Το βίντεο του TVXS, με τους κουκουλοφόρους στη Βουλή

Αν ήμουν εγώ υπουργός Εσωτερικών, το πρώτο που θα έκανα θα ήταν να μην ασχοληθώ «με τους φοιτητές του Λυκείου, γιατί φανταστείτε τι θα γινόταν αν ένα παιδάκι σκοτωνόταν ή τραυματιζόταν...». Στη συνέχεια θα διέταζα να αποσυρθούν «οι αστυνομικές δυνάμεις από τους δρόμους και τα πανεπιστήμια, να διεισδύσουν στο φοιτητικό κίνημα προβοκάτορες, έτοιμοι για τα πάντα, και ας αφήσουμε τους διαδηλωτές για μια δεκαριά μέρες να καταστρέψουν μαγαζιά, να πυρπολήσουν αυτοκίνητα και να ανάψουνε φωτιές σ’ όλες τις πόλεις».

«Μετά αφού θα έχουμε την κοινή γνώμη με το μέρος μας, οι σειρήνες των ασθενοφόρων θα πρέπει να ξεπεράσουν τις σειρήνες της αστυνομίας…». Δηλαδή «οι δυνάμεις κρατικής ασφάλειας δεν θα πρέπει να δείξουν κανένα έλεος και να τους στείλουν όλους στο νοσοκομείο. Να μην συλληφθεί κανείς γιατί έτσι κι αλλιώς τα δικαστήρια θα τους αθωώσουν, μα να τους πλακώσουν στο ξύλο αυτούς και τους καθηγητές που τους υποδαυλίζουν». «Κυρίως τους καθηγητές». «Αυτή είναι η δημοκρατική συνταγή: να σβήσει η σπίθα πριν γίνει πυρκαγιά».

«Δεν υπερβάλλω, ειλικρινά πιστεύω ότι η τρομοκρατία θα επιστρέψει και θα βάψει με αίμα τους δρόμους. Και μην ξεχνάμε ότι οι Ερυθρές Ταξιαρχίες δεν δημιουργήθηκαν στα εργοστάσια αλλά στα πανεπιστήμια και τα συνθήματά τους τα χρησιμοποιούσαν πριν από αυτούς το φοιτητικό κίνημα και αριστερά συνδικάτα».

{Απόσπασμα συνέντευξης του πρώην πρόεδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας Φρανσέσκο Κοσίγκα συμβουλεύοντας τον Μπερλουσκόνι στην εφημερίδα «il Giorno» (13/10/2008)}.

Πραγματικά, τραγική η συγκυρία και η ομοιότητα με όσα διαδραματίστηκαν στην Ελλάδα με την δολοφονία του μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου. Φυσικά, δεν χρειάζεται κανείς να σκεφτεί συνωμοτικά για να καταλάβει πως οδηγηθήκαμε σ’ αυτό το φρικτό γεγονός και στην τωρινή κατάσταση. Έχει ωστόσο ενδιαφέρον να δούμε πώς γίνεται πράξη η προτροπή του Κοσίγκα για απουσία της αστυνομίας από τους δρόμους (με το επιχείρημα της αποφυγής περισσότερων νεκρών) πώς οι κουκουλοφόροι προβοκάτορες αναλαμβάνουν δράση, καίγοντας μαγαζιά και αυτοκίνητα, και τελικά πώς η στυγνή βία της αστυνομίας ξετυλίγεται ενάντια στους πολίτες. Αυτά τα έχουμε ξαναδεί. Αυτό όμως που μόλις αρχίσαμε να βλέπουμε είναι οι προσπάθειες ταύτισης του φοιτητικού κινήματος με το τρομοκρατικό κίνημα. Απόδειξη είναι οι συλλήψεις και οι δίκες με την εφαρμογή του τρομονόμου. Δίκες που μας θυμίζουν τα τακτικά στρατοδικεία άλλων εποχών.

