Ένα ντοκιμαντέρ που βασίζεται σε ανεκτίμητα ντοκουμέντα που από το 1967 μέχρι σήμερα παρέμεναν αδημοσίευτα. Μαρτυρίες από ανθρώπους που πολέμησαν στον Αραβο-ισραηλινό πόλεμο των έξι ημερών, δίνουν μια εικόνα ενός ιδιαίτερα μονόπλευρου «πολέμου».

Σε μια σύνθεση με τα αμερικανικα ρεπορτάζ της εποχής και με προπαγανδιστικά τραγούδια που υμνούσαν την επέμβαση, το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό και ανατρέπει δεδομένα δεκαετιών.

Ακούμε συγκεκριμένα μαρτυρίες Ισραηλινών στρατιωτών που παρομοιάζουν τις εμπειρίες των Αράβων με αυτά που έζησαν οι Εβραίοι στον Β'ΠΠ.

Συγκεκριμένα ακούμε ότι: «Βομβαρδίσαμε ολόκληρα χωριά χωρίς να δεχτούμε καμιά μορφή αντίστασης, σαν πρόβατα που οδηγούνταν ομαδικά στη σφαγή - εκεί καταλαβαίνεις τι σημαίνει Ολοκαύτωμα». Αλλού ακούμε σχετικά με το δόγμα του Σιωνισμού, ότι «μεγαλώσαμε μέσα σε αυτό, με τις αρχές της αλληλεγγύης, με μια αίσθηση ότι είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι. Σήμερα όλα αυτά έχουν χαθεί. Όσο ζούμε σε περιοχές που εξοντώσαμε τους πληθυσμούς τους, δεν είμαστε πια ελεύθεροι άνθρωποι». Σε άλλο σημείο λέγεται ότι «ο Σιωνισμός είναι μια τραγωδία, ήταν μια τραγωδία από την αρχή του».

Οι συνεντευξιαζόμενοι ακούνε σήμερα τις συνομιλίες που είχαν καταγραφεί τότε, λίγες μέρες μετά τον πόλεμο, αλλά δεν σχολιάζουν με λόγια, μόνο οι εκφράσεις του προσώπου τους πια μιλούν, με μάτια που δεν λένε ψέματα.

«Όταν ακούω να λένε για "απελευθερωμένες περιοχές", αηδιάζω. Οι πέτρες και το χώμα δεν έχουν ζωή για να απελευθερωθούν, οι άνθρωποι έχουν. Και σε αυτούς επιτεθήκαμε. Χτυπούσαμε χωρίς οίκτο. Όπως σε ένα παιχνίδι μαζεύεις όσο περισσότερους πόντους μπορείς, εκεί έπρεπε να σκοτώσουμε όσο περισσότερους μπορούσαμε. Και αυτό το λέγαμε ηρωισμό. Πολλές φορές οδηγούσαμε μεγάλες ομάδες άοπλων σε ένα σημείο όπου απλά τους εκτελούσαμε. Σχεδόν ένιωθα ότι δεν είχα μπροστά μου ανθρώπους».

Η τελευταία δήλωση του Άμος Οζ που είναι ένας από τους συμμετέχοντες, συνοψίζει και τη σημασία αυτού του τόσο ενδιαφέροντος έργου. «Νομίζω είπαμε την αλήθεια. Μια αλήθεια που υποστηρίζω μέχρι και σήμερα».