Στις κανονικές ευρωπαϊκές χώρες, οι πολιτικοί κυβερνούν, αντιπολιτεύονται, κάνουν τη θητεία τους και αποσύρονται. Οι θλιβερές εξαιρέσεις τύπου Μπερλουσκόνι επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Μόνο στην Ελλάδα επιμένουν να πολιτεύονται μέχρι την τελευταία τους πνοή, έστω και αν τα αποτελέσματα της της θητείας τους είναι συχνά καταστροφικά.

Ο κ. Βενιζέλος ανήκει σε αυτή τη κατηγορία. Στη πολιτική κοντά 30 χρόνια, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο με μια σειρά από μοιραίες αποφάσεις, όπως ο επαίσχυντος νόμος περί ευθύνης υπουργών που δεν υπάρχει σε καμία άλλη ευρωπαϊκή δημοκρατία. Την ίδια ώρα που ο πρώην πρόεδρος Σαρκοζί σύρεται εξευτελισμένος στη​  γαλλική​  Δικαιοσύνη, χωρίς φυσικά να προφυλάσσεται από καμία νομοθεσία, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των κυβερνώντων. 

Aπτόητος, ο κ. Βενιζέλος  συνεχίζει να παρεμβαίνει στις εξελίξεις,  απειλεί να καθίσει τον Τσίπρα στο σκαμνί, ενώ δεν διστάζει να τα βάλει ακόμη και με την πρόεδρο του κόμματος του στο θέμα της συνταγματικής αναθεώρησης. Και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις ερωτοτροπεί με την ιδέα της συνεργασίας του με την ΝΔ, υιοθετώντας όλες τις θέσεις της, όπως αυτή για την συνταγματική αναθεώρηση.

Ο κ. Βενιζέλος υπήρξε ηγετικό στέλεχος μιας παράταξης που έχει σοβαρές ευθύνες για τη χρεοκοπία της χώρας . Ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, οδήγησε το κόμμα του, στις εκλογές του 2012,  σε μία από τις μεγαλύτερες πολιτικές ήττες της ιστορίας του. Στη τελευταία εκλογική αναμέτρηση ηγήθηκε  στην εκλογική του περιφέρεια του κόμματος του,  το οποίο ξεπέρασε σε ποσοστά ακόμη και η «Ένωση  Κεντρώων » του κ. Λεβέντη.

H καταστροφική διαχείριση του « εγώ » υπήρξε πάντα το μειονέκτημα του Βαγγέλη Βενιζέλου, το οποίο υποσκέλιζε ευφυΐα και πολιτικές αρετές, Ίσως θα έπρεπε να σκεφτεί, ακόμη και τη τελευταία στιγμή, να αποσυρθεί για να γράψει τα απομνημονεύματα του.