Βία, Τρομοκρατία και Αριστερά
Ακούστηκαν πολλά για την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και καταδικάστηκαν οι εκδηλώσεις βίας. Ρωτήσαμε αν σε αυτή την κουβέντα χωρά και η παράμετρος της κρατικής βίας ενώ αρκετοί από τους παρευρισκόμενους χαρακτήρισαν ως υπερβολικά αρκετά σημεία των εισηγήσεων.
Το θέμα της εκδήλωσης ήταν «Βία, Τρομοκρατία και Αριστερά» ενώ εισηγητές της συζήτησης ήταν ο André Brie, ευρωβουλευτής του Γερμανικού Κόμματος του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (Die Linke-PDS), ο δημοσιογράφος Τάκης Καμπύλης και ο πανεπιστημιακός Γιάννης Παπαθεοδώρου.
Η ΑΡΣΗ (Όμιλος Προβληματισμού και Παρέμβασης ΑΡιστερά ΣΗμερα), αποτελείται κυρίως από πανεπιστημιακούς και μέλη της ανανεωτικής πτέρυγας του ΣΥΝ. Στο βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε τα βασικά σημεία των εισηγήσεων και τις κυριότερες ενστάσεις που εκφράστηκαν και δημοσιεύεται εδώ ως αφορμή για την αντίστοιχη συζήτηση και μέσω του tvxs.
Short Link: http://tvxs.gr/node/11156
- Εισέλθετε στο σύστημα ή εγγραφείτε για να υποβάλετε σχόλια
28 Σχόλια
Η γλώσσα είναι λέξεις με νοήματα. Μεταφέρει εικόνες και κατευθύνει τη σκέψη.
Η όλη περφόρμανς που είδαμε, είχε κάτι από σκουριά, κάτι από συνέλευση Γυμνασιαρχών μιας παλιότερης εποχής. Οι παριστάμενοι θα πρέπει φυσικά να το έζησαν εντονότερα.
Σε μένα πάντως κάθε λέξη ακουγόταν στραβοχυμένη, ζουπηγμένη. Σαν ολόκληρες ενότητες να ήταν σε εισαγωγικά με τα αυθεντικά νοήματα να έχουν εξοριστεί κάπου αλλού και εμείς να έχουμε επίγνωση μόνο της απουσίας τους.
Όμως, Θα πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσουμε να βάζουμε εισαγωγικά στις λέξεις μας ή να τα υποθέτουμε ή να τα σκεφτόμαστε και να αρχίσουμε να κυριολεκτούμε. Αυτό που λέμε βία, αυτό που λέμε αριστερά και αυτό που λένε ανανεωτικό ή επαναστατικό ή όπως το ποθεί και έχει βαφτίσει ο καθένας, να πάρουν ουσία. Την ουσία που έχουν σήμερα όμως, σε αυτή τη ζωή που περιεργαζόμαστε τώρα και έχοντας υπόψη πως ο Ηράκλειτος, ο Επίκουρος και ο Ροβεσπιέρος μας έχουν αφήσει χρόνους και τώρα δεν μπορούν να βοηθήσουν. Ας τους συγχωρέσουμε που λείπουν και ας κρατήσουμε το ότι είμαστε ορφανοί και εμάς κανείς δεν πρόκειται να μας φοβηθεί για σοφούς.
Από την όλη συζήτηση θα κρατούσα δύο σημεία. Το πρώτο ήταν του ομιλητή: "δεν μιλάμε για κρατική βία!" και το άλλο είναι από το ακροατήριο: "πού είναι οι νέοι; είμαστε μεσήλικες προς γερόντια!".
Μα, αφού δεν μιλάτε για τη ζωή, για την βία που υφέρπει και απειλεί, για όσα υφιστάμεθα εμείς όλοι τώρα, αλλά προσπαθείτε να μας μάθετε τους δικούς σας καλούς τρόπους, να επιβάλετε τη δική σας μέθοδο να στεκόμαστε, τότε δεν πρέπει και να αναρωτιέστε γιατί δεν βρίσκονται εκεί οι νέοι. Δεν ενδιαφέρονται. Τόσο απλά.
Υπάρχει και μια μικρή ιστορία διδακτική. Για όλους.
... ο κομμουνιστής έχει τρείς εχθρούς.
Τον ταξικό,
το κόμμα
και τον ... εαυτό του.
Άρα κάποιος μέχρι τρεις ήττες μπορεί να φάει. Αλίμονο να μην τις έχει καταλάβει.