Τα γεγονότα της Τούμπας έφεραν και πάλι στο προσκήνιο τις παθογένειες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μεταξύ αυτών είναι και η υποκρισία. Κάποιοι δεν είχαν δει τους ελέφαντες στο δωμάτιο για 40 χρόνια και ανακάλυψαν διαπλεκόμενους ολιγάρχες, πιστόλια, βόμβες, μπράβους, αστείους διαιτητές​ και παράγοντες​, "παράγκες", άθλιο θέαμα και βία.

Οπαδικά απωθημένα και πολιτικές σκοπιμότητες από ορισμένους που επιδιώκουν η "κάθαρση" να εξαντληθεί πάλι σε μια πρόσκαιρη τιμωρία που θα επιτρέψει την αναπαραγωγή ενός φαύλου καθεστώτος με διάτρητους κανονισμούς, επιλεκτική εφαρμογή και συμψηφισμούς. Μετά τις αθλιότητες, η καταδίκη και η τιμωρία για τον Ιβάν Σαββίδη και τον ΠΑΟΚ θα πρέπει να είναι απόλυτη και αυστηρή, όπως εξάλλου προβλέπεται από τους κανονισμούς, κάτι που επισήμανε και η FIFA και αποτελεί αίτημα κάθε φιλάθλου που σέβεται τον εαυτό του και το παιχνίδι. 

Όμως η ιστορία δεν τελειώνει εκεί, γιατί στο φαύλο κύκλο του "σούπερ τσίρκου" του ελληνικού ποδοσφαίρου, που εδώ και περίπου μια δεκαετία θέλει να αυτοαποκαλείται και "Super League", οι αθλιότητες αποτελούν δομικό στοχείο, όπως και ο ρόλος θύτη - θύματος. 

Η κυβέρνηση δηλώνει αποφασισμένη να δράσει. Όμως η αλήθεια είναι πως ήδη έχουν γίνει όσα όφειλαν σε θεσμικό επίπεδο. Οι νόμοι δεν λείπουν. Αυτό που διαχρονικά λείπει από το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι η ορθή και ισότιμη εφαρμογή τους. Δεν μπορείς να επιβάλεις τους όρους σε μια ιδιωτική δραστηριότητα, όπως είναι η διοργάνωση της Super League, παρά μόνο να εισπράξεις υποχέσεις από αναξιόπιστους συνομιλητές που εκμεταλλεύονται το αυτοδιοίκητο του ποδοσφαίρου για να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους.

Με την εκούσια αποβολή από την Ευρώπη, μπορείς ενδεχομένως να τους "ταρακουνήσεις", ελπίζοντας πως ίσως αυτό τους αναγκάσει να σοβαρευτούν. Και πάλι όμως όλα εξαρτώνται από τους ιδιοκτήτες, αυτοί είναι οι υπεύθυνοι για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης, και αποδεδειγμένα δεν επιθυμούν ένα καθαρό πρωτάθλημα με σοβαρή διαχείρηση.

Και επειδή πολλές φορές γίνεται λόγος για τα αυστηρά μέτρα Θάτσερ, που άλλαξαν το αγγλικό ποδόσφαιρο, και τον τρόπο λειτουργίας των υπόλοιπων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων.... Η μεγάλη διαφορά δεν αφορά στο πλαίσιο και την αυστηρόττητα των κανόνων, αλλά στο γεγονός πως οι ίδιοι οι επιχειρηματίες σε αυτά τα πρωταθλήματα αντιλήφθηκαν πως πρόκειται για ένα προϊόν το οποίο αποκτά αξία και είναι κερδοφόρο όταν υπάχει πειθαρχία στους όρους που έχουν συμφωνηθεί.

Όμως στην Ελλάδα το παιχνίδι, εδώ και πολλά χρόνια, παίζεται αλλιώς... παρασιτικά και μαφιόζικα, εντός και εκτός γηπέδων, εντός και εκτός ποδοσφαίρου.