Οι εξοχότατοι πολλαπλασιαστές της κοινωνικής παθολογίας, του Θανάση Βασιλείου

Δεν είναι απαραίτητο να είσαι Εβραίος για να νιώθεις ασφυξία όταν ταξιδεύεις με ένα λεωφορείο με Ναζί συνταξιδιώτες. Μπορείς να είσαι Έλληνας, αντιμέτωπος με ένα πολιτικό σύστημα που κρεμά τη διατήρηση εν ζωή του δικού του προσωπικού επάνω στην κοινωνική ευθανασία, και να ζεις σε μια μικρή χώρα μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης που είτε προεξοφλεί την χρεοκοπία είτε ωθεί την Ελλάδα σε χρεοκοπία – και τελείως εκδικητικά, προς παραδειγματισμό των υπολοίπων του ευρωπαϊκού νότου, δείχνει στην Ελλάδα την πόρτα εξόδου από την ευρωπαϊκή λέσχη.

Σίγουρα, οι εξελίξεις έχουν πολλές αναγνώσεις. Πάντως, το βέβαιο είναι πως δραχμιστές δεν υπάρχουν μόνο εντός της Ελλάδας. Υπάρχουν μεταξύ των λεγόμενων εταίρων, οι οποίοι, τελείως υποκριτικά, συμπεριφέρονται με την ίδια ηθική των ληστών και των αρπάγων του 18ου και του 19ου αιώνα. Στον 21ο αιώνα, πλουτίζουν χειριζόμενοι σύνθετα χρηματοπιστωτικά προγράμματα μεταρρυθμίσεων και βίαιης προσαρμογής, που αντί να βοηθούν τους λαούς και να εξασφαλίζουν χειροπιαστά οφέλη, επιτείνουν την κρίση και οξύνουν τις επιπτώσεις που θα συνεχίζουν να ταλανίζουν τη ζωή δεκάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων.

Τι δεν έχει λεχθεί στην Ευρώπη; Ιστορικά, η ΕΕ δημιουργήθηκε με πολιτικά και όχι με οικονομικά κριτήρια. Ιστορικά, η Λατινική Νομισματική Ένωση ή η Σκανδιναβική Νομισματική Ένωση, κατέρρευσαν γιατί έλειπε το ζητούμενο της οικονομικής εξισορρόπησης, της αλληλεγγύης και της πολιτικής ένωσης –ό,τι ακριβώς απουσιάζει σήμερα. Στις εκθέσεις για την αρχιτεκτονική της ζώνης του ευρώ οι όποιες αδυναμίες και οι όποιες εύλογες οικονομικές ενστάσεις, καταπνίγηκαν με πολιτικές αποφάσεις, ώστε το ευρώ να δείχνει μόνο οφέλη και όχι αδυναμίες και κόστος. Δεν συζητιέται το ότι η «αδήριτη νομισματική ένωση» που φαινόταν ελκυστική μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, στήθηκε σε θεμέλια που εξυπηρετούσαν συμφέροντα τα οποία υπερέβαιναν τα ευρωπαϊκά όρια, όπως ήταν, για παράδειγμα, η ψυχροπολεμική λογική. Το σχέδιο των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης ήταν απότοκο των δύο παγκοσμίων πολέμων. Γεννήθηκε μέσα από το φόβο που ντύθηκε το μανδύα της ελπίδας. Η Γαλλία πάντα ήθελε να περιορίσει την κυριαρχία της γερμανικής Bundesbank, και η Γερμανία ήταν σταθερά απρόθυμη να εγκαταλείψει το μάρκο, αλλά ήθελε να λύσει το πρόβλημα του δολαρίου –που το λύνει με το ευρώ ως συγκαλυμμένο μάρκο. Η εμμονή, σήμερα, της Γερμανίας σε άκαμπτες πολιτικές δημοσιονομικής συμπεριφοράς, και η υποκριτική προσφυγή στην ανάγκη για πολιτική ένωση –ακόμη και με επικυριαρχία των «άτακτων και σπάταλων»– είναι ένας τρόπος εύσχημος διπλωματικός τρόπος υπονόμευσης της νομισματικής ένωσης, δεδομένου ότι μια ετεροβαρής και ανισότιμη πολιτική ένωση είναι μάλλον ανέφικτη. Δεν λέγεται ότι η Ευρώπη σήμερα είναι κουρασμένη και αδιέξοδη.

