Οι πράσινοι δήμοι της Ελλάδας
Ο Δήμος Κάμπου του νομού Καρδίτσας, με μόλις 5.300 κατοίκους, έρχεται πρώτος στην πράσινη ανάπτυξη στην Ελλάδα, εγκαθιστώντας 5 φωτοβολταϊκά πάρκα, ισχύος 20 kW/h έκαστο, ενώ από την προηγούμενη άνοιξη παράγει ενέργεια και από τον ήλιο.
Ο Δήμος Κάμπου εκμεταλλεύτηκε ένα επιδοτούμενο πρόγραμμα του υπουργείου Ανάπτυξης και πλέον είναι σε θέσει να πωλεί στη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού το ηλεκτρικό ρεύμα που παράγει. Φυσικά, πρώτα έπρεπε να ξεπεράσει τον σκόπελο της γραφειοκρατίας του ελληνικού δημοσίου, μέχρι ότου να τεθεί σε λειτουργία το έργο. Η αίτηση του δήμου είχε υποβληθεί από το 2006. «Είχα πει στους συνεργάτες μου να παρακολουθούν τα προγράμματα που αφορούν Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, διότι στην περιοχή της Δυτικής Θεσσαλίας ήμασταν πίσω σε αυτόν τον τομέα» δήλωσε στην εφημερίδα «τα Νέα» ο δήμαρχος κ. Κωνσταντίνος Παπαλός, ο οποίος τονίζει τα πολλαπλά οφέλη. «Με δυόμισι στρέμματα που χρειαστήκαμε για την εγκατάσταση των φωτοβολταϊκών, είναι σαν να έχουμε δημιουργήσει 200 στρέμματα δάσους. Και αυτό διότι τόσα θα χρειάζονταν για να απορροφούν τους 280 τόνους διοξειδίου του άνθρακα, την έκλυση των οποίων αποτρέπουν τα φωτοβολταϊκά».
«Τα έσοδα από την πώληση του ρεύματος τα υπολογίζουμε σε 60.000- 65.000 ευρώ τον χρόνο» σημειώνει ο κ. Παπαλός. Από το ποσό αυτό, το 50% θα επενδύεται σε περιβαλλοντικά έργα και το υπόλοιπο σε δραστηριότητες του περιβαλλοντικού, πολιτιστικού, αθλητικού και γενικώς του κοινωνικού τομέα του δήμου.
Τα πράγματα δεν όμως εξίσου «πράσινα» σε πολλές γωνιές της χώρας μας, με τη χρήση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας να προχωρά με ταχύτητες... χελώνας. Σύμφωνα με μελέτη του Ινστιτούτου Τοπικής Αυτοδιοίκησης, στόχος ήταν έως το 2010 να εγκατασταθούν Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας ισχύος 4.300 ΜW, από τα οποία 3.600 ΜW θα είναι από αιολικά πάρκα. Έτσι, θα περιορίζονταν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα κατά περίπου 8,78 εκατ. τόνους ετησίως. Ωστόσο, έως τώρα έχουν εγκατασταθεί μόνο 1.050 ΜW και από αυτά μόνο τα 890 ΜW είναι από αιολικά πάρκα.
Άλλα φωτεινά παραδείγματα
Στην Ελευσίνα μοιράστηκαν στους κατοίκους 450 ειδικοί κάδοι και πλέον εφαρμόζεται πιλοτικά η οικιακή λιμασματοποίηση. Ο δήμος διανέμει το λίπασμα στους δημότες από τα πράσινα απόβλητα που λιπασματοποιεί. Έτσι, ανακυκλώνεται το 35% του συνολικού όγκου των αστικών αποβλήτων.
Στο νησί της Μήλου λειτουργεί μονάδα αφαλάτωσης νερού με τη χρήση αιολική ενέργειας, δυναμικότητας 3.000 κυβικών μέτρων/μέρα. Στα δε Δωδεκάνησα, η Τέλενδος της Καλύμνου, η Αστυπάλαια, το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι έχουν εγκατασταθεί ηλιακοί συλλέκτες για τον φωτισμό των δημόσιων δρόμων και των λιμανιών.
