Η σύγκρουση της κυβέρνησης με τον κεντρικό τραπεζίτη Στουρνάρα δεν είναι κάτι καινούριο όμως οι τελευταίες του εκτιμήσεις για την ανάγκη προσφυγής σε προληπτική γραμμή στήριξης μετά το τέλος του μνημονίου αμφισβητούν ευθέως το αφήγημα της κυβέρνησης για καθαρή έξοδο στις αγορές χωρίς επιτροπεία.

Η εισαγωγή του Προέδρου της ΤτΕ στην ετήσια έκθεση, σε αναντιστοιχία με το περιεχόμενό της, καθώς και άλλες δηλώσεις, συντηρούν μια κινδυνολογία, ιδιαίτερα σε κρίσιμες στιγμές, λίγο πριν από δοκιμαστικές εξόδους στις αγορές ή συζητήσεις για το χρέος. Υπερβαίνουν τον τεχνοκρατικό ρόλο των προσώπων με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις παρεμβάσεις Στουρνάρα και ναρκοθετούν την εθνική στρατηγική που καθορίζει η εκλεγμένη κυβέρνηση

Ο Γιάννης Στουρνάρας μοιάζει να λειτουργεί ακόμη ως υπουργός του Σαμαρά και όχι ως κεντρικός τραπεζίτης ενώ δεν έχει κρύψει τις φιλοδοξίες του ίδιου και της πολιτικής τάξης που εκπροσωπεί, να διαδραματίσει ένα ρόλο αντίστοιχο με αυτό του Παπαδήμου ως «χρυσή εφεδρεία» της, παρότι στερείται πολιτικής νομιμοποίησης. 

Για την κυβέρνηση μοιάζει να είναι ένα ακόμη πρόβλημα αλλά παραμένει τυπικά διορισμένος επι θητεία από την ΕΚΤ και θεωρητικά ισχυρός, αν κρίνει κανείς από το γεγονός ότι δεν τον έχουν πλήξει ακόμη ούτε η διαφωνία της κυβέρνησης, ούτε οι αποκαλύψεις για τη σύζυγό του και το σκάνδαλο του ΚΕΕΛΠΝΟ, όπως συνέβη με άλλους.

Από την πλευρά της κυβέρνησης υπάρχουν ήπιες προσεγγίσεις  αλλά και σκληρές αντιδράσεις με πολύ δηκτικές δηλώσεις για το Γιάννη Στουρνάρα, όπως από το Μαξίμου. Δεν μπορεί κάποιος να πει με ασφάλεια αν η κυβέρνηση θεωρεί ότι οι συσχετισμοί ευνοούν την αποδόμησή του ή αν οι υποστηρικτές του παραμένουν οι ίδιο σε αριθμό και ισχύ με το παρελθόν ώστε να αισθάνεται τόσο δυνατός. Πάντως στην άλλη πλευρά - όχι αυτή των υποστηρικτών - ... διαρκώς αυξάνονται.