Ομπάμα: Μεσσίας ή κοινός θνητός;
Περισσότεροι από 37 εκατομμύρια Αμερικανοί ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι μαύροι πολίτες των ΗΠΑ βλέπουν στο πρόσωπο του Μπάρακ Ομπάμα την ελπίδα για μια διαφορετική, πιο ανθρώπινη Αμερική. Είναι, ωστόσο, τεκμηριωμένη η άποψη που θέλει το Δημοκρατικό υποψήφιο να εκπληρώνει τις προσδοκίες τους;
Short Link: http://tvxs.gr/node/95
- Εισέλθετε στο σύστημα ή εγγραφείτε για να υποβάλετε σχόλια
.
6 Σχόλια
Νομίζω ότι ο Ομπάμα είναι ένας ακόμη "λευκός" πρόεδρος βαμμένος "μαύρος".
Αν όλος ο κόσμος δέχεται τον εκάστοτε πρόεδρο των ΗΠΑ ως πλανητάρχη, γιατί δεν απαιτεί να έχει το δικαίωμα να τον ψηφίζει κιόλας? Μου θυμίζει λίγο μια παγκόσμια δικτατορία.
Αναλαμβάνοντας την προεδρία των ΗΠΑ, ο Μπάρακ Ομπάμα σηκώνει στους ώμους του το βάρος μιας μεγάλης ελπίδας: να αλλάξει ριζικά τον τρόπο, με τον οποίο η Ουάσιγκτον αντιλαμβάνεται τον ηγετικό της ρόλο στον κόσμο. Από την αυταρχική μονοκρατορία, την προσπάθεια επιβολής με τη στρατιωτική ισχύ, την αγνόηση των διεθνών θεσμών με εφευρήματα του τύπου «the coalition of the willings», τον απροκάλυπτο κυνισμό των δύο μέτρων και δύο σταθμών, πρέπει να περάσουμε σε έναν κόσμο πολυπολικό, βασισμένο στη συνεργασία, στο διεθνές δίκαιο και στη λειτουργία των θεσμών της παγκόσμιας κοινότητας. Ο νέος πρόεδρος μπορεί να συμβάλει καθοριστικά σ’ αυτό.
Για να προχωρήσει ο πλανήτης στην επόμενη μέρα, χρειάζεται οι ΗΠΑ να συνεργαστούν στενά και ισότιμα με την Ευρώπη και να αντιμετωπίσουν τη Ρωσία ως στρατηγικό εταίρο, αφήνοντας πίσω τα ψυχροπολεμικά σύνδρομα. Ειδικά σε ό,τι αφορά τη Ρωσία, πρέπει να εγκαταλείψουν τη λογική της «περικύκλωσης» με την περαιτέρω διεύρυνση του ΝΑΤΟ, και με επιθετικές στρατηγικές, όπως εκείνη που εκδιπλώθηκε τον περασμένο Αύγουστο στη Νότια Οσσετία: για τη γενοκτονία που διέπραξε το καθεστώς Σαακασβίλι εκεί, είναι αποκαλυπτικό το web site www.whitebook2008.com. Πρόκειται για μια ιστορία φρίκης, με ένοχο τον υποτιθέμενο σύμμαχο της Δύσης. Έναν ακραίο και αυταρχικό εθνικιστή, που έδρασε τυχοδιωκτικά, ως υποχείριο του διδύμου Μπους-Τσένι.
συγνώμη, αλλά επειδή έχω δει ένα σωρό σχόλια για τον Ομπάμα, πρέπει να πω το εξής, πριν αρχίσουν πάλι οι πολλές φιλοσοφίες: αφελείς μπορεί να μην πρέπει να είμαστε, ωραία, σωστό, αλλά ούτε και απαισιόδοξοι και μίζεροι μας παίρνει να είμαστε, έτσι πιστεύω εγώ. οι δηλώσεις του Ομπάμα για αυτά που τουλάχιστον λέει ότι θέλει να αλλάξουν είναι τουλάχιστον ανατριχιαστικές. δαγκώνεσαι και λες μακάρι από μέσα σου για να μην ακούσει κανένας ότι ακόμα ελπίζεις σε κάτι. μπορεί να μην αλλάξει τον κόσμο και το πιο πιθανό θα κάνει λιγότερα. μπορεί και να απογοητεύσει εντελώς όλον τον πλανήτη. αλλά σήμερα θα είμουνα ευτυχισμένη αν ζούσα στην Ελλάδα μία τέτοια αλλαγή στην πολιτική. αντί γι' αυτό έχουμε μείνει στη μιζέρια μας και στην κατάθλιψη και τίποτα δεν αλλάζει, όχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.
με την οικονομική υποστήριξη που απαιτεί μια προεκλογική εκστρατεία στην αμερική (κι όχι μόνο) και λαμβάνοντας υπόψει τα τεράστια ποσά που δαπανήθηκαν-επενδύθηκαν σ' εκείνη του Ομπάμα στο βαθμό που να μην είναι σε θέση να ακολουθήσει ούτε καν ο υποψήφιος των ρεπουμπλικανών, δεν είναι δυνατόν, δεν επιτρέπει το ίδιο το σύστημα σ' έναν ριζοσπάστη να ανέλθει στην κομματική ιεραρχία...
...και τί να το κάνεις