Τα τελευταία 25 χρόνια που είμαι ενεργός πολίτης, το κόμμα που καθορίζει τον τρόπο σκέψης, τη ροή των γεγονότων και την εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας, είναι με μεγάλη διαφορά το ΠΑΣΟΚ.
Η οργάνωσή του, η εκλογική του βάση, η ικανότητα και η ακόρεστη δημιουργικότητα των χιλιάδων στελεχών του με στόχο φυσικά το ατομικό όφελος, καθορίζουν την εξέλιξη των γεγονότων και την πορεία της ελληνικής κοινωνίας, εκτός συναγωνισμού.
Η ΝΔ ακόμα και όταν κυβερνάει ως εναλλακτική, δεν καθορίζει την ατζέντα (150 βουλευτές, κανένα ΜΜΕ, ανίκανα στελέχη και ανεξέλεγκτες εξαρτήσεις οικονομικές).
Η "χρησιμότητα" του ΣΥΡΙΖΑ, ως δεξαμενή και ανάχωμα (ερήμην του) είναι αυταπόδεικτη τον τελευταίο χρόνο.
Η προσπάθεια του ΚΚΕ να αποστασιοποιηθεί από το πάρε-δώσε βρίσκει εύκολα άλλοθι για συκοφάντηση (δεξιός ψάλτης, Γερμανός κ.ά. λασπόλουτρα από γνωστά μπουλντόγκ).
Το μόνο που περιμένω λοιπόν είναι να δω και πάλι τους νέους τρόπους, που ο ηγέτης της τοπικής αγοράς, θα βρει τη λύση για να κάνει τη δουλειά του που θα είναι και δουλειά μας (τρομάρα μας).
Αυτή η παιδαριώδης και εκτονωτική επιχειρηματολογία απέναντι στους "παπάδες", που δεν έχει τίποτα και ποτέ να πει για
"παγκοσμιοποιητές αφεντάδες της Νέας Τάξης"
"εθνική ιδιοπροσωπία"
"ιδιωτική θρησκευτικότητα (idiot's religion)" κλπ
καταλήγει σχεδόν πάντοτε στη χώρα μας, ακόμα και στις περιπτώσεις που οι προθέσεις είναι ανιδιοτελείς να αντλεί επιχειρήματα από τα θέσφατα
"καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης, όπως αυτό του πολυχρηματοδοτούμενου από κρατικά κονδύλια Δημοσιογραφικού Ομίλου Λαμπράκη"
που σίγουρα δεν είναι καθόλου ανιδιοτελή.
Στη χώρα μας, στη διαμάχη μεταξύ της οικονομικοπολιτικής θεσμικής και εξωθεσμικής εξουσίας και της "ΕΛΛΑΔΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ Α.Ε." (με παρέσυρες κι εμένα) όπου υπάρχει, η Αριστερά συμπαρίσταται ακραιφνώς στην πρώτη που είναι και η ισχυρότερη (μακράν).
Το σχόλιό μου αφορά κυρίως τη συναισθηματική διάσταση του συγκεκριμένου προβλήματος. Η οικονομική διάσταση είναι απλή αριθμητική, εντέχνως υπερτιμημένη για τη σημαντικότητά της.
Είναι αυταπόδεικτο ότι κάποια θέματα είναι πολύ δημοφιλή στο ακροατήριο που ανέφερα όχι όμως ανάλογα με τη σημαντικότητά τους. Διεγείρουν ένα καλλιεργημένο ρατσισμό στα πρόσωπα και μία ανέξοδη αντίσταση σε μία εξουσία που δεν μας κυβερνά.
Είναι δεδομένο ότι κάποιες άλλες απύθμενες κοροϊδίες σε όλα τα θέματα δεν είναι το ίδιο δημοφιλείς στον σχολιασμό τους άλλα και στη συναισθηματική φόρτιση που δημιουργούν.
Προτείνω αντίσταση στις πραγματικές εξουσίες που μας καταδυναστεύουν και μας χειραγωγούν και αντικειμενική απόδοση ευθυνών για την κατάστασή μας οικονομική και κοινωνική.
Το 12% του εκλογικού σώματος (στο οποίο μέχρι σήμερα ανήκω -αν αυτό αφορά κανέναν)το θεωρώ ΑΡΙΣΤΕΡΑ εγκλωβισμένη εκεί χαμηλά ως άλλοθι ενός ευρύτερου αριστερόστροφου ακροατηρίου που έχει άλλες προτεραιότητες.
