20/11/1945: Η έναρξη των δικών της Νυρεμβέργης
Στις 20 Νοεμβρίου 1945 ξεκίνησε η πρώτη από τις δίκες της Νυρεμβέργης για τα εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν από τη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της ναζιστικής Γερμανίας. Ενώπιον του Διεθνούς Στρατιωτικού Δικαστηρίου βρέθηκαν πρώτοι κατηγορούμενοι οι στενοί συνεργάτες του Αδόλφου Χίτλερ και πρωτεργάτες της ναζιστικής θηριωδίας, μεταξύ των οποίων και οι H.W.Göring, R. Hess, και J. Von Ribbentrop.
Στις 20 του Νοέμβρη του 1945 οδηγήθηκαν στο Παλάτι της Δικαιοσύνης, στη Νυρεμβέργη της Γερμανίας, ενώπιον των στρατιωτικών δικαστών από τις ΗΠΑ, τη Μ. Βρετανία, τη Γαλλία και την Σοβιετική Ένωση, 24 πολιτικοί και στρατιωτικοί της Ναζιστικής Γερμανίας, για τη δίκη που έμεινε γνωστή ως η Δίκη των Σημαντικότερων Εγκληματιών Πολέμου.
Κατηγορούμενες επίσης ήταν 6 εγκληματικές οργανώσεις, η ηγεσία του Ναζιστικού Κόμματος, τα Κλιμάκια Προστασίας Schutzstaffel (SS), η Υπηρεσία Ασφαλείας Sicherheitsdienst (SD), η Μυστική Κρατική Αστυνομία Geheime Staatspolizei (Gestapo), τα Τάγματα Εφόδου Sturmabteilung (SA) και η Ανώτατη Διοίκηση των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων (OKW).
Οι τέσσερις βασικές κατηγορίες ήταν οι ακόλουθες:
- Συνωμοσία, για τη διάπραξη εγκλημάτων που διατυπώνονται στις ακόλουθες τρεις κατηγορίες.
- Εγκλήματα κατά της ειρήνης, τα οποία περιλαμβάνουν σχεδιασμό, προετοιμασία, έναρξη και διεξαγωγή επιθετικού πολέμου.
- Εγκλήματα πολέμου, που περιλαμβάνουν παραβιάσεις των νόμων ή κανόνων της διεξαγωγής πολέμου.
- Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, μεταξύ των οποίων και: δολοφονία, εξόντωση, υποδούλωση, δίωξη για πολιτικούς ή φυλετικούς λόγους και απάνθρωπες πράξεις κατά πληθυσμών πολιτών.
Όλοι οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν τις κατηγορίες. Η δίκη διήρκεσε έως την 1η Οκτωβρίου του 1946. Από τους κατηγορούμενους, οι 12 καταδικάστηκαν σε θάνατο, 3 σε ισόβια κάθειρξη, 4 σε φυλάκιση από 10 έως 20 χρόνια ενώ όσοι απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες υποχρεώθηκαν να παρακολουθήσουν το ειδικό πρόγραμμα «αποναζικοποίησης» των Συμμάχων.
Την πρώτη αυτή δίκη ακολούθησαν άλλες, μεταξύ των οποίων η «Δίκη των Γιατρών», κατά την οποία 23 γιατροί αντιμετώπισαν τις κατηγορίες της οργάνωσης και συμμετοχής σε εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, με τη μορφή ιατρικών πειραμάτων και ιατρικών διαδικασιών που επιβλήθηκαν σε κρατούμενους και πολίτες.
Μερικοί κατηγορούμενοι:
Martin Bormann: Προσωπικός γραμματέας του Αδόλφου Χίτλερ, με τεράστιες εξουσίες στο Γ' Ράιχ, έγινε επικεφαλής της Καγκελαρίας του Κόμματος μετά την σύλληψη του Hess. Μετρ της ίντριγκας είχε ισχυρότατους εσωκομματικούς εχθρούς όπως οι Joseph Goebbels, Hermann Göring, Heinrich Himmler. Η φήμη του, ακόμα και εντός του κόμματός του, ήταν αυτή ενός ανθρώπου απολίτιστου, αδίστακτου και βάρβαρου. Αποδείξεις που προσκομίστηκαν στο δικαστήριο τον συνέδεσαν με τον εκτοπισμό εκατομμυρίων εβραίων από την Πολωνία και την υποδούλωση γυναικών από την Ουκρανία για παροχή υποχρεωτικής εργασίας. Καταδικάστηκε ερήμην του σε θάνατο δι’ απαγχονισμό. Ενώ βρισκόταν στο καταφύγιο του Χίτλερ όταν ο δικτάτορας αυτοκτόνησε 
, κατά τη δίκη της Νυρεμβέργης η τύχη του αγνοούνταν. Το 1972 εντοπίστηκαν τα οστά του και χρονολογία του θανάτου του προσδιορίστηκε το 1945.
Hermann Wilhelm Göring: Διορισμένος διάδοχος του Αδόλφου Χίτλερ, κάτοχος πλήθους κυβερνητικών και κομματικών αξιωμάτων. Βετεράνος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και διοικητής της γερμανικής αεροπορίας Luftwaffe, πέρασε από διάφορα υπουργεία του ναζιστικού καθεστώτος, ίδρυσε τη Γκεστάπο και τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ενορχήστρωσε τον πυρπολισμό του Reichstag το 1933, κάτι που μετά χρησιμοποίησε για τη δίωξη κομουνιστών. Προώθησε την προσάρτηση της Αυστρίας και ήταν υπεύθυνος της «αρειοποίησης» της περιουσίας των εβραίων πολιτών σε ολόκληρη την Ευρώπη. Χρησιμοποίησε τη Νύχτα των Κρυστάλλων για περαιτέρω διώξεις εβραίων και θεσμοθέτηση αντισημιτικών νόμων ώστε να τους αποκλείσει τελείως από τη γερμανική οικονομία, επιτυγχάνοντας την «αρειανοποίησή» της. Ο Göring κρίθηκε ένοχος για όλες τις κατηγορίες και καταδικάστηκε σε θάνατο δι’ απαγχονισμού. Μια μέρα πριν την εκτέλεση της απόφασης του Δικαστηρίου, αυτοκτόνησε στο κελί του με υδροκυάνιο.
