επίσημα στοιχεία του νοσοκομείου-, ουδαμού εμφανίζονται, ούτε καταχωρούνται!».
Επί της ουσίας δηλαδή ουδέν! Πτώματα αγνώστων, που ουδέποτε αναζήτησαν οι συγγενείς τους, που ποτέ δεν ανακαλύφθηκε ο τάφος τους και αν αυτό δεν είναι παραμύθι, τότε τι είναι;
Σημείωση: πηγή: www.xrushaugh.org
ΔΕΝ ΔΙΑΦΩΝΩ ΒΑΣΙΚΑ. ΑΛΛΑ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΤΙ: ΔΕΝ ΥΠΕΚΥΨΕ ΣΤΙΣ ΑΣΠΟΝΔΕΣ ΦΥΛΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ.
“ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ” ΚΑΙ…
Πολλά και “ζουμερά” είναι τα ανοιχτά θέματα που θα βρει εδώ στη Θεσσαλονίκη ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης. Έρχεται τη Δευτέρα, για να παραστεί στην εκδήλωση παρουσίασης του νέου του βιβλίου “Ελευθερία”, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 7 μ.μ. στο ξενοδοχείο “Πόρτο Παλάς”. Το πάνελ αυτών που θα μιλήσουν για το βιβλίο από μόνο του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ξεχωρίζει βέβαια ο νομάρχης Θεσσαλονίκης Παναγιώτης Ψωμιάδης, ο οποίος στο παρελθόν είχε χαρακτηρίσει τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ “πολιτικό πατριώτη που δεν συμβιβάζεται και δεν τσαλακώνεται”. Δίπλα του θα καθίσει ο πρόεδρος της Φιλοσοφικής του ΑΠΘ Σ. Δεληβογιατζής και ο καθηγητής του Δημοκρίτειου Γ. Παπάζογλου. Παραδίπλα ο τέως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Λ. Κωνσταντινίδης. Την εκδήλωση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Άγγελος Κολοκοτρώνης. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι κ. Κωνταντινίδης και Κολοκοτρώνης έχουν δεχτεί προτάσεις από τον ΛΑΟΣ να είναι υποψήφιοι βουλευτές στη Α΄ Θεσσαλονίκης.
ΠΗΓΗ: εφημ.. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
ΕΡΩΤΗΜΑ: Ποιος γνωρίζει για το δημοκρατικό ή αντιδικτατορικό παρελθόν αυτών των ΠΡΟΕΔΡΩΝ και ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΩΝ; ΚΑΝΕΝΑΣ Ε !!!! ????
Η πρωτοφανής δίωξη μιας φοιτητικής παράταξης από πανεπιστημιακό δάσκαλο
Οι φοιτητές στο εδώλιο
"Οι πολιτικές διαφορές δεν λύνονται στα δικαστήρια"
(«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ», 18/3/2001)
ΤΗΝ ΕΡΧΟΜΕΝΗ Πέμπτη, στην Κομοτηνή εκδικάζεται μια ασυνήθιστη υπόθεση. Ενας καθηγητής Πανεπιστημίου έχει μηνύσει δέκα φοιτητές του, δηλαδή μια ολόκληρη φοιτητική παράταξη, και ζητεί την ποινική τους τιμωρία. Πρόκειται για τον κ. Γεώργιο Παπάζογλου, πρόεδρο του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο της Θράκης. Αφορμή της μήνυσης είναι ένα έγγραφο της Φοιτητικής Ανεξάρτητης Παράταξης προς το Φοιτητικό Σύλλογο του Πολυτεχνείου Ξάνθης, με το οποίο καταγγέλλεται η αυταρχική του συμπεριφορά και γίνεται αναφορά σε ένα δημοσίευμα των "Νέων" (29/11/1989), στο οποίο ο κ. Παπάζογλου χαρακτηριζόταν "συνεργάτης του υπεύθυνου σπουδαστικού της Ασφάλειας στην περίοδο της χούντας".