Παλιά όταν η εξουσία ήθελε να κάνει μία σφυγμομέτρηση-βλακομέτρηση, σε κρίσιμες στιγμές προπαγάνδιζε την έλευση ενός προσκυνήματος και καταμετρούσε τη συμμετοχή.
Σήμερα το τυρί-εχθρός και ειδικά για το "αριστερόστροφο" ακροατήριο είναι τα θέματα τα σχετικά με την εκκλησία, όπου το ακροατήριο τσιμπάει νιώθοντας ότι κάνει και αντίσταση σε μία "εξουσία" -την εκκλησιαστική- που εκ των πραγμάτων βρίσκεται σε παρακμή και σίγουρα όχι λόγω αυτής της "αντίστασης".
Επίσης εχθρός ταμπού για το ίδιο ακροατήριο (την πλειοψηφία της κοινωνίας μας δηλαδή) είναι η αστυνομία, όχι όμως πάντα με την ίδια ένταση. Εξαρτάται από τη δόση του τυριού.
Αυτές όμως οι δύο "εξουσίες", δεν είναι ο εχθρός και η αιτία των δεινών μας, αλλά μάλλον παρανυχίδες σε σχέση με την κουτσαμάρα μας.
Είναι φοβερό πόσο εύκολα μπορεί κανείς να πετάξει την μπάλα στην κερκίδα και να αποπροσανατολίσει, ένα συγκεκριμένο πολιτικό χώρο και με αυτό το άλλοθι και μία ολόκληρη κοινωνία.
Το περσινό πάθημα των Δεκεμβριανών, δεν έγινε μάθημα για κάποιους, έγινε όμως μοχλός ραγδαίων εξελίξεων στην κοινωνία και την πολιτική σκηνή.
Τα λεφτά είναι ΠΟΛΛΑΑΑ, αλλά όχι εδώ που τα ψάχνετε. Μην αφήνουμε το συναίσθημά μας να το χρησιμοποιούν τρίτοι. Δε διαφωνώ με την πρόθεση, αλλά με την χρησιμοποίησή της.
Δείτε τον αριθμό των σχολίων για το παρόν θέμα και τον αντίστοιχο αριθμό για τον "φιλόδοξο" προϋπολογισμό.
Όλοι μας μπορεί κάποτε να κάνουμε υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, το πρόβλημα είναι όταν η ιδιοτέλεια και το προσωπικό βόλεμα αποσιωπάται ή θεωρείται δευτερεύον ή ακόμα χειρότερα επιβραβεύεται. Είναι λάθος βάση σκέψης και συζήτησης.
Να αντιδράσουμε λοιπόν, σε αυτή την κατεστημένη λογική, όσο μας αφορά ως εργαζόμενους, παράλληλα με την πάλη με τους 'ταξικά' απέναντι.
Επειδή στο χώρο της κρατικής ραδιοτηλεόρασης τυχαίνει να έχω κάποιους γνωστούς, η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι δούλευαν με συμβάσεις που ανανεώνονταν τη δεκαετία 93-04, περνώντας από το αυστηρό κομματικό φίλτρο του τότε καθεστώτος (το ΠΑΣΟΚ, σωστά καταλάβατε), τρέμοντας μην αλλάξει η κατάσταση και χάσουν τη δουλειά τους. Ούτε λόγος βέβαια να μην περάσουν την κομματική γραμμή μέσα από τη δημόσια τηλεόραση.
Όταν ήρθε στα πράγματα η επάρατη Δεξιά (και έφυγε η άλλη Δεξιά), ως γνωστόν όλοι μονιμοποιήθηκαν έχοντας παράλληλα και μια αμηχανία για τη στάση που θα ακολουθούσαν μιας και η αλλαγή της κυβέρνησης δεν εξελίχθηκε και τόσο άσχημα για τους ίδιους.
Τα πράγματα πήραν το δρόμο τους, οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ προσαρμόστηκαν με μία ουδέτερη στάση που δεν προκαλούσε, εμφανίστηκαν και μερικοί νέοι της καινούργιας κατάστασης πιο ένθερμοι, μέχρι το τελευταίο διάστημα που φάνηκε ότι υπάρχει μία ξεκάθαρη προοπτική να αλλάξει η κυβέρνηση και να ξαναέρθουν οι επαγγελματίες (ΠΑΣΟΚ). Τότε κάποιοι (σποραδικά αλλά εμφανώς) θυμήθηκαν τον πρότερο κομματικό πατριωτισμό τους, ως ένδειξη καλής διαγωγής στους επερχόμενους.
