Εκκληση για να σωθεί η Κοπεγχάγη από Οικολόγους-Πράσινους

Ζητώ συγνώμη για το μεγάλο σχόλιο αλλά αξίζει πολύ να το διαβάσετε.

Υπερθέρμανση ή καλύτερα παγκόσμια κλιματική αλλαγή;

Μα και ποιός δεν έχει ακούσει τα κλάμματα χιλιάδων επιστημόνων να προσπαθούν να πίσουν τους ανθρώπους ότι θα λιώσουν οι πάγοι και μετά και εμείς μαζί τους…

Τον Μάιο του 2008, το National Snow and Ice Data Center (NSIDC) προέβλεπε ότι ο βόρειος πόλος θα μπορούσε να είναι χωρίς πάγους κατά τη διάρκεια του περασμένου χρόνου όταν “έλιωναν” οι πάγοι. Η εξαφάνιση των πάγων της βόρειας θάλασσας έχει ειπωθεί και κατηγορηθεί απο τους Global Warming φανατικούς ως ορατή απόδειξη ότι η Γη είχε αρχίσει να λιώνει.. Σήμερα, ωστόσο, η NSIDC ανακοίνωσε ότι έχουν πέσει θύματα “του αισθητήρα drift” που τους προκάλεσε να υποτιμούν την έκταση των πάγων της Αρκτικής έως και κατά 500.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Αποδεικνύεται ότι η εξαφάνιση των πάγων στην Αρκτική ήταν μάλλον υπερβολική.

Όπως και με τη NASA μετά τη πανωλεθρία του περασμένου έτους για τη Ρώσικη θερμοκρασία και τον αναγκαστικό επανυπολογισμό των ΗΠΑ για τις θερμοκρασίες της επιφάνειας του περασμένου αιώνα, το 2007, το τελευταίο πρόβλημα αποκαλύφθηκε αφού η NSIDC έλαβε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από αμήχανους αναγνώστες, που ρωτούσαν γιατί η παγωμένη θάλασσα που καλύπτει τις περιοχές εκείνες εμφανιζόταν ως ωκεανός ανοιχτός χωρίς πάγο;

Η υπηρεσία αυτή παραδέχτηκε το λάθος της τελικά. Αν μη τι άλλο δείχνει ότι οι επιστήμονες προσπαθούν να εργαστούν σε πληροφορίες οι οποίες είναι λανθασμένες.

Ας δούμε όμως και κάτι άλλο:

Τον περασμένο χειμώνα, η βαρύτερη χιονόπτωση στη δεκαετία του ‘90 έπληξε το Ηνωμένο Βασίλειο, καταλύοντας τραμ, λεωφορεία, τραίνα και αεροπορικές μεταφορές και ούτε λίγο ούτε πολύ κόστισε στο Λονδίνο ένα μια δροσερή απώλεια εσόδων σε δισεκατομμύρια.

Εν τω μεταξύ, στην Αυστραλία, με το ρεκόρ ξηρασίας που ήταν ο χειρότερος καύσωνας στην ιστορία της χώρας και οι χειρότερες πυρκαγιές επίσης ακολούθησαν, καίγοντας πόλεις, σκοτώνοντας ανθρώπους και ρημάζοντας το περιβάλλον.

Αυτοί που θα ισχυρίζονταν ότι αυτά είναι μεμονωμένα συμβάντα, ας το κάνουν με δική τους ευθύνη. Όσο περισσότερος χρόνος περνάει, τόσο περισσότερα παραδείγματα ακραίων καιρικών φαινομένων μοιάζουν με δύο όψεις του ίδιου νομίσματος φοβερά γνωστού ως “η καταστροφική αλλαγή του κλίματος”.

Και ανάλογα με το πώς η επιστήμη παίζει, τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πράγματι πολύ χειρότερα.