Ακόμα και σήμερα, τα εθνικά αντανακλαστικά εμποδίζουν την πολιτική ένωση των μεγάλων χωρών. Όλα τα άλλα περί αλληλεγγύης, συναδέλφωσης, κεκτημένων κ.λπ.  συγκροτούν την, sine qua non, ρητορικο-πολιτικάντικη μελούρα προκειμένου να υλοποιηθεί το μεγαλύτερο και δίχως άλλο ιστορικό προηγούμενο αρπαγής του πλούτου και, κυρίως, της αξιοπρέπειας, των λαών. Αν οι ευρωπαίοι δανειστές ήθελαν να σώσουν την Ελλάδα, θα της επέτρεπαν τουλάχιστον λόγο χρόνο, θα έδιναν πνοή ανάπτυξης, ώστε να γίνει βιώσιμο το χρέος της. Αλλά, τον χρόνο που ζητούν για τον εαυτό τους, δεν τον δίνουν σε μια μικρή χώρα – όπως κάνει κάθε συνεπής άρπαγας, τοκογλύφος και κερδοσκόπος και εκβιαστής. Και επιπλέον, τελείως κυνικά, παραδέχονται πως δεν ενδιαφέρονται για διάσωση της Ελλάδας, αλλά για να κερδίσουν χρόνο ώστε να περιορίσουν τις δικές τους πιθανές ζημιές από την ενδεχόμενη κατάρρευση της «βέλτιστης οικονομικής ζώνης» – όπως τουλάχιστον την γνωρίζαμε έως τώρα.

Κοντολογίς, στην Ευρώπη συζητιέται το ενδεχόμενο κατάρρευσης του ευρώ. Και στην Ελλάδα, ως μονόδρομος, παραμένει η στρατηγική σωτηρία εντός του ευρώ. Κι αυτό χωρίς καμία διαβεβαίωση για αποφυγή της χρεοκοπίας, με μόνη υποχρέωση να εφαρμοστούν, «από χθες», όλα τα μέτρα που είναι βέβαιο ότι θα μας φέρουν πιο κοντά στην εξαθλίωση, στο ξεπούλημα του πλούτου της χώρας, στην εθνική ατίμωση και στη χρεοκοπία. Η ειρωνεία είναι ότι αυτή τη συνταγή θεραπείας την υπαγορεύουν με επιτακτικό τρόπο οι πολιτικές δυνάμεις της ανικανότητας και της διαφθοράς, εκείνες που συμμετείχαν στο πάρτι των προηγούμενων δεκαετιών και που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία, με τις οικονομικο-πολιτικές ευλογίες, βέβαια, της Γερμανίας, της Γαλλίας και των Βρυξελών. Την Κυριακή το βράδυ, απευθυνόμενοι μάλλον σε προεκλογικά ακροατήρια, υποστηρίζοντας ότι εκπροσωπούν τη μεγαλύτερη μερίδα του ελληνικού λαού,  ψηφίσαν, με βαρύνουσα πλειοψηφία, την καταδίκη της χώρας και την παράδοσή της στους νεοφιλελεύθερους κερδοσκόπους, αδιαφορώντας για την ανάπτυξη, παραβιάζοντας τις αρχές της φοροδοτικής ικανότητας, αδιαφορώντας για το κοινωνικό κράτος, για στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα, υποσχόμενοι –με ποιες μετρήσεις άραγε;– την ανάκαμψη ίσως στο δεύτερο εξάμηνο του 2013 (sic!).  Ψήφισαν μέτρα τα οποία οι ίδιοι δεν τα πιστεύουν, ομνύοντας στο πρωτοφανές νομικο-πολιτικό και οικονομικό τερατούργημα που έχουμε δει έως τώρα σε δημοκρατία, στο νέο καθεστώς της οικονομίας της εκδίκησης και της εξουσίας του κολασμού.
 