Οποιο κι αν είναι το περιεχόμενο των φοιτητικών απόψεων, η μαζική δίωξη μιας παράταξης είναι πρωτοφανές γεγονός και προκάλεσε έντονες διαμαρτυρίες από όλο το πολιτικό φάσμα. Είναι αδιανόητο να οδηγεί ένας ακαδημαϊκός δάσκαλος τους φοιτητές του στα δικαστήρια. Σχετικές ανακοινώσεις εκδόθηκαν από τη νεολαία ΠΑΣΟΚ ("καταγγέλλουμε και καταδικάζουμε την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης από τον καθηγητή κ. Παπάζογλου"), την ΚΝΕ ("τέτοιου είδους ενέργειες που στόχο έχουν να επιβάλουν σιγή νεκροταφείου σε όποιον έχει διαφορετική άποψη, μας γυρνάνε σε άλλες εποχές και σίγουρα βρίσκουν αντίθετους το σύνολο των φοιτητών, της νεολαίας, του δημοκρατικού λαού της"), τη νεολαία ΣΥΝ ("η υποβολή μήνυσης εναντίον φοιτητών συγκεκριμένου πολιτικού χώρου ξυπνάει στις μνήμες όλων μας στιγμές που έχουν γραφτεί με μαύρα γράμματα στην ελληνική ιστορία, ξυπνά μνήμες επταετίας και γεννά συνειρμούς άσχημους για τη δημοκρατία που υπάρχει (;) σε όλο το τμήμα"), το ΔΗΚΚΙ ("η προσπάθεια ποινικοποίησης της φοιτητικής έκφρασης και η επιχειρούμενη προσπάθεια φίμωσης της νεολαίας δεν συνάδουν με το ελεύθερο και σύγχρονο πανεπιστήμιο που οραματιζόμαστε"). Ακόμα και ο βουλευτής Ξάνθης της Νέας Δημοκρατίας Αλέξανδρος Κοντός καταδίκασε "την ποινικοποίηση της ακαδημαϊκής ζωής, ιδίως όταν αυτή στρέφεται κατά φοιτητών. Είναι αυτονόητο ότι ο καθένας μπορεί να προστατεύσει την τιμή του, όταν νομίζει ότι αυτή θίγεται. Αλλά δεν θεωρώ ότι αρμόζει σε πανεπιστημιακό δάσκαλο να μηνύει φοιτητές του χωρίς να έχει εξαντλήσει τα μέσα που του παρέχει η ακαδημαϊκή δεοντολογία".
Σχετικά ψηφίσματα έχουν εκδοθεί και από το Σύλλογο Φοιτητών Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης, το Σύλλογο Φοιτητών Νομικής "Κώστας Βάρναλης", τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του ΑΠΘ, τους μεταπτυχιακούς του Τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου κ.λπ.
Περί δημοκρατικού ήθους
Στο επίκεντρο της μήνυσης του κ. Παπάζογλου βρίσκεται η αναφορά των φοιτητών στη δράση του κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, όταν φοιτούσε στα Γιάννινα. Η αναφορά αυτή βασίζεται σε ένα σημαντικό δεδομένο: το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης απέρριψε την υποψηφιότητα του κ. Παπάζογλου για τη θέση υφηγητή στη Φιλοσοφική Σχολή το 1984, επειδή ετέθη ζήτημα "δημοκρατικού ήθους". Υπήρξαν, δηλαδή, έγγραφες μαρτυρίες δύο καθηγητών και ενός φοιτητή ότι υπήρξε συνεργάτης της χούντας. Οι μαρτυρίες αυτές μέτρησαν στην απόρριψή του από το ΑΠΘ.
Ο κ. Παπάζογλου υπέβαλε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση στους τρεις κατηγόρους του. Η υπόθεση εκδικάστηκε από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης στις 28 Νοεμβρίου 1989. Το δικαστήριο κατέληξε σε μια σολομώντεια απόφαση (αρ.11283). Κατ' αρχάς αθώωσε τους κατηγορούμενους, με το σκεπτικό ότι "απλώς μετέφεραν τα όσα είχαν πληροφορηθεί, από καθήκον και δικαιολογημένο ενδιαφέρον για τη στελέχωση του πανεπιστημίου από καθηγητές που διαπνέονται από δημοκρατικές αντιλήψεις". Από την άλλη μεριά, οι δικαστές δεν αποδέχθηκαν τις αιτιάσεις εναντίον του κ. Παπάζογλου.
Εμειναν, λοιπόν, όλοι ικανοποιημένοι. Οι καθηγητές πρώτα πρώτα, που αθωώθηκαν, αλλά και ο κ. Παπάζογλου, που χρησιμοποίησε αυτή την απόφαση ως επιχείρημα ότι "όλα όσα ανέφεραν οι δύο δημοκράτες καθηγητές ήσαν ψεύδη" (βλ. επιστολή Παπάζογλου στην «Ελευθεροτυπία», 13/6/1993).
