H ανοιχτή πλέον διαμάχη Σόιμπλε- ΔΝΤ για το ελληνικό πρόβλημα δείχνει ποιος ευθύνεται για την καθυστέρηση της αξιολόγησης: δεν είναι ότι η κυβέρνηση παρέτεινε άσκοπα τις διαπραγματεύσεις από ιδεολογικά κωλύματα ή φοβούμενη το πολιτικό κόστος.

Είναι αντίθετα οι δανειστές δεν έχουν καταλήξει ακόμη πως θα προσαρμόσουν την πραγματικότητα σύμφωνα με τις προεκλογικές σκοπιμότητες του κυρίου Σοίμπλε ή τις ιδεολογικές εμμονές του ΔΝΤ

Κανονικά η αντιπολίτευση, που ειδικά στην περίπτωση της ΝΔ δεν δίστασε να ταχθεί με το μέρος τους, θα έπρεπε τώρα να κάνει την αυτοκριτική της. Γιατί δεν είναι μικρό πράγμα ακόμη και αυτός ο Σόιμπλε να παραδέχεται ότι η ελληνική πλευρά έχει περισσότερο δίκιο από το ΔΝΤ. Ούτε ο Τόμσεν να ομολογεί ότι, για μια ακόμη φορά, είχε πέσει έξω στις προβλέψεις του για την ελληνική οικονομία.

Το πρωτογενές πλεόνασμα-ρεκόρ που παρουσίασε η ελληνική κυβέρνηση είναι ασφαλώς ένα σημαντικό ατού στα χέρια της. Δεν παύει όμως να έχει στηριχθεί στις αιματηρές θυσίες, τους αβάσταχτους φόρους και την καταστροφική  λιτότητα.

Αν τα πράγματα προχωρήσουν χωρίς άλλες ανατροπές, το  επικείμενο κλείσιμο της αξιολόγησης θα δώσει ένα χρονικό περιθώριο κινήσεων στη κυβέρνηση. Θα πρέπει να το αξιοποιήσει για την επανεκκίνηση της οικονομίας και την ανακούφιση των πολιτών. Γιατί οι αριθμοί μπορεί να ευημερούν, το πλεόνασμα υποκρισίας των δανειστών να βγαίνει στο φως, αλλά οι άνθρωποι εξακολουθούν  να δυστυχούν.