Rudolf Hess: Βοηθός του Χίτλερ στο Κόμμα, ονομάστηκε υφυπουργός του Φύρερ, όταν ο Χίτλερ ανέλαβε εξουσίες δικτάτορα. Την ημέρα που η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία, ο Χίτλερ δήλωσε ότι, σε περίπτωση που κάτι συνέβαινε στον ίδιο και τον Göring, ο Hess θα ήταν ο διάδοχός του. Ο Hess ήταν ο πρώτος διοικητής των «Κέντρων Ευθανασίας», όπου θανατώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες Γερμανοί και Αυστριακοί πολίτες οι οποίοι κρίθηκαν «ανάξιοι να ζουν» με το πρόσχημα ασθενειών ή αναπηριών. Σύμφωνα με τον Hess «ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν είναι παρά εφαρμοσμένη βιολογία». Έπεσε στα χέρια των Άγγλων το 1941, όταν αυτοβούλως και χωρίς να έχει γνώση των προθέσεών του ο Φύρερ, έφτασε με αλεξίπτωτο στη Σκωτία προκειμένου να πείσει την ηγεσία της Μεγάλης Βρετανίας να συνάψει ειρήνη με τη Γερμανία. Αντ'αυτού όμως συνελήφθη. Ο Χίτλερ εξεπλάγην όταν πληροφορήθηκε τη φυγή του, συνέλαβε όλο το προσωπικό του και διέταξε να εκτελεστεί αμέσως, σε περίπτωση που επέστρεφε στη Γερμανία. Όλα τα αξιώματα που κατείχε περιήλθαν στον o Bormann. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη την οποία εξέτιε στις φυλακές του Σπαντάου, έως το 1987, οπότε αυτοκτόνησε σε ηλικία 93 ετών - κάποιοι ωστόσο υποστηρίζουν ότι δολοφονήθηκε - λίγο πριν αποφυλακιστεί. Στο δικαστήριο δήλωσε «δεν μετανιώνω για τίποτα».Ο Hess ήταν ο τελευταίος φυλακισμένος που παρέμεινε στις φυλακές του Σπαντάου, παρά τις εκκλήσεις για απελευθέρωσή του για ανθρωπιστικούς λόγους. Μετά το θάνατό του, η φυλακή κατεδαφίστηκε.
Hans Michael Frank: Δικηγόρος, αξιωματούχος στο ναζιστικό κόμμα και υπουργός του Ράιχ άνευ χαρτοφυλακίου. Διορίστηκε Κυβερνήτης-Στρατηγός της Γενικής Κυβέρνησης των Κατεχόμενων Πολωνικών Εδαφών, το 1939, και «κέρδισε» τον τίτλο «ο χασάπης της Κρακοβίας». To 1940, συνέντευξή του σε γερμανικό έντυπο, δήλωσε: «Στην Πράγα, τοποθετήθηκαν μεγάλες κόκκινες αφίσες που έγραφαν ότι σήμερα εκτελέστηκαν επτά Τσέχοι. Είπα στον εαυτό μου, "αν χρειαζόταν να βάλω μια αφίσα για κάθε εφτά Πολωνούς που εκτελούνται, τα δάση της Πολωνίας δεν θα αρκούσαν για να φτιαχτεί το χαρτί"». Αιχμαλωτίστηκε το 1943 από αμερικανικές δυνάμεις. Κατά τη διακυβέρνηση του, 2.500.000 Πολωνοί εβραίοι εργάστηκαν υποχρεωτικά για τους ναζιστές ενώ κατασκευάστηκαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης Auschwitz και Maidanek. Στη δίκη της Νυρεμβέργης αρχικά αρνήθηκε ότι γνώριζε οτιδήποτε σχετικά. Όταν τα 42 σημειωματάρια του προσωπικού του ημερολογίου, που ο ίδιος παρέδωσε οικειοθελώς, προσκομίσθηκαν στο δικαστήριο, αποδέχτηκε ορισμένες από τις κατηγορίες, καταδίκασε τα εγκλήματα που διέπραξε η ναζιστική Γερμανία και ζήτησε συγχώρεση. Καταδικάστηκε σε θάνατο δι’ απαγχονισμού.
Wilhelm Frick: Υπουργός Εσωτερικών του Γ' Ράιχ. Συνέταξε πολλούς από τους καθοριστικούς για την εδραίωση του ναζιστικού καθεστώτος νόμους, καθώς και πλήθος αντισημιτικών νομοθετημάτων. Το 1943, η μακρά διαμάχη του με τον Himmler είχε ως αποτέλεσμα να αντικατασταθεί από τον τελευταίο στο υπουργείο Εσωτερικών. Ορίστηκε Προστάτης στη Βοημίας-Μοραβίας, όπου παρέμεινε μέχρι τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Πράγα, πρωτεύουσα του προτεκτοράρου όπου ο Frick εφάρμοσε αδιστακτες μεθόδους στο λαό, ήταν από τις τελευταίες πόλεις που παραδόθηκαν στους Συμμάχους. Καταδικάστηκε σε θάνατο δι΄απαγχονισμού.
Alfred Jodl: Συναντήθηκε τον Χίτλερ το 1939 αλλά σύντομα διορίστηκε επικεφαλής του Επιχειρησιακού Τμήματος των Ενόπλων Δυνάμεων της Ναζιστικής Γερμανίας (Wehrmacht) και υπό αυτή την ιδιότητα συμμετείχε στην καταστροφή της Τσεχοσλοβακίας. Προώθησε την καταναγκαστική εργασία ειδικά κατά του λαού της Δανίας, Ολλανδίας, Γαλλίας και Βελγίου. Ήταν ο Alfred Jodl αυτός ο οποίος υπέγραψε την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας στους Συμμάχους, στις 7/5/1945. Στη δίκη της Νυρεμβέργης υποστήριξε ότι «δεν είναι θέμα του στρατιώτη να κρίνει τον επικεφαλής του, είθε η Ιστορία ή ο Παντοδύναμος να το κάνει αυτό». Καταδικάστηκε σε θάνατο δι’ απαγχονισμού, παρά το γεγονός ότι είχε ζητήσει να εκτελεστεί από απόσπασμα. Έξι χρόνια αργότερα, ωστόσο, το κύριο δικαστήριο της αποναζικοποίησης των Συμμάχων, αθώωσε τον Jodl απ' όλες τις κατηγορίες που του είχαν απαγγελθεί.
