Η αποκάλυψη της σκανδάλου της ανέγερσης του ναού του Αγίου Νικολάου που είχε καταστραφεί κατά την επίθεση στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης, οδήγησε σε παραίτηση τον αρχιεπίσκοπο Αμερικής, έφερε στην επιφάνεια το απίστευτο κόστος των 77 εκατ. δολαρίων και μαρτυρά μια πολύ εκκοσμικευμένη αντίληψη της Εκκλησίας.

Η εκτίναξη του κόστους σε δυσθεώρητα ύψη και η εμπλοκή μέχρι και του αρχιτέκτονα Καλατράβα σε ένα ορθόδοξο ναό δεν αντέχει οποιασδήποτε κριτικής. Δεδομένου ότι η Αρχιεπισκοπή στην Αμερική έχει αυξημένη πολιτική παρέμβαση και αποτελεί συνεκτικό ιστό της ελληνορθόδοξης κοινότητας, ήταν ένα ακόμη χτύπημα στο κύρος της και σε όσους συμμετέχουν στο παιχνίδι εξουσίας, έχοντας δεχτεί αρκετή κριτική για το ρόλο τους.  

Όμως αυτά συμβαίνουν στις ΗΠΑ επειδή η κουλτούρα προβλέπει διαφάνεια στα οικονομικά και δημόσια λογοδοσία για όλους. Τι θα μαθαίναμε άραγε στην Ελλάδα αν η  Εκκλησία δεν ήταν προσκολλημένη στον πυρήνα του κράτους;  Γιατί ενώ αντλεί πόρους από τα δημόσια οικονομικά δεν υπόκειται σε διαφάνεια αλλά επιμένει να διαπλέκεται με τη κοσμική εξουσία και απειλεί μονίμως με πολιτική καταδίκη όσους μιλούν για τον αυτονόητο χωρισμού κράτους-εκκλησίας ή την  εκκλησιαστική περιουσία;

Στην πραγματικότητα, ο θεσμός της Εκκλησίας είναι ερμητικά σφραγισμένος ως προς την οικονομική διαχείριση, διαθέτοντας μάλιστα δικούς της οικονομικούς επιθεωρητές. Εκτός από τη μισθοδοσία του κλήρου, την εισροή αφιερωμάτων και τις υπόλοιπες διευκολύνσεις, συχνά απορροφά πόρους του ΕΣΠΑ  για υποδομές ή και άλλες κρατικές ενισχύσεις. Και θα είναι οξύμωρο να έρθει στη συνέχεια ως «φιλάνθρωπη» για να παράσχει στην κοινωνία υπηρεσίες που, ίσως πληρώνουν οι πολίτες!  

Στην Αμερική λοιπόν ξέρουμε τι γίνεται. Στην Ελλάδα θα μάθουμε ποτέ τι κεφάλαια διαχειρίζεται η Εκκλησία ώστε να μην κάνουμε εικασίες;