Οι δικές σας απόψεις

Πρός τόν κύριο Μιχαλολιάκο

Αξιότιμε κύριε βουλευτά,

ο κ. Ψωμιάδης, νομάρχης Θεσσαλονίκης, επρότεινε τήν συγκυβέρνηση τής ΝΔ καί τού ΠΑΣΟΚ, γιά τό καλό τής χώρας.

Υμείς δηλώσατε ότι "όταν τό έχεις όλο, δέν τό μοιράζεσαι".

Μπορείτε νά εξηγήσετε στόν ελληνικό λαό καί στούς ψηφοφόρους σας τί έχετε ολόκληρο ώστε νά μή τό μοιράζεστε μέ άλλους (εν προκειμένω μέ τό ΠΑΣΟΚ);

Μήπως τήν ευθύνη τής διακυβέρνησης τής χώρας; Μήπως τήν ευθύνη τής διαπαιδαγώγησης τών νέων; Ή μήπως τά κλειδιά τού Δημοσίου ταμείου;

Αισθάνομαι ως πολίτης ντροπή καί ταπείνωση πού μέ αντιπροσωπεύουν βουλευτές πού εκστομίζουν τέτοιες μικρόψυχες καί ιδιοτελείς φράσεις.

Τιμώντας τόν θεσμό τού πολίτου, απαξιώ νά σχολιάσω τήν φράση σας. Δέν αξίζετε νά αντιπροσωπεύετε τόν λαό. Ευτυχώς οι καταστάσεις σάς ξεπερνούν. Μόνη υπηρεσία πού μπορείτε νά προσφέρετε είναι νά μαζέψετε τό παρακράτος, πού δρά ως μηχανισμός εκφοβισμού τού λαού, καί ως πράκτορας υλοποίησης τών σκοτεινών σας σχεδίων.

Άνευ εκτιμήσεως

Γεώργιος Παπουτσής

Γεωπόνος

18.12.2008



Δημοσίευση από: Κηφήν

Η εξέγερση των πριγκιπόπουλων

Aνάμεσα σε μια πραγματικότητα που δεν μας εκφράζει και σε μια πολυθρόνα που υποχωρεί γλυκά κάτω απ’ το βάρος μας, είναι δύσκολο να τους αντιληφθούμε ακόμα κι αν κάποιος δικός μας τους περιγράψει με γλαφυρότητα σαν άλλος Γκιούλιβερ, τους κόσμους των γιγάντων και των λιλιπούτειων πλασμάτων που ξεδιπλώνονται στους δρόμους της Αθήνας, κόσμους και εικόνες που υπερβαίνουν το μέτρο• αρνούμαστε να τον πιστέψουμε, δεν θέλουμε να ξεφύγουμε από τις συνηθισμένες μας σκέψεις, τις κουβέντες που μας ζεσταίνουν με την επανάληψή τους, τις

γνώριμες καταστάσεις που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε με κάποια υποτιθέμενη επιτυχία, γιατί κάθε τι άλλο μακριά από αυτές μας φέρνει άγχος και στενοχώρια· κατά βάθος οκνηροί, επιδιδόμαστε σε καθημερινές ασχολίες οχυρωματικών έργων της προσωπικής μας άμυνας και οι γίγαντες, τα φαντάσματα, οι λιλιπούτειοι παραμένουν μέσα στη φαντασία των ασυνάρτητων, όσων η αδύναμη φύση τους ή μια άλλη απροσδιόριστη ατέλεια έδιωξε με κλωτσιά και πέταξε σαν τόπι τη σκέψη τους έξω απ’ το γήπεδο των λογικών, πέρα απ’ τις γραμμές του

παιχνιδιού, στο περιθώριο της συμβατικής αντίληψης. Υπάρχουν όμως καταστάσεις –και μέσα σε αυτές ο άμεσος κίνδυνος, η θέα του θανάτου, ο έρωτας– που μια εσωτερική παρόρμηση γι’ αλήθεια μας κάνει να αψηφούμε τις συμβάσεις, ώστε να ανακαλύψουμε θιάσους που αγνοούσαμε, αν και τους κουβαλάγαμε μέσα στο δικό μας καμιόνι, που μόνο στα όνειρά μας βρίσκουνε το πάλκο αδειανό και παίζουν, μπουλούκια που ανεβαίνουν όταν αδειάζουν τα καθίσματα των θεατών του λόγου και δίνουν παράσταση με σβηστούς τους προβολείς, ανάμεσα σε ήχους

παράταιρους κι αταίριαστους, καλικάντζαροι της ψυχής μας, που την υπηρετούν πιστά χωρίς να μας ρωτούν. Τότε παρουσιάζονται οι εξόριστες σκέψεις, οι ακρίτες των συνόρων μας και παίρνουν θέση. Κι εμείς μαζί με τις παλιές μας αποφάσεις, τις προτιμήσεις και τις επιλογές μοιάζουμε με πριγκιπόπουλα που τόσον καιρό οι ιερείς και οι μυστικοσύμβουλοί τους, υποβολείς των λόγων τους, περνούσαν στα χείλη τους τις λέξεις που εκστόμιζαν, πριγκιπόπουλα που εξεγέρθηκαν γιατί νομίζαν τόσον καιρό πως κυβερνούσαν.



Δημοσίευση από: manoskd

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΕΝΟΧΗΣ

Κι αφού το πόρισμα της ομάδας της Ν.Δ. για την υπόθεση Βατοπεδίου έδειξε, ως ελάχιστη οφειλή στα γεγονότα, πολιτική ευθύνη πέντε πολιτικών προσώπων, κάτι έπρεπε να γίνει. Κι έγινε: ο πρωθυπουργός της Ελλάδας και πολιτικός τους προϊστάμενος ανέλαβε πλήρως, «και ευθέως» όπως μας διαβεβαίωσε, την πολιτική ευθύνη για μια υπόθεση τη σοβαρότητα της οποίας είχε υποτιμήσει. Οι βουλευτές του κόμματός του, στους οποίους έκανε αυτή τη δήλωση, καταχειροκρότησαν τον Αρχηγό, και έπλεξαν το εγκώμιό του στις τηλεοπτικές κάμερες για την "πολιτική του παρρησία"!