Ernst Kaltenbrunner: Υψηλόβαθμος Αυστριακός αξιωματούχος και πρόεδρος της Interpol. Επικεφαλής των αυστριακών SS, μετά την προσάρτηση της Αυστρίας έγινε διοικητής του Κεντρικού Γραφείου Ασφαλείας του Ράιχ, στο οποίο υπαγόταν και η Gestapo. Από το 1942 έγινε ο επικεφαλής όλων των SS και της Αστυνομίας. Μετά την απόπειρα δολοφονίας του Αδόλφου Χίτλερ, στις 22/7/1944, οι εξουσίες του διευρύνθηκαν περισσότερο, αποκτώντας άμεση πρόσβαση στον Φύρερ. Λέγεται ότι τον φοβόταν ακόμα και ο Himmler. Είχε τον έλεγχο του συστήματος των στρατόπεδων συγκέντρωσης. Τις τελευταίες εβδομάδες του πολέμου διορίστηκε Γενικός Διοικητής όσων γερμανικών δυνάμεων είχαν απομείνει στην Νότια Ευρώπη. Φέρεται να διέταξε την υγροποίηση των κρατουμένων του Νταχάου, πριν αυτό παραδοθεί στους Συμμάχους. Καταδικάστηκε σε θάνατο δι’ απαγχονισμού και η σορός του αποτεφρώθηκε στο Νταχάου.
Wilhelm Keitel: Επικεφαλής προσωπικού του Χίτλερ και αναμεμιγμένος σε όλες τις υποθέσεις πολεμικού σχεδιασμού ανώτατου επιπέδου. Αναμίχθηκε άμεσα στην πολιτική της «τρομοκράτησης των πιλότων» και το διάταγμα «Νύχτα και Ομίχλη» του 1941 που είχε ως αποτέλεσμα, μέσα στα επόμενα τρία χρόνια, την με συνοπτικές διαδικασίες εκτέλεση – άνευ στρατοδικείου – στρατιωτικών αιχμαλώτων πολέμου. Παραδέχθηκε την συμμετοχή του σε «εγκλήματα πολέμου» αλλά διακήρυξε την πίστη του, ως στρατιώτης, στον επικεφαλής του διοικητή. Καταδικάστηκε σε θάνατο δι’ απαγχονισμού.
Joachim von Ribbentrop: Ως υπουργός Εξωτερικών του Χίτλερ συμμετείχε σε όλες τις πράξεις για τη διεξαγωγή επιθετικού πολέμου. Συνέστησε και υποστήριξε την απέλαση των Εβραίων από τη Γαλλία και την Ιταλία σε στρατόπεδα της ανατολικής Ευρώπης, όπου συνέστησε την εξόντωσή τους. Έπαιξε καίριο ρόλο στη σύναψη του γερμανοσοβιετικού συμφώνου μη-επίθεσης Μολότοφ-Ρίμπεντροπ το 1939 καθώς και στην εισβολή στην Πολωνία . Καταδικάστηκε σε θάνατο δι΄απαγχονισμού.
Alfred Rosenberg: Βασικός θεωρητικός του ναζισμού και μετέπειτα Υπουργός των Ανατολικών Κατεχόμενων Περιοχών, εργάστηκε για μια Ρωσία υποδουλωμένη στη Γερμανία, χωρίς εβραίους και με κατοίκους ανθρώπους με «άρειο» αίμα. Συμμετείχε στην προώθηση των προγραμμάτων καταναγκαστικής εργασίας στις Κατεχόμενες Περιοχές. Καταδικάστηκε σε θάνατο δι’ απαγχονισμού.
Fritz Sauckel: Γενικός Πληρεξούσιος για την κατανομή Εργασίας, ήταν υπεύθυνος για την παροχή εργατικών χεριών στη γερμανική πολεμική βιομηχανία. Υπό την ηγεσία του, μεταφέρθηκαν με τη βία στη Γερμανία περί τα 5.000.000 εργάτες από τη Γαλλία και άλλες κατεχόμενες χώρες. Καταδικάστηκε σε θάνατο δι’ απαγχονισμού.
Julius Streicher: Αρχισυντάκτης της «δηλητηριώδους» αντισημιτικής εφημερίδας Der Stuermer, διέσπειρε το μίσος και λυσσαλέο αντισημιτικό αίσθημα σε ολόκληρη τη χώρα, κερδίζοντας την έντονη επιδοκιμασία του Χίτλερ. Παρόλο που δεν συμμετείχε στρατιωτικά, ούτε έλαβε μέρος στο Ολοκαύτωμα ή την εισβολή σε Πολωνία και Σοβιετική Ένωση, ο ρόλος του στην προώθηση της ιδέας της εξόντωσης των εβραίων επέφερε την καταδίκη του σε θάνατο δι’ απαγχονισμού.
Artur Seyss-Inquart: Υπουργός Δημόσιας Ασφάλειας της Αυστρίας ύστερα από παρότρυνση του Χίτλερ, διορίστηκε από τον Φύρερ Καγκελάριος της χώρας μετά την παραίτηση του Kurt von Schuschnigg από το θώκο. Με την ανάληψη των νέων καθηκόντων του προσκάλεσε τα γερμανικά στρατεύματα στη χώρα. Από το 1939, βοηθός κυβερνήτη στην Πολωνία, συμμετείχε ενεργά στο σχέδιο για την εκδίωξη των εβραίων από το Ράιχ. Επίτροπος του Ράιχ στην Ολλανδία από το 1940, στράφηκε κατά των εβραίων της χώρας και «αρειανοποίησε» περιουσίες ανθρώπων που εστάλησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κρίθηκε ένοχος για όλες τις κατηγορίες και καταδικάστηκε σε θάνατο δι’ απαγχονισμού.
Πηγές: UMKC School of Law, Wikipedia, Fcit.usf.edu, Harvard School of Law
Short Link: http://tvxs.gr/node/42594
- Εισέλθετε στο σύστημα ή εγγραφείτε για να υποβάλετε σχόλια
6 Σχόλια
Τα Πρακτικά της Δίκης της Δυρεμβέργης, το περιεχόμενό τους, οι μαρτυρίες, οι κατηγορίες, κλπ. αξίζουν πραγματικά ως ιστορικά ντοκουμέντα. Και είναι κρίμα που δεν έχουν αξιοποιηθεί ιστοριογραφικά μέχρι τώρα όσο θα πρεπε...
Για τα Πρακτικά στα Αγγλικά βλέπε εδώ:
http://avalon.law.yale.edu/subject_menus/judcont.asp
Εξαιρετικό άρθρο, γιατί χωρίς ιστορική μνήμη δεν έχουμε μέλλον.
Και το άρθρο που παραθέτει ο Δημήτρης πολύ ενδιαφέρον (αν εξαιρέσει κανείς το τελικό σχόλιο του συγγραφέα).