Αν θέλουμε να ακριβολογούμε, η δικαστική αυτή απόφαση δεν αναφέρει πουθενά ότι όλα αυτά "ήσαν ψεύδη". Αναφέρει απλώς ότι "δεν αποδείχθηκε ότι ο μηνυτής υπήρξε χαφιές ή συνεργάτης της Ασφάλειας ή τεταρτοαυγουστιανός". Αλλά πώς μπορούσαν να "αποδειχθούν" όλα αυτά, δεκαπέντε χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση; Οποιος συμμετείχε στην προσπάθεια αποχουντοποίησης των πανεπιστημίων το 1974-1975, γνωρίζει ότι "αποδείξεις συνεργασίας με τη χούντα" ήταν πολύ δύσκολο να συγκεντρωθούν, ακόμα και για ανθρώπους με εξόφθαλμη εμπλοκή σε ασφαλίτικους μηχανισμούς.
Αλλά ακόμα και κάτω από τις δυσκολίες αυτές, η δικαστική απόφαση του 1989 περιέχει ορισμένες αξιοπρόσεκτες διαπιστώσεις: "Αποδείχθηκε ότι ο πολιτικός ενάγων κάποιες φορές θεάθηκε να συμβαδίζει με τον τότε υπεύθυνο του σπουδαστικού τμήματος της Ασφάλειας Ιωαννίνων, υπομοίραρχο Κονιστή". Ο ίδιος ο κ. Παπάζογλου στην κατάθεσή του είχε αρνηθεί κάθε σχέση με τον Κονιστή: "Τον κ. Κονιστή δεν τον ξέρω, μόνο ακουστά (τον έχω). Αργότερα έμαθα ότι ήταν υπομοίραρχος".
Οποιος διαβάσει τα πρακτικά της δίκης αυτής μπορεί να βγάλει και άλλα ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Από τη μια μεριά, στο πλευρό του κ. Παπάζογλου καταθέτει ένα μέλος του διορισμένου από τη χούντα διοικητικού συμβουλίου των φοιτητών. Από την άλλη πλευρά βρίσκονται τα στελέχη του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος στα Γιάννινα και ανάμεσά τους ξεχωρίζει η αξέχαστη ηρωική Πόπη Βουτσινά, η οποία καταθέτει το αυτονόητο: "Κατά τη γνώμη που επικρατούσε τότε, όποιος έκανε παρέα με τον Κονιστή ήταν φιλοχουντικός και πιθανόν χαφιές".
Είναι ασφαλώς άχαρη η προσπάθεια να ανασυσταθεί το κλίμα της Μεταπολίτευσης τρεις δεκαετίες αργότερα. Ποιος ασχολείται σήμερα με τη λειψή "αποχουντοποίηση" των ΑΕΙ; Ποιος άραγε θυμάται ότι ο κ. Αλέξανδρος Κατσαντώνης είχε παυθεί οριστικά από καθηγητής από το Ειδικό Πειθαρχικό Συμβούλιο ως συνεργάτης της δικτατορίας; Ολοι "καθηγητή" τον ανεβάζουν και "καθηγητή" τον κατεβάζουν στα τηλεοπτικά παράθυρα. Ποιος θυμάται ότι την ίδια τύχη είχε και ο Στέφανος Δεληκωστόπουλος; Τώρα τον τιμούν όλοι οι δημοκράτες στο Μέγαρο Μουσικής. Και ποιος ενοχλείται που το δεξί χέρι του Λάκη Ιωαννίδη διεκδικεί την πρυτανεία του Παντείου; Το διδακτικό προσωπικό του ιδρύματος του εκδίδει αμέσως πιστοποιητικό δημοκρατικών φρονημάτων.
Οχι ταγματασφαλίτης, αλλά χίτης
Από όσο γνωρίζουμε, στη μεταπολιτευτική ιστορία των ΑΕΙ υπάρχει μόνο μία παρόμοια περίπτωση μαζικής, δηλαδή, μήνυσης που υπέβαλε καθηγητής σε εκπροσώπους φοιτητών, με παρεμφερές μάλιστα περιεχόμενο. Το 1975 ο Πέτρος Θεοδωρακάκος, ο οποίος κατείχε την έδρα της Σωματικής Αγωγής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, υπέβαλε μήνυση στο 9μελές Διοικητικό Συμβούλιο της Αρχιτεκτονικής Σχολής - το πρώτο δημοκρατικά εκλεγμένο όργανο των φοιτητών της σχολής. Ο μηνυτής καταλόγιζε στους φοιτητές το γεγονός ότι "εις τας πινακίδας 'αποχουντοποίησης' της Σχολής Αρχιτεκτόνων αναγράφεται το όνομά μου με κόκκινα γράμματα και κατηγορούμαι ότι ήμουν Ταγματασφαλίτης στη Μάνη, ότι επίεζα τους σπουδαστάς να μετέχουν εις τας παρελάσεις και εις επισκέψεις στρατιωτικών μονάδων, ότι έγραφα εις τον Αρχηγόν της δικτατορίας και ότι διωρίσθην μετά την συνταξιοδότησίν μου".