Και μετά τι; Θέλω να πω, αν η πολιτική ευθύνη είναι κι αυτή μια ευθύνη, δεν συνεπάγεται κάποιες συνέπειες; Όταν έχεις, λόγου χάρη, αστική ευθύνη καταβάλεις αποζημίωση. Όταν έχεις ποινική ευθύνη πας φυλακή. Όταν έχεις πολιτική ευθύνη τι επακολουθεί; Μα φυσικά, η παραίτηση. Σε ολόκληρο τον πολιτικό πολιτισμό, τόσο της χώρας μας όσο και διεθνώς, οι πολιτικοί παραιτούνται είτε από «ευθιξία» είτε επειδή τους αναγνωρίζεται «πολιτική ευθύνη», δηλαδή ανικανότητα χειρισμού των καταστάσεων που ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας. Μάλιστα, η παραίτηση είναι η ελάχιστη, προσωπική ανάληψη ευθύνης, καθώς η πολιτική ευθύνη «για πράξεις ή παραλείψεις» κατοχυρώνεται τόσο στο άρθρο 85 του συντάγματος όσο και στο άρθρο 42 του π.δ. 63/2005 [δείτε εδώ [1] σχετικό άρθρο του Νίκου Τσούκαλη στην Ε]. Με ποιον ακριβώς τρόπο, τελικώς, σκοπεύει ο κ. Κώστας Καραμανλής να αναλάβει τη δική του ευθύνη, την οποία «με τόση γενναιότητα» παραδέχτηκε; Γιατί δεν παραιτείται;

Ο κ. Κώστας Καραμανλής δεν προτίθεται να παραιτηθεί: οι δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν επανεκλογή του, οπότε… Η χθεσινή του δήλωση στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του ήταν ένα απλός καθησυχασμός προς τους εμπλεκόμενους ότι δεν θα τους πειράξει κανείς. Αφού ανέλαβε ο ίδιος την ευθύνη! Τον οποίον δεν μπορεί επίσης να πειράξει κανείς. Εκτός απ’ τον λαό: ο οποίος υφίσταται συστηματική λοβοτομή και ούτε αυτός θα τον πειράξει! Μα, γιατί να μη επιθυμεί ο πρωθυπουργός να τιμωρηθεί κανείς, με οποιονδήποτε τρόπο, για όσα συνέβησαν; Ίσως επειδή ο ίδιος λέει ψέματα όταν αναλαμβάνει την ευθύνη χωρίς να το πράττει; Καταρχάς, η… ειλικρίνεια του πρωθυπουργού είναι ήδη γνωστή: «Όπου ήταν δάσος θα ξαναγίνει δάσος» − για να μην ξεχνιόμαστε! Επίσης, και επί του προκειμένου αποδεδειγμένη: η δήλωση περί ανάληψης ευθύνης ήρθε δύο εβδομάδες μετά την απόρριψη από μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός του πρότασης του ΠΑΣΟΚ για ακύρωση με νόμο όλων των ανταλλαγών στη Λίμνη Βιστωνίδα [δείτε εδώ [2] για τις ψήφους και τους συσχετισμούς των κομμάτων). Αφού λοιπόν προσποιείται ανάληψη ευθύνης, κάτι άλλο προσπαθεί να αποκρύψει − όπως συμβαίνει άλλωστε σε κάθε υποκρισία, δηλαδή ασυνέπεια λόγων και πράξεων. Τι είναι αυτό;

Όταν κάποιος δεν παραιτείται αυτό σημαίνει ότι δεν θεωρεί το εαυτό του πραγματικά ανίκανο ή πολιτικά υπεύθυνο. Ίσως επειδή τα γεγονότα δεν τον έπιασαν εξ’ απήνης! Επειδή τα ήξερε, ή και τα σχεδίασε ο ίδιος με τους στενούς του συνεργάτες − τους πολιτικούς που απάλλαξε από την ευθύνη δήθεν αναλαμβάνοντάς την! Ας σημειωθεί ότι η ανταλλαγή της λίμνης Βιστωνίδας με τη Μονή Βατοπεδίου έχει επιδιωχτεί ενεργά από τον Εφραίμ ήδη από το 1995. Τότε, αφού περιέφερε την «αγία ζώνη» στους πιστούς να προσκυνήσουν, επισκέφτηκε τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου στο σπίτι του στην Εκάλη. Όπως είπε η σύζυγός του, κα Δήμητρα Λιάνη-Παπανδρέου στον δημοσιογράφο Κώστα Μπαξεβάνη (στο Κουτί της Πανδώρας, 16.12.08), ο Εφραίμ είχε μαζί του και κάποιον φάκελο με τα αιτήματά του, που αφορούσαν ακριβώς τη διεκδίκηση της λίμνης, μεταξύ άλλων. Ο Ανδρέας Παπανδρέου αρνήθηκε. Όμως, η απαίτηση του Εφραίμ δεν ήταν καθώς φαίνεται και τόσο απλή∙ χρειαζόταν πρωθυπουργική παρέμβαση. Και τη βρήκε.

Ο κ. Καραμανλής δεν διστάζει να ομολογήσει ανικανότητα ή πνευματική υστέρηση δεδομένου ότι αδιαφορεί παντελώς για τη γνώμη των πολιτών: σκοπός είναι η διεκπεραίωση της αναληφθείσας υπόθεσης! Άλλωστε, για να νιώθει κανείς ευθιξία πρέπει πρώτα να έχει ήθος.

Με απλά λόγια, η μη παραίτηση, η μη ανάληψη δηλαδή πολιτική ευθύνης, μόνο ένα πράγμα υποδηλώνει: ομολογία ενοχής. Και όταν λέμε ενοχής, εννοούμε ποινικής!

http://www.nellypsarrou.com/index.php?option=com_content&task=blogcategory&id=24&Itemid=63 [3]

Αγαπημένε φίλε μου!

Ειλικρινά δεν νομίζω ότι νοιώθεις περισσότερο σκασμένος και απογοητευμένος από εμένα. Αφενός η ανικανότητα μου να παραβρεθώ η οποία στην κυριολεξία με τσακίζει. Έμαθα ότι έφυγαν παιδιά από το εξωτερικό για να πάνε Ελλάδα να διαδηλώσουν. Αν και οι συγκεκριμένοι διαδηλώνουν λίγο βίαια… Εγώ ένα Λονδίνο πήγα… Απασχολήσαμε καμιά 70αριά μπάτσοι, έκλεισε ένας δρόμος, γίνανε κάποιες συλλήψεις και έκλεισε (αυτό το έμαθα μετά από το ιντιμίντια -η πηγή ελέγχεται) ο σταθμός του τρένου πάνω από τον οποίο ήταν η συγκέντρωση. Πολλοί –και εγώ και ο Γ.- είπαμε ότι ήταν αποτυχία μιας και ήμασταν μόνο 60 άτομα και μάλιστα δεν μας επιτράπηκε να κάνουμε πορεία. Αυτό το θεωρώ θετικό. A bunch of creeps σε μια Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα να κάνει διαδήλωση με συνέπειες στην κυκλοφορία και στην ατζέντα ενός Α.Τ. Δεν είναι κακό… Είναι θετικό που μοιάζει με ένα τίποτα. Αυτό αποδεικνύει ότι οι μέρες αυτές δημιουργούν προσδοκίες. Δεν ήταν σαν να χτυπιόμασταν με ΜΑΤατζήδες, σαν να καίγαμε τράπεζες ή σαν να σπέρναμε την επανάσταση στην Ευρώπη. Ήταν κάτι αλλά μπροστά σε αυτά τα λαμπερά πράγματα που γίνονται στην μητέρα-πόλη, και όχι μόνο, ελάχιστο.

