Ουμπέρτο Έκο:«Οι Ιταλοί είναι το πρόβλημα, όχι ο Μπερλουσκόνι»
«Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι δεν είναι το πρόβλημα της Ιταλίας. Η ιστορία είναι γεμάτη με τυχοδιώκτες, που δεν στερούνται χαρισμάτων, έχουν μια κακή αίσθηση του κράτους, αλλά μια πολύ ανεπτυγμένη αίσθηση των δικών τους συμφερόντων, οι οποίοι θέλησαν να εγκαθιδρύσουν μια προσωπική εξουσία, παρακάμπτοντας τα κοινοβούλια, τους δικαστές και τους θεσμούς», επισημαίνει. «Όταν η κοινωνία τους το επιτρέπει, γιατί να τα βάζουμε μαζί τους κι όχι με την κοινωνία που τους επέτρεψε να το πράξουν;».
Για τον Έκο, «είναι επομένως ανώφελο να τα βάζουμε με τον Μπερλουσκόνι, ο οποίος κάνει μόνο τη δουλειά του. Η πλειοψηφία των Ιταλών είναι αυτή που αποδέχθηκε τη σύγκρουση συμφερόντων για την οποία ευθύνεται ο Ιταλός πρωθυπουργός, ο οποίος έχει στην ιδιοκτησία του την αυτοκρατορία Fininvest, η οποία ελέγχει κυρίως τον τηλεοπτικό όμιλο Mediaset».
Ο συγγραφέας καταγγέλλει στην παρέμβασή του αυτή την «άρρωστη κοινωνία» στην Ιταλία και υπερασπίζεται την ελευθερία του Τύπου, η οποία απειλείται από νομοσχέδιο που προβλέπει πολύ βαριά πρόστιμα για τα άρθρα που αναφέρονται σε έρευνες των ανακριτικών αρχών ή σε δίκες που βρίσκονται σε εξέλιξη.
«Είναι πολύ απλό. Το 1931 ο φασισμός επέβαλε στους πανεπιστημιακούς καθηγητές -1.200 εκείνη την εποχή- έναν όρκο πίστης στο καθεστώς. Μόνον 12 αρνήθηκαν και έχασαν τη δουλειά τους. Ίσως οι 1.188 που παρέμειναν να είχαν αξιοσέβαστους λόγους. Όμως οι 12 που αρνήθηκαν έσωσαν την τιμή του Πανεπιστημίου και τελικά την τιμή της χώρας», σημειώνει. «Να γιατί πρέπει να λέμε όχι μερικές φορές», καταλήγει ενώ πιστεύει ότι η παρέμβασή του αυτή «δεν θα εξυπηρετήσει σε τίποτα».
Short Link: http://tvxs.gr/node/14683
- Εισέλθετε στο σύστημα ή εγγραφείτε για να υποβάλετε σχόλια
30 Σχόλια
«Το κύριο πρόβλημα της Ιταλίας είναι οι Ιταλοί που ψηφίζουν τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι και όχι ο ίδιος, σχολιάζει ο συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο σε κείμενό του………». Κάπου εδώ δίπλα.
Αν δεν συνέβαινε, ακριβώς, σε όλες τις κοινωνίες το ίδιο, δεν θα είχαμε στις μέρες μας κοινωνίες του παραλόγου.
Άρα, αφού και οι αριστεροί ζούμε μέσα σε αυτές γιατί ζητάμε ευθύνες από τις όποιες «ηγεσίες», της όποιας «αριστεράς» ?
Δεν πρέπει και δεν έχω καμία ψευδαίσθηση, ότι συμμετέχω ή έστω εισακούγομαι στο ελάχιστο, σε οποιαδήποτε «παραγωγή» πολιτικής που με αφορά.
Και σίγουρα ψηφίζω, εκτιμώντας ξεχωριστά στην εκάστοτε χρονική περίσταση, ως ελεύθερος πολίτης.
Όλες οι «στρούγκες», το έμαθα καλά αυτό, έχουν τους τσοπαναραίους τους και τους φράχτες τους.
Οι Δεσποτάδες, (έμποροι) και οι ηγέτες, (ψευταράδες), είναι είδη που βρίσκονται εκτός των καταναλωτικών μου προτιμήσεων. Το συνιστώ, σε όσους μπορούν και θέλουν να αποκτήσουν ελαφρύ στομάχι χωρίς τις συνήθεις ξινίλες. Απλά, θα συνιστούσα σε κάποιους να εξετάσουν, ενδελεχώς, τον ενδεχόμενο κίνδυνο, να νοιώσουν κάποιο φόβο όταν έρθουν κατά πρόσωπο με την ελευθερία τους και τη κοιτάξουν κατάματα.