Στην Κάλυμνο, και συγκεκριμένα στον ορεινό περιφερειακό δρόμο, έχουν εγκατασταθεί 30 ιστοί με ηλιακούς συλλέκτες ενώ άμεσα θα τοποθετηθούν ακόμα 70. Τα ήδη υπάρχοντα 30 ηλιακά φώτα δρόμων εξοικονομούν περισσότερα από 1.500 ευρώ ετησίως από τον δημοτικό προϋπολογισμό, ενώ η εξοικονόμηση ενέργειας κάθε χρόνο φτάνει τις 16.000 κιλοβατώρες. «Παράλληλα, βάσει μελέτης, σκεφτόμαστε να αποσυνδέσουμε όλους τους δημοτικούς ιστούς που φωτίζουν τους δρόμους από τη ΔΕΗ» λέει στα «Νέα» ο δήμαρχος Καλύμνου, Γιώργος Ρούσος.
Στους Λειψούς, από το 1991, λειτουργεί φυσικό σύστημα διαχείρισης των υγρών αποβλήτων ενώ πρόσφατα εγκαταστάθηκαν ηλιακοί συλλέκτες για το φωτισμό της παιδικής χαράς. «Αυτό που λέγαμε πάντα με τους δημότες στο νησί είναι πως η αειφόρος ανάπτυξη πρέπει να στηρίζεται στην ιστορία της παραγωγής του τόπου, δηλαδή την αλιεία, τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Παράλληλα, αρχίσαμε να ανακυκλώνουμε τα σκουπίδια μας, ενώ στόχος μας είναι να προχωρήσουμε και σε κομποστοποίηση. Στα επόμενα σχέδιά μας είναι να αλλάξουμε όλες τις λάμπες στους δρόμους με ηλιακούς συλλέκτες. Το 2010 θα προχωρήσουμε και σε εγκατάσταση ανεμογεννητριών που θα δίνουν ενέργεια ίση με 3,2 ΜW, η οποία θα υπερκαλύπτει τις ανάγκες των κατοίκων αφού το καλοκαίρι που είναι περίοδος υψηλής ζήτησης έχουμε ανάγκη από 1,5 ΜW», λέει ο δήμαρχος Λειψών Σπύρος Μπενέτος.
Στη δε Σύμη, έχουνε εγκατασταθεί 55 φωτιστικά που λειτουργούν συλλέγοντας ηλιακή ενέργεια τόσο στον διατηρητέο οικισμό όσο και σε άλλα σημεία. «Το νησί μας είναι ο μεγαλύτερος διατηρητέος οικισμός. Θα ήταν άσχημο αισθητικά ένα δίκτυο με στύλους και κολόνες της ΔΕΗ. Άλλωστε η υπογειοποίηση των καλωδίων κοστίζει πολύ ακριβά. Και βέβαια, με την εγκατάσταση των ηλιακών φωτιστικών εξοικονομούμε ενέργεια και χρήματα» εξηγεί ο δήμαρχος Σύμης Λευτέρης Παπακαλοδούκας. Ο δήμος έχει ήδη παραγγείλει ακόμα 40 φωτιστικά. Λειτουργεί φωτοβολταϊκός σταθμός 40 kW - από την πώληση του ρεύματος ο δήμος κερδίζει περίπου 5.000 ευρώ τους καλοκαιρινούς μήνες καθώς και μία ανεμογεννήτρια των 800 kW.
Στον Άγιο Ιωάννη Ρέντη, προωθείται η καταπολέμηση φυτών με βιολογικές μεθόδους ή με εξαπολύσεις ωφέλιμων εντόμων. Στην Πυλαία η θέρμανση και ψύξη του κτιρίου του δημαρχείου γίνεται με χρήση της γεωθερμίας. Στην Κοζάνη, υπάρχει σύστημα τηλεθέρμανσης το οποίο θερμαίνει 24.000 διαμερίσματα σε σύνολο 4.600 κτιρίων της πόλης.