Αφετέρου γιατί ακόμα μια φορά οι βλάκες (με την έννοια του «η βλακεία είναι ανίκητη») έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο. Και είναι πολλοί ρε πούστη μου! Πάρα πολλοί! Είναι η ισχυρή πλειοψηφία. Σας έστειλα το πρωί την άποψη των δημοκρατών μέσω της Καθημερινής. ‘Δεν είναι δημοκρατικό…’, έγραψε, ‘το να γίνεται εισβολή σε τηλεοπτικό σταθμό’. Δημοκρατία! Τόσο εκνευριστική λέξη πλέον… Υπάρχει και η άποψη ότι πρέπει να διαμαρτυρηθούν αλλιώς. Χωρίς να σπάνε.. με διάλογο, ειρηνικές πορείες, αυτοσυγκράτηση και σεβασμό στην οικονομική του τόπου ζωή. Όπως όμως είπε κάποιος, δεν θυμάμαι ποιος, ένας Τούρκος νομίζω, «είναι δυνατόν να με χτυπάς και να μου λες και πως θα αντιδράσω;» ή κάπως έτσι… Οι επαναστάσεις γίνονται με γκιλοτίνα όμως (και αυτό κλεμμένο -αν συνεχίσω έτσι θα με πας για plagiarism). Δεν χρειάζεται να αναλύσω το γεγονός ότι καμία αναίμακτη επανάσταση δεν έφερε αποτελέσματα πέρα ίσως των κοινοβουλευτικών. Να γίνουν εκλογές λέει το ΠΑΣΟΚ ξεχνώντας τα εγκλήματα στις μέρες του. Δεν ξέρω αν διάβασες Από τους Κουμή, Κανελλοπούλου και Καλτεζά στον 15χρονο μαθητή κ Πιστολάδες στο απυρόβλητο. Δίνει μια ξεκάθαρη εικόνα του τι μας περιμένει σε περίπτωση που οι εξεγέρσεις αυτές εκτονωθούν με δημοκρατικό-κοινοβουλευτικό τρόπο. Ασφαλώς και δεν αναφέρομαι μόνο σε θέμα αστυνομίας… αναφέρομαι σε όλα όσα περνάνε από το χέρι κάθε κυβέρνησης.

Το ΚΚΕ, τι να πεις… Ο Σύριζα; 2-3 αξιότιμους και οι υπόλοιποι καλοβλέπουν συνασπισμό με ΠΑΣΟΚ.

Κάποιοι λένε χούλιγκανς αυτούς που τα σπάνε. Δειλούς κουκουλοφόρους. Γιατί αυτοί τα έχουν βάλει πολλές φορές με αρματωμένους ένστολους που αν σε πιάσουν θα σου στερήσουν την ελευθερία σου και την σωματική σου υγεία. Κάποιοι (σε μένα τουλάχιστον 2) είπαν ότι η χούντα θα γλιτώσει την Ελλάδα από το ξευτιλίκι… Γιατί η εξέγερση είναι ξευτιλίκι. Προέχει η επιστροφή στην καθημερινότητα (που ισούται με την κατάσταση απόλυτης ασφάλειας… ποιος θα το έλεγε παλιότερα ότι η ρουτίνα θα ισούται με ασφάλεια), η δημόσια τάξη, η παραγωγή πολιτισμού που για ένα περίεργο λόγο παράγεται από τους ίδιους με αυτούς που τον παρήγαγαν 3000 χρόνια πριν. Και τα ψώνια. Τα Χριστούγεννα. Η οικογένεια. Έτσι έμαθαν να ζουν τόσα χρόνια. Αυτές τις αξίες δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα. Τι να τους πεις για αντίδραση. Έμαθαν να αντιδρούν μόνο όταν γίνεται κέντρο αποτοξίνωσης στην γειτονιά τους. Έμαθαν να δίνουν λεφτά στο λαμόγιο ΙΚΑτζή ή εφοριακό. Λεφτά πολύ περισσότερα από αυτά που κοστίζει η σπασμένη βιτρίνα και το κλεμμένο στοκ. Δεν τους είδα να διαμαρτύρονται για αυτό… Αυτό δεν είναι εξευτελισμός της Ελλάδας και του ποταπού, γλείφτη εαυτού τους; Αυτά τα λεφτά δεν τα στερούν από τα παιδιά τους;

Μου μιλάς για απογοήτευση και οργή. Αυτό που είπε ο Κούγιας, και μου το είχε υποστηρίξει ο Ε. που και αυτός από κάπου το άκουσε, το είχα διαβάσει 3 μέρες πριν σε ένα φόρουμ. Ήταν πρετζάνκι ο μικρός και φταίνε οι γονείς του που τον άφησαν να βγει στα Εξάρχεια.

Οι εφημερίδες στην Αγγλία γράφουν απίστευτες παπαριές. Τα Εξάρχεια είναι επικίνδυνη περιοχή γεμάτη πρέζα και αναρχία, ο Ισοκράτης που λανθασμένα φέρεται να είπε τα περί αυτοκαταστροφικής δημοκρατίας, γίνεται Σωκράτης (!) στις σελίδες του Observer. Ευτυχώς υπάρχει η El Pais και η Liberation. Η άλλη με κοίταζε απορημένη όταν της είπα ότι χαίρομαι για αυτό που γίνεται στην Ελλάδα. «Τόσα μαγαζιά σπάνε μου λέει». Το μόνο που δεν έχω εικόνα από δω είναι το πόσα είναι τελικά αυτά τα μικρομάγαζα που σπάσανε; Μείον το 20-30% που έσπασαν οι ασφαλίτες και οι της Χρυσής Αυγής.

Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Και κλαίω συνέχεια.. κάθε φορά που επιτίθενται σε Σούπερ-Μάρκετ και δίνουν τρόφιμα σε περαστικούς, κάθε φορά που γίνεται κατάληψη, όταν βλέπω τα 15χρονα έξω από τη ΓΑΔΑ να γελάνε μεταξύ τους πριν τα ψεκάσουν. Που βλέπω την αδερφή μου να πηγαίνει σε συνελεύσεις καταλήψεων, την Τ. που έχει γεμίσει στένσιλς το κέντρο της Αθήνας, τον πιτσιρικά που βλέπει τον Μπάτσο να κυνηγάει διαδηλωτή και τρέχει από πίσω του και τον πετάει κάτω για να σώσει κάποιον που ίσως δεν τον ξέρει. Συγκινούμαι απίστευτα και μιλάω με όλους εδώ και τους ρωτάω αν ξέρουν τι γίνεται στην Ελλάδα. Ίσως αν ήμουν εκεί δεν θα ένοιωθα αυτήν την καταπίεση της οργής. Δεν είμαι υπερβολικός πάλι ρε κωλόπαιδο. Με έχει τσακίσει το ότι είναι η πιο σημαντική εξέγερση της ζωής μου και της γενιάς μου και το μόνο που κάνω είναι να την στηρίζω στην θεωρία. Ξέρω πως υπάρχουν λόγοι που δεν έρχομαι αλλά δεν πείθουν εμένα τον ίδιο. Ίσως να τα καταφέρω να έρθω 2-3 μέρες μετά της ιερές γιορτές. Ελπίζω να κρατήσει. Το πιστεύω…

