Συνάντηση Τσίπρα με Αστυνομικούς Υπαλλήλους

Δύο τελείως διαφορετικές στρατηγικές από τον ίδιο πολιτικό χώρο, η μια υπέρ της επανάστασης και η άλλη κατά τα βάζουν με την δική μου άποψη. Απόδειξη της ετερογένειας του ΣΥΡΙΖΑ που σημείωσα και πιο πριν.

Συγχωρέστε μου το μακροσκελές, αλλά είναι αναγκαίο καθώς απαντώ σε δύο ταυτόχρονα.

@ dkm

σύντροφε, καθόλου δεν είπα αυτό που μου επισημαίνεις. Οι επαναστατες δεν κινούνται στο σκοτάδι και στην αφάνεια.

Είναι τμήμα και κομμάτι της τάξης με όλα τα σκαμπανεβάσματα της.

Αλλά αυτοί δεν δικαιούνται να "σκαμπανεβαίνουν" μαζί της, αλλά να κρατάνε ακόμη και σε εποχές ύφεσης του κινήματος, τουλάχιστον τις βασικές αρχές, αν δεν μπορούν να αγκιτάρουν με μαζικότερο τρόπο και να κατακτούν πλειοψηφικές συνειδήσεις.

Η ιστορική περίοδος που παραθέτεις πριν το 1917, καθόλου δεν είναι μια περίοδο συνεχούς επαναστατικού αναβρασμού όπως την αναφέρεις. Και καθόλου οι επαναστάτες για τα ρώσικα μεγέθη δεν ήταν αυτό που περιγράφεις.

Δεν υπήρξε μια γραμμική και εξελεκτική άνοδος ούτε του εργατικού κινήματος αλλά ούτε και της μαζικής επιρροής, που μαζευε δήθεν κουκί-κουκί και κάποια στιγμή έγινε πλειοψηφία. Το αντίθετο συνέβει.

Την οικονομική άνθιση του 1890-1904, στην Τσαρική Ρωσία πλαισίωσε ένα μαζικό κύμα επαναστατικού τερρορισμού (με το οποίο ο Λένιν πολύ ορθά συγκρούστηκε, όχι από την σκοπια της καταδίκης της βίας, αλλά από την σκοπιά της μαζικής οργάνωσης της) είναι όντως μικρο-ομαδούλες χωρίς σοβαρές αυξομειώσεις.

Το 1905-06, έχεις την πρώτη επανάσταση. Ξαφνικά, χωρίς προεργασία θεωρητική επαρκή. Και με αμφιλεγόμενες ηγεσίες. Οι επαναστάτες μόλις και μετα βίας (και παρά την τολμηρότατη τακτική τους να "χωθούν" βαθιά στην επαναστατική δράση ακόμη και ένοπλα) φτάνουν τις λίγες χιλιάδες μέλη. Οι μπολσεβίκοι ήταν 8000 άτομα, και οι μενσεβίκοι μόλις 12000. Αυτό δεν εμπόδισε και τους μεν και τους δε να χωθούν στην άμεση επαναστατική δράση, Για να μην πω για μικρότερες ακόμη ομάδες σαν του Τρότσκι που έγινε πρόεδρος του σοβιέτ της Πετρούπολης.

Η επανάσταση έχασε. Ωστόσο τα κόμματα της αριστεράς, άρχισαν να γνωρίζουν άνθηση τουλάχιστον μέχρι το 1908-09, σε ευθεία αντιθεση με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Όταν ξέσπασε η κρίση αντίθετα του 1910, και παρά τις αυθόρμητες εργατικές εκρήξεις εδώ και εκεί, και πάλι κατά διαλεκτικό τρόπο, αντί να αυξήσουν τις γραμμές τους, γνώρισαν αποψίλωση των γραμμών τους.

Ο πόλεμος και το εθνικιστικό δηλητήριο, τους οδήγησε σε πλήρη απομόνωση.

Και όμως τον Μάρτη του 1917 η επανάσταση ξέσπασε.

Την εποχή εκείνη οι Μπολσεβίκοι από 10.000 άτομα, εκτοξεύθηκαν ξαφνικά στις 260.000.

Αυτό γράφει η ιστορία.

Τα αναφέρω αυτά γιατί, ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκαν να βάλουν νερό στο κρασί τους, ακόμη και όταν δεν μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα επί του πρακτέου.

Δεν σκέφτηκαν να χαριστούν στην ιδέα του τσαρικού κράτους, και να μπουν στην λογική του "εκδημοκρατισμού" όπως άλλοι, γιαυτό και όταν τους δώθηκε η ευκαιρία το τσάκισαν.

stathisk

Αντιπαρέρχομαι την δυσνόητη πρώτη παράγραφο σου, που μου αποδίδεις με τηλεπαθητικές ικανότητες διαθέσεις και κρίσεις που δεν έχουν. Δεν μου αρέσει η δίκη προθέσεων, ειδικά αν δεν ισχύουν.

Θα μπορούσα να σου πω ότι βρίσκεσαι πολιτικά σε ένα πολιτικό μόρφωμα του οποίου η κύρια συνιστώσα της "ανανεωτικής" ευρωκομμουνιστικής αριστεράς, μέχρι το 1968, μια χαρά χειροκροτούσε τα σταλινικά καθεστώτα.

Οι πιο σκληροπυρηνικοί μάλιστα "ανανεωτές" παρέμειναν ομοτράπεζοι ειδικά του Τσαουσέσκου (της πλέον αποτρόπαιης μορφής σταλινισμού) μέχρι την μέρα που τυουφεκίστηκε από τον Ρουμάνικο λαό το 1989.

Κάποιοι άλλοι από τις συνιστώσες του ίδιου του πολιτικού μορφώματος που στηρίζεις, ακόμη στις μέρες μας, στηρίζουν την σταλινική και μαοϊκή πολιτική κληρονομιά.

Δεν το βρίσκεις κάπως παράλογο να κριτικάρεις έναν σφοδρό πολέμιο του σταλινισμού?

Ίσα-ίσα, οι επαναστάσεις έγιναν εκείνες τις εποχές και με εκείνες τις συκυρίες ακριβώς επειδη δεν μπορούσε να γίνει ούτε αστικός εκσυγχρονισμός, ούτε αστική δημοκρατική επανάσταση. Αυτό ήταν η μεγαλύτερη ουτοπία. Και αυτή συνεχίζεται να καλλιεργείτε μετά από τόσες δεκαετίες.

Και τέλος, κρίση δεν σημαίνει καθόλου ότι ο καπιταλισμός δεν κερδίζει. Που το διάβασες αυτό?

Κρίση σημαίνει ότι δεν μπορεί να αναπτυχτεί, συνεχίζοντας να ταϊζει τον κόσμο και να τον έχει υποχέιριο.

Σε αυτή την φάση είμαστε. όπως είμασταν μετά το 1929. Και όπως και τότε σκληρές ταξικές συγκρόυσεις συμβαίνουν και θα συμβούν ακόμη περισσότερο μπροστά μας, όπου ολοένα και λιγότερος χώρος θα υπάρχει για την ομαλή δημοκρατική μεσοβέζικη ρύθμιση που ίσως ονειρεύεσαι.

Τα διλλήμματα θα είναι οξύτατα και πολωτικά.

Διάλεξε τον πόλο που θα ταχθείς φίλε.