Στη Νιγρίτα Σερρών, με τους περίπου 9.800 κατοίκους, τα τελευταία χρόνια γίνονται προσπάθειες να εγκατασταθούν Ανανεώσιμες Πηγές. Το βεβαιωμένο γεωθερμικό πεδίο της περιοχής είναι χαμηλής ενθαλπίας, δηλαδή χαμηλής θερμοκρασίας, και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για παραγωγή ενέργειας, γίνονται όμως ενέργειες ούτως ώστε να χρησιμοποιηθεί στην αγροτική παραγωγή και τα θερμοκήπια. «Πριν από δύο μήνες πεζοδρομήσαμε την περιοχή έξω από το γυμνάσιο και το λύκειο και εγκαταστήσαμε 10 ιστούς με αυτόνομα φωτοβολταϊκά πάνελ. Το κόστος είναι μηδαμινό αφού μόνο τις μπαταρίες θα χρειαστεί να αλλάξουμε σε 10 χρόνια. Επόμενος στόχος μας είναι να τοποθετήσουμε στα 170 τ.μ. της οροφής του δημαρχείου φωτοβολταϊκά πάνελ, προκειμένου να ηλεκτροδοτήσουμε την πλατεία που βρίσκεται μπροστά» δήλωσε στα «Νέα» η δήμαρχος Αγγελική Μήκα.
Στην Ανάβρα του νομού Μαγνησίας, με μόλις 700 μόνιμους κατοίκους, από το 2006 λειτουργεί το αιολικό πάρκο της Αλογοράχης σε υψόμετρο 1.650 μέτρων – κάτι που φέρνει την Ανάβρα στην κορυφή της λίστας με τα ψηλότερα αιολικά πάρκα στην Ελλάδα. Στο αιολικό πάρκο εγκαταστάθηκαν 20 ανεμογεννήτριες συνολικής ισχύος 17,5 ΜW, αρκετής να τροφοδοτήσει με ρεύμα 13.000 νοικοκυριά. Εκτός από την αύξηση των εσόδων στο κοινοτικό ταμείο - το κέρδος ετησίως φτάνει σε 50.000- 100.000 ευρώ - «πετυχαίνουμε και απορρύπανση» επισημαίνει ο πρόεδρος της κοινότητας Δημήτρης Τσουκαλάς. Στην Ανάβρα επίσης, εκτός του αιολικού πάρκου, υπάρχει το περιβαλλοντικό- πολιτιστικό πάρκο, έκτασης 240 στρεμμάτων, το καταφύγιο άγριας ζωής και σύντομα το σύστημα τηλεθέρμανσης.
Short Link: http://tvxs.gr/node/49218
- Εισέλθετε στο σύστημα ή εγγραφείτε για να υποβάλετε σχόλια
5 Σχόλια
Μια πολύ καλή ανάλυση από τον καθηγητή του ΑΠΘ Χρήστο Ελευθεριάδη των προβλημάτων στα αιολικά έργα, και της 'αρπαχτής' που επιδιώκουν οι μεγάλες εταιρείες με τις ευλογίες της κυβέρνησης:
Σχόλια για το σχέδιο νόμου «Επιτάχυνση της Ανάπτυξης των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας για την Αντιμετώπιση της Κλιματικής Αλλαγής»
Το ανωτέρω σχέδιο νόμου έχει πολλά θετικά σημεία. Αλλά υπάρχει μέσα σαφής η εικόνα του επηρεασμού του θεσμικού πλαισίου από τα μεγάλα συμφέροντα, κατά τρόπο σκανδαλώδη.
Κατ'αρχήν συμφωνούμε να καταργηθούν από εδώ και πέρα όλες οι επιχορηγήσεις, να μην μπαίνουν δηλαδή τα μεγάλα έργα ΑΠΕ σε επενδυτικούς νόμους. Λεφτά δεν υπάρχουν έτσι και αλλοιώς, πρέπει να γίνει οικονομία και άλλωστε τα έργα βγαίνουν μια χαρά με τις τιμές μεγαβατώρας που ισχύουν. Αυτό ισχύει και για αιολικά και για φωτοβολταϊκά.