Από την άλλη είναι το μετά. Τι θα γίνει; Το μόνο που θέλω είναι να διαλυθεί το κράτος. Να ξευτιλιστεί. Όχι μόνο εκεί, παντού. Να επιστρέψει η αληθινή δημοκρατία. Της πληροφόρησης, της γνώσης, της ακέραιης άποψης. Οι κυβερνήσεις να φοβούνται τον λαό και όχι το αντίθετο. Αυτό είναι δικό μου, μου το έχει κλέψει το V for Vendetta. (Αν και ο λαός έτσι ηλίθιος που είναι δεν μ’ αφήνει να συνεχίσω όποια ελπίδα …) Αλλά μάταια. Αυτοί –οι πολιτικοί- το ένα βράδυ είναι στα μπουζούκια, το άλλο κάνουν ψώνια στο Mall και στο τέλος σου λένε πως οι ζαρντινιέρες τελικά δεν σε χτυπάνε μόνο στα καλάμια όταν περπατάς στο δρόμο και είσαι αφηρημένος αλλά και σου σπάνε τα μούτρα αν τύχει και έχεις ύποπτη συμπεριφορά. Στον πούτσο τους τελείως… δεν τους αγγίζει τίποτα. Σάμπως δεν θα ξαναβγούν. Άμα τους γαμίσεις τη μάνα που τους πέταγε, όχι δεν θα ξαναβγούν. Με δημοκρατικό τρόπο: όλοι να συμμετέχουν στον εξευτελισμό τους. Αυτών και όσων άλλων ευθύνονται για την κατάσταση. Οικονομική, κοινωνική, ιδεολογική.

Είναι ο πρώτος αγώνας νομίζω που δεν ζητάει τίποτα. Είναι τόσο σύνθετη η οργή που δεν κατευθύνεται σε συγκεκριμένες προτάσεις. Δεν είναι τα 700 ευρώ, το Βατοπέδι (που αγνοώ), ο Αλέξης, η αγορά εργασίας. Είναι τέτοια η απογοήτευση που δεν γεννιούνται ελπίδες. Είναι αγώνας οργής και όχι ελπίδας. Και η οργή αρκετή είναι… Μόνο που το σημαντικό είναι ότι δημιουργούνται συνειδήσεις. Και ένα κίνημα που θα τους πάρει χρόνια να το ξανακοιμήσουν. Θα χρειαστούν νέα καταναλωτικά πρότυπα, νέα μέσα προς-τα-κάτω επικοινωνίας, νέες λαϊκές γιορτές τύπου Χριστουγέννων, νέα τρικ του στυλ ‘παγκόσμια ημέρα’ και νέοι τρόποι δημιουργίας εθνικής αλληλεγγύης.

Είναι ένας αγώνας ατομικός και όχι συλλογικός μου είπε η Β. Είναι η οργή του καθένα. Τα σπάει για την πάρτη του. Ζεϊμπέκικο βαρύ! Αντί για πιάτα σπάει τράπεζες και τμήματα. Οργή και του παιδιού ακόμα.. μπορεί να μην ξέρει τι σημαίνει οργή αλλά την νοιώθει. Τι δεν καταλαβαίνεις; έγραψε ο Ρουμελιώτης στην Ελευθεροτυπία…

Είμαι περήφανος για αυτά τα παιδάκια, τους 15χρονους, τα κοριτσάκια που δεν φοβούνται αρκετά τους μπάτσους ακόμα και αν τα κοπανάνε, τους 25χρονους και 30χρονους που δεν είναι στα Καφέ, τους 35χρονους και όσους 45+ έχουν βγεί στους δρόμους. Δεν περίμενα να το πω ποτέ: τώρα είμαι περήφανος που είμαι Έλληνας. Δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά μόνο το ότι θέλω να είμαι σαν αυτούς.

Και αν αυτή η εξέγερση γινόταν διεθνής και άλλαζε κάτι… τότε όλοι όσοι τώρα την κατακρίνουν θα την έκαναν ξαφνικά κομμάτι της περήφανης ιστορίας του Έθνους τους. Αυτοί και οι πρόγονοί τους θα ήταν οι εξεγερμένοι εδώ και χιλιάδες χρόνια και όχι αυτοί που είναι τώρα στους δρόμους. Έτσι έγινε με το Πολυτεχνείο, την αντίσταση και τον εμφύλιο. Άλλοι έφαγαν το ξύλο άλλοι κοκορεύονται για τα δήθεν κατορθώματά τους.

Hasta la victoria...siepre!

Δημοσίευση από: Moutzoura

Αυτό το νόμισμα δεν έχει δύο όψεις.

Από τη μια τα καλά παιδιά που τα σπάνε γιατί είναι απεγνωσμένοι και έχουν οργή. Κατανοώ την απόγνωση και την οργή και όλα τα συναφή και κατανοώ γιατί τα σπάσανε και τα κάνανε λαμπόγυαλο. Και δεν έχω να πω αρνητικά σχόλια σε αυτό. Στο κάτω κάτω σπασίματα είναι και θα ξαναφτιαχθούν. Ξέρω όμως πως η οργή μέσω της καταστροφής κάπου ξεφουσκώνει και αρχίζει η θλίψη. Αναμφισβήτητος νόμος της φύσης. Νόμος που εφαρμόζεται στην αδικία ή το θάνατο κάποιου αγαπημένου.

Από την άλλη τα κακά παιδιά που τα χουνε κάνει μπάχαλο σε αυτή τη χώρα, εθελοτυφλούντες γλοιώδεις τύποι, στρογγυλοκαθούμενοι στην προσωπική τους ευημερία. Δεν χρειάζονται ανάλυση αυτοί, γιατί απλά δεν αναλύονται. Είναι οι φελλοί στην επιφάνεια που πάντα θα επιπλέουν.

