Πολύς ντόρος για λίγη ουσία. Τσακωνόμαστε για το ποιος θα κρατάει τη σημαία και δεν αναρωτιόμαστε τι χρησιμεύουν οι παρελάσεις μαθητών σε στρατιωτικό σχηματισμό. Όπως και να έχει, κατά την άποψή μου, και η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση χρησιμοποιούν ανεδαφικά επιχειρήματα. 

Η αντιπολίτευση, που θέλει σημαιοφόρο τον «πιο άξιο», παραβλέπει ότι ο πιο άξιος δεν είναι υποχρεωτικά αυτός που παίρνει το μεγαλύτερο βαθμό, αλλά αυτός που κάνει τη μεγαλύτερη προσπάθεια. Ένα παιδί, προικισμένο με υψηλό δείκτη νοημοσύνης, με κατάλληλη οικογενειακή υποστήριξη, μπορεί να έρθει πρώτο χωρίς κόπο. Ένα άλλο παιδί, πχ δυσλεξικό, υπό δύσκολες οικογενειακές συνθήκες, μπορεί να καταβάλει δεκαπλάσια προσπάθεια από το προηγούμενο, μόνο για να πάρει την βάση. Ας αναρωτηθούμε επίσης ποιος είναι πιο «άξιος», ο μοναχικός σπασίκλας, που σκέφτεται από νωρίς την καριέρα, ή ο «play-maker» (ή ο ανοιχτόκαρδος ή κάτι άλλο) της τάξης, που θυσιάζει βαθμούς, δίνοντας ζωή στην τάξη και βοηθώντας συμμαθητές;  Η πρόταση της αντιπολίτευσης είναι συνεπώς άδικη.

Αλλά και η κυβέρνηση κάνει λάθος. Εφόσον δέχεται την λογική των παρελάσεων, δηλαδή την στρατιωτική ιεραρχική δομή της εκδήλωσης, δεν μπορεί ο επικεφαλής να ορίζεται στην τύχη, με κλήρο. Δεν είναι λογικό! Η πρόταση της κυβέρνησης πάσχει από συνέπεια.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Διευκρινίζω καταρχήν την προσωπική μου θέση. Πιστεύω ότι οι παρελάσεις μαθητών είναι παρωχημένες. Προσθέτω ότι σε ένα μεγάλο βαθμό έχουν πλέον εκφυλιστεί. Όσο ήμουν βουλευτής παρακολούθησα πολλές και ενίοτε θυμίζουν περισσότερο πασαρέλα παρά παρέλαση. Θα προτιμούσα στις εθνικές επετείους να οργανώνονται απλά συζητήσεις για την σημασία αυτών των ιστορικών γεγονότων. Αλλά σέβομαι την άποψη όσων θέλουν να διαιωνίσουν αυτή την παράδοση. Αρκεί να έχει ο καθένας την επιλογή της συμμετοχής ή μη. 

Στην βάση αυτή διαφωνώ με την ιδέα ότι το θέμα του σημαιοφόρου πρέπει να καθορίζεται με κυβερνητικό φιρμάνι. Εδώ η κυβέρνηση της αριστεράς αμέλησε την πηγαία δημοκρατική της έμπνευση και υπέπεσε στον γνωστό κυβερνητισμό που διέπει διαχρονικά το ελληνικό μετά - οθωμανικό κράτος. 

Προτείνω συνεπώς, οι μαθητές του κάθε σχολείου, της κάθε τάξης να αποφασίζουν οι ίδιοι ποιος θα είναι ο σημαιοφόρος. Και πιο αξιοκρατικό θα είναι και πιο συνεπές με την διατήρηση της παρελασιακής παράδοσης, εφόσον θα αποφασίζουν τα παιδιά που θα συμμετέχουν σε αυτή. Επιπλέον αυτό θα αποτελεί ένα έμμεσο αλλά ισχυρό μάθημα δημοκρατίας. 

Aς συμφωνήσουν λοιπόν κυβέρνηση και αντιπολίτευση σε ένα θέμα εκτός μνημονιακής πολεμικής, βασιζόμενες στην απλή λογική και στην έννοια της δημοκρατίας, που στην προκειμένη περίπτωση δεν θα έχει και συνταρακτικές επιπτώσεις.

* Ο Οδυσσέας Βουδούρης είναι ιατρός χειρουργός, μέλος του Συντονιστικού «Κοινωνία Πρώτα»