Έτσι οι νυν κυβερνώντες (ΝΔ) αύξησαν τελευταία τους εγκάθετούς τους, μπας και αποκτήσουν, έστω και τώρα στα τελειώματα, επιτέλους ένα ΜΜΕ που να περνάει την γραμμή τους.
Κατά τη γνώμη μου ως τηλεθεατή αυτή είναι η κατάσταση στην ΕΡΤ, χωρίς να θέλω να πω ότι γνωρίζω το θέμα με τη συγκεκριμένη δημοσιογράφο που μπορεί και να μην την αφορά.
Σίγουρα πάντως όταν εκφράζουμε την άποψή μας για μία κατάσταση, καλό είναι να την βάζουμε στο αντικειμενικό της πλαίσιο.
Το γεγονός που αφορά τα λεφτά του παραιτηθέντος είναι ένα.
Λεφτά αυτός και η γυναίκα του κάνανε πριν μπει στην πολιτική, ως πρώτα ονόματα του σταρ σύστεμ της δημοσιογραφίας. Το σημερινό του εισόδημα ως βουλευτής δεν έχει καμία σχέση με πριν. Οικονομικά άρα έχασε. Πολιτικά δε νομίζω να είναι κερδισμένος. Δεν νομίζω να έχει νόημα η περαιτέρω κατακραυγή του.
Ο συγκεκριμένος είναι προφανές ότι στοχοποιήθηκε από το συνάφι του (δημοσιογράφοι γενικώς και βουλευτές της ΝΔ), λόγω του πρωταγωνιστικού του ρόλου στη ΝΔ και της υπεροψίας του. Ήταν γι'αυτούς παραφωνία.
Βάλε και ολίγη (όσο πατάει ο ελέφαντας) αξιωματική αντιπολίτευση με τα πολλά και στρατευμένα μέσα, που τους χαλούσε τη συνταγή ως δαιμόνιος αντι-Λαλιώτης.
Μην πατάτε τις μπανανόφλουδες, το παιχνίδι δεν είναι για μας και δεν είναι προσωπικό (σιγά μη μου φταίει ο Ρουσόπουλος).
Η δική μας η θέση είναι στον αγώνα όχι στην επίπλαστη πραγματικότητα.
Κατά τη γνώμη μου, ο ΣΥΡΙΖΑ λειτούργησε ως ανάχωμα των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ την εποχή που δεν τους ενέπνεε την παραμικρή ελπίδα για επανακατάληψη της κουτάλας και όταν αυτό κατέστη πιθανό με το συνεχές σπρώξιμο από τα μέσα του (τα οποία τα θεωρούμε και έγκυρα) φρόντισε να πατήσει τις μπανανόφλουδες που του πέταξαν και να επιστρέψει τους ψηφοφόρους στο μεγάλο μαντρί.
Εν ολίγοις, χρησιμοποίησε φρασεολογία και τακτική "πολυκατοικίας" και παράταξης ενώ η πρακτική του ήταν κατά τη γνώμη αριστερή και αδέσμευτη. Εγώ αυτό είδα και αυτή την αντίφαση πρέπει να λύσει αν μπορεί και θέλει.
Μιας κι εγώ ζω σε αυτή την πόλη, η απάντηση για το πώς παίρνει 50% ο Ζορρό είναι ότι σ'αυτό που κάνει είναι ο καλύτερος με διαφορά από τους ανταγωνιστές του.
Ενδεικτικά αναφέρω:
Δημόσιες σχέσεις θέλετε (οι ανταγωνιστές), όπου γάμος και χαρά πρώτος ο εν λόγω.
Παρουσία στις φοβερές εκπομπές της τηλεόρασης και τις "δημοσιογραφικές", άφταστος σε αριθμό.
Βολέματα ημετέρων, αυτό είναι το ευκολότερο για όλους, δεν νομίζω να έχει πρόβλημα.
Όσο τα κριτήρια εκλογής είναι αυτά, τόσο οι άλλοι θα βλέπουν την πλάτη του.