Γιατί όμως έχω την εντύπωση ότι τα καλά και τα κακά παιδιά είναι δυο κύκλοι που τέμνονται και η κοινή περιοχή τους είναι ότι πιο βρώμικο και σκοτεινό;

Γιατί κάποιοι από τα καλά παιδιά δεν εννοούν να καταλάβουν πως αν γίνουν ξανά καταστροφές, η κοινή γνώμη θα γυρίσει εναντίον μας; Στα πρώτα σπασίματα η μάνα μου χειροκρότησε και χάρηκε, το δε δέντρο στο Σύνταγμα ήταν πανέμορφο για πρώτη φορά στα χρονικά, όπως όμορφα φλεγόταν. Ξέρω όμως πως το χειροκρότημα θα αραιώσει και τέλος θα παγώσει, αν αυτή η εικόνα επαναληφθεί πολλάκις. Ξέρω πως όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται γίνεται φάρσα. Και έχω τόσες μέρες που τους λέω ότι οι πορείες και οι δραστηριότητες πρέπει πλέον να αποκτήσουν συμβολικό χαρακτήρα. Έπεσαν ιδέες στο τραπέζι από κόσμο, που πραγματικά ήταν καλές να αναδείξουν την απόγνωση και τη θλίψη που νιώθουμε. Ιδέες που καταδικάστηκαν ή πέρασαν στα αζήτητα. Αφού έχουμε το δίκιο με το μέρος μας, γιατί να το χάσουμε; Όσο κι αν προσπάθησαν τα ΜΜΕ να τα καταφέρουν, ο κόσμος (η πλειοψηφία τουλάχιστον) δεν καταδίκασε τα πρόσφατα γεγονότα. Γιατί η κοινή γνώμη να στραφεί εναντίον μας; Τώρα που, κάτι έχουμε καταφέρει.

Δεν μπορώ να πιστέψω πως οι οργανωτές τελικά έχουν άκρως αθώα κίνητρα. Θα αυτοπυροβοληθούμε και θα χάσουμε ότι έχουμε κάνει μέχρι τώρα αν συνεχιστεί το ίδιο μοτίβο.

Με ρωτάνε συχνά «πού ανήκω». Όταν απαντώ ότι δεν ανήκω πουθενά με κοιτάζουν καχύποπτα. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να ανήκω κάπου για να είμαι και εγώ εξοργισμένη και απεγνωσμένη. Αν σας κάνει η γενιά των 700, βάλτε με μέσα. Αλλά δεν μου αρέσει αυτή η ταμπέλα γιατί όλες οι ταμπέλες καταντούν αντί για αλληλεγγύης, αποχαύνωσης. Και εγώ δεν έχω σκοπό να το βάλω κάτω.

Εν κατακλείδι, το συμπέρασμα όσων έχω βιώσει και πληροφορηθεί τον τελευταίο καιρό, είναι ότι το συγκεκριμένο νόμισμα δεν έχει δύο όψεις και είναι κρίμα μια μικρή μερίδα κάποιων, να αφήσει αυτό που έγινε τώρα να μείνει με τον χαρακτηρισμό «κρίση» αντί για ΑΛΛΑΓΗ.



Δημοσίευση από: Vio

Νέοι Ρόλοι για όλους ….

Τα ίδια πρόσωπα σε ίδιους ή αντίστοιχους ρόλους…..

Νικήτας Κακλαμάνης . Ακροδεξιός Δήμαρχος (δυστυχώς) Αθηναίων. Πέρυσι μετά τις πυρκαγιές μιλούσε από το mega (παρακαλώ!) για συνωμοσίες και πυρήνες των Εξαρχείων.

Φέτος ζητάει μέσω πάλι του mega (πάλι παρακαλώ), να παρέμβει ο εισαγγελέας για να βρει από πού …..! φεύγουν τα ΄΄οργανωμένα s.m.s.΄΄ για τις κινητοποιήσεις των νέων ( όχι δεν έχει φτάσει ακόμα στα e-mail), και για όποιον δεν κατάλαβε ευχαρίστησε δημοσίως το mega ( την Κυριακή το πρωί Χασαπόπουλος – Αναγνωστάκης), γιατί του έστειλε camera να κάνει δήλωση και την μοίρασε και στα άλλα κανάλια.!!!! ( κανονικό γραφείου τύπου το magaζάκι).

Προάγγελος και καθοδηγητής της Κυβέρνησης των έκτακτων επιδομάτων και της ζητιανιάς των ψήφων των νοικοκυρέων του μεσαίου χώρου.

Γιώργος Ορφανός πρωήν υφυπουργός αθλητισμού σε ρόλο ημι-Πολύδωρα να υποστηρίζει στον ΑΝΤ-1, ότι «στην Λάρισα όπως ακούω οι κουκουλοφόροι πήγαν από άλλες περιοχές με πούλμαν». ( Θυμίζω για την ιστορία ότι πέρυσι μεταξύ άλλων συνελήφθη πασόκος αγροφύλακας στο Οίτυλο της Μάνης, ως εμπρηστής γεγονός που εξέπληξε ακόμη τον κ. Πρετεντέρη. Φυσικά αθωώθηκε ομόφωνα από το δικαστήριο αλλά είχαν γίνει πια οι εκλογές).

Αλέκα Παπαρήγα σε μοναδικό ρόλο Αλέκας Παπαρήγα Ντέντεκτιβ : Πέρυσι ΄΄τα μεγάλα συμφέροντα καίνε τα δάση ΄΄.

Φέτος ΄΄οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους ωφελούνται από τις καταστροφές των προβοκατόρων΄΄.

Γιάννης Πρετεντέρης σε ρόλο Άδωνι Γεωργιάδη. Προχθές Άδωνις στον ΑΝΤ-1 : « Ο ρόλος των παιδιών είναι να σπουδάζουν και να πηγαίνουν καλά στο σχολείο τους».

Σήμερα ο Γ. Πρετεντέρης στο ΄΄Βήμα ΄΄ : « Ξέρω (αναφερόμενος στο ενδεχόμενο οι νέοι να ζητήσουν ευθύνες από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για το μελλοντικό κατάντημα τους), όμως ότι πολλά από τα σημερινά παιδιά υποθηκεύουν το μέλλον τους, ίσως να χαραμίσουν τα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής τους, επειδή ένα πολιτικό κόμμα ήθελε να ζήσει τις επαναστατικές φαντασιώσεις του ή ακόμα χειρότερα, επειδή προσπάθησε να τους μετατρέψει σε εμπόρευμα ΄΄.

Άρα η εικόνα είναι: εχθροί του Έθνους της Δημοκρατίας, της πατρίδας της πόλης από την κριτική της δεξιάς, της καθοδήγησης και της εμπορευματοποίησης των αγώνων των νέων, από την πλευρά του ΄΄ νέου – κέντρου΄΄ της προβοκάτσιας και της συνωμοσίας από την Κουμμουνιστική Αριστερά.

Και η κοινωνική δυναμική;

Η ανάγκη για αλλαγή, για αναδιανομή, για εμπλουτισμό του συστήματος με νέες υγιείς δυνάμεις, η ενσωμάτωση νέων ιδεών και νέου δυναμικού στο πολιτικό σύστημα;

Οι απαντήσεις τους μάλλον θα ήταν δεδομένες, το νέο δυναμικό να ορισθεί μέσα από το σχολείο, τα tv reality, τις κομματικές οργανώσεις να γίνει ακριβώς το ίδιο με αυτά και τότε…. Ναι, θα είναι αποδεκτό.