Σε ότι αφορά τα φωτοβολταϊκά, η κατάργηση της επιχορήγησης του 40% είναι ένα σωστό βήμα, δεδομένης της μείωσης του κόστους των φωτοβολταϊκών στοιχείων. Ακολουθείται και από μειώσεις στην τιμή μεγαβατώρας με βάση συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Για τα μεγάλα έργα, θα μπορούσε ακόμη και να αναδιαμορφωθεί το χρονοδιάγραμμα, είτε για μελλοντικά έργα να γίνεται μειοδοτικός διαγωνισμός για την τιμή μεγαβατώρας.
Όλα τα ανωτέρω είναι προς μια κατεύθυνση εξισορρόπησης ανάμεσα σε κίνητρα για επενδύσεις και αποδόσεις των επενδύσεων. Αυτή είναι μια ΣΩΣΤΗ κατεύθυνση. Τα υπερβολικά κίνητρα του νόμου για ΑΠΕ, ιδίως για φωτοβολταϊκά, το καλοκαίρι του 2006, οδήγησαν σε μια κατάσταση που μόνο σε ανάπτυξη δεν οδήγησε.
Στα συγκεκριμένα τώρα που φαίνεται ότι επιχειρείται να περάσουν στο νομοσχέδιο και τα οποία είναι αλλαγές προς την ΛΑΘΟΣ κατεύθυνση, αφού αυξάνουν τα κίνητρα σε επενδύσεις που ΗΔΗ συγκεντρώνουν εντονότατο ενδιαφέρον:
Η τιμή μεγαβατώρας από αιολικά ανεβαίνει από τα 73 στα 87 ευρώ. Για αιολικά παράκτια (στη θάλασσα) η τιμή από 96 ανεβαίνει στα 150 ευρώ!!!!
Τα νούμερα αυτά (ότι και να λένε) είναι τρελλό να τα πληρώνει ο Ελληνικός λαός. Πρόκειται για μια παράλογη αύξηση των κινήτρων για αιολικές επενδύσεις. Και αυτό την ώρα που με τα υπάρχοντα κίνητρα, υπάρχει εντονότατο επενδυτικό ενδιαφέρον για ΠΟΛΥ περισσότερες επενδύσεις από όσες σηκώνει το Ελληνικό σύστημα!!
1. Με τα 73 ευρώ την μεγαβατώρα, όλοι τρέχουν ποιος θα πρωτοπρολάβει να κάνει αιολικό σε κάθε πιθανή θέση, ακόμη και με μέση ταχύτητα αέρα περί τα 6 m/sec. Αυτό γίνεται απλά επειδή η επένδυση είναι κερδοφόρος ακόμη και με τέτοιες τιμές αιολικού δυναμικού, ακόμη και χωρίς επιχορηγήσεις. Ήδη στην Πελοπόννησο εκκρεμούν σχεδόν 9 GW αιτήσεων για αιολικά. Προσοχή, ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ 9GW! Περισσότερα δηλαδή από όσα μπορεί να σηκώσει το Ελληνικό σύστημα!
Γιατί να δώσει λοιπόν το κράτος ακόμη περισσότερα κίνητρα; Ας κόψουν την γραφειοκρατία που αυτή εμποδίζει όλα αυτά τα έργα να υλοποιηθούν και είναι υπεραρκετό. Είμαι βέβαιος ότι πολλά έργα θα υλοποιηθούν αν εκλείψει η ατελείωτη γραφειοκρατία. Το κίνητρο αυτό αρκεί. ΓΙΑΤΙ να πληρώσει πιο ακριβά την μεγαβατώρα ο Ελληνικός λαός; Ας μου εξηγήσει οιοσδήποτε το ΑΠΛΟΥΣΤΑΤΟ: γιατί να αυξηθούν τα οικονομικά κίνητρα, αφού με τα υπάρχοντα, όλοι τρέχουν να επενδύσουν;;;
2. Στα παράκτια αιολικά τώρα... Σημειωτέον ότι τέτοια έργα γίνονται μόνο από ΠΟΛΥ μεγάλες εταιρείες, διότι είναι της κλίμακας των 100άδων MW τουλάχιστον. Εδώ είναι που η αύξηση πάει την τιμή από 96 στα 150 ευρώ την μεγαβατώρα...