Τα σχόλια του χρήστη
Τα τελευταία 25 χρόνια που είμαι ενεργός πολίτης, το κόμμα που καθορίζει τον τρόπο σκέψης, τη ροή των γεγονότων και την εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας, είναι με μεγάλη διαφορά το ΠΑΣΟΚ.
Η οργάνωσή του, η εκλογική του βάση, η ικανότητα και η ακόρεστη δημιουργικότητα των χιλιάδων στελεχών του με στόχο φυσικά το ατομικό όφελος, καθορίζουν την εξέλιξη των γεγονότων και την πορεία της ελληνικής κοινωνίας, εκτός συναγωνισμού.
Η ΝΔ ακόμα και όταν κυβερνάει ως εναλλακτική, δεν καθορίζει την ατζέντα (150 βουλευτές, κανένα ΜΜΕ, ανίκανα στελέχη και ανεξέλεγκτες εξαρτήσεις οικονομικές).
Η "χρησιμότητα" του ΣΥΡΙΖΑ, ως δεξαμενή και ανάχωμα (ερήμην του) είναι αυταπόδεικτη τον τελευταίο χρόνο.
Η προσπάθεια του ΚΚΕ να αποστασιοποιηθεί από το πάρε-δώσε βρίσκει εύκολα άλλοθι για συκοφάντηση (δεξιός ψάλτης, Γερμανός κ.ά. λασπόλουτρα από γνωστά μπουλντόγκ).
Το μόνο που περιμένω λοιπόν είναι να δω και πάλι τους νέους τρόπους, που ο ηγέτης της τοπικής αγοράς, θα βρει τη λύση για να κάνει τη δουλειά του που θα είναι και δουλειά μας (τρομάρα μας).
Αυτή η παιδαριώδης και εκτονωτική επιχειρηματολογία απέναντι στους "παπάδες", που δεν έχει τίποτα και ποτέ να πει για
"παγκοσμιοποιητές αφεντάδες της Νέας Τάξης"
"εθνική ιδιοπροσωπία"
"ιδιωτική θρησκευτικότητα (idiot's religion)" κλπ
καταλήγει σχεδόν πάντοτε στη χώρα μας, ακόμα και στις περιπτώσεις που οι προθέσεις είναι ανιδιοτελείς να αντλεί επιχειρήματα από τα θέσφατα
"καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης, όπως αυτό του πολυχρηματοδοτούμενου από κρατικά κονδύλια Δημοσιογραφικού Ομίλου Λαμπράκη"
που σίγουρα δεν είναι καθόλου ανιδιοτελή.
Στη χώρα μας, στη διαμάχη μεταξύ της οικονομικοπολιτικής θεσμικής και εξωθεσμικής εξουσίας και της "ΕΛΛΑΔΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ Α.Ε." (με παρέσυρες κι εμένα) όπου υπάρχει, η Αριστερά συμπαρίσταται ακραιφνώς στην πρώτη που είναι και η ισχυρότερη (μακράν).
Το σχόλιό μου αφορά κυρίως τη συναισθηματική διάσταση του συγκεκριμένου προβλήματος. Η οικονομική διάσταση είναι απλή αριθμητική, εντέχνως υπερτιμημένη για τη σημαντικότητά της.
Είναι αυταπόδεικτο ότι κάποια θέματα είναι πολύ δημοφιλή στο ακροατήριο που ανέφερα όχι όμως ανάλογα με τη σημαντικότητά τους. Διεγείρουν ένα καλλιεργημένο ρατσισμό στα πρόσωπα και μία ανέξοδη αντίσταση σε μία εξουσία που δεν μας κυβερνά.
Είναι δεδομένο ότι κάποιες άλλες απύθμενες κοροϊδίες σε όλα τα θέματα δεν είναι το ίδιο δημοφιλείς στον σχολιασμό τους άλλα και στη συναισθηματική φόρτιση που δημιουργούν.
Προτείνω αντίσταση στις πραγματικές εξουσίες που μας καταδυναστεύουν και μας χειραγωγούν και αντικειμενική απόδοση ευθυνών για την κατάστασή μας οικονομική και κοινωνική.
Το 12% του εκλογικού σώματος (στο οποίο μέχρι σήμερα ανήκω -αν αυτό αφορά κανέναν)το θεωρώ ΑΡΙΣΤΕΡΑ εγκλωβισμένη εκεί χαμηλά ως άλλοθι ενός ευρύτερου αριστερόστροφου ακροατηρίου που έχει άλλες προτεραιότητες.