Δημοσίευση από: g@m

Γιατί η δημοκρατία ή είναι βάρβαρη ή δεν είναι καθόλου…

Τις τελευταίες μέρες κυκλοφορεί σε διάφορες ιστοσελίδες, blogs, mail και εφημερίδες το κάτωθι ιδιαίτερα προκλητικό απόσπασμα το οποίο αποδίδεται στο Ισοκράτη :

«Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία».

Κατά την εκτίμηση σχεδόν όλων των πολιτικών φιλοσόφων από τον Πλάτωνα μέχρι τον Jean Bodin, η δημοκρατία χαρακτηρίζεται είτε ως το χειρότερο όλων των πολιτευμάτων, με την εξαίρεση της τυραννίας, ή το λιγότερο προβληματικό από τα χειρότερα. Θυμίζω ότι η κλασσική ελληνική φιλοσοφία προβαίνει σε μια κατάταξη των πολιτευμάτων σε καλά ή καλώς οργανωμένα (μοναρχία, αριστοκρατία και μικτό πολίτευμα) και κακά ή διεφθαρμένα (τυραννία, ολιγαρχία και δημοκρατία). Ο διαχωρισμός ανάμεσα στα καλά και τα κακά πολιτεύματα γίνεται με βάση το κριτήριο αν οι κυβερνώντες δρουν με βάση το κοινό ή το προσωπικό τους συμφέρον. Η λανθάνουσα προϋποτιθέμενη θέση του παραπάνω σχήματος είναι ότι η πολιτική γεννιέται-συμβαίνει μόνο εντός μιας καθορισμένης φόρμας και ότι η λειτουργία της εκάστοτε φόρμας (είτε λέγεται νόμος είτε πολίτευμα) έγκειται ακριβώς στο να καθορίζει μια τάξη, να οριοθετεί και να κατευθύνει την πολιτική δράση έτσι ώστε να ικανοποιηθούν οι συγκεκριμένοι «στόχοι» του κάθε πολιτεύματος. Η κατηγορία που αποδίδεται από αυτούς τους στοχαστές εναντίον της δημοκρατίας είναι σχεδόν πανομοιότυπη με αυτήν που αποδίδεται στον Ισοκράτη: Η δημοκρατία είναι εκ φύσεως επιρρεπής στην ακραία ανυπακοή και την ανομία. «Το κακό που γεννιέται από αυτήν και που είναι αδιαχώριστο από αυτήν είναι η βάρβαρη εξουσία της βίας» γράφει ο Πολύβιος (Πολύβιος, Ιστορίες, 6.10.4-5). Στο ίδιο μήκος κύματος και πολλά χρόνια νωρίτερα ο Αριστοτέλης αναγνώριζε στην ομόνοια και την αρμονία της πολιτικής ζωής τα σημάδια της υγείας του πολιτικού σώματος και απέδιδε στην λεγόμενη μεσαία τάξη την αποστολή της μετριοπάθειας ως βάση μιας καλής διακυβέρνησης. Η καλή πολιτεία είναι αυτή στην οποία η κυβέρνηση είναι ηθική και καλή και η κυβέρνηση είναι ηθική και καλή όταν είναι μετριοπαθής, όταν θέτει και μένει εντός ορισμένων ορίων, όταν αποκτά σταθερότητα και όταν ο κάθε πολίτης αναλαμβάνει να εκπληρώσει το χρέος του, το οποίο συνίσταται στην ζωή σύμφωνα με τη φύση και άρα συμφώνα με το μέτρο, αφού το μέτρο είναι το βασικό χαρακτηριστικό της φύσης. Στο μοντέλο αυτό όπου η κοινωνία φαντάζει ως μια φυσική τάξη, ως ένα σώμα με κεφαλή την διοίκηση του οποίου κάθε μέλος-όργανο έχει συγκεκριμένη λειτουργία και σκοπό, κάθε διαταραχή, κάθε πολιτική αναταραχή και κάθε παραφωνία γίνεται αντιληπτή ως σημάδι διαφθοράς και παρακμής της κοινωνίας και της γαλήνης. Πως άλλωστε θα μπορούσε να δικαιολογηθεί μια ασυμφωνία ανάμεσα σε όργανα του ιδίου σώματος αφού η καλή λειτουργία του όλου τίθεται ως αδιαπραγμάτευτη αρχή κάθε πολιτικής πράξης.

Η εντύπωση που γεννιέται από όλες αυτές τις αναλύσεις είναι ότι υπάρχει μια φυσική ασυμβατότητα ανάμεσα στην δημοκρατία, η οποία χαρακτηρίζεται από μια γενικευμένη τάση υπερβολής, υπέρβασης των ορίων και αμετροέπειας και το καλό πολίτευμα με την έννοια της καλά οργανωμένης και λειτουργικής μετριοπαθούς τάξης. Το μείζον πολιτικό πρόβλημα έτσι όπως υπογραμμίζεται σε αυτές τις αναλύσεις είναι το πώς θα υπάρξει ένα μέτρο σε αυτήν την ανεξέλεγκτη και άμετρη δύναμη που λέγεται «δήμος». Και οι επιλογές που προτείνονται είναι είτε ο πλήρης αποκλεισμός του δήμου, δηλαδή του λαού, από το ζήτημα της εξουσίας, είτε η περιορισμένη συμμετοχή του μέσα από συγκεκριμένες διαδικασίες οι οποίες θα εξημερώσουν αυτήν την τάση υπερβολής του λαού, προσφέροντας τους ένα συμμετοχικό υποκατάστατο για την επίτευξη της κοινωνικής γαλήνης.

Είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η άποψη είναι κυρίαρχη σήμερα. Από τους σοφούς των τηλεπαραθύρων μέχρι τους γραβατωμένους κυβερνητικούς όλοι υποστηρίζουν ότι πρέπει επιτέλους να μπει ένα μέτρο στην λαϊκή αντίδραση και να επιστρέψουμε στην ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος. Μιλούν για εχθρούς της δημοκρατίας, για χάος, για αναρχία και υπερβολές και την ανάγκη τάξης και κοινωνικής ηρεμίας. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι η δημοκρατία ή είναι βάρβαρη ή δεν είναι καθόλου… (Abensour Μ, Démocratie sauvage et principe d’anarchie, στο Démocratie contre l’Etat, Paris, Félin, 2004, σελίδες 161-190). Είναι βάρβαρη στις διεκδικήσεις της, είναι βάρβαρη απέναντι σε αυτούς που προσποιούνται ότι τα αξιώματα τους ανήκουν, είναι βάρβαρη γιατί δεν δέχεται καμιά τάξη και καμιά ιεραρχία ως φυσική. Είναι βάρβαρη γιατί δεν μπορεί να αφομοιωθεί ούτε να ταυτιστεί με τις επιταγές της θεσμικής οργάνωσης και της παραγωγής κρατικής εξουσίας. Είναι βάρβαρη γιατί προϋποθέτει την ελευθερία και η ελευθερία δεν μπορεί να περιοριστεί ούτε στο δικαίωμα μη-παρέμβασης ούτε στο δικαίωμα περιορισμένης συμμετοχής αλλά είναι πρώτιστα δικαίωμα πάλης, αέναης πάλης απέναντι στην καταπίεση, μιας πάλης η οποία αφήνει ανοικτό το ζήτημα της τάξης… Η δημοκρατία είναι βάρβαρη γιατί βασίζεται στην ιδέα της πρακτικής και συνειδητής αποδιοργάνωσης όλων εκείνων των σχέσεων εξουσίας που εμφανίζονται να έχουν μια αδιαμφισβήτητη νομιμοποίηση. Η δημοκρατία είναι βάρβαρη γιατί προϋποθέτει ισότητα, όχι μόνο ευκαιριών αλλά αποτελεσμάτων και συγκεκριμένων πρακτικών συνθηκών.