Τη μόνη κατηγορία που πρόβαλε ο Θεοδωρακάκος στη μήνυσή του ήταν η πρώτη, ότι δηλαδή υπήρξε ταγματασφαλίτης. Και είχε δίκιο! Από τους μάρτυρες που κλήθηκαν, δεν αποδείχθηκε ότι υπήρξε ταγματασφαλίτης. Υπήρξαν απλώς μαρτυρίες ότι υπήρξε ...χίτης την περίοδο της Κατοχής! Οι φοιτητές υποχρεώθηκαν να παραδεχθούν δημοσίως ότι παραπληροφορήθηκαν. Βέβαια ο Θεοδωρακάκος δεν ήταν κανένας τυχαίος. Ολες οι άλλες κατηγορίες αποδείχθηκαν περίτρανα. Ηταν πατεντάτος χουντικός και διατηρούσε προσωπική επαφή με τον Παπαδόπουλο. Στη δικογραφία υπήρχε και επιστολή του προς το δικτάτορα, τον οποίο αποκαλούσε "Αρχηγό" και του εκδήλωνε την "αδελφική αγάπη" του. "Δεν μου διαφεύγει το γεγονός της εντόνου απασχολήσεώς Σας διά την σωτηρίαν και την προκοπήν του Εθνικού Σκάφους", έγραφε ο Θεοδωρακάκος στον Παπαδόπουλο και πρόσθετε:
"Ορμώμενος, όμως, από πραγματικά αισθήματα φιλίας, αγάπης και ειλικρινούς θαυμασμού διά το ιστορικόν έργον Σας, τολμώ να Σας απασχολήσω (...)".
Για το πολιτικό ποιόν του Θεοδωρακάκου κατέθεσαν επιφανείς αντιστασιακοί και δημοκράτες καθηγητές του ΕΜΠ, οι οποίοι τεκμηρίωσαν όλες τις άλλες κατηγορίες, αλλά ματαίως. Ο πολύ χουντικός και ολίγον χίτης δεν αποδείχθηκε ταγματασφαλίτης, οπότε η μήνυσή του ευδοκίμησε εν μέρει. Φυσικά στο Πολυτεχνείο δεν ξαναπάτησε (είχε απολυθεί από τον Οκτώβριο του 1974), αλλά έφυγε "δικαιωμένος" ότι έσυρε στα δικαστήρια τους φοιτητές και τους έβγαλε ψεύτες! Η διδακτική αυτή ιστορία μάς δείχνει τη δυσκολία της "αποχουντοποίησης", ακόμα και σε ακραίες περιπτώσεις ανθρώπων που είχαν δημόσια εκθέσει το φιλοχουντισμό τους.
Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι η υπόθεση Θεοδωρακάκου έχει και άλλες ομοιότητες με την υπόθεση Παπάζογλου, πέραν της μαζικής ποινικής δίωξης των φοιτητών "τους". Νιώθουμε πάντως τον πειρασμό να παρατηρήσουμε ότι ο κ. Παπάζογλου είχε πολλές ευκαιρίες να αποδείξει έμπρακτα ότι όλες αυτές οι κατηγορίες που του αποδόθηκαν κατά καιρούς ήταν αστήρικτες και άδικες. Με την τελευταία του αυτή πολιτική πράξη, δηλαδή τη μαζική προσαγωγή των ίδιων του των φοιτητών στα δικαστήρια, φοβόμαστε ότι ο κ. Παπάζογλου χάνει την τελευταία ευκαιρία να διαψεύσει επί της ουσίας τους κατηγόρους του. Ακόμα κι αν "πετύχει" την καταδίκη των φοιτητών του -πράγμα εξαιρετικά δύσκολο-, στην ακαδημαϊκή ιστορία θα μείνει ως ο καθηγητής που έσυρε στα δικαστήρια μια ολόκληρη φοιτητική παράταξη.
(Ελευθεροτυπία, 30/6/2001)
http://www.iospress.gr/