Με τα 96 ευρώ την μεγαβατώρα στα παράκτια αιολικά, ήδη έτρεξαν αιτήσεις για τεράστια έργα. Π.χ. 400MW στο νότιο Ευβοϊκό (δεν προχώρησε λόγω (πραγματικά απαράδεκτων) αντιδράσεων των Δήμων).
Στα παράκτια αιολικά το κόστος εγκατάστασης ανεβαίνει από το 1-1.2 εκατομμύρια, στα 2 εκατομμύρια το MW, αλλά η απόδοση πάει στις 2500 μεγαβατώρες το χρόνο ανά εγκατεστημένο MW. Με 100 ευρώ την μεγαβατώρα, το εγκατεστημένο MW βγάζει 250 χιλιάρικα το χρόνο. Σε 8 χρόνια απόσβεση δηλαδή, έστω 10 χρόνια αν βάλετε έξοδα λειτουργίας. Για τα μεγάλα κεφάλαια, μια τέτοια απόδοση είναι ΜΕΓΑΛΗ. Σήμερα (με τα 96 ευρώ η μεγαβατώρα) τρέχουν και άλλες μεγάλες αιτήσεις για έργα της τάξης των 500MW (μιά είναι στη βόρεια ακτή της Λήμνου). Αν με τα 96 και τα 100 ευρώ, το μεγάλο κεφάλαιο έρχεται και στήνει αιολικό πάρκο, ΓΙΑΤΙ να του δώσει το κράτος 150 ευρώ???? Και στα 80 να κατεβεί η τιμή, στο Αιγαίο που είναι όλο πλεονεκτήματα, ΘΑ ΕΛΘΟΥΝ και θα υλοποιήσουν!!!
3. Οι υπέρμαχοι των ΠΟΛΥ μεγάλων εταιρειών μιλούν για αυξημένο κόστος εγκατάστασης (υπερβάλλοντας σαφώς) και παραπληροφορούν τον κόσμο (με έντεχνα δημοσιεύματα, ξέρετε άλλωστε σε ποιους ανήκουν οι μεγάλες εφημερίδες...), Ο στόχος είναι να δικαιολογήσουν την απαράδεκτου ύψους τιμή μεγαβατώρας στα 150 ευρώ. Ιδού λοιπόν ο αντίλογος:
Τι προτείνω: Για τέτοια έργα που είναι πραγματικά πολύ μεγάλα (της τάξεως του δις για 500MW), το δημόσιο να ορίζει θέσεις εγκατάστασης (τέλος στη γραφειοκρατία και στις καθυστερήσεις από αντιδράσεις του κάθε βοσκού που ισχυρίζεται ότι δεν βγάζουν γάλα τα πρόβατά του) και να καλεί σε μειοδοτικό διαγωνισμό όσους θέλουν να υλοποιήσουν ένα έργο π.χ. 500MW. Το έργο να δίνεται σε αυτόν που θα προσφέρει την χαμηλότερη τιμή μεγαβατώρας. Π.χ. η ΤΑΔΕ ΑΕ προσφέρει 94 ευρώ την μεγαβατώρα. Η ΔΕΙΝΑ ΑΕ ζητάει 82 ευρώ τη μεγαβατώρα. Προφανώς η ΔΕΙΝΑ ΑΕ παίρνει το έργο (εννοείται ότι δίδεται συγκεκριμένος χρόνος υλοποίησης, ρήτρες κλπ).
Οι μειοδοτικοί διαγωνισμοί για την τιμή μεγαβατώρας από πολύ μεγάλα έργα ΑΠΕ είναι σύστημα που δουλεύει στις ΗΠΑ και ίσως και αλλού, δεν ανακαλύπτουμε τον τροχό.
Θεωρώ εγκληματικό να δίνονται υπέρμετρα κίνητρα στο πολύ μεγάλο κεφάλαιο, την ώρα που επαρκούν πολύ λιγότερα για να ενεργοποιηθεί το κεφάλαιο και να επενδύσει. Στα κάτω κάτω, ο μειοδοτικός διαγωνισμός είναι το σύστημα της αγοράς.
Ανακεφαλαιώνω:
1. Οι θέσεις εγκατάστασης να επιλέγονται από δημόσιο φορέα και ορίζεται το μέγεθος της εγκατάστασης.