Όλοι αυτοί που κάνουν εκκλήσεις στην δημοκρατία πρέπει να καταλάβουν ότι η δημοκρατία δεν έχει όρια. Δεν μπορούμε να πούμε θέλουμε ολίγον δημοκρατία… ή ολίγον συνερχεσθαι και ολίγον συνεταιρίζεσθαι… Η δημοκρατία είναι βάρβαρη, είναι εξεγερτική. Δεν υπάρχουν όρια στις διεκδικήσεις… Η δημοκρατία βασίζεται σε μια συνεχή παραβίαση της καθεστηκυίας τάξης, σε μια συνεχή από-νομιμοποίηση που γεννά διαδικασίες επαναδιαπραγμάτευσης και επαναπροσδιορισμού αυτού που προσποιείται ότι ενσαρκώνει το κοινό καλό, την ομοιομορφία και την δεδομένη τάξη. Είναι άνοιγμα σε αυτό που δεν είναι ακόμη και αυτό που δεν είναι προϋποθέτει ρήξη με αυτό που είναι.

Αν θέλουμε με κάποιο τρόπο να διατηρήσουμε τον όρο δημοκρατία στο λεξιλόγιο μας, σήμερα που η έννοια της φαίνεται αδιαχώριστή από αυτήν του κατασταλτικού κράτους και ενός καπιταλιστικού συστήματος που δεν υπολογίζει τίποτα στο πέρασμα του, θα πρέπει να την αποσυνδέσουμε από την έννοια της καλά οργανωμένης τάξης καθώς και από την ίδια την έννοια του κράτους. Η δημοκρατία δεν είναι μια τάξη, δεν είναι ένα σύνολο νόμων ούτε ένα σύνολο θεσμών. Είναι μια διαδικασία που δεν μπορεί να αποκρυσταλλωθεί πουθενά γιατί στο πιο βαθύ νόημά της αντιστέκεται σε κάθε διαχωρισμό ανάμεσα σε καταπιεστή και καταπιεζόμενο. Για αυτό είναι υπερβολική και γι αυτό είναι βάρβαρη …και έτσι πρέπει να είναι…

Αν σήμερα κάποιοι βιώνουν μια παρακμή της δημοκρατίας και βλέπουν στις συλλογικές διαδικασίες και τις κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών μια παραφθορά της λειτουργίας της δυστυχώς είναι βαθιά νυχτωμένοι. Και επειδή φαίνεται ότι η ενημέρωση και επιχειρηματολογία στις μέρες μας βασίζεται σε τσιτάτα και όμορφες ατάκες, η απάντηση στον Ισοκράτη έρχεται από τον Μακιαβέλι ο οποίος αναφερόμενος στο μεγαλείο της δημοκρατίας της Ρώμης λέει τα εξής:

«Πρέπει να πω ότι όλοι αυτοί που καταδικάζουν τις ταραχές ανάμεσα στους ευγενείς και στον λαό καταδικάζουν την βασική αιτία της ρωμαϊκής ελευθερίας και δίνουν περισσότερη έμφαση στις κραυγές και τους θορύβους που γεννιούνται από τέτοιες ταραχές και όχι στα καλά αποτελέσματα που παράγουν. Ούτε υπολογίζουν το γεγονός ότι σε κάθε πολιτεία υπάρχουν δυο αντιμαχόμενες τάσεις και ότι όλοι οι νόμοι που πέρασαν υπέρ της ελευθερίας γεννήθηκαν από την αντιπαράθεση μεταξύ των δύο… » (Διατριβές, Ι, 4)

Και συνεχίζει ο Μακιαβέλι αναγκάζοντας τον αναγνώστη του να εγκαταλείψει την θέση του αντικειμενικού παρατηρητή που διαπιστώνει την ισοδυναμία των δύο τάσεων και να πάρει το μέρος του λαού… γιατί φυσικά οι δύο τάσεις δεν είναι ισοδύναμες:

« Και ας υποθέσουμε ότι για κάποιον όλα αυτά ήταν υπερβολικά, σχεδόν βάρβαρα … απαντώ ότι σε κάθε πόλη πρέπει να υπάρχουν οι μέθοδοι που θα επιτρέπουν στον λαό να εκφραστεί… και η πόλη της Ρώμης είχε τέτοιες μεθόδους, έτσι ώστε όταν ο λαός ήθελε ένα νέο νόμο είτε έκανε κάτι από αυτά που προανέφερα (ταραχές, διαδηλώσεις, κλπ) είτε αρνούνταν να καταταγεί στον στρατό… Οι επιθυμίες του λαού είναι σπάνια επιβλαβείς για την ελευθερία γιατί γεννώνται από την καταπίεση ή από την υποψία της καταπίεσης…» (Διατριβές, Ι, 4)

Και η βαρβαρότητα του λαού δικαιολογείται από την βαρβαρότητα της «Μεγάλων»:

«Ψάχνοντας τις αιτίες, δικαιούμαι να πω, παίρνοντας το μέρος των Ρωμαίων, ότι η φύλαξη της ελευθερίας πρέπει να δοθεί σε αυτούς που έχουν την μικρότερη όρεξη να την υφαρπάξουν. Χωρίς αμφιβολία, αν εξετάσουμε τους στόχους των ευγενών και αυτούς του απλού λαού, θα δούμε στους πρώτους μια σκληρή επιθυμία να καταπιέζουν και στον δεύτερο μόνο την επιθυμία να μην καταπιέζεται, και κατά συνέπεια μια πολύ πιο δυνατή βούληση να ζήσει σε ελευθερία…» (Διατριβές, Ι, 5)

Ή ακόμη:

«Γιατί σε κάθε πόλη υπάρχουν αυτές οι δύο διαφορετικές τάσεις και απ’αυτό προκύπτει ότι ο λαός δεν αρέσκεται να κυβερνάται ούτε να καταπιέζεται από τους ευγενείς, ενώ οι ευγενείς επιθυμούν να κυβερνούν και να καταπιέζουν τον λαό … γιατί ο σκοπός του λαού είναι πολύ πιο έντιμος από εκείνον των ευγενών, αφού εκείνοι θέλουν να καταπιέζουν ενώ ο λαός δεν θέλει να είναι καταπιεσμένος» (ο Ηγεμόνας, Θ’)