Αρνητές της καταστροφικής αλλαγής του κλίματος έχουν εμμένει σε ακραίες καταιγίδες και χιονοθύελλες, όπως αυτές που είδαμε πρόσφατα στο Ηνωμένο Βασίλειο ή την αμερικανική Ανατολική Ακτή.

Θα εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι τέτοια ρεκόρ παγωνιάς διαψεύδουν την υπερθέρμανση του πλανήτη. Αλλά απεγνωσμένα ζητούν τη σημασιολογία, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος αφυπνίζεται στην πραγματικότητα. Η οποία είναι η εξής: Η καταστροφική αλλαγή του κλίματος θα έχει χαρακτηριστικά τόσο πάγο όσο φωτιά. Πολύ πιθανόν να έχει ήδη γίνει.

Στην πραγματικότητα, όπως σωστά επισημαίνουν, μπορεί η αλλαγή του κλίματος να συμβάλλει στην αύξηση της έντασης της χιονοθύελλας, όπως και τα αυξανόμενα επίπεδα υγρασίας στην ατμόσφαιρα. (Jian Liu, chief of the Division of Environment Policy Implementation’s climate change adaptation unit at the United Nations Environmental Program)

Τα ακραία καιρικά φαινόμενα έχουν βάλει σε αναμονή τον πλανήτη μας, τον μόνο γνωστό στο σύμπαν σε θέση να διατηρεί τις ζωές και τους οικότοπους, και δεν έχουμε εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια για να προλάβουμε να δράσουμε ή ακόμη χειρότερα: Γεγονότα, εκτεθειμένα σε τέτοιο βαθμό λαμβάνουν πολλές θανατηφόρες μορφές.

Τάσεις προς πιο ισχυρές καταιγίδες και θερμότερες, πλέον ξηρές περιόδους έχουν παρατηρηθεί. Ως αποτέλεσμα της μείωσης των βροχοπτώσεων και αύξηση της εξάτμισης, τα προβλήματα με το νερό αναμένονται να ενταθούν έως το 2030 σε ορισμένες περιοχές, καθώς και σημαντική απώλεια της βιοποικιλότητας αναμένεται να παρατηρηθεί έως το 2020 σε ορισμένους πλούσιους οικότοπους.

Τι παίζει λοιπόν με το παιχνίδι του περιβάλλοντος μας; Γιατί δε μας λένε τι ακριβώς συμβαίνει και ρίχνουν το μπαλάκι από δω και από κει χωρίς εξηγήσεις;

Βομβαρδισμός από πληροφορίες! Τα ψέμματα που πάνε;

Η υπερθέρμανση του πλανήτη δεν είναι μια κρίση, αλλά μπορεί να είναι η δημιουργία μιας κρίσης της διανοητικής ακεραιότητας.

Τον περασμένο μήνα, τα κολέγια στην Αμερική οργανώναν ένα “Εθνικό θέμα γνώσης σχετικά με το για το Global Warming και τις πιθανές λύσεις του.” Η ουσία του μηνύματος ήταν ότι υπάρχει μία κρίση, επειδή οι παγκόσμιες θερμοκρασίες αυξάνονται, θέτοντας σε κίνδυνο το μέλλον του κόσμου και ο άνθρωπος είναι αυτός που φταίει για όλα.

Συμφωνώ ότι μπορεί να υπάρχει μια κρίση, αλλά δεν πιστεύω ότι είναι μια κρίση για την επικείμενη αύξηση θερμότητας? Είναι, μάλλον, μια κρίση της διανοητικής ακεραιότητας.