2. Σε δεδομένη χρονικό διάστημα κατατίθενται αιτήσεις απο ενδιαφερόμενους φορείς.
3. Θεμελιώνεται η δυνατότητα των φορέων να υλοποιήσουν, τόσο το έργο, όσο και το απαραίτητο έργο διασύνδεσης.
4. Μεταξύ όσων ικανοποιούν το ανωτέρω κριτήριο, επιλέγεται ο μειοδότης για την τιμή της μεγαβατώρας.
5. Το έργο υλοποιείται με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα υλοποίησης και συνδέεται στο σύστημα.
Παρένθεση: Επειδή στα μεγάλα έργα ΑΠΕ, συχνά απαιτείται (για την ισορροπία του συστήματος) να αποκόπτονται από το σύστημα, εξετάζεται η δυνατότητα εκτροπής της παραγόμενης ισχύος για τροφοδότηση σταθμών παραγωγής αφαλατωμένου ύδατος ή υδρογόνου.
Σε ότι αφορά τον μειοδοτικό διαγωνισμό, υπάρχει ένα σημείο που απαιτεί προσοχή: Πρέπει να εξασφαλισθεί ότι οι ενδιαφερόμενες εταιρείες δεν θα προχωρούν σε συμφωνίες μεταξύ τους για να παίρνουν τα έργα με αυξημένες τιμές, όπως σε ένα βαθμό γίνεται στα δημόσια έργα. Οι θέσεις εγκατάστασης δεν πρέπει να βγαίνουν όλες μαζί στην αγορά.
Μερικοί απλοί υπολογισμοί: Αν υποθέσουμε ότι κάποια στιγμή θα έχουμε 10 GW παράκτια αιολικά, αυτά θα κοστίσουν περί τα 20 δις ευρώ και θα παράγουν περί τα 25 εκατομμύρια MWh. Με κόστος μεγαβατώρας 100 ευρώ, οι ιδιοκτήτες των έργων θα εισπράττουν 2.5 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Με 80 ευρώ θα εισπράττουν 2 δις το χρόνο. Απόσβεση σε 10 χρόνια, έστω 12 χρόνια αν συνυπολογίσουμε το κόστος λειτουργίας. Μια τέτοια απόδοση είναι απολύτως αποδεκτή για τα πολύ μεγάλα κεφάλαια, δεδομένου ότι το ρίσκο είναι μηδαμινό. Αν τώρα οριστεί το κόστος στα 150 ευρώ, θα πληρώνουμε 3.75 δις, δηλαδή επιπλέον 1.75 δις το χρόνο!!! Και η απόσβεση θα γίνεται σε 6 χρόνια! Για επενδύσεις πολύ μικρότερες, μια τέτοια απόδοση είναι ζητούμενο ίσως. Για το πολύ μεγάλο κεφάλαιο όμως φτάνει στα όρια της αρπαχτής!
Αν τα 10 GW σας φαίνονται πολλά, τα 5-6 GW σίγουρα δεν είναι πολλά. Το επιπλέον ποσό τότε προκύπτει περί το 1 δις το χρόνο. Τη στιγμή αυτή η κυβέρνηση προσδοκά να εξοικονομήσει από τα μέτρα που έλαβε για τις αμοιβές στο δημόσιο τομέα, μόλις 800 εκατομμύρια το χρόνο. Οι συγκρίσεις δικές σας.
Η άποψή μου είναι ότι τόσο μεγάλα έργα πρέπει οπωσδήποτε να προχωρούν μέσα από μειοδοτικό διαγωνισμό και η τιμή μεγαβατώρας θα πέσει προς τα 80 ευρώ. Περίπου στα μισά δηλαδή από τα επιχειρούμενα 150 ευρώ, που είναι σαφώς δώρο προς πολύ συγκεκριμένους πολύ μεγάλους ομίλους, σε βάρος του Ελληνικού λαού. Τέτοιες αρπαχτές είναι απαράδεκτες. Το σοβαρό μεγάλο κεφάλαιο (υπάρχει και τέτοιο) θα επενδύσει, αρκεί να του δοθεί ένα και βασικό κίνητρο: Καθαρή θέση εγκατάστασης χωρίς γραφειοκρατικά εμπόδια.
