Μια από τις ιστορίες του Μπρεχτ, με πρωταγωνιστή τον κύριο Κώυνερ, ασχολείται με ένα διπλωμάτη, που αφού γύρισε από την επιτυχημένη αποστολή του στο εξωτερικό, τον τίμησαν, τον ευχαρίστησαν, και τον έστειλαν πάραυτα στο σπίτι του.

Και στον φίλο του, που δεν έβρισκε δίκαιη τη μεταχείριση αυτή, ο κύριος Κ εξήγησε, με την ψυχρή, ανατομική, διαλεκτική του Μπρεχτ, ότι ο άνθρωπος πέτυχε στην αποστολή του, αλλά για να πετύχει παραγνωρίστηκε με τους εχθρούς, υιοθέτησε τις συνήθειες τους, άλλαξε. Πέτυχε, αλλά πέθανε πάνω στην αποστολή του. Και δεν μπορούσαν, εν ονόματι της επιτυχίας του, να περιφέρουν ένα πτώμα.

Προφανώς η ιστορία αφορά όλους όσοι καταλαβαίνουν την πολιτική ως στράτευση δικαιοσύνης και ανατροπής. Και ξέρουν, για παράδειγμα, τι κόστισε το περιφερόμενο πτώμα του υπαρκτού. Άρα εδώ, σε μας, πρέπει να καταλαβαίνουν, ότι  βρίσκονται στη ζώνη υψηλού κινδύνου. Γιατί, στην απροσδόκητη, πρωτότυπη διαδικασία της κυβερνητικής εξουσίας που βρέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ –η Ιστορία δυστυχώς δεν μας ρώτησε- ο συγχρωτισμός με ένα καθεστώς που εξ απαλών ονύχων πολεμούσαμε, είναι ρουτίνα. Η Αριστερά, σε συνθήκες τρομακτικά δύσκολες, καλείται να διαχειριστεί, και να αλλάξει με δημοκρατικά μέσα,  ένα σύστημα, που αναπαράγει, ακόμα και στην καλύτερη εκδοχή του, την κοινωνική αδικία.

Ακόμα χειρότερα. Ένα σύστημα, που είναι στημένο, θεμελιωμένο πάνω στο αυτονόητο για νόμους και προφήτες δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας, όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή. Και της συνακόλουθης εκμετάλλευσης της εργασίας των άλλων, όσο πολλοί κι αν είναι αυτοί. Και των μηχανισμών καταστολής και δικαιοσύνης, που έχουν στηθεί για να υπηρετούν τις βασικές του τις αρχές. Και των στελεχών που θεωρούν αυτονόητες τι ιδιοτελείς ιεραρχήσεις του. Ή, για να θυμηθούμε τον πάντα επίκαιρο Μαρξ, ένα σύστημα, και το κράτος του, που κλείνει φυλακή όποιον ληστεύει μια τράπεζα, αλλά τιμά, και αναγορεύει σε εξουσία, εκείνον που έχει στην ιδιοκτησία του μια τράπεζα.

Και τι να κάνουμε; Μακάρι να είχα τη συνταγή της αιώνιας ζωής. Η σημασία πάντως της στρατηγικής, στο καθημερινό αλισβερίσι συμβιβασμών και συγχρωτισμών, είναι κοινή παραδοχή. Να συνδέετε κάθε μικρό βήμα, με τον μεγάλο στόχο, επαναλαμβάνουν παλιοί και νέοι δάσκαλοι. Εντάξει. Νομίζω όμως πως εδώ, στη δική μας Αριστερά, έχει μεγάλη σημασία, καθοριστική, και να πατάμε γερά στο παρελθόν, να αρδεύουμε ύδωρ νεαρόν από τα πηγάδια εκείνων που διώχτηκαν, βασανίστηκαν, δολοφονήθηκαν, ηττήθηκαν, αλλά ποτέ δεν παραδέχτηκαν την ήττα. Να «μας βαραίνουν οι φίλοι, που δεν ξέρουν πια πώς να πεθάνουν». Για να μην μας πάρει εκείνος ο αέρας, που οδηγεί κατευθείαν στον στενό ίσκιο του κυπαρισσιού… 

Διαβάστε όλα τα άρθρα του Θανάση Καρτερού στην Αυγή