Καταρχάς, επιτρέψτε μου να επισημάνω κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιληφθούν. Από το 1998, δεν υπήρξε καμία εξέλιξη στο παγκόσμιο χάρτη θερμοκρασίας, ούτε πάνω ούτε κάτω, παρά την αύξηση του πληθυσμού, την αύξηση της χρήσης των πόρων, καθώς και τις ραγδαία παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα. Βέβαια, το 1998, ήταν η θερμότερη χρονιά που έχει καταγραφεί, και είμαστε ακόμη σε μια ζεστή περίοδο, αλλά οι θερμοκρασίες δεν είναι υψηλότερες από ό,τι όταν ένας ηλικιωμένος του κολεγίου ξεκινούσε το γυμνάσιο. Η πιθανότητα των καταστροφικών αποτελεσμάτων που έδωσαν στον Αλ Γκορ Νόμπελ Ειρήνης είναι ασθενής.

Η κρίση που με αφορά πηγάζει από τον τρόπο που οι επιστήμονες έχουν εξετάσει το ζήτημα. Από το 1988, όταν ο James Hansen, επικεφαλής του Ινστιτούτου Goddard της NASA για σπουδες του διαστήματος, ειδοποίησε μία επιτροπή του Κογκρέσου για την υπερθέρμανση του πλανήτη, η αλλαγή του κλίματος έχει ένα πολιτικό θέμα.

Οι μέθοδοι και τα πρότυπα που διαμορφώθηκαν στη πάροδο του χρόνου, έμειναν σε παύση προκειμένου να προωθηθεί ένας πολιτικός στόχος. Εμπειρογνώμονες του κλίματος δεν είναι πλέον σε θέση να δημιουργήσουν υποθέσεις και να τις δοκιμάσουν, αλλά να υποθέσουν ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη απειλεί τον πλανήτη και να χρησιμοποιήσουν την πείρα τους για να δικαιολογήσουν τον ισχυρισμό αυτό. Οι επιστήμονες που αμφισβητούν πτυχές της ορθοδοξίας έχουν φιμωθεί ή απολυθεί.

Μόλις διάβασα μια μακρά λίστα των πολλών τρόπων με τους οποίους αυτός ο συμβιβασμός συμβαίνει. Ο συγγραφέας είναι ο Richard Lindzen, ένας εξαιρετικά σεβαστός επιστήμονας κλιματολόγος στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασσαχουσέτης.

Από τις πρώτες ημέρες της περιβαλλοντικής σταυροφορίας κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη, ο Lindzen θέτει ερωτήματα σχετικά με το πόσο καλά, οι επιστήμονες κατανοούν την κλιματική αλλαγή. Κατά πρώτον, δεν μπορεί να αγνοηθεί ο επιστήμονας αυτός, διότι ήταν τόσο σεβαστός στον τομέα της κλιματολογίας. Με την πάροδο του χρόνου και μετά, όμως, η επιστήμη κατάφερε να δώσει στο έργο του Lindzen όλο και λιγότερη προσοχή.

Στις παρατηρήσεις του, περιγράφει τις δυνάμεις που έχουν κάνει την επιστήμη, με δικές του λέξεις “ευάλωτη στη διαφθορά.”

“Έχουμε το νέο παράδειγμα, όπου τα προγράμματα προσομοίωσης και έχουν αντικαταστήσει θεωρία και παρατήρηση.” Richard Lindzen

Ο Lindzen λέει ότι η επιστήμη δίνει προτεραιότητα στη δημιουργία υπολογιστικών μοντέλων των δυνάμεων του κλίματος και στη συνέχεια διαμορφώνει τα μοντέλα, προσπαθώντας να τα κάνει να ανταποκρίνονται στις πραγματικές παρατηρήσεις. Χέρι-χέρι με την εν λόγω ρύθμιση είναι μια προσπάθεια να βρει και να “διορθώσει” λάθη στα εμπειρικές παρατηρήσεις για να γίνουν σύμφωνα με τις προσομοιώσεις. Παρόλο που η επιστήμη δικαίως επιζητεί να προβεί σε διορθώσεις, αυτές είναι σχεδόν πάντα προς μία κατεύθυνση – προς την κατεύθυνση της συμμόρφωσης. Αυτά είναι οριστικά στοιχεία διαφθοράς.

Ακόμη και η Διακυβερνητική Ομάδα για τις Κλιματικές Αλλαγές (IPCC) είναι η πολιτική. Το βασικό έγγραφο, “Περίληψη για τη χάραξη πολιτικής,” είναι γραμμένο από μια επιτροπή που απαρτίζεται κυρίως από εκπροσώπους των κυβερνήσεων και ομάδες που τους υποστηρίζουν. Λίγοι είναι οι επιστήμονες έχουν ένα ρόλο στη διαμόρφωση ότι το χαρτί.

Ο Lindzen προσφέρει σελίδα-σελίδα με παραδείγματα στρέβλωσης της επιστημονικής έρευνας. Για παράδειγμα, το 1999, ο Michael Mann και άλλοι αναθεώρησαν το ιστορικό ρεκόρ θερμοκρασίας εξαλείφοντας την ύπαρξη κάποιας ζεστής περιόδου κατά την εποχή του Μεσαίωνα.

Η αναφορά του Mann et al., η οποία βασίστηκε κυρίως στα αρχεία των κύκλων των κορμών, εμφανίζει ένα “hockey-stick” γράφημα που δείχνει επίπεδη θερμοκρασίες για εκατοντάδες χρόνια, ακολουθούμενη από μια δραματική αύξηση τα τελευταία χρόνια αναφέροντας ότι η πρόσφατη αύξηση της θερμοκρασίας είναι άνευ προηγουμένου. Μεταγενέστερα έγγραφα αμφισβήτησαν τα συμπεράσματα, αλλά το γράφημα εμφανίζεται στην πιο πρόσφατη έκθεση της IPCC.

Σχόλιο: Η θερμαινόμενη Μεσαιωνική Περίοδος έχει επιβεβαιωθεί ως παγκόσμιο καιρικό φαινόμενο από εκατοντάδες μελέτες των φυσικών στοιχείων σε όλο τον κόσμο.

Υπήρχε θερμαινόμενη Μεσαιωνική Περίοδος; ΝΑΙ, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται από 675 επιστήμονες σε 394 επιμέρους ερευνητικά ιδρύματα σε 40 διαφορετικές χώρες … και συνεχίζεται! Το θέμα της Μεσαιωνικής Περιόδου προέρχεται από τη νότια Φινλανδία απο ένα αρκτικό δάσος, κοντά στη πόλη Savonlinna. http://www.co2science.org/data/mwp/mwpp.php

Το 2007, ο Lindzen έδειξε οτι ανεξάρτητα στοιχεία από τους δορυφόρους και τα καιρικα μπαλόνια δεν υποστηρίζουν το υπολογιστικό μοντέλο πρόβλεψης ότι η μεγαλύτερη αύξηση της θερμοκρασίας θα πρέπει να παρουσιαστεί στην ανώτερη τροπόσφαιρα (ένα στρώμα της ατμόσφαιρας της Γης). Αντί να διερευνήσουν πιθανούς λόγους για τους οποίους η διαφορά συνέβη, δύο έγγραφα γρήγορα προσπάθησαν να υπονομεύσουν τα πορίσματα. Το ένα αναθεώρησε τα δορυφορικά δεδομένα για να τα φέρει πιο κοντά στην πρόβλεψη και το άλλο χαρτί απλώς απέρριψε τα δεδομένα θερμοκρασίας.

Ο Lindzen επίσης, κάνει λόγο για έναν καθηγητή ο οποίος “μίλησε” και έχασε τη δουλειά του και για έναν άλλο ο οποίος εξέφρασε “επιφυλακτική” υποστήριξη για σκεπτικισμό – και δέχτηκε ad hominem επιθέσεις ως αποτέλεσμα. Και οι απόψεις των επιστημόνων, όπως του εξέχων φυσικού Γουίλιαμ Nierenberg έχουν διαστρεβλωθεί μετά θάνατον.

Ο Lindzen δεν είναι ο μοναδικός επιστήμονας που αντιτίθεται στη τρέχουσα ορθοδοξία και έχει βρει και το μπελά του. Στον πρόλογο του νέου βιβλίου, με τον Robert C. Balling, Jr, Το κλίμα των άκρων, ο Pat Michaels εξηγεί γιατί παραιτήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, όπου εργαζόταν ως κλιματολόγος. Ο Κυβερνήτης της Βιρτζίνια, που υποστηρίζεται από τη διεύθυνση του πανεπιστημίου, του είπε ότι δεν μπορούσε να προσδιορίσει τον εαυτό του ως κλιματολόγο, όταν μιλάμε για αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη.

Ο Michaels επίσης λέει ότι ο υπεύθηνος κλιματολόγος του Όρεγκον παραιτήθηκε όταν του είπαν να σταματήσει να λέει πράγματα που υπονόμευαν τις πολιτικές του φαινομένου του θερμοκηπίου. Delaware climatologist την κατάσταση δεν επιτρέπεται να μιλήσω για την υπερθέρμανση του πλανήτη. Και ο βοηθός κυβερνητικός κλιματολόγος της Ουάσιγκτον απολύθηκε όταν παρείχε πληροφορίες χιονόπτωσης προς τους δημοσιογράφους και άλλους.

Μερικοί από μας μπορεί να ακούμε τους προέδρους των πανεπιστημίων – οι υποτιθέμενοι προμαχώνες της ελεύθερης επιστημονικής έρευνας. Αλλά αυτό θα ήταν αδύνατο. Πράγματι, 614 πανεπιστήμια και κολέγια έχουν υπογράψει μια δήλωση λέγοντας ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη είναι «σε μεγάλο βαθμό προκαλούμενη από τον άνθρωπο,” και ότι “αναγνωρίζουν την ανάγκη για τη μείωση των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 80 τοις εκατό στα μέσα του αιώνα- το λιγότερο”, και να αποκαταστήσουν τις σταθερές κλιματολογικές συνθήκες που έχουν κάνει την ανθρώπινη πρόοδο κατά τα τελευταία 10.000 χρόνια.

Έχοντας υπογράψει τόσο ισχυρή δήλωση, αυτοί οι πρόεδροι θα δεχθούν – ή ακόμα θα αφήσουν επιστήμονες να επιδιώκουν την αντικειμενική γνώση σχετικά με το κλίμα; Τα αποδεικτικά στοιχεία που περιγράφονται από τους Lindzen και Michaels προκαλούν σοβαρές αμφιβολίες.

Προσωπικά βλέπω ένα τεράστιο ενδιαφέρον στο global warming που δε λέω στη τελική καλό κάνει εφόσον εταιρίες προσπαθούν να βρουν εναλλακτικούς τρόπους διαχείρισης ενέργειας. Από την άλλη όμως βλέπω ένα καταποντισμό και βύθισμα των πληροφοριών σχετικά με την ακριβώς αντίθετη εκδοχή.

Ένα πολύ απλό παράδειγμα είναι η περιοχή της Αλμπέρτα στο Έντμοντον του Καναδά που πάνω από 16 διαφορετικοί σταθμοί μετρήσεως θερμοκρασίας παρουσίασαν τις χαμηλότερες θερμοκρασίες στο μήνα Μάρτιο σε αυτή τη περιοχή απο τότε που αρχήσαν να μετρούν τη θερμοκρασία σε εκείνη τη περιοχή (1980). Στις 10 Μαρτίου ο αερολιμένας του Έντμοντον κατέγραψε θερμοκρασίες της τάξης των -41 βαθμών Κελσίου σπάζοντας το προηγούμενο ρεκόρ -29.7 το 1975.

Σε πάρα πολλές περιοχές ανά το πλανήτη είχαμε θερμοκρασίες τόσο χαμηλές οι οποίες θα μπορούσαν να ταυτιστούν με θερμοκρασίες στη περίοδο 1970-80.

Και ενώ σε άλλες χώρες το κρύο δε χτύπησε το χειμώνα, χτύπησε λίγο αργότερα και έδωσε το στίγμα του με το παραπάνω. Οι περιβαλλοντολόγοι, επιστήμονες, οι οποίοι είναι υποστηρικτές του Global warming, πολιτικοί και δημοσιογράφοι ποτέ δε διστάζουν να διαδώσουν και να μιλήσουν για τα ευρήματα τους. Απλά τείνουν να αφήνουν στην άκρη θέματα τα οποία μπορεί να φέρουν αμφισβήτηση στην επιφάνεια.

Στα τελευταία χρόνια ο μέσος όρος θερμοκρασιών ουσιαστικά πέφτει. Μα έχουμε καλοκαίρια τα οποία είναι αναπόφευκτα ζεστά όμως, έτσι δεν είναι; Ναι αλλά στο παράδειγμα του Έντμοντον, για να δούμε άνοδο στο γενικό όρο θερμοκρασίας, το καλοκαίρι στη περιοχή θα έπρεπε να δείχνει 50 βαθμούς Κελσίου. Τότε θα μιλούσαμε για Global Warming. Όμως αυτές οι θερμοκρασίες μόνο στη Σαουδική Αραβία υφίστανται.

Ακόμα και οι παγετοί στον αρκτικό κύκλο είναι παραπάνω από ότι ήταν το 80 (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το επίπεδο τους δεν είναι χαμηλό στα τελευταία 30 χρόνια). Η υπερθέρμανση λοιπόν που ακούμε όχι μόνο δε συμβαίνει, δε πρόκειται να ξαναεπαναληφθεί μέχρι το 2025, και αν.

None of the government-funded scientists making these claims were particularly distinguished, but they succeeded in their object, as the media cheerfully recycled all this wild scaremongering without bothering to check the scientific facts.

What a striking contrast this was to the second conference, which I attended with 700 others in New York, organised by the Heartland Institute under the title ‘Global Warming: Was It Ever Really A Crisis?’. In Britain this received no coverage at all, apart from a sneering mention by The Guardian, although it was addressed by dozens of expert scientists, not a few of world rank, who for professional standing put those in Copenhagen in the shade.

Christopher Booker

Telegraph UK

Mon, 16 Mar 2009

Αυτό το συνέδριο, στη σκιά του μεγαλύτερου προπαγανδιστικού που έγινε στη Κοπεγχάγη, άνοιξε με τον Τσέχο πρόεδρο Vaclav Klaus και τον προφέσορα Richard Lindzen του ΜΙΤ (από τους λίγους και άξιους) και είχε ως τελικό συμπέρασμα ότι ο τρόμος του Global Warming αμολήθηκε στο κόσμο για πολιτικά συμφέροντα και πλέον, οι μετρήσεις των “επιστημόνων” δεν έχουν καμία σχέση με την κατεξοχήν ορθή επιστημονική έρευνα.

Τίποτα δεν έχει αποδείξει πιο έντονα αυτό το συμπέρασμα, παρά η εξάρτηση του IPCC για υπολογιστικά μοντέλα για να προβλέψουμε τι πρόκειται να συμβεί στις θερμοκρασίες του πλανήτη μας τα επόμενα 100 χρόνια. Σε αυτές τις προβλέψεις, οι θερμοκρασίες ενδέχεται να αυξηθούν έως και κατά 5.3C, όλα τα άλλα “παίζουν”, έτσι 10 χρόνια που είμαστε στον 21ο αιώνα, είναι ήδη οδυνηρά σαφές ότι οι υπολογιστικές προβλέψεις είναι παραστρατημένες απελπιστικά.

