Το μπέικον ως όπλο μαζικής καταστροφής

Μια μεγάλη συζήτηση γύρω από τη διατροφική συμπεριφορά της Αμερικής ξεκίνησε πρόσφατα, με αφορμή το άρθρο του Arun Gupta στην εφημερίδα Independent, με τίτλο «Υποκειμενική Γαστρονομία: Πως η βιομηχανία τροφίμων έχει μετατρέψει το μπέικον σε όπλο μαζικής καταστροφής» καθώς και του βιβλίου του Dr. David Kessler «Το τέλος της υπερφαγίας: Παίρνοντας τον έλεγχο της ανθυγιεινής αμερικανικής όρεξης».

Ένα μικρό κομμάτι μπέικον περιέχει 18 συντηρητικά, τα οποία αποτελούν το 80% της ημερήσιας πρόσληψης χοληστερίνης. Η σύνθεσή του σε γεύματα εστιατορίων όπως τα Mc Donalds θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εθιστική και ανθυγιεινή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το McGriddle, ένα είδος σάντουιτς με μπέικον, τυρί, αυγό και μεγάλες ποσότητες ζάχαρης και αλατιού.

Σύμφωνα με τον Dr. David Kessler, οι βιομηχανίες γρήγορου φαγητού όπως τα McDonald’s, με τα γεύματα τους «ερεθίζουν» εγκεφαλικά τους καταναλωτές τους. Το τελευταίο επιτυγχάνεται με την παραγωγή μιας εξαιρετικά εθιστικής ουσίας, του unami. Η ουσία αυτή αποτελεί το συστατικό του μπέικον, που του προσδίδει την χαρακτηριστική καπνιστή γεύση του.

Γιατί όμως το μπέικον χαρακτηρίζεται ως όπλο μαζικής καταστροφής και θερμιδική βόμβα;

Ο εθισμός της αμερικανικής κοινωνίας σε τροφές όπως το μπέικον οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αδυναμία της να αλλάξει συνήθειες, αλλά κυρίως στην κυβερνητική πολιτική που εξακολουθεί να ασκείται εις βάρος της υγείας των πολιτών της. Η μανιώδης προσφορά και κατανάλωση ολοένα και περισσότερο ανθυγιεινών τροφών έχει οδηγήσει σε μια πρωτοφανή επιδημία καρδιαγγειακών παθήσεων, διαβήτη και μορφών καρκίνου που σχετίζονται με την διατροφή.

Η πιο ουσιώδης όμως συνέπεια είναι αυτή που αντανακλάται πάνω στα παιδιά και τις μικρότερες ηλικίες. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Dr. David Kessler : «Kαθορίζουμε την συμπεριφορά των παιδιών μας για το υπόλοιπο της ζωής τους». Μόνον σε διάστημα ενός μήνα, το 90% των παιδιών των ΗΠΑ, ηλικίας από 3 έως 8 χρονών, επισκέφθηκαν τα McDonalds.

Τρώμε πιο πολύ για λόγους ψυχολογικούς και όχι επειδή πραγματικά το χρειαζόμαστε. Ως επιτακτική ανάγκη προβάλλει λοιπόν η αλλαγή σκεπτικού, νοοτροπίας, της ίδιας της σχέσης του καταναλωτή με το φαγητό, καθώς και του «προσηλυτισμού» παιδιών μικρής ηλικίας σε έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής.