Στις 11 Αυγούστου 2014, σε ηλικία 63 ετών, ο ξεχωριστός Ρόμπιν Ουίλιαμς, έφυγε από τη ζωή. Αυτοκτόνησε μετά από μάχη με βαριάς μορφής κατάθλιψη.

Ο Ρόμπιν Ουίλιαμς γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου το 1951 στο Σικάγο. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό με τη συμμετοχή του σε ταινίες όπως «Καλημέρα Βιετνάμ», «Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών», «Ο βασιλιάς της μοναξιάς», ενώ είχε αποδείξει το ταλέντο του εξίσου σε δραματικούς και κωμικούς ρόλους​.
 
Μια ζωή στο σελιλόιντ
 
Σπούδασε δράμα στο Κολλέγιο Marin και γρήγορα κέρδισε υποτροφία στην επιφανή σχολή Juilliard της Νέας Υόρκης, όπου ήταν συμφοιτητής με τον γνωστό από το ρόλο του ως Superman Κρίστοφερ Ριβ. Στη σχολή, επίσης, γνώρισε την χορεύτρια Βαλερί Βαλερντί, με την οποία παντρεύτηκαν το 1978 και απέκτησαν έναν γιο, τον Ζάκαρι.

Ο Γουίλιαμς έγινε για πρώτη φορά γνωστός για το ρόλο του ως εξωγήινος στο τηλεοπτικό σόου της δεκαετίας του 1970 «Mork and Mindy». Το σόου είχε μεγάλη επιτυχία και χάρισε στον Γουίλιαμς την πρώτη του Χρυσή Σφαίρα το 1979, χάριν κυρίως στον χαιρετισμό «νανού νανού», που έγινε παγκόσμιο σλόγκαν.
 
Το 1980 το Χόλιγουντ του χτύπησε τελικά την πόρτα και ο Γουίλιαμς πήρε το ρόλο του «Ποπάι». Οι κριτικές και το κοινό, μάλλον, δεν ενθουσιάστηκαν με την ταινία και ο ηθοποιός αναγκάστηκε να αναζητήσει ξανά καταφύγιο για δύο ακόμη χρόνια στο «Mork and Mindy», μέχρι που πρωταγωνίστησε στην ταινία «Ο αλλόκοτος κόσμος του Γκαρπ».
 
Το 1982 ήταν η χρονιά που η προσωπική του ζωή άρχισε να παίρνει τον κατήφορο, καθώς έδινε μάχη με τις εξαρτήσεις από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, κυρίως κοκαΐνη, κάτι που είχε αρνητικό αντίκτυπο στο γάμο του.
 
Το 1983, οι «Survivors» ήταν μία ακόμη αποτυχία η οποία συνεχίστηκε ως το 1987. Τότε ήρθε το «Καλημέρα Βιετνάμ». Ενσαρκώνοντας τον dj Αντριαν Κρονάουέρ, ο Γουίλιαμς κέρδισε την δεύτερη Χρυσή Σφαίρα του και την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ.

Το 1989 έκανε έναν δεύτερο γάμο με τη Μάρσα Γκάρσις και απέκτησαν δύο παιδιά τη Ζέλντα Ρέρι και τον Κόντι Άλαν. Το 1988 έκανε τρεις ταινίες: «Οι περιπέτειες του Βαρόνου Μινχάουζεν», το Rabbit Ears: Pecos Bill» και το «The portrait of a white marriage».
 
Ωστόσο την προσοχή των κριτικών κέρδισε με την συγκλονιστική ερμηνεία του ως ο ριζοσπαστικός καθηγητής στον «Κύκλο των Χαμένων Ποιητών», όπου ακούστηκε και η αξέχαστη φράση «Oh Captain, my Captain». Ο ρόλος αυτός του χάρισε τη δεύτερη υποψηφιότητα για Όσκαρ.

Το 1990 πρωταγωνίστησε στο «Κάντιλακ Μαν», «Επιστροφή στη χώρα του Ποτέ» και «Ξυπνήματα», στην οποία ενσάρκωσε τον γιατρό Όλιβερ Σακς δίπλα στον Ρόμπερτ ντε Νίρο. Το «Fisher King» (1991) του Τέρι Γκίλιαμ συχνά χαρακτηρίζεται ως η καλύτερη ταινία και ρόλος του Γουίλιαμς. Αυτός ο ρόλος τον τοποθετεί για τρίτη φορά στις υποψηφιότητες για Όσκαρ.

Την ίδια χρονιά πρωταγωνιστεί ως Πίτερ Παν στην ταινία «Hook» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, αλλά παρά την εισπρακτική επιτυχία, η ταινία θεωρήθηκε υπερβολικά συναισθηματική και γλυκανάλατη. Το 1992 έρχεται η ταινία κινουμένων σχεδίων «Αλαντίν» της Disney και φωτίζει ένα ακόμη ταλέντο του Ρόμπιν Γουίλιαμς, ο οποίος έδωσε τη φωνή του στο Τζίνι. Η συμμετοχή του αυτή ήταν μία από τις κορυφαίες από πρωτοκλασσάτους σταρ που έδωσαν τη φωνή τους σε ήρωες animation.

Μετά τα λιγότερο επιτυχημένα «Toys» (1992) και «Το Δίλημμα» (1993), ήταν η σύζυγός του Μάρσα η οποία σκέφτηκε το σενάριο για την «Κυρία Νταπφάιρ» το 1993, η οποία ανέλαβε και την παραγωγή. Η ταινία έγινε τεράστια διεθνής επιτυχία και χάρισε άλλη μία Χρυσή Σφαίρα στον Γουίλιαμς. Το 1996 κλήθηκε να παίξει το ρόλο ενός γκέι στο «Κλουβί με τις τρελές», μαζί με τους Καλίστα Φλόκχαρτ και Τζιν Χάκμαν, το οποίο είχε την ίδια καλή τύχη.

Ο Γουίλιαμς συνέχισε την πορεία του, πρωταγωνιστώντας στο «Τζακ» του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Εκεί ενσάρκωσε ένα παιδί με γενετική ανωμαλία, η οποία τον έκανε να φαίνεται 40 ετών, ενώ ήταν 10. Ωστόσο, η ταινία δεν κατάφερε να ενθουσιάσει μεγάλο μέρος των σινεφίλ. Μεταξύ 1996 και 1997 είχε μικρές συμμετοχές στον «Άμλετ» και το «Μυστικό Πράκτορα», καθώς και στην ταινία του Γούντι Άλεν «Διαλύοντας τον Χάρι».

Το 1997 όμως ήταν μία σπουδαία χρονιά για τον ηθοποιό, καθώς το «Φλάμπερ» έκανε και επιτυχία ενώ αποτέλεσε και εισπρακτικό θρίαμβο. Η απόλυτη όμως δικαίωση για την καριέρα του ήρθε μετά τη συνεργασία του με τους πρωτοεμφανιζόμενους τότε Ματ Ντέιμον και Μπεν Άφλεκ στον «Ξεχωριστό Γουίλ Χάντινγκ». Ενσαρκώνοντας τον Σον Μαγκουάιρ, τον σοφό αλλά πικρόχολο ψυχίατρο της ιδιοφυΐας που υποδύθηκε ο Ντέιμον, του χάρισε το πρώτο του Όσκαρ για τον Β' Ανδρικό Ρόλο.