Αντί να αυξάνονται οι θερμοκρασίες με το διοξ. του άνθρακα, όπως τα μοντέλα έχουν προγραμματιστεί να προβλέπουν, η δορυφορική μέτρηση της “καμπύλης” της θερμοκρασίας δείχνει να τείνει να γίνεται ίσια πράγμα που σημαίνει οτι μέχρι το 2100 η θερμοκρασία της γής θα μπορούσε να πέσει κατά 1.1 βαθμό στη κλίμακα Κελσίου.

Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας συνεχίζει να ανεβαίνει όμως δε παρατηρείται και κάτι το εξωφρενικό καθώς έχει την ίδια πορεία όπως πριν 200 χρόνια. Οι τυφώνες δέ, έχουν μειωθεί στο μίνιμουμ των 30 τον χρόνο.

Η καλύτερη αντιστοιχία για τις διακυμάνσεις της θερμοκρασίας δεν είναι το διοξ. του άνθρακα αλλά η μαγνητική δραστηριότητα του ήλιου (Professor Bob Carter, Google “Heartland” and “Quadrant”, Αυστραλός παλεο-κληματολόγος).

Αυτό που με φοβίζει απλά όπως ανέφερε και ο Τσέχος πρόεδρος Κλάους είναι οτι πολύ απλά δεν υπάρχει θέμα συζήτησης για τέτοια θέματα. Όλοι έχουν πειστεί ότι η θερμοκρασία της γης αυξάνεται και οι υπόλοιποι επιστήμονες που μπορεί να βλέπουν το θέμα από την αντίθετη πλευρά φιμώνονται, τείνουν αδιαφορίας από τα “λόμπι” των “σωστών” και μένουν στην άκρη (εάν δε χάσουν το επάγγελμά τους).

Και τον Ήλιο; Που θα τον βάλουμε;

“Η δραστηριότητα του ήλιου έχει υσηχάσει κατά πολύ, καθώς μεταβαίνει προς τον ηλιακό κύκλο 24.”

Από τη στιγμή που μέχρι τώρα η ηλιακή δραστηριότητα είναι μηδενική για 568 μέρες, είναι πλέον φανερό ότι ο ήλιος έχει μπει σε μια διαδικασία αλλαγής. Είναι πλέον προφανές ότι η Grand Maxima κατάσταση που συνεχίστηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα έχει καταλήξει σε ένα απότομο τέλος.

Ο ήλιος μπορεί (1) για να επανέλθει στο παλαιό σύστημα ηλιακών κύκλων ή (2) ο ήλιος θα μπορούσε να προχωρήσει ακόμη και σε μια πιο ήσυχη περίοδο “Dalton Minimum” ή μια Grand Minimum, όπως η “Maunder Minimum”. Είναι ακόμη λίγο νωρίς για να προβλέψουμε ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει. Κάθε μία από αυτές τις δύο δυνατότητες όμως διαθέτει μία μεγάλη απειλή για το κόσμο μας.

“Είμαστε τώρα σε ένα σταυροδρόμι. Δύο δρόμοι βρίσκονται μπροστά μας. Και στους δύο είναι αισθητή μια ταμπέλα που λέει “Κίνδυνος!” Στη μία διαδρομή υπάρχουν τερατώδες ηλιακές καταιγίδες. Στην άλλη διαδρομή κρύβονται πολλές δεκαετίες με συνθλιπτικά χαμηλές θερμοκρασίες και λιμό παγκοσμίως.”

Οι κλιματικές αλλαγές είναι κυρίως οδηγούμενες από τη φύση. Είναι αλήθεια, εδώ και χιλιάδες χρόνια. Λόγω της επιστήμης, όχι “χαζής” επιστήμης, έχουμε αργά αποκαλύψει ορισμένα από τα θεμελιώδη μυστήρια της φύσης. Ο γαλαξία μας βρέχεται με κοσμικές ακτίνες. Πρόκειται για φορτισμένα σωματίδια μεγάλης ταχύτητας που προέρχονται από εκρήξεις αστεριών.

