Η αποχώρηση Αλαφούζου και η κρίση στην ομάδα του Παναθηναϊκού  δεν είναι μια μονοσήμαντη αθλητική υπόθεση αλλά ένα πολιτικό-οικονομικό ζήτημα. Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα νοσεί βαθύτατα εδώ και χρόνια: παράγκες, στημένα παιχνίδια και διαφθορά.

Αν το ποδόσφαιρο αντανακλά την κουλτούρα μιας χώρας, τότε το ελληνικό καθρεφτίζει την διαφθορά και τη σήψη του πολιτικού συστήματος των τελευταίων δεκαετιών, που έριξε τη χώρα στα βράχια. Δεν υπάρχει ίσως καμιά άλλη χώρα στο κόσμο που μια ομάδα να κερδίζει επί δεκαετίες το πρωτάθλημα. Συχνά με την αξία της αλλά και άλλες φορές επειδή ελέγχει τους μηχανισμούς που βγάζουν τον πρωταθλητή.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έλκει κανένα σοβαρό επιχειρηματία, ούτε μπορούν να ισχύσουν οι συμβατικοί όροι επενδύσεων και αποδόσεων που ισχύουν στις ανεπτυγμένες χώρες. Δεν «χάλασε» ξαφνικά αλλά αποτελεί εδώ δεκαετίες ένα αποκρουστικό υπόκοσμο που οδηγεί σε αυξανόμενη αδιαφορία του κοινού και αδυνατεί να σταθεί αξιοπρεπώς στην Ευρώπη. Εκτός και αν ο επενδυτής έχει άλλες επιδιώξεις και χρησιμοποιεί τους οπαδούς σαν ιδιωτικούς στρατούς, για τους επιτύχει.

Ο κ. Αλαφούζος αναγκάστηκε να παραδεχθεί την ήττα του και να αποχωρήσει, ηττημένος από το ίδιο σύστημα που όμως ο ίδιος στηρίζει, σε πολιτικό επίπεδο, με όλες του τις δυνάμεις.