Περιμένοντας τον… από μηχανής Θεό, του Βασίλη Κεχαγιά

Ένας πατέρας διασχίζει με τον γιο του την κατεστραμμένη Αμερική. Τίποτα δεν κινείται στο ερημωμένο τοπίο εκτός από τη στάχτη στον άνεμο. Το κρύο είναι τόσο τσουχτερό που ραγίζει πέτρες, ενώ μόλις χιονίσει όλα γίνονται γκρίζα. Ο ουρανός είναι πάντα σκοτεινός. Προορισμός τους είναι η ακτή, αν και δεν γνωρίζουν τι θα βρουν εκεί. Μαζί τους έχουν μόνο ένα πιστόλι, για να μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους από τις συμμορίες που παραμονεύουν στον δρόμο, τα ρούχα που φοράνε, ένα καροτσάκι με τροφή και, βέβαια, ο ένας τον άλλον.

Του Βασίλη Κεχαγιά

Περιμένοντας τον….από μηχανής Θεό

Η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό, από τα πρώτα ακόμη πλάνα της ταινίας του Τζον Χιλκόουτ είναι ότι ο Νίκος Νικολαΐδης έχει περιπλανηθεί με την «Πρωινή Περίπολό» του σε ανάλογο σκηνικό από τα μέσα της δεκαετίας του ’80. Ένα τοπίο που θα μπορούσε να συμπυκνώνει ολόκληρο τον πλανήτη, κατεστραμμένο από το όπλο της οικολογικής καταστροφής, στραμμένο κατά πάνω του. Η σύλληψη παραμένει ίδια, η εκτέλεση ωστόσο, λόγω Χόλυγουντ, δίνει ένα σαφές προβάδισμα στον «φιλότιμο» Αμερικανό σκηνοθέτη.
Θα άξιζε τον κόπο η συνάντηση με τη συγκεκριμένη ταινία, μόνο και μόνο για να διασχίσει κανείς τα ερημωμένα τοπία της, τη σταφιδιασμένη από τη λειψυδρία γη, την απόλυτη διατροφική ένδεια, τη θάλασσα που δεν έρχεται, την απόλυτη εφαρμογή του λατινικού «homo hominis lupus» (ο άνθρωπος για τον άνθρωπο, λύκος). Βασισμένος στο πολύ γνωστό σενάριο – μυθιστόρημα του Κόρμακ Μακάρθι, ο σκηνοθέτης έχει στα χέρια του ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον υλικό. Προς τιμήν του, καταφέρνει να το μετεγγράψει σε εικόνες, με τρόπο όχι απλά πειστικό, αλλά ανατριχιαστικά αληθοφανή.

Στο κέντρο αυτού του σκηνικού το δίπολο πατέρας – γιος, σαν μετωνυμία του αντίστοιχου διδύμου Θεός – άνθρωπος, προσπαθεί με τη σειρά του να επιβιώσει. Φθαρμένος ο Θεός από καιρό, σαν εκπλήρωση της νιτσεϊκής προφητείας, έχει καταλάβει ότι περνάει στο περιθώριο, έχοντας αφήσει το «δημιούργημά» του – Γη να καταστραφεί και αφήνει τον πρώτο λόγο στον «Υπεράνθρωπο», με αποστολή να «κρατήσει τη φλόγα», όπως χαρακτηριστικά επαναλαμβάνεται στο φιλμ. Ο πατέρας, εμμέσως ένοχος για την πραγματοποιημένη καταστροφή ( όπως φαίνεται και από τα φλας-μπακ πλάνα της αστικής, υπερκαταναλωτικής ευδαιμονίας), αφήνει το χώρο άδειο για να δράσει ο γιος. Με μόνη προβιά προστασίας το ηθικό σύστημα με το οποίο τον έχει ντύσει ο πατέρας – Θεός, ο γιος συναντάει επιτέλους τη θάλασσα, κάποιους συνανθρώπους και την ελπίδα…Δε θα μπορούσε να τελειώσει αλλιώς το έργο, που ήδη κινδύνευε λόγω των ακραίων εικόνων του, να χαρακτηριστεί αντισυμβατικό, γι’ αυτό και δίνει τον τελευταίο λόγο στην «αμερικανιά».

ΤΙΤΛΟΣ ΤΑΙΝΙΑΣ : Ο δρόμος
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζον Χιλκόουτ
ΠΑΙΖΟΥΝ : Σαρλίζ Θερόν, Βίγκο Μόρτενσεν, Γκάι Πιρς, Ρόμπερτ Ντιβάλ