Επειδή είναι φορτισμένα, τα ταξίδια τους επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από τα μαγνητικά πεδία. Ο δικός μας ήλιος παράγει μαγνητικό πεδίο τυλιγμένο με ηλιακούς ανέμους που εκτείνεται προς όλα τα άκρα του ηλιακού μας συστήματος.

Το πεδίο αυτό απωθεί πολλές από τις κοσμικές ακτίνες μακριά από τη Γη. Αλλά όταν ο ήλιος βρίσκεται σε ήσυχες περιόδους (minimum sunspots), αυτό το πεδίο καταρρέει προς τα μέσα με αποτέλεσμα κοσμικές ακτίνες υψηλής ενέργειας να διεισδύουν βαθύτερα στο ηλιακό μας σύστημα.

Όπως είπα στο βιβλίο “Μαγνητικές ανατροπές και Εξελικτικά άλματα”, οι ίδιες αυτές κοσμικές ακτίνες μπορεί να οδηγήσουν σε μεταλλάξεις και εξελικτικά άλματα.

Ως αποτέλεσμα, πολύ μεγαλύτερος αριθμός συγκρούεται με τη Γη και διεισδύουν στη χαμηλότερη ατμόσφαιρα όπου ιονίζουν μικρά σωματίδια υγρασίας μετατρέποντας τα σε σταγονίδια νερού που γίνονται σύννεφα. Χαμηλού επιπέδου σύννεφα αντανακλούν το φως του ήλιου πίσω στο διάστημα. Η αύξηση των σύννεφων της Γης θα παράγει μια συνολική πτώση της θερμοκρασίας.

Αν ο ήλιος γίνει πιο ήρεμος από τους παλιούς ηλιακούς κύκλους, παράγοντας πάνω από 1.028 πεντακάθαρες ημέρες, τότε ίσως να κλίνουμε σε Dalton Minimum ή ίσως ακόμη και σε ένα Grand Minima όπως το Maunder Minimum. Αυτή η ηλιακή κατάσταση θα διαρκέσει για δεκαετίες. Πολλοί επιστήμονες έχουν προβλέψει αυτό θα ξεκινήσει στον Ηλιακό κύκλο 25, περίπου μια δεκαετία από τώρα. Αλλά μερικοί έχουν προβλέψει ότι τελικά θα πραγματοποιηθεί πλέον στον Ηλιακό κύκλο 24.

Ένας ήρεμος ήλιος θα προκαλέσει στις θερμοκρασίες παγκοσμίως να κάνουν ένα μακροβούτι. Θα νοιώσουμε θερμοκρασίες που δεν έχουμε δει σε 200 χρόνια, κατά το χρόνο των πρωτοπόρων.

Οι θερμοκρασίες πέφτουν ήδη. Οι δορυφόροι παρέχουν γενικά τις πιο ακριβείς μετρήσεις της ατμοσφαιρικής θερμοκρασίας που καλύπτει ολόκληρη την υδρόγειο. Από το έτος 1998, η κατώτερες θερμοκρασίες τροπόσφαιρας παγκοσμίως έχουν πέσει γύρω στους 1 / 2 βαθμούς Κελσίου, λόγω της ηλιακής ηρεμίας.

Παρά το γεγονός ότι κατά την ίδια χρονική περίοδο, οι ατμοσφαιρικές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα (στο Mauna Loa) έχουν αυξηθεί κατά 5% από 367 ppm σε 386 ppm. Η κύρια απειλή από ένα Dalton Minimum ή Maunder Minimum, είναι λιμός και λιμοκτονία (που θα επηρεάσουν εκατομμύρια ή εκατοντάδες εκατομμύρια παγκοσμίως) λόγω μειωμένων καλλιεργητικών περιόδων και χειρότερων καιρικών φαινομένων. Στο παρελθόν, εκτός από μεγάλους λιμούς, αυτό το κρύο και τα δυσμενή καιρικά φαινόμενα είχαν επίσης οδηγήσει σε μεγάλες επιδημίες.