Εν πάσει περιπτώσει, για να έχω και ήσυχη τη συνείδησή μου, ας υποθέσω ότι τα 80 ευρώ ανά μεγαβατώρα δεν είναι αρκετό κίνητρο. Είμαι όμως απόλυτα σίγουρος ότι τα 96 ευρώ είναι υπερεπαρκές κίνητρο, αποδεδειγμένα άλλωστε αφού με την τιμή αυτή έχουν γίνει σοβαρές αιτήσεις στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας για πολύ μεγάλα έργα. Και τέλος πάντως ας αφεθεί να λειτουργήσει ο μειοδοτικός διαγωνισμός (με άνω όριο όμως όχι πάνω από 100 ευρώ τη μεγαβατώρα).
Θεωρώ ότι η ηγεσία του Υπουργείου έχει παραπληροφορηθεί από ένα «αιολικό λόμπυ» που έχει τις ρίζες του στα συμφέροντα των πολύ μεγάλων εταιρειών που είναι οι μόνες που μπορούν να αναλάβουν τόσο μεγάλα αιολικά έργα. Το βλέπουμε και στα δημοσιεύματα που έντεχνα εμφανίζονται σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας και εμφανίζουν ως καλές και δέουσες και χρήσιμες τις προτεινόμενες τιμές μεγαβατώρας από αιολικά.
Πρόκειται απλά για μια ακόμη απαράδεκτη μεθόδευση. Είναι θεμελιακό πρόβλημα δημοκρατίας, όταν τα οικονομικά συμφέροντα αποκτούν τόση δύναμη ώστε να διαμορφώνουν αυτό που ονομάζεται «θεσμικό πλαίσιο».
Άραγε με 80 ή 96 Ευρώ βγαίνουν και οι καθυστερήσεις ,εκβιασμοί - μίζες;
Άραγε τόσο εύκολα παραπληροφορούνται κάποιοι;
Είναι και λίγο παραπλανητικά όλ’αυτά· γιατί για παράδειγμα η Αστυπάλαια που αναφέρεται παραπάνω, μπορεί να έχει ηλιακούς συλλέκτες, αλλά τουλάχιστον μέχρι και πολύ πρόσφατα δεν είχε χώρο υγειονομικής ταφής, ούτε και βιολογικό καθαρισμό. Τα σκουπίδια του νησιού συνέχιζαν να στοιβάζονται και να καίγονται σ’ένα λόφο λίγο έξω από τη χώρα. Ένα μεγάλο μέρος των σκουπιδιών αυτών καταλήγει απ’ευθείας στη θάλασσα, ενώ η καύση και τα κατάλοιπα της συνεχίζουν να δηλητηριάζουν τον αέρα, και με τη βοήθεια της βροχής το έδαφος και τον υδροφόρο ορίζοντα. Τα δε αστικά λύματα καταλήγουν και αυτά ανεξέλεγκτα στη θάλασσα.
Ελπίζω του χρόνου να διαπιστώσω ότι όλ’αυτά αποτελούν παρελθόν…
Ελπιδοφόρο άρθρο από τους δήμους που λειτουργούν με οικολογική αλλά και οικονομική συνείδηση .H αναγκαιότητα σε δήμους που έχουν οικοδομηθεί χωρίς πολεοδομική ορολογία να εφαρμόσουν τέτοιες λογικές είναι μονόδρομος ,χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει να αλλάξει η λογική της ασύδοτης οικοδόμησης που μαστίζει την χώρα μας . Το κόστος που επιβαρύνει τον δημότη είναι μεγάλο και οι Δημοτικές κυβερνήσεις χρειάζονται αξιόλογους ανθρώπους για να τις εφαρμόσουν .Για να μην θαυμάζουμε το αυτονόητο επειδή οι άλλοι δήμοι δεν κάνουν τίποτα προς αυτή την κατεύθυνση .
Αυτές οι best practices (κατά την Ευρωπαϊκή ορολογία) όφειλαν να προβληθούν πιό πολύ!