Να προσθέσω στο σχόλιο του Ιουλιανού πως στη συνέχεια οι τεχνοκράτες μαζί με την αστική τάξη που στηρίξαν την άνοδο των Ναζί με νύχια και με δόντια, ανέλαβαν με τις ευλογίες της Δύσης την ανοικοδόμηση της Δυτικής Γερμανίας. Ένα ενδιαφέρον άρθρο από τον Αναστάση Γκίκα που δημοσιεύτηκε στο Ριζοσπάστη:
Μονοπώλια και φασισμός: Δεσμοί αίματος που δεν παραγράφονται
Στις εκλογές του Μάη 1928 το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας άγγιξε το ναδίρ της εκλογικής του επιρροής, συγκεντρώνοντας μόλις το 2,6% των ψήφων και έχοντας χάσει πάνω από το μισό της δύναμής του από το 1924. Δύο χρόνια αργότερα και μεσούσης της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης οι Ναζί είδαν τα ποσοστά τους να εκτοξεύονται στο 18,3%. Το 1930 όμως δεν ήταν απλά η χρονιά της εκλογικής ανάκαμψης του φασισμού στη Γερμανία. Ηταν επίσης η χρονιά όπου το γερμανικό βιομηχανικό και τραπεζικό κεφάλαιο, «γοητευμένο» από τις «λύσεις» που προσέφερε ο φασισμός στα αδιέξοδά του, άρχισε πλέον να στηρίζει ανοιχτά και αποφασιστικά το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Α. Χίτλερ.
Βεβαίως, ο φασισμός δεν υπήρξε αποκλειστικά «γερμανικό» ή «ιταλικό» φαινόμενο. Πολλά από τα κατασταλτικά μέτρα που εφαρμόστηκαν ενάντια στο εργατικό κίνημα (και την πρωτοπορία του, τους κομμουνιστές) στη Γερμανία και την Ιταλία εφαρμόστηκαν και σε μια σειρά άλλες χώρες υπό καθεστώς αστικής δημοκρατίας. Είναι άλλωστε γνωστές οι απόψεις πολλών αστών πολιτικών της εποχής, όπως π.χ. ο Τσόρτσιλ, για τον Μουσολίνι. Οι αστικές δημοκρατίες της Ευρώπης και της Αμερικής στήριξαν τότε ενεργά (και δεν «ανέχθηκαν» απλώς, όπως συχνά αναφέρεται στην αστική και οπορτουνιστική ιστοριογραφία) την άνοδο του φασισμού. Συνέδραμαν καταλυτικά στην υλικοστρατιωτική ανάκαμψη και θωράκιση της ναζιστικής Γερμανίας, είτε με πιστώσεις, είτε με επενδύσεις, είτε κάνοντας τα «στραβά μάτια» στην κατάφωρη παραβίαση της Συνθήκης των Βερσαλλιών περί εξοπλισμών κ.α.
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ήταν έργο μιας πλευράς αλλά προϊόν των καπιταλιστικών αντιθέσεων, δηλαδή και των δυο πλευρών. Απλώς, το «ριγμένο» από την έκβαση του Α΄ ιμπεριαλιστικού Παγκοσμίου Πολέμου γερμανικό κεφάλαιο, άρχισε να αποζητούσε εκ νέου διανομή των διεθνών αγορών, γεγονός που οδήγησε σε μεγαλύτερη όξυνση των ενδοϊμπεριστικών αντιθέσεων, άρα σε έναν νέο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η αλληλεξάρτηση και αλληλοϋποστήριξη, οι στενότατοι δεσμοί που ανέπτυξαν μεταξύ τους κεφάλαιο και φασισμός, καταγράφηκαν και στοιχειοθετήθηκαν λεπτομερώς στις Δίκες της Νυρεμβέργης. Η διαβόητη «δίκη των βιομηχάνων» -άγνωστη σήμερα- θεωρήθηκε τότε ίσης σημασίας με τις δίκες των στελεχών των Ναζί, των SS, της Βέρμαχτ, κλπ. Εκτοτε καταδικάστηκε στη λήθη: οι εγκληματικές ευθύνες των μονοπωλίων για την άνοδο του ναζισμού παραγράφηκαν, τα αίτια του φασισμού και του πολέμου «επαναπροσδιορίστηκαν», τα βιβλία ιστορίας ξαναγράφτηκαν και σύντομα οι κατηγορούμενοι έγιναν κατήγοροι...
Χορηγοί του φασισμού
«Μετά από πρόσκληση του Γκέρινγκ, περίπου 25 από τους μεγαλύτερους βιομηχάνους της Γερμανίας, μαζί με τον Σαχτ (σ.σ. Προέδρου της Τράπεζας Διεθνών Διευθετήσεων από το 1930, Διευθυντή της Τράπεζας του Ράιχ και από το 1934 Υπουργού Οικονομικών των Ναζί), συναντήθηκαν στο Βερολίνο στις 20 Φεβρουαρίου 1933», δηλαδή, «λίγο πριν τις γερμανικές εκλογές της 5ης Μαρτίου 1933. Στη συνάντηση αυτή ο Χίτλερ ανακοίνωσε την πρόθεση των συνωμοτών (σ.σ. των Ναζί) να αποκτήσουν τον ολοκληρωτικό έλεγχο της Γερμανίας, να διαλύσουν το κοινοβουλευτικό σύστημα, να κτυπήσουν κάθε αντιπολίτευση με βία και να αποκαταστήσουν τη δύναμη της Βέρμαχτ. Μεταξύ των παρευρισκομένων ήταν ο Γουστάβος Κρουπ, επικεφαλής της πολεμικής βιομηχανίας Alfried Krupp A.G., τέσσερα ηγετικά στελέχη της I. G. Farben, ενός εκ των μεγαλυτέρων κονσέρν (σ.σ. μονοπωλίων) χημικών στο κόσμο, ο Αλβέρτος Βόγκλερ, επικεφαλής της United Steel Works της Γερμανίας και άλλοι επιφανείς βιομήχανοι».1
Ενας εξ αυτών, ο George von Schnitzler, διευθυντικό στέλεχος της I. G. Farben, κατέθεσε στις Δίκες της Νυρεμβέργης: «Ενώ περίμενα τον Γκέρινγκ να εμφανιστεί, μπήκε στο δωμάτιο ο Χίτλερ, ο οποίος έσφιξε το χέρι όλων και κάθισε στη κεφαλή του τραπεζιού. Σε ένα μακρύ λόγο μίλησε κυρίως για τον κίνδυνο του κομμουνισμού, επί του οποίου έκανε σα να είχε μόλις κερδίσει μια αποφασιστική μάχη». Τα επιχειρήματα του Χίτλερ έπιασαν τόπο. Η συνάντηση έληξε με τη σύσταση ειδικού ταμείου υποστήριξης των Ναζί στις επερχόμενες εκλογές ύψους 3.000.000 μάρκων (Ντοκουμέντο EC-439, ΠΔΝ). Στις εκλογές αυτές το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα έλαβε το 43,9% των ψήφων.
