Eurovision και πολιτική
«We don’t wanna put-in», ο τίτλος του τραγουδιού της γεωργιανής αποστολής στο φετινό διαγωνισμό της Eurovision. «Δεν θέλουμε να αναλωθούμε», η κυριολεκτική μετάφραση. «Δεν θέλουμε τον Πούτιν», η ελεύθερη απόδοση. Το αποτέλεσμα; Το εν λόγω τραγούδι έγινε το πρώτο στην ιστορία της Eurovision, που απαγορεύθηκε για πολιτικούς λόγους! Ίσως, εντέλει, ο τρόπος που οι Γεωργιανοί καλλιτέχνες, Stephane & 3G, διάλεξαν για να διαμαρτυρηθούν κατά της ρωσικής πολιτικής να μην ήταν τόσο «συγκαλυμμένος» και πολιτικά ορθός, όσο απαιτεί η Eurovision, ένας θεσμός που δημιουργήθηκε το 1955 με την ελπίδα να οδηγήσει – αν μη τι άλλο – στην καλλιτεχνική συμφιλίωση των Ευρωπαίων.
Το τραγούδι τους απαγορεύθηκε, ωστόσο, οι εν λόγω καλλιτέχνες, δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ικανοποιημένοι με την αναπάντεχη τροπή που πήραν τα πράγματα. 400.000 άνθρωποι παρακολούθησαν το τραγούδι, μόλις 24 ώρες μετά την προβολή του μέσω ίντερνετ, στην ιστοσελίδα του YouTube. Μετά την απαγόρευσή του, μάλιστα, η δημοτικότητά του εκτινάχθηκε στα ύψη και ιδίως στη Μεγάλη Βρετανία, έφτασε στη δεύτερη θέση των charts τις τελευταίες εβδομάδες! «Ενδίδοντας στις ρωσικές πιέσεις, η επιτροπή παραβίασε βάναυσα την ελευθερία έκφρασης της αποστολής μας», δήλωσε ο Γεωργιανός υπουργός Πολιτισμού, Νικ Ρουρουα. «Η Eurovision μας λογόκρινε. Εμείς θα φέρουμε το τραγούδι μας στους λαούς», δήλωσαν τα μέλη του συγκροτήματος που ετοιμάζονται για ευρωπαϊκή περιοδεία.
Η Eurovision, οι δικτατορίες και οι επαναστάσεις
Λίγοι γνωρίζουν ότι ένα τραγούδι της Eurovision αποτέλεσε το σύνθημα για την «Επανάσταση των Γαρυφάλλων», την επανάσταση που τερμάτισε το 1974 τη δικτατορία στην Πορτογαλία και την μετέτρεψε μετά από σχεδόν 50 χρόνια σε συνταγματική δημοκρατία. Οι αριστεροί στρατηγοί που οργάνωναν πραξικόπημα για ανατροπή της δικτατορίας είχαν συμφωνήσει στο εξής σύνθημα: η ραδιοφωνική μετάδοση της πορτογαλικής συμμετοχής στην Eurovision του 1974, θα έδινε το σύνθημα για την έναρξη των ενεργειών για ανατροπή της δικτατορικής εξουσίας. Πράγματι στις 25 Απριλίου 1974 το τραγούδι «Μετά το αντίο», του Paulo de Carvalho, μεταδόθηκε στον προκαθορισμένο ραδιοφωνικό σταθμό και έδωσε το σήμα για την έναρξη των επιχειρήσεων που οδήγησαν στην εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στο πορτογαλικό κράτος.
Οι Πορτογάλοι δεν είναι οι πρώτοι που έντυσαν με πολιτικά μηνύματα, το κατά τ’ άλλα χαριτωμένο σόου τους. Κατά η διάρκεια της δικτατορίας του Φράνκο, αρκετοί Ισπανοί καλλιτέχνες χρησιμοποίησαν την ίδια μέθοδο, κρύβοντας μηνύματα για τη δημοκρατία και την ελευθερία, πίσω από υποτιθέμενους αθώους στίχους για τον έρωτα. Το 1968, μάλιστα, σκάνδαλο κόντεψε να ξεσπάσει όταν ο Καταλανός τραγουδιστής που επελέγη από την ισπανική επιτροπή επέμεινε να τραγουδήσει στα καταλανικά, τη στιγμή που η γλώσσα αυτή ήταν απαγορευμένη στην Ισπανία! Όπως ήταν αναμενόμενο, η εθνική επιτροπή τον αντικατέστησε με «συνοπτικές» διαδικασίες και ένας καλλιτέχνης πρόθυμος να τραγουδήσει στα ισπανικά τοποθετήθηκε στη θέση του...
Τραγούδια της Eurovision και πολιτικές πιέσεις
Το 2005 η ουκρανική αποστολή δέχθηκε έντονες πιέσεις να τροποποιήσει άμεσα τους στίχους του τραγουδιού της. Ο λόγος ήταν ότι οι στίχοι αυτοί αποτελούσαν στην πραγματικότητα τον ύμνο στην «πορτοκαλί επανάσταση», κατά την οποία χιλιάδες Ουκρανοί βγήκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τη γενικευμένη διαφθορά και την εκλογική νοθεία που διέπραξε ο υποψήφιος για την προεδρία, Βίκτορ Γιανουκοβιτς.
Αντίστοιχα, πιέσεις δέχεται και η αραβικής καταγωγής ισραηλινή πολίτης, Μίρα Άγουαντ, η οποία δέχθηκε να εκπροσωπήσει το Ισραήλ στο φετινό διαγωνισμό της Eurovision σε ένα ντουέτο με την Εβραία Ισραηλινή, Νόα, υποστηρίζοντας έτσι την ειρήνη μεταξύ Παλαιστίνης και Ισραήλ. «Είμαι Ισραηλινή πολίτης, αν και ανήκω στην εθνοτική μειονότητα των Αράβων του Ισραήλ. Ανήκω στη μειονότητα, αλλά το Ισραήλ είναι η χώρα μου, και έχω τα ίδια δικαιώματα για εκπροσώπησή του, όπως κάθε άλλος συμπολίτης μου», δήλωσε η Μίρα Άγουαντ, απαντώντας στου επικριτές της.
Πηγή: BBC, The Guardian
Φωτογραφία: thefirstnews.com