Παλιά όταν η εξουσία ήθελε να κάνει μία σφυγμομέτρηση-βλακομέτρηση, σε κρίσιμες στιγμές προπαγάνδιζε την έλευση ενός προσκυνήματος και καταμετρούσε τη συμμετοχή.
Σήμερα το τυρί-εχθρός και ειδικά για το "αριστερόστροφο" ακροατήριο είναι τα θέματα τα σχετικά με την εκκλησία, όπου το ακροατήριο τσιμπάει νιώθοντας ότι κάνει και αντίσταση σε μία "εξουσία" -την εκκλησιαστική- που εκ των πραγμάτων βρίσκεται σε παρακμή και σίγουρα όχι λόγω αυτής της "αντίστασης".
Επίσης εχθρός ταμπού για το ίδιο ακροατήριο (την πλειοψηφία της κοινωνίας μας δηλαδή) είναι η αστυνομία, όχι όμως πάντα με την ίδια ένταση. Εξαρτάται από τη δόση του τυριού.
Αυτές όμως οι δύο "εξουσίες", δεν είναι ο εχθρός και η αιτία των δεινών μας, αλλά μάλλον παρανυχίδες σε σχέση με την κουτσαμάρα μας.
Είναι φοβερό πόσο εύκολα μπορεί κανείς να πετάξει την μπάλα στην κερκίδα και να αποπροσανατολίσει, ένα συγκεκριμένο πολιτικό χώρο και με αυτό το άλλοθι και μία ολόκληρη κοινωνία.
Το περσινό πάθημα των Δεκεμβριανών, δεν έγινε μάθημα για κάποιους, έγινε όμως μοχλός ραγδαίων εξελίξεων στην κοινωνία και την πολιτική σκηνή.
Τα λεφτά είναι ΠΟΛΛΑΑΑ, αλλά όχι εδώ που τα ψάχνετε. Μην αφήνουμε το συναίσθημά μας να το χρησιμοποιούν τρίτοι. Δε διαφωνώ με την πρόθεση, αλλά με την χρησιμοποίησή της.
Δείτε τον αριθμό των σχολίων για το παρόν θέμα και τον αντίστοιχο αριθμό για τον "φιλόδοξο" προϋπολογισμό.
Όλοι μας μπορεί κάποτε να κάνουμε υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, το πρόβλημα είναι όταν η ιδιοτέλεια και το προσωπικό βόλεμα αποσιωπάται ή θεωρείται δευτερεύον ή ακόμα χειρότερα επιβραβεύεται. Είναι λάθος βάση σκέψης και συζήτησης.
Να αντιδράσουμε λοιπόν, σε αυτή την κατεστημένη λογική, όσο μας αφορά ως εργαζόμενους, παράλληλα με την πάλη με τους 'ταξικά' απέναντι.
Επειδή στο χώρο της κρατικής ραδιοτηλεόρασης τυχαίνει να έχω κάποιους γνωστούς, η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι δούλευαν με συμβάσεις που ανανεώνονταν τη δεκαετία 93-04, περνώντας από το αυστηρό κομματικό φίλτρο του τότε καθεστώτος (το ΠΑΣΟΚ, σωστά καταλάβατε), τρέμοντας μην αλλάξει η κατάσταση και χάσουν τη δουλειά τους. Ούτε λόγος βέβαια να μην περάσουν την κομματική γραμμή μέσα από τη δημόσια τηλεόραση.
Όταν ήρθε στα πράγματα η επάρατη Δεξιά (και έφυγε η άλλη Δεξιά), ως γνωστόν όλοι μονιμοποιήθηκαν έχοντας παράλληλα και μια αμηχανία για τη στάση που θα ακολουθούσαν μιας και η αλλαγή της κυβέρνησης δεν εξελίχθηκε και τόσο άσχημα για τους ίδιους.
Τα πράγματα πήραν το δρόμο τους, οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ προσαρμόστηκαν με μία ουδέτερη στάση που δεν προκαλούσε, εμφανίστηκαν και μερικοί νέοι της καινούργιας κατάστασης πιο ένθερμοι, μέχρι το τελευταίο διάστημα που φάνηκε ότι υπάρχει μία ξεκάθαρη προοπτική να αλλάξει η κυβέρνηση και να ξαναέρθουν οι επαγγελματίες (ΠΑΣΟΚ). Τότε κάποιοι (σποραδικά αλλά εμφανώς) θυμήθηκαν τον πρότερο κομματικό πατριωτισμό τους, ως ένδειξη καλής διαγωγής στους επερχόμενους.