Τον Απρίλη του 1933 και αφού οι Ναζί βρίσκονταν πλέον στην εξουσία, ο Γ. Κρουπ με την ιδιότητά του ως Πρόεδρος του Συνδέσμου της Γερμανικής Βιομηχανίας του Ράιχ (της μεγαλύτερης ένωσης βιομηχάνων στη Γερμανία) κατέθεσε στον Χίτλερ τα σχέδια του Συνδέσμου για την αναδιοργάνωση της γερμανικής βιομηχανίας. Από τη μεριά του, ο Κρουπ ανέλαβε να ευθυγραμμίσει το Σύνδεσμο με τους σκοπούς των Ναζί, μετατρέποντάς τον σε αποτελεσματικό όργανο για την υλοποίηση της πολιτικής τους. Σε επιστολή του στον Χίτλερ (25 Απριλίου 1933) ο Κρουπ έγραψε πως το σχέδιο αναδιοργάνωσης που κατέθεσε εκ μέρους του Συνδέσμου Βιομηχάνων χαρακτηρίζονταν από την επιθυμία «να συνδυαστούν τα οικονομικά μέτρα με την πολιτική αναγκαιότητα, υιοθετώντας την έννοια του Φίρερ για το νέο Γερμανικό Κράτος». Στο ίδιο το σχέδιο τόνιζε: «Η τροπή των πολιτικών γεγονότων [είναι] στη γραμμή των όσων εγώ ο ίδιος και το Διοικητικό Συμβούλιο ευχόμασταν για πολύ καιρό» (Ντοκουμέντο D-157, ΠΔΝ).
Ο βιομηχανικός κολοσσός της Κρουπ, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία του γερμανικού κεφαλαίου, υπήρξαν βασικοί οικονομικοί αρωγοί - χορηγοί, όχι μόνο της πολεμικής μηχανής της φασιστικής Γερμανίας, αλλά και των διαφόρων πολιτικών (κόμμα, οργανώσεις νεολαίας) ή παραστρατιωτικών οργανώσεων των Ναζί (όπως τα Τάγματα Εφόδου SA, τα SS, κλπ.). Ετσι ξεκίνησε το «Ταμείο του Χίτλερ», με κεφάλαια που προέρχονταν «ακόμα και από τους πιο απομακρυσμένους κύκλους της γερμανικής βιομηχανίας, συμπεριλαμβανομένου του κόσμου της αγροτικής οικονομίας και των τραπεζών» (Ντοκουμέντο D-151, ΠΔΝ). Με το άνοιγμα των αρχείων της Κρουπ, προέκυψε ότι μόνο π.χ. το εργοστάσιο της εταιρείας στο Essen είχε «προσφέρει» ως το 1945 το ιλιγγιώδες ποσό των 4.738.446 μάρκων στο εν λόγω Ταμείο (Ντοκουμέντο D-325, ΠΔΝ).
Τα οφέλη όμως ήταν αμοιβαία: «Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνισμού) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. των βιομηχάνων!)».2 Με άλλα λόγια, ο φασισμός εξασφάλισε την πολυπόθητη για το κεφάλαιο «εργασιακή ειρήνη», διαλύοντας τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργατών και συλλαμβάνοντας, εκτοπίζοντας ή εξοντώνοντας τους κομμουνιστές.
Τα συμφέροντα των γερμανικών μονοπωλίων ταυτίζονταν επίσης με δύο άλλες κύριες επιδιώξεις των Ναζί: την ιμπεριαλιστική αναδιανομή του κόσμου και τη συντριβή της ΕΣΣΔ. Αλλωστε από το 1936 κιόλας ο Χίτλερ είχε δώσει οδηγίες στο υπουργείο Πολέμου του Ράιχ να ετοιμάζεται για την «αναμέτρηση με τη Ρωσία», την οποία θεωρούσε «αναπόφευκτη» (Ντοκουμέντο EC-416, ΠΔΝ). Οσον αφορά το πρώτο, όπως υπογράμμισε ο υπουργός Οικονομίας των Ναζί Σαχτ στον Αμερικανό Πρόξενο Fuller το 1935: «Οι αποικίες είναι απαραίτητες στη Γερμανία. Αν καταστεί δυνατό θα τις αποκτήσουμε μέσα από διαπραγματεύσεις. Αν όχι, θα τις αρπάξουμε (σ.σ. με τη βία)» (Ντοκουμέντα EC-450 και US-629, ΠΔΝ).
Καταλυτικό ρόλο ωστόσο στην οικονομική και στρατιωτική ισχυροποίηση της Γερμανίας έπαιξαν και τα αμερικανικά μονοπώλια: η Ford, η General Motors (μέσω της θυγατρικής της Opel και όχι μόνο), η General Electric, η Standard Oil (η σημερινή Exxon-Mobil), η IBM, η ΙΤΤ (η σημερινή ΑΤ&Τ), η Τράπεζα Chase Manhattan και πολλοί άλλοι, έκαναν τεράστιες επενδύσεις, επωφελούμενοι του «εξαιρετικού» επιχειρηματικού κλίματος που προσέφερε η ναζιστική Γερμανία, αποκομίζοντας ακόμα μεγαλύτερα κέρδη. Τόσο ο Πρόεδρος της IBM T. Watson όσο και ο Πρόεδρος της Ford H. Ford τιμήθηκαν για τις «υπηρεσίες» τους στο Γ' Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού το 1937 και 1938 αντίστοιχα.
Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας
Από το 1940 κιόλας οι βιομηχανίες της Κρουπ άρχισαν να προμηθεύονται με «φτηνό» εργατικό δυναμικό από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (πολλών εκ των οποίων την εποπτεία και διαχείριση είχαν οι ίδιες οι εταιρείες) ή τις κατεχόμενες περιοχές: «Εργάτες μεταφέρονταν στο Essen από την Πολωνία και τη Ρωσία σε υπερβολικά συνωστισμένα, παγωμένα και ανθυγιεινά βαγόνια για ζώα και αφού αποβιβάζονταν, τους κτυπούσαν, τους κλωτσούσαν και τους φέρονταν απάνθρωπα». Ο «χρόνος ήταν χρήμα» για την επιχείρηση: «Οι επιστάτες της Κρουπ έδιναν ιδιαίτερη αξία στην ταχύτητα με την οποία οι σκλάβοι εργάτες μεταφέρονταν προς και από τα τρένα...τους κτυπούσαν και τους κλωτσούσαν και γενικά τους κακομεταχειρίζονταν με βάναυσο τρόπο...Εβλεπα με τα μάτια μου ανθρώπους άρρωστους που μετά βίας μπορούσαν να περπατήσουν να τους παίρνουν για δουλειά» (Ντοκουμέντα D-321 και D-367, ΠΔΝ).
Η I. G. Farben υπήρξε τόσο αποτελεσματική στην «αξιοποίηση» εργατών από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ώστε αποτέλεσε πρότυπο για πολλές άλλες εταιρείες. Στελέχη της παρείχαν συμβουλευτική υποστήριξη ή μεγάλης κλίμακας εκπαίδευση στη χρήση καταναγκαστικής εργασίας σε γνωστές βιομηχανίες όπως η Volkswagen, η Messerschmitt, η Heinkel, κ.ά. Το τεραστίων διαστάσεων βιομηχανικό συγκρότημα «Buna» της I. G. Farben κατασκευάστηκε από κρατούμενους του Αουσβιτς (γύρω από το οποίο «ξεφύτρωσαν» δεκάδες επιχειρήσεις). Περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι εκτιμάται ότι πέθαναν στη διάρκεια της κατασκευής του, ενώ την περίοδο της λειτουργίας του απασχολούσε σχεδόν 85.000 κρατουμένους.3 Μόνο από το Μαουτχάουζεν άντλησαν εργάτες 45 ιδιωτικές εταιρείες.
Εργαζόμενοι 12 ή και παραπάνω ώρες, υπό άθλιες συνθήκες, με ελάχιστο φαγητό και τα βασανιστήρια σε ημερήσια διάταξη δεν προκαλεί ίσως έκπληξη ο μεγάλος αριθμός των νεκρών που καταγράφονταν καθημερινά. Ενας επιστάτης της Κρουπ κατέθεσε κυνικά στη Δίκη: «Παραδέχομαι ότι χτυπούσα τους Ρώσους...Τους γρονθοκοπούσα στα αυτιά και τους χτυπούσα με ένα λαστιχένιο σωλήνα ... ή με ένα ξύλινο ραβδί...Οσο πιο ενεργητικός ήμουν εναντίον αυτών των ανθρώπων, τόσο περισσότερο άρεσε στον Διευθυντή Εργου...Επρεπε να χτυπώ τους Ρώσους για να αυξήσω την παραγωγή τους. Ανά καιρούς είχα μέχρι και 2.000 ξένους στην επίβλεψή μου. Οι Ρώσοι δεν ήταν δυνατό να δουλέψουν παραπάνω απ' ό,τι δούλευαν, γιατί το φαγητό ήταν κακής ποιότητας και πολύ λίγο. Η Διεύθυνση των Εργων όμως απαιτούσε ακόμα μεγαλύτερη απόδοση από αυτούς». (Ντοκουμέντο D-305, ΠΔΝ). Σε υπόμνημά του με ημερομηνία 20 Μαρτίου 1942, ένας από τους Διευθυντές της επιχείρησης είχε γράψει σχετικά με την κακομεταχείριση των Σοβιετικών αιχμαλώτων: Οταν «κάποιος έχει να κάνει με Μπολσεβίκους» πρέπει «να τους ταΐζει με ξύλο αντί για φαγητό» (Ντοκουμέντο D-318, ΠΔΝ).
Η εξοντωτική εκμετάλλευση των εργατών είχε τα επιθυμητά για το κεφάλαιο αποτελέσματα. Τα καθαρά κέρδη του ομίλου εκτοξεύτηκαν από ένα παθητικό την ίδια χρονιά που ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία, σε 57.216.392 μάρκα μόλις δύο χρόνια μετά και 111.555.216 μάρκα το 1941. Η αξία του διπλασιάστηκε την περίοδο 1933 - 1942, ενώ μόνο το 1942 - 1943 αυξήθηκε κατά 80%!
Η επόμενη μέρα: Από κατηγορούμενοι κατήγοροι
Το 1943 υπήρξε χρονιά - σταθμός στη ροή του πολέμου. Η νίκη του Κόκκινου Στρατού στο Στάλινγκραντ σήμανε την αρχή του τέλους για τους Ναζί. Ο ιμπεριαλισμός, ωστόσο, προετοιμάζονταν ήδη για την επόμενη μέρα. Στα αρχεία του ελληνικού υπουργείου των Εξωτερικών βρίσκουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση της Πρεσβείας της χώρας μας στην Ελβετία (Βέρνη, 4/12/1943), όπου περιγράφεται η συνάντηση του Σαχτ με τους Βρετανούς και Αμερικανούς ομολόγους του στο ΔΣ της Τράπεζας Διεθνών Διευθετήσεων (η οποία φαίνεται πως συνέρχονταν κανονικά, παρά το γεγονός ότι οι χώρες που μετείχαν σε αυτή βρίσκονταν σε εμπόλεμη κατάσταση):
«α) Ο Δρ. Σαχτ επέμεινεν επί της σοβαρότητος του κινδύνου ον θα διέτρεχεν ολόκληρος η Ευρώπη εις περίπτωσιν άνευ όρων υποταγής της Γερμανίας εις την Σοβιετικήν Ρωσίαν.
β) Εις σχετικήν ερώτησιν των Αγγλοσαξώνων συναδέλφων του, ο Δρ. Σαχτ απήντησεν ότι ωμιλεί εξ ονόματος των μεγαλοβιομηχάνων και ανώτερων στρατιωτικών κύκλων της Γερμανίας.
γ) Οι Σύμμαχοι, κατά τον Δρ. Σαχτ, έχουν συμφέρον να δεχθούν συζήτησιν περί ανακωχής μετά των εκπροσώπων του σημερινού γερμανικού πολιτικού καθεστώτος, διότι μεταπολίτευσις επερχόμενη προ της ανακωχής θα συνεκλόνιζεν εις επικίνδυνον βαθμόν την εσωτερικήν τάξιν της Γερμανίας.