Είναι η αντιπαράθεση του λαού και της επιθυμίας του να μην καταπιέζεται απέναντι στην επιθυμία κυριαρχίας των «Μεγάλων», που γεννά την ελευθερία. Η πολιτική του λαού στην Ρώμη βασίζεται σε μια συνεχή παραβίαση της θεσμικής τάξης που τον καταπιέζει, σε μια επαναλαμβανόμενη αταξία. Και η ίδια η ελευθερία παρουσιάζει σαν βασικό της χαρακτηριστικό την παραβίαση της τάξης. Είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό του λαού και της λαϊκής συμμετοχής: Άπαξ και αποκτήσει θεσμικό υπόβαθρο, ο λαός δεν σταματά, συνεχίζει να φωνάζει, να διαμαρτύρεται και διεκδικεί πάντα περισσότερο από αυτό που του δίνουν. Και ακριβώς αυτό το υπερβάλλον του λαού, αυτή η δύναμη της άρνησης της καταπίεσης και η αναγνώριση της πολιτικής του σημασίας που αποτελεί το βασικό λόγο του μεγαλείου της Ρώμης για τον Μακιαβέλι.

Στην πολυπόθητη ευταξία που αυτές τις μέρες αποτελεί το βασικό διακύβευμα των πολιτικών συζητήσεων και τηλεοπτικών πάνελ ο Μακιαβέλι απαντά χωρίς δισταγμό: « Όλοι οι νόμοι υπέρ της ελευθερίας γεννήθηκαν από τις ταραχές ανάμεσα στον λαό και στους ευγενείς». Και δεν είναι η μετριοπάθεια ή ο διακανονισμός συμφερόντων που έκανε την Ρώμη μεγάλη, αφού οι δύο τάσεις δεν έχουν την ίδια πολιτική σημασία. Είναι οι ταραχές που δημιουργούσε συνεχώς ο λαός, ως φορέας αρνητικότητας απέναντι στους ευγενείς και την σύγκλητο, απέναντι στην καταπίεση και την βάρβαρη επιθυμία των Μεγάλων.

Ο Μακιαβέλι λοιπόν δεν αφήνει καμία αμφιβολία. Η τάξη δεν εγκαθίσταται σε αντιδιαστολή με την αταξία, την αναρχία ή την πολιτική αναταραχή. Είναι στην πραγματικότητα αδιαχώριστη από μια επαναλαμβανόμενη αταξία, μια συνεχή αναταραχή, μια δημόσια διεκδίκηση που δεν σταματά πουθενά και επιδιώκει την ανακατάληψη του δημόσιου χώρου από τους αποκλεισμένους κάθε λογής. Η κοινωνική ομόνοια, η πολιτική ομοθυμία και η εύρυθμη λειτουργία του πολιτικού συστήματος που επιτυγχάνεται μέσα από την μετριοπάθεια, την επιβολή ορίων και προϋποθέσεων, ορισμών και ορισμένων, μέσα από την αντικειμενικοποίηση των αποκλεισμών και των αποκλεισμένων είναι ένας ιστός, κάτω από το πέπλο του οποίου η καταπίεση των «Μεγάλων» επιδιώκει να αφοπλίσει τις διεκδικήσεις και τις ταραχές που την αντιπαρέρχονται και την θέτουν σε κίνδυνο.

Για αυτό λοιπόν η δημοκρατία ή είναι βάρβαρη ή δεν είναι καθόλου… Για αυτό και σήμερα δεν βιώνουμε μια κατάσταση γενικευμένης ανομίας όπως πολλοί θέλουν να βλέπουν αλλά μια προσπάθεια ανακατάληψης του δημόσιου χώρου από τους αποκλεισμένους του αύριο, την γενιά των 700, των 600 και ούτω καθεξής. Μια προσπάθεια με τις αντιφάσεις της, τα αδιέξοδα της και τους προβληματισμούς της. Μιας εξέγερσης που γεννήθηκε αυθόρμητα και με τρόπο σχεδόν άν-αρχο, πέρα και πάνω από κάθε αρχή (με την διπλή έννοια της λέξης «αρχή» ως εξουσία και ως απαρχή-θεμέλιο). Αν λοιπόν για την σημερινή κυβέρνηση το πολιτικό διακύβευμα είναι το πώς η πολιτική πράξη του λαού θα μείνει εντός των προδιαγεγραμμένων από την θεωρία ορίων, το πώς θα βάλουμε μια τάξη στην υπερβολή του που δεν σταματάει πουθενά, για τον Μακιαβέλι είναι αυτή ακριβώς η δύναμη της αποδιοργάνωσης των κατεστημένων σχέσεων εξουσίας, της υπερβολής της διεκδίκησης που επιβεβαιώνει ότι η πολιτική πράξη του λαού είναι, και καλώς είναι, πάντοτε βάρβαρη, υπερβάλλουσα και φορέας αλλαγής… Γιατί εν τέλει ο φόβος της υπερβολής είναι ο φόβος που γεννάται από την ανατρεπτική δύναμη των μαζών…

Δημοσίευση από: Κωνσταντίνος Τσαλακός

Περί των γεγονότων που διαδραματίστηκαν στην Αθήνα....



Η αλήθεια είναι πως έγιναν πολλά. Με αφορμή τον θάνατο του παιδιού, που πλέον όλοι γνωρίζουν, ξεσηκώθηκαν όλοι και έσπευσαν να θυμηθούν, παρακινούμενοι ο ένας του άλλου, την κοινωνική ανισότητα και τα δεινά της καθημερινότητας.

Χωρίς δεύτερη σκέψη η πράξη είναι -όπως θα’ λεγαν παλαιότερα, ή κάπου αλλού- δια λιθοβολισμόν! Ποιός είναι αυτός που πρώτος θα ρίξει? Και επ' ουδενί τίθεται ζήτημα “αναμάρτητου” (όπως ο Χριστός πρότεινε κάποτε) αλλά ζήτημα τόλμης και τρόπου στην εποχή του “α-επανάστατου” [να μου επιτραπεί ο αδόκιμος όρος]. Αλλά ο λιθοβολισμός είναι γι' αυτούς που τελικά δώσαν το δικαίωμα ταυτόσημων τρόπων χρήσης ενός υπηρεσιακού όπλου. Ο “φύλακας” είναι απλά το μέσον. Ο προσκηνιακός ηθοποιός στο θέατρο που ακριβοπληρώνουμε για να δούμε και δεν είναι ούτε καν interactive. Θα μπορούσε άραγε να φανταστεί κανείς εφόσον η ποινή που ταιριάζει στον ενεργήσαντα πρέπει να είναι η υψίστη, ποιά είναι δίκαιο να είναι η ποινή στους καπηλευόμενους την ανθρώπινη αδυναμία και εν τω προκειμένω την διαχρονική ανάγκη του Έλληνα να πιστεύει, να ονειρεύεται και να εμμένει στην αταξία, οραματιζόμε