Επισημαίνω την ιδιαιτερότητα του κάθε νέου,ως μέρος της συλλογιστικής ότι αυτά τα άτομα που αποκαλείτε (οι σχολιαστές) "νέοι" σκέφτονται. Σε ότι έχει να κάνει με την εκπροσώπηση, θα επανέλθω στο σχόλιο μου για την ανάγκη δημιουργίας ενός ενιαίου πλαισίου εκπροσώπευσης, όπου οι υποψηφιότητες θα είναι εξατομικευμένες. 'Οχι το που ανήκω, αλλά το ποιος είμαι. Από εκεί και έπειτα, εάν οι φοιτητές, με βάση τα δικά τους εξατομικευμένα κριτήρια, θεωρήσουν ότι αυτό το άτομο είναι ικανό για να τους εκπροσωπήσει, ας τον ψηφίσουν. Μιλώ πάντα για το Πανεπιστήμιο, γιατί από εκεί ξεκινάνε όλα.
Είμαι "νέος", μεταξύ 20-25 ετών. Διάβασα τα προηγούμενα σχόλια. Και ειλικρινά, είναι σαν να διαβάζω απολιθώματα. Απόψεις που βασίζονται σε παλαιολιθικές θεωρίες.
Πρώτα απ' όλα, δεν υπάρχουν " οι νέοι". Κάθε άτομο σκέφτεται διαφορετικά από το άλλο, κάθε άτομο ονειρεύεται διαφορετικά από το άλλο. Και κάνεις, πέραν του ιδίου, δεν είναι σε θέση να το παρουσιάσει, να το ερμηνεύσει και να το εξηγήσει.
Κατά δεύτερον, κάθε άτομο που μπορεί να ονειρεύεται μπορεί και να οραματιστεί, κουτσά στραβά, την κοινωνία που θέλει αύριο. Και εμείς ξέρουμε τι θέλουμε. Μία κοινωνία με ένα υγειές δημοκρατικό σύστημα, ποιοτική ζωή, δουλειά που θα μας ενδιαφέρει και που θα μας επιτρέψει να ζούμε αξιοπρεπώς (και ότι συνεπάγεται αυτό για το μισθό, τον ελεύθερο χρόνο, τις συνθήκες εργασίας). Επειδή δεν βγαίνουμε σε πορείες, δεν διαλαλούμε βαρύγδουπα συνθήματα, δεν βγάζουμε μακροσκελής λόγους για να πούμε τα προφανή, δεν σημαίνει ότι είμαστε και ζώα.
Κατά τρίτον, το πρόβλημα ξεκινάει από τον κομματισμό, ένα, πλέον απαρχειωμένο, σύστημα πολιτικής κοινωνικοποίησης. Και στα προηγούμενα σχόλια βλέπω την ίδια λογική. Όσο δεν καταργούμε τα κομματικά και παραταξιακά φέουδα και δεν δημιουργούμε ένα κοινό πλάισιο εκπροσώπευσης, ο φοιτητής δεν πρόκειται να μπει στον κόπο να ακολουθήσει. Και καλά θα κάνει.
Το θέμα δεν είναι ότι "οι νέοι" δεν έχουν όραμα. Το θέμα είναι ότι "οι νέοι" έχουν όραμα, αλλά κανένα να το καταλάβει και να τους εκπροσωπήσει.
Τα σχόλια του χρήστη
Επισημαίνω την ιδιαιτερότητα του κάθε νέου,ως μέρος της συλλογιστικής ότι αυτά τα άτομα που αποκαλείτε (οι σχολιαστές) "νέοι" σκέφτονται. Σε ότι έχει να κάνει με την εκπροσώπηση, θα επανέλθω στο σχόλιο μου για την ανάγκη δημιουργίας ενός ενιαίου πλαισίου εκπροσώπευσης, όπου οι υποψηφιότητες θα είναι εξατομικευμένες. 'Οχι το που ανήκω, αλλά το ποιος είμαι. Από εκεί και έπειτα, εάν οι φοιτητές, με βάση τα δικά τους εξατομικευμένα κριτήρια, θεωρήσουν ότι αυτό το άτομο είναι ικανό για να τους εκπροσωπήσει, ας τον ψηφίσουν. Μιλώ πάντα για το Πανεπιστήμιο, γιατί από εκεί ξεκινάνε όλα.
Είμαι "νέος", μεταξύ 20-25 ετών. Διάβασα τα προηγούμενα σχόλια. Και ειλικρινά, είναι σαν να διαβάζω απολιθώματα. Απόψεις που βασίζονται σε παλαιολιθικές θεωρίες.
Πρώτα απ' όλα, δεν υπάρχουν " οι νέοι". Κάθε άτομο σκέφτεται διαφορετικά από το άλλο, κάθε άτομο ονειρεύεται διαφορετικά από το άλλο. Και κάνεις, πέραν του ιδίου, δεν είναι σε θέση να το παρουσιάσει, να το ερμηνεύσει και να το εξηγήσει.
Κατά δεύτερον, κάθε άτομο που μπορεί να ονειρεύεται μπορεί και να οραματιστεί, κουτσά στραβά, την κοινωνία που θέλει αύριο. Και εμείς ξέρουμε τι θέλουμε. Μία κοινωνία με ένα υγειές δημοκρατικό σύστημα, ποιοτική ζωή, δουλειά που θα μας ενδιαφέρει και που θα μας επιτρέψει να ζούμε αξιοπρεπώς (και ότι συνεπάγεται αυτό για το μισθό, τον ελεύθερο χρόνο, τις συνθήκες εργασίας). Επειδή δεν βγαίνουμε σε πορείες, δεν διαλαλούμε βαρύγδουπα συνθήματα, δεν βγάζουμε μακροσκελής λόγους για να πούμε τα προφανή, δεν σημαίνει ότι είμαστε και ζώα.
Κατά τρίτον, το πρόβλημα ξεκινάει από τον κομματισμό, ένα, πλέον απαρχειωμένο, σύστημα πολιτικής κοινωνικοποίησης. Και στα προηγούμενα σχόλια βλέπω την ίδια λογική. Όσο δεν καταργούμε τα κομματικά και παραταξιακά φέουδα και δεν δημιουργούμε ένα κοινό πλάισιο εκπροσώπευσης, ο φοιτητής δεν πρόκειται να μπει στον κόπο να ακολουθήσει. Και καλά θα κάνει.
Το θέμα δεν είναι ότι "οι νέοι" δεν έχουν όραμα. Το θέμα είναι ότι "οι νέοι" έχουν όραμα, αλλά κανένα να το καταλάβει και να τους εκπροσωπήσει.