Η παραίτησις ή απομάκρυνσις του χιτλερικού συγκροτήματος θα ελάμβανε χώραν, κατά την πρότασιν ταύτην του Δρ. Σαχτ, αμέσως μετά τη συνομολόγησιν της ανακωχής».4
Δε γνωρίζουμε ποια τύχη είχαν οι προτάσεις του Σαχτ, αν, σε ποιο βαθμό, ή με ποιο τρόπο τελικά υλοποιήθηκαν. Αυτό που είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε είναι ότι όταν ήρθε η ώρα να αποδοθούν ευθύνες στο κεφάλαιο για την αποφασιστική συνδρομή του στην άνοδο του φασισμού στην εξουσία, για την καταλυτική υλική - οικονομική υποστήριξή του στον πόλεμο και για τα εγκλήματα που διέπραξε κατά της ανθρωπότητας (χρήση αιχμαλώτων πολέμου, εξοντωτικές συνθήκες εργασίας, κλπ.) ο πέλεκυς έπεσε πολύ ελαφρά.
Από τα 24 διευθυντικά στελέχη της I. G. Farben στους οποίους απαγγέλθηκαν κατηγορίες (για εγκλήματα πολέμου, κατά της ανθρωπότητας και κατά της ειρήνης, για λεηλασία, συμμετοχή στα SS, κλπ.) οι 11 αθωώθηκαν. Στους υπόλοιπους αποδόθηκαν ποινές κάθειρξης 1-7 χρόνια. Να σημειώσουμε ότι, μεταξύ άλλων, η I. G. Farben υπήρξε η κατασκευάστρια εταιρεία του Zyklon B, του αερίου δηλαδή που χρησιμοποιήθηκε για την εξόντωση χιλιάδων ανθρώπων. Ο Κρουπ και εννέα άλλα μέλη του ΔΣ του ομίλου του επίσης καταδικάστηκαν ως εγκληματίες πολέμου σε φυλάκιση μέχρι και 12 χρόνια. Ο Σαχτ αθωώθηκε παρά τις ενστάσεις της σοβιετικής πλευράς. Κανένα από τα στελέχη των εταιρειών δυτικών συμφερόντων δεν αντιμετώπισε κατηγορίες και δεν τιμωρήθηκε.
Πόσοι γνωρίζουν σήμερα πως η μηχανογραφική οργάνωση των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης - εξόντωσης (78 στο σύνολο), που υπήρξε καταλυτική στην «αποτελεσματική» λειτουργία τους, έγινε με τεχνολογία της IBM; Πως η Standard Oil προμήθευε με καύσιμα τόσο τους Συμμάχους όσο και τον Αξονα στη διάρκεια του πολέμου; Πως η ITT συνέδραμε σημαντικά στη βελτίωση του γερμανικού συστήματος πληροφοριών ή πως σχεδίασε τις βόμβες Focke - Wulfs που χρησιμοποιήθηκαν ενάντια στα συμμαχικά στρατεύματα; Πως η General Motors κατασκεύασε χιλιάδες θωρακισμένα αυτοκίνητα, φορτηγά και τανκς για τον γερμανικό στρατό; Πως το 1941 η Fordwerke (εργοστάσιο της Ford στο Βερολίνο) υπήρξε υπεύθυνη για την προμήθεια του 1/3 σχεδόν του συνόλου των φορτηγών της Βέρμαχτ; Οι μισοί «εργαζόμενοι» της εταιρείας ήταν «σκλάβοι εργασίας», προερχόμενοι από στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις κατεχόμενες περιοχές. Το ίδιο και στη μονάδα της Ford στην Κολωνία, όπου τουλάχιστον 1.200 εργάτες ήταν Ρώσοι, πολλές φορές ανήλικοι, οι οποίοι πάρθηκαν από τα σπίτια τους με τη βία, για να δουλέψουν ως φτηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό στα εργοστάσια γερμανικών ή αμερικανικών μονοπωλιακών συμφερόντων.5
Και όμως, η μονάδα της Ford στη Κολωνία, όχι μόνο συνέχισε να λειτουργεί μετά τον πόλεμο, αλλά έλαβε και 1 εκ. δολ. σε αποζημιώσεις για τις ζημιές που υπέστη στη διάρκεια του βομβαρδισμού της πόλης από τους Συμμάχους! Η General Motors έλαβε επίσης 33 εκ. δολ. σε φοροαπαλλαγές από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για τις ζημιές που υπέστησαν τα εργοστάσιά της σε Γερμανία και Αυστρία στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο!6
Οι προανακριτικές έρευνες και οι εργασίες του δικαστηρίου της Νυρεμβέργης σταμάτησαν απότομα στα μέσα του 1948, όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ αποφάσισε να διακόψει τη χρηματοδότηση του προσωπικού του. Ολες οι εκκρεμείς υποθέσεις εγκαταλείφθηκαν και οι φάκελοι έκλεισαν.
Δύο χρόνια αργότερα, το 1950 - 1951 ο John McCloy, Υπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στην Αμερικανική Ζώνη κατοχής της Γερμανίας, άρχισε να αμνηστεύει έναν - έναν όλους τους βιομηχάνους - τραπεζίτες που είχαν καταδικαστεί ως εγκληματίες πολέμου, όπως ο Κρουπ, τα στελέχη της I. G. Farben ή ο Φρίντριχ Φλικ (ένας από τους βασικότερους οικονομικούς υποστηρικτές του Χίτλερ και του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, που επίσης αποκόμισε τεράστια κέρδη, χρησιμοποιώντας σκλάβους εργάτες που μίσθωνε από τα SS - υπολογίζεται ότι από τους 48.000 εργάτες που εργάστηκαν στις επιχειρήσεις του Φλικ, σχεδόν το 80% δεν επιβίωσε). Οι περιουσίες που είχαν κατασχεθεί επεστράφησαν, ενώ πολλοί αποκαταστάθηκαν στα διευθυντικά πόστα που είχαν και πριν.