Ήδη ξένα ΜΜΕ κάνουν αναφορές σε τρομοκρατικές οργανώσεις στην Ελλάδα (17 Νοέμβρη, Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας) και στην επίθεση με ρουκέτα στην αμερικάνικη πρεσβεία ως αποδείξεις της «τρομοκρατικής παράδοσης» στην Ελλάδα. Το ανησυχητικό είναι ότι επιχειρείται ο προσδιορισμός της ιστορικής ταυτότητας του ελληνικού φοιτητικού κινήματος μέσα από τέτοιου είδους αναφορές. Το σενάριο έχει παιχτεί στην Ιταλία βέβαια όπως αποδεικνύει και η συνέντευξη, όπου η ταύτιση του φοιτητικού κινήματος με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες θεωρείται γεγονός παρ’ όλο που ιστορικά έχει αποδειχθεί λάθος. Όμως τώρα έχουμε τον τρομονόμο. Και είναι πραγματικά αφελές να αναρωτιόμαστε πώς φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο και να απορούμε με την κρατική καταστολή. Δηλαδή περιμέναμε όλο αυτό το νομικό πραξικόπημα από το 2001 και μετά να πήγαινε στα σκουπίδια?

Πιστεύουμε ότι υπάρχει στενή συνάφεια μεταξύ του πολέμου κατά της τρομοκρατίας και της προετοιμασίας του κράτους για δυναμική αντιμετώπιση του μαζικού κινήματος. Ο πόλεμος στην τρομοκρατία «δικαιολογεί» τις δίκες με τον τρομονόμο στην Ελλάδα και αλλού, και είναι στο συμφέρον και των άλλων ευρωπαϊκών κρατών ο πόλεμος αυτός να διαρκέσει όσο πιο πολύ γίνεται. Κατά αυτόν τον τρόπο (με αυτή την πρόφαση, ή με την πρόφαση της τρομοκρατίας) μπορεί το φιλελεύθερο κράτος να κρύβει τις αντιφάσεις του και τον ολοκληρωτικό του χαρακτήρα.

Η αποφασιστικότητα των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων να συνεχίσουν την πολιτική διάλυσης του κοινωνικού κράτους διαφαίνεται σε ένα άρθρο στην Guardian (9/4/2007). Λίγο πριν από την παταγώδη αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού με την πρόσφατη οικονομική κρίση, το υπουργείο Άμυνας της Βρετανίας ονομάτισε τους μελλοντικούς εχθρούς - προκλήσεις του. Ανάμεσα σ’ αυτούς υπέδειξε και την επαναφορά της μαρξιστικής ιδεολογίας. Αυτό γιατί όπως λέει, η ανεργία θα αυξάνεται, οι μεσαίες τάξεις θα προλεταριοποιούνται, γι’ αυτό το κράτος εγγυητής, το κράτος ήρωας (Mαρκούζε) πρέπει να ετοιμάζεται για τη μάχη και την καταστολή. Πέφτουν οι μάσκες και αναδύεται το προσωπείο του ισχυρού κράτους (όπως μας υπενθυμίζει στα διαγγέλματά του ο κ. Καραμανλής), του κράτους ήρωα που εξασφαλίζει την «κοινωνική γαλήνη και τα συμφέροντα των νοικοκυραίων».

Η ιστορική ανάλυση, φωτίζοντας τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισμού, ιδιαίτερα σε τέτοιες περιόδους κρίσης, καταδεικνύει ότι η κυριαρχία του ισχυρού κράτους οδηγεί μοιραία στον ολοκληρωτισμό αρκεί γι’ αυτό να προετοιμαστεί κατάλληλα η κοινή γνώμη μέσα από τη διαρκή υπενθύμιση της ανασφάλειας και του χάους που προκαλούν όσοι αγωνίζονται για τα κοινωνικά δικαιώματα. Ο άνεργος, ο νέος, ο μαθητής, ο φοιτητής, ο αυριανός επιστήμονας, ο μετανάστης, ο νεόπτωχος, αναπόφευκτα βγαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί. Όλοι αυτοί θα θεωρηθούν βαθμιαία νέοι τρομοκράτες. Ποιο θα είναι άραγε το κοινωνικό Γκουαντάναμο? Ήδη ο τρομονόμος δείχνει τις πραγματικές προθέσεις του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου κράτους. Το τέλος της Ιστορίας και των ιδεολογιών δεν ήρθε ποτέ.