ΠΓΔΜ: Στιγμιότυπα από τη συγκέντρωση αλληλεγγύης στην ελληνική νεολαία

Σίγουρα πρόκειται για εκδήλωση αλληλεγγύης και όχι κάτι κατευθυνόμενο.

Είναι πολύ ενδιαφέρον για τα δρώμενα στην Ελλάδα, ότι το εν λόγω δημοσίευμα, εδώ, με έμμεσο τρόπο ανακινεί το ζήτημα της γειτνίασης των γειτόνων Σκοπιανών. Ενδιαφέροντα, όσα αναφέρει ο γηραιός/νεαρός που δηλώνει ότι αντιπαθεί κάθε σενάριο συνωμοσιολογίας. Δεκτό, αλλά για όσους έχουν ασχοληθεί με το θέμα τα πράγματα δεν φαίνονται καθόλου απλά. Σωστή διαπίστωση για την βαθιά (κι επικίνδυνη) επιρροή εθνικιστικών συνθημάτων ένθεν και ένθεν. Όμως, αγαπητέ φίλε, (γηραιέ/νεαρέ) είναι πολύ απλοϊκή η προσέγγισή σου: οι γείτονες λαοί ξέρουν να βρίσκουν τρόπους επικοινωνίας... Τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά ούτε έφτασαν εδώ χωρίς την υποκίνηση, οργάνωση, σχεδιασμό και κατευθυνόμενη προπαγάνδα με μεθόδους και από κέντρα που βρίσκονται μακράν της γείτονος χώρας. Καλοί οι αφορισμοί για τις θεωρίες περί συνωμοσιολογίας. Εδώ, δεν πρόκειται ούτε για θεωρίες ούτε για συνωμοσιολογία. Πιστεύω είναι απαραίτητη μια σε βάθος έρευνα για το Σκοπιανό και μια έναρξη συζήτησης που θα πάρουν μέρος όσοι ενδιαφέρονται και -γιατί όχι- να κληθούν σε συνεντεύξεις και οι πρωταγωνιστές του προβλήματος. Το TVxs έχει και το ιδεολογικό υπόβαθρο και τη δυνατότητα, ας αποκτήσει και τη θέληση, να παρουσιάσει μια εμπεριστατωμένη προσέγγιση στο θέμα. Γιατί, όσο επικίνδυνη είναι η προκατάληψη κατά των Σκοπιανών είναι και η υπεραπλούστευση του τύπου "αυτά είναι προϊόντα συνωμοσιολογίας". Συμφωνώ πως οι περισσότεροι Έλληνες δεν είναι έτοιμοι να κατανοήσουν την πολύπλοκη φύση των αυτονομιστικών κι εθνικιστικών κινημάτων που φυτρώσανε (;) στα Βαλκάνια τελευταία. Αυτό, κυρίως, συμβαίνει γιατί επί χρόνια τώρα αποφεύγουμε να "αγγίξουμε" αυτά τα θέματα ακριβώς επειδή η ενημέρωσή μας είναι ανύπαρκτη κι επειδή η άποψή μας είναι από "θολή" έως και απορριπτική για το ότι κάποιοι εξυφαίνουν πολύ οργανωμένα και συνειδητά σχέδια για την αποκοπή της ελληνικής επιρροής από τα υπόλοιπα Βαλκάνια. Η νοοτροπία της Αριστεράς (στις τάξεις της οποίας και εγώ συμμετέχω), υποτίμησε (και ανιστόρητα αγνόησε) το πρόβλημα του σλαβικού εθνικισμού και του μεγαλοϊδεατισμού που ευδοκιμεί στις γειτονικές χώρες Αλβανία, Βουλγαρία, Σκόπια, με αποτέλεσμα να μην είμαστε σε θέση να αξιολογήσουμε τα σημερινά δεδομένα. Μόνο ο Ν. Σβορώνος ο Κωστής Μοσκώφ, λίγο η Κορομηλά και ο σημερινός συγγραφέας - μελετητής Ν. Θέμελης έχουν "θέσει τον δάκτυλο επί των τύπων των ήλων" κι έχουν προσεγγίσει με νηφαλιότητα το ζήτημα. Δυστυχώς, μια αδυναμία της μαρξιστικής προσέγγισης της ιστορίας είναι η υποτίμηση των τοπικών και ανθρωπολογικών ιδιαιτεροτήτων, ενώ στα τέλη του 20ου αιώνα -απρόσμενα(;)- άρχισαν να παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της γεωπολιτικής.

Ποιος θα πίστευε –μέχρι πριν λίγο- ότι ο Στάλιν είχε οργανώσει και πραγματοποιήσει γενοκτονία (με εκτοπίσεις στη Σιβηρία, βασανισμούς κι εξόντωση) με στόχο τους Έλληνες και τους Αρμένιους; (ας είναι καλά η ιστορική έρευνα του Βλάσση Αγτζίδη με μια ομάδα φοιτητών του).

Μόνο με όρους γεωπολιτικής αντίληψης και με το "οπλοστάσιο" της Συνολικής Ιστορίας (βλέπε Annales, Fernand Braudel) μπορούμε να προσεγγίσουμε αντιληπτικά τέτοια φαινόμενα.

Και βέβαια, με τη βοήθεια μιας αντικειμενικής και νηφάλιας έρευνας των στοιχείων που διαθέτει η σφαίρα της ενημέρωσης.