Ο John McCloy δεν ήταν τυχαίο πρόσωπο. Ως νομικός είχε στο παρελθόν εργαστεί εκπροσωπώντας τα συμφέροντα των Ροκφέλερ και της Τράπεζας Chase Manhattan (εκ των πλέον ένθερμων υποστηρικτών των Ναζί). Διετέλεσε υφυπουργός πολέμου (1941 - 1945), ενώ το 1947 διορίστηκε Πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Ως Υπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στη Γερμανία ανέλαβε την αναδιοργάνωση των μυστικών υπηρεσιών του Δυτικού τμήματος της χώρας, θέτοντας επικεφαλής της τον Ρέινχαρντ Γκέλεν, τον Ναζί εγκληματία πολέμου, που ήταν υπεύθυνος της αντισοβιετικής κατασκοπίας και καταζητούνταν από την ΕΣΣΔ για τα τερατώδη εγκλήματα που διαπράχθηκαν υπό την ηγεσία του στο Ανατολικό Μέτωπο. Την ίδια περίοδο, ο Αδόλφος Χοΐσινγκερ, πρώην Αρχηγός του Επιτελείου Στρατού της Βέρμαχτ, διορίστηκε Αρχηγός του Επιτελείου Στρατού της ΟΔ της Γερμανίας, ενώ στη συνέχεια τοποθετήθηκε Πρόεδρος της Μόνιμης Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ! Μετά τη Γερμανία ο John McCloy διετέλεσε Πρόεδρος της Τράπεζας Chase Manhattan (1953 - 1960), καθώς και του Ιδρύματος Φορντ (1958 - 1965).
Η μεταπολεμική ανάκαμψη των γερμανικών μονοπωλίων υπήρξε εντυπωσιακή. Λίγα χρόνια μετά την απελευθέρωση του Κρουπ, η εταιρεία του φιγουράριζε στη 12η θέση διεθνώς (σήμερα η Thyssen Krupp είναι μια πολυεθνική με πάνω από 670 θυγατρικές παγκοσμίως). Ο Φλικ έγινε επίσης ξανά ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στη Γερμανία. Η I. G. Farben, αν και χωρίστηκε σε 12 διαφορετικές εταιρείες μετά τον πόλεμο, σύντομα άγγιξε την κερδοφορία που είχε προπολεμικά. Ορισμένες εξ αυτών, όπως η Bayer (η γνωστή φαρμακοβιομηχανία), η Basf, η Agfa ή η Hoerst (η σημερινή Aventis) παραμένουν μέχρι τις μέρες μας σημαντικοί μονοπωλιακοί κολοσσοί της ΕΕ. Οπως έγραψε το περιοδικό TIME στις 7 Ιουλίου 1952 «η συμμαχική απόφαση να δοθεί η Farben πίσω στους αρχικούς της ιδιοκτήτες αποτελεί σταθμό στο δρόμο της γερμανικής ανάκαμψης». Να λοιπόν πώς οικοδομήθηκε το «δυτικογερμανικό θαύμα», που αξιοποιήθηκε ως αιχμή του δόρατος ενάντια στις χώρες της σοσιαλιστικής Ευρώπης.
Τις δεκαετίες που ακολούθησαν, τα μονοπώλια βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του αγώνα κατά του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και της ΕΣΣΔ. Παράλληλα, επένδυσαν μεγάλα ποσά ώστε να καλύψουν το παρελθόν τους, επιχειρώντας να ξαναγράψουν την Ιστορία και επαναπροσδιορίσουν τη λαϊκή μνήμη. Είναι όμως μια ιστορία που έχει γραφτεί με αίμα. Και όπως είναι γνωστό το αίμα δε ξεπλένεται εύκολα...
Σημειώσεις:
1. Πρακτικά Δικών της Νυρεμβέργης (από δω και πέρα ΠΔΝ), Τόμος 1, Κεφάλαιο VIII
2. Από ομιλία του Γ. Κρουπ, 26 Ιανουαρίου 1934, Ντοκουμέντο D-392, ΠΔΝ
3. Simpson S (1995) «The splendid blond beast» (Common Courage Press) σελ.84
4. Φάκελος 36.2 του 1944, Κυβέρνηση του Καΐρου (Ιστορικό και Διπλωματικό Αρχείο του ΥΠΕΞ)
5. Βλέπε ενδεικτικά BBC News, 23/2/1998, Silverstein K (2000) «Ford and the Fuhrer», στο «The Nation», τεύχος 3, σελ.14, Higham Ch (1983) «Trading with the Enemy» (Delacorte Press) σελ.1-33, ACSA Press Release, 13/7/2003, κ.α.
6. Βλέπε Logsdon J R (1999) «Power, ignorance and anti-Semitism», στο «Hanover Historical Review» και Higham Ch (1983), όπως πριν.
Του
Αναστάση ΓΚΙΚΑ*
*Ο Αναστάσης Γκίκας είναι δρ. Πολιτικών Επιστημών, συνεργάτης του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ
http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5221801&textCriteriaCla...
ηταν η αρχη του επικοινωνιακου δαιμονισμου,ιδεολογιων, και το καταφεραν παρα πολυ καλα ας μην ξεχναμε οτι αμφοτεροι ηταν εγκληματιες μεν και δε....
αν καποιος ψαξει πιο βαθεια στο θεμα θα δει οτι αυτο ηταν ενα πολυτιμο μαθημα για τους επικοινωνιολογους και την διαμορφωση συνειδησεων,και την επιβολη αποψεων με την πλασματικη κοινη λογικη...
ας μην ξεχναμε οτι οι ιδιοι που κατηγορουσαν τους ναζιστες ηταν αποικιοκρατες με βαρυ φορο αιματος για το καλο των χωρων τους...
φτανει πια με την "δημοκρατια του νικητη" μην πεφτετε στις παγιδες που πεσανε και αυτοι τοτε....
Ήταν μια δίκη που προσδιόριζε τα εγκληματικά γεγονότα του πολέμου στην προσωπική ευθύνη και σχεδόν στην παθολογική σχιζοφρένια προσώπων.
Εύκολος τρόπος να κλείσουν το θέμα του ναζισμού και του φασισμού οι νικητές μετατρέποντας το σε μια υπόθεση δικονομικού χαρακτήρα.
Οι άγγλοι μια χαρά ήξεραν τις Χιτλερικές μεθόδους μια και τις εφάρμοζαν στις αποικίες τους , και ανά πάσα στιγμή ήταν έτοιμες να προσφύγουν σε αυτές προκείμενου να διατηρήσουν την κυριαρχία τους.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Όταν οι ΕΣΣΔ έκλεισαν και κατέστρεψαν το Άουσβιτς και το Νταχάου οι φίλοι και σύμμαχοι άγγλοι άνοιγαν το κολαστήριο της ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΥ.
Μπράβο πάρα πολύ καλό θέμα !!
Πραγματικά ποτέ δεν έτυχε να διαβάσω κάτι τόσο περιεκτικό και σύντομο που να αναφέρεται στην Δικη της Νυρεμβέργης.
Μπράβο και πάλι !!
Υ.Γ. Μου άρεσε πιο πολυ το ότι υπάρχουν το ονόματα των Γερμανών με τις κατηγορίες και τις αποφάσεις του δικαστηρίου.