Και για να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους, την νύχτα της Κυριακής ολόκληρος ο κόσμος έγινε μάρτυρας μιας ολοσχερούς διάρρηξης κοινωνικών συμβολαίων που διαδραματίστηκε μέσα και έξω από τη Βουλή. Έξω δρούσαν ανενόχλητοι οι μπαχαλάκηδες και οι τυφλωμένες συμμορίες ως παροδικοί χωροδεσπότες εις πείσμα κάθε λογικής, κάθε ανθρωπιάς, κάθε στοιχειώδους λογικού υπολογισμού –και άφησαν πίσω τους στάχτες και καταστροφή.  Μέσα δρούσαν εξίσου ανενόχλητοι οι διαρκείς επικίνδυνοι χωροδεσπότες που επέβαλαν την κυριαρχία των δανειστών σε ολόκληρο κοινωνικό σώμα,  καταδικάζοντάς το σε μια κατάσταση διαρκούς βίας. Αυτή η κατάσταση χωροδεσποτείας, ασκείται μόνιμα, νομότυπα – χωρίς νομιμοποίηση – ακριβώς επειδή είναι απολύτως ενσωματωμένη στην ίδια την ύπαρξη διατήρησης της εξουσίας από άτομα, μάλλον ανίκανα και πολλαπλώς επικίνδυνα, εξίσου χωρίς κοινωνικούς δεσμούς. Ποιοι είναι οι πολλαπλασιαστές της κοινωνικής παθολογίας; Σκέφτηκε άραγε ο κος Παπαδήμος ή ο ΓΑΠ ή ο κος Σαμαράς, ποιος θα διαχειριστεί τις τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές προεκτάσεις του μνημονίου 2; Ποιος από αυτούς που ψήφισαν «ναι» είναι έτοιμος, σήμερα, να υπερασπιστεί την κοινωνική δικαιοσύνη την ευνομία, την διαφάνεια, την αξιοκρατία όταν τόσο χρόνια πλειοδοτούσαν στην κοροϊδία, στην αδιαφάνεια, στα οργανωμένα συμφέροντα, στην αναξιοκρατία, στις κουκούλες; Κι αν βγουν, όπως το κάνουν άλλωστε, και πουν πως είναι έτοιμοι, γιατί να τους πιστέψουμε; Άλλωστε, ο δρόμος προς την καταστροφή πάντα ήταν σπαρμένος με καλές προθέσεις. Θλίβομαι μόνο, γιατί περάσαμε τη ζωή μας σε ένα πολιτικό σύστημα που μάλλον έμοιαζε με τράπουλα: οι τζόκερ, οι γελωτοποιοί, είχαν τη μεγαλύτερη ισχύ. Από την άλλη, σκέφτομαι πάντα τη φράση του Καρυωτάκη: Όλα έπρεπε νά ’ρθουν καταπώς ήρθαν.

Ας το πάρουμε, λοιπόν, απόφαση. Όταν το σύμπαν είναι σε αποσύνθεση ελάχιστα θα μπορούσαμε να πράξουμε για να το αλλάξουμε. Δεν είναι δίκαιο, αλλά και το συνεχόμενο κλαψούρισμα είναι απαξιωτικό. Ας δούμε, λοιπόν, τι θα γίνει με τις επόμενες εκλογές. Η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να επισπεύσει διαδικασίες που θα ανατρέψουν την κατάσταση τόσο στο εσωτερικό όσο  και στη Ευρώπη – και κυρίως εκεί στη Ευρώπη.