Αξιοθρήνητη έως γελοία υπήρξε η εμφάνιση του Χριστόδουλου Ξηρού, που θρυμματίζει την αλληλεγγύη προς τον πάσχοντα αδελφό του Σάββα και δημιουργεί μεγάλα ερωτηματικά για τις σκοπιμότητες της όλης υπόθεσης της «απόδρασής» του. Του Μιχάλη Τρεμόπουλου

 
Με την προσθήκη των ηρώων του 1821 δίπλα στα πορτρέτα του Βελουχιώτη ή του Γκεβάρα, που εμφάνιζε και η πάλαι ποτέ ΕΟ «17 Νοέμβρη», ο Χριστόδουλος Ξηρός αποδεικνύει το ιδεολογικό του χάος και την επιστροφή του σε δήθεν παραδοσιακές αξίες, οι οποίες κοινό τους χαρακτηριστικό έχουν τη χρήση όπλων. Δε μας εκπλήσσει άλλωστε, αφού και η 17Ν ήταν ενταγμένη στο «πατριωτικό» μπλοκ και είχε προχωρήσει σε εύκολες δολοφονίες Τούρκων σε ελληνικό έδαφος.
 
Είναι φανερό ότι μετά τους 60 πυροβολισμούς που έριξαν κάποιοι «επαναστάτες» εναντίον της κατοικίας του Γερμανού πρέσβη και την εύκολη μη επιστροφή στη φυλακή του Χριστόδουλου Ξηρού, το θέμα της τρομοκρατίας έχει ενταχθεί ως επικοινωνιακό ισοδύναμο της κυβερνητικής πολιτικής στη μάχη της εναντίον των «άκρων».
 
Οι Οικολόγοι Πράσινοι, ως σταθεροί υπερασπιστές της μη βίαιης δράσης για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος και της κοινωνίας, τάσσονται κατά της βίας σε όλες της τις μορφές: όχι μόνο ως πολιτική βία, αλλά και ως κρατική-παρακρατική, ποινική και ενδοοικογενειακή. Η επιλεκτική καταδίκη της βίας από την πλευρά της κυβέρνησης και αρκετών ΜΜΕ, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, καθώς απενοχοποιεί τη βία για μεγάλο μέρος της κοινωνίας, που καταλήγει να την ταυτίζει με την αντίσταση ή την έκφραση οργής. Στο πλαίσιο αυτό καταδικάζουν και την «ένοπλη πάλη» ως απολύτως απαράδεκτη και αντιδραστική, που δεν επιδέχεται και συμψηφισμούς.
 
Πέρα από την πικρή ιστορική εμπειρία πλήθους χωρών, ως επικύρωση ότι τα αποτελέσματα της βίαιης δράσης είναι ακριβώς τα αντίθετα από τα επιθυμητά, με παθητικοποίηση και περιθωριοποίηση των κινημάτων, παγίωση των δυνάμεων που συμμετέχουν στη νομή της εξουσίας, απαξίωση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, γιγάντωση και αποθράσυνση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους, είχαμε μέτρα όπως οι εξαγγελίες για ίδρυση φυλακής υψίστης ασφαλείας και η συρρίκνωση του καθεστώτος χορήγησης αδειών των φυλακισμένων.
 
Χαρακτηριστική επιβεβαίωση αυτών των διαπιστώσεων αποτελεί η διακοπή της νοσηλείας και η επιστροφή στη φυλακή από το νοσοκομείο του αδελφού του Χριστόδουλου, επίσης καταδικασμένου για συμμετοχή στη 17Ν, Σάββα Ξηρού, τη συμπαράσταση στον οποίο οι Οικολόγοι Πράσινοι είχαν εκφράσει και παλιότερα (http://goo.gl/YZr9rU) και με ερώτηση στο ευρωκοινοβούλιο (http://goo.gl/7zQUBW).
 
Και μάλιστα τη στιγμή που ο Σάββας Ξηρός αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα υγείας, καθώς έχει σκλήρυνση κατά πλάκας, είναι τυφλός από το ένα μάτι και μισότυφλος στο άλλο, μισοακούει και έχει σοβαρά οιδήματα στα πόδια.

Υπόψη ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει κάνει δεκτή την προσφυγή του για ανεπαρκή παροχή ιατρικής φροντίδας και για παραβίαση του άρθρου 3 από το ελληνικό κράτος (απαγόρευση των βασανιστηρίων) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ενώ έχει επιδικάσει την καταβολή στον προσφυγόντα 1.000 ευρώ για ηθική βλάβη.

Αν ο Χριστόδουλος ακούει όντως τη φωνή της συνείδησής του και όχι του ατομικού του συμφέροντος, τότε δε θα προσέβαλε ούτε τη δημοκρατία που του έδινε τις άδειες ούτε και την αξία της αλληλεγγύης προς τον πάσχοντα αδελφό του.