Εγκλωβισμένοι στην αδιαλλαξία τους, υποκύπτοντας στις ακραίες πτέρυγες των παρατάξεων τους,  Πουτζδεμόν και Ραχόι παρασέρνουν την Καταλονία και όλη την Ισπανία σε μια πρωτοφανή κρίση.

Ο πρώτος οδήγησε στην ανακήρυξη ανεξαρτησίας με τουλάχιστον τους μισούς Καταλανούς να μην τη θέλουν. Ο δεύτερος επιχειρεί να καταστείλει μια έκρηξη για την οποία βασικά ευθύνεται το Λαϊκό Κόμμα, του οποίου ηγείται. Και το οποίο  αφαίρεσε, το 2010, μεγάλο μέρος της αυτονομίας που είχε παραχωρηθεί από την κυβέρνηση των Σοσιαλιστών το 2006, συμφωνία που είχαν αποδεχθεί οι Καταλανοί. Γιατί είναι από το 2010 που ξεκίνησε η αντιπαράθεση, που κορυφώθηκε με τη βία στο  δημοψήφισμα, τα τελεσίγραφα της Μαδρίτης και χθες με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας από τους μεν και την κατάργηση τους από τους άλλους.

Η ρεαλιστική επιδίωξη των Καταλανών θα ήταν η διεύρυνση της αυτονομίας. Ενώ, από την άλλη πλευρά, για την κεντρική κυβέρνηση η συνετή επιλογή θα έπρεπε να είναι ο διάλογος και η μετριοπάθεια.

Είναι όμως  εξοργιστικός αλλά και αποκαλυπτικός ο τρόπος που η δεξιά παράταξη, του Πουτζδεμόν στη Βαρκελώνη και του Ραχόι στη Μαδρίτη, χρησιμοποιούν τον εθνικισμό για να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη και να αποπροσανατολίσουν τη κοινή γνώμη από τα μεγάλα σκάνδαλα διαφθοράς, στα οποία είναι και οι δύο πλευρές μπλεγμένες. Ευρωπαϊκή ή ισπανική, η δεξιά αποδεικνύεται για μια φορά ανίκανη να διαχειριστεί με σοβαρότητα και χωρίς κοντόφθαλμες επιλογές  τα σύγχρονα κρίσιμα θέματα.

Όπως όμως συμβαίνει πάντα με τους δημαγωγούς, ο ένας έπαιξε του παιχνίδι του άλλου για να ισχυροποιήσει τη θέση του αλλά και οι δύο μαζί  οδηγούν στην καταστροφή. Στο τέλος τα έκαναν και οι δύο σκ@@@. 'Η στα ισπανικά… mierda!