Πίσω Σελίδες: Θ. Ηλιόπουλος: "Πιο δυνατός και πιο τσαντισμένος..."
Λίγες μέρες μετά την αποφυλάκισή του ο Θοδωρής Ηλιόπουλος μιλά στις Πίσω Σελίδες και στον Μάριο Διονέλλη για τη αναίτια σύλληψή του. Για τους οκτώ μήνες κράτησής του και για την απεργία πείνας 49 ημερών που τον έφερε ένα βήμα από το θάνατο. Δηλώνει αλληλέγγυος στους κρατούμενους του Βελιγραδίου που παραμένουν προφυλακισμένοι με βαριές κατηγορίες μετά την κινητοποίηση στην ελληνική πρεσβεία με αίτημα (τότε) την δική του αποφυλάκιση και τονίζει πως η αλληλεγγύη δεν εκφράζεται με ευχαριστίες αλλά με καθημερινή στάση ζωής.
Για την προφυλάκιση του Θοδωρή Ηλιόπουλου λήφθηκαν υπόψη οι μαρτυρίες μόνο δύο ανδρών των ΜΑΤ και όχι άλλων 5 μαρτύρων που κατέθεσαν πως δε συμμετείχε στα επεισόδια.
Λίγα λεπτά μετά τη σύλληψή του ο δημοσιογράφος του ΣΚΑΙ Δημήτρης Μανής μετέδωσε σε απευθείας σύνδεση:
"...δεν πρόκειται για νεαρούς ταραξίες, αλλά για συγκεντρωμένο κόσμο, ο οποίος χάζευε τα περιστατικά, εδώ που γίνονται, και έκαναν μια έφοδο, οι αστυνομικοί και συνέλαβαν κάποιους από αυτούς, που βρίσκονταν εκεί και όταν εναντιώθηκε το πλήθος, οι υπόλοιποι από πίσω άρχισαν να φωνάζουν «γιατί τους συλλαμβάνετε αυτούς, αφού βλέπετε ότι δεν συμμετέχουν στα επεισόδια». Άρχισαν να ψεκάζουν και να ρίχνουν χημικά προς το μέρος μας, προς τους δημοσιογράφους, στους καμεραμέν, για να φύγουμε, να μην τραβάμε, να μην βλέπουμε τι κάνουν εκείνη την ώρα... "
- Εισέλθετε στο σύστημα ή εγγραφείτε για να υποβάλετε σχόλια
44 Σχόλια
Ανορθόδοξο μεν, αλλά έτσι συνέβη: διάβασα πρώτα τα σχόλια, εκ των οποίων τα αρνητικά μου προκάλεσαν την περιέργεια και να δω την συνέντευξη, με μία αγωνία μην επαληθευτούν.
Κι ύστερα θυμήθηκα το φίλο που έλεγε ότι στην Ελλάδα πρέπει να εφαρμοστεί το πόθεν έσχες του λόγου. Δηλαδή, εσύ κύριε από που κι ως που μιλάς; Τι λες; Οι πράξεις σου συνάδουν;
Κι ακούμε όλοι μέρα πολιτικούς, δημοσιογράφους και κάτι άλλα ανυπόστατα κι αδιευκρίνιστα όντα να λένε οτιδήποτε τους κατέβει στο κεφάλι. Και καθόμαστε κι εμείς με τον καφέ ή το τσιπουράκι μας στη λιακάδα ή στο φως της οθόνης τυφλά πληκτρολογώντας κι έχουμε άποψη, λόγο...
Αν μη τι άλλο, ο άνθρωπος επένδυσε έμπρακτα το λόγο του, έφτασε σχεδόν να πεθάνει.
Και κατάφερε να μην το δει και προσωπικά ("έτυχε να είμαι εγώ, θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε στη θέση μου"). Ότι κάνουμε, το κάνουμε για τον εαυτό μας. Όχι για να βγει ο Ηλιόπουλος από τη φυλακή, αλλά για να ζήσουμε σε έναν τόπο, όπου θα είναι λιγότερο πιθανό αυτό να ξανασυμβεί σε όποιον.
Το "ευχαριστώ" είναι καλό, αλλά δεν είναι απαραίτητο. Κι η απροθυμία εδώ να ειπωθεί, προφανώς φέρει ένα μήνυμα, που αφορά την ευθύνη και τις επιλογές του καθενός από εμάς.
Τέλος, ας πουν "συγνώμη" πρώτα όλοι όσοι πρέπει (πάααααααααρα πολλοί) σε όλους μας και μετά πιάνουμε και τα "ευχαριστώ" που δικαιούμαστε λιγότερα.
Μία που δεν υπέγραψε καν για την αποφυλάκιση, γιατί καθυστέρησε να ανοίξει το σχετικό mail.