Έτσι οι νυν κυβερνώντες (ΝΔ) αύξησαν τελευταία τους εγκάθετούς τους, μπας και αποκτήσουν, έστω και τώρα στα τελειώματα, επιτέλους ένα ΜΜΕ που να περνάει την γραμμή τους.
Κατά τη γνώμη μου ως τηλεθεατή αυτή είναι η κατάσταση στην ΕΡΤ, χωρίς να θέλω να πω ότι γνωρίζω το θέμα με τη συγκεκριμένη δημοσιογράφο που μπορεί και να μην την αφορά.
Σίγουρα πάντως όταν εκφράζουμε την άποψή μας για μία κατάσταση, καλό είναι να την βάζουμε στο αντικειμενικό της πλαίσιο.
Το γεγονός που αφορά τα λεφτά του παραιτηθέντος είναι ένα.
Λεφτά αυτός και η γυναίκα του κάνανε πριν μπει στην πολιτική, ως πρώτα ονόματα του σταρ σύστεμ της δημοσιογραφίας. Το σημερινό του εισόδημα ως βουλευτής δεν έχει καμία σχέση με πριν. Οικονομικά άρα έχασε. Πολιτικά δε νομίζω να είναι κερδισμένος. Δεν νομίζω να έχει νόημα η περαιτέρω κατακραυγή του.
Ο συγκεκριμένος είναι προφανές ότι στοχοποιήθηκε από το συνάφι του (δημοσιογράφοι γενικώς και βουλευτές της ΝΔ), λόγω του πρωταγωνιστικού του ρόλου στη ΝΔ και της υπεροψίας του. Ήταν γι'αυτούς παραφωνία.
Βάλε και ολίγη (όσο πατάει ο ελέφαντας) αξιωματική αντιπολίτευση με τα πολλά και στρατευμένα μέσα, που τους χαλούσε τη συνταγή ως δαιμόνιος αντι-Λαλιώτης.
Μην πατάτε τις μπανανόφλουδες, το παιχνίδι δεν είναι για μας και δεν είναι προσωπικό (σιγά μη μου φταίει ο Ρουσόπουλος).
Η δική μας η θέση είναι στον αγώνα όχι στην επίπλαστη πραγματικότητα.
Κατά τη γνώμη μου, ο ΣΥΡΙΖΑ λειτούργησε ως ανάχωμα των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ την εποχή που δεν τους ενέπνεε την παραμικρή ελπίδα για επανακατάληψη της κουτάλας και όταν αυτό κατέστη πιθανό με το συνεχές σπρώξιμο από τα μέσα του (τα οποία τα θεωρούμε και έγκυρα) φρόντισε να πατήσει τις μπανανόφλουδες που του πέταξαν και να επιστρέψει τους ψηφοφόρους στο μεγάλο μαντρί.
Εν ολίγοις, χρησιμοποίησε φρασεολογία και τακτική "πολυκατοικίας" και παράταξης ενώ η πρακτική του ήταν κατά τη γνώμη αριστερή και αδέσμευτη. Εγώ αυτό είδα και αυτή την αντίφαση πρέπει να λύσει αν μπορεί και θέλει.
Μιας κι εγώ ζω σε αυτή την πόλη, η απάντηση για το πώς παίρνει 50% ο Ζορρό είναι ότι σ'αυτό που κάνει είναι ο καλύτερος με διαφορά από τους ανταγωνιστές του.
Ενδεικτικά αναφέρω:
Δημόσιες σχέσεις θέλετε (οι ανταγωνιστές), όπου γάμος και χαρά πρώτος ο εν λόγω.
Παρουσία στις φοβερές εκπομπές της τηλεόρασης και τις "δημοσιογραφικές", άφταστος σε αριθμό.
Βολέματα ημετέρων, αυτό είναι το ευκολότερο για όλους, δεν νομίζω να έχει πρόβλημα.
Όσο τα κριτήρια εκλογής είναι αυτά, τόσο οι άλλοι θα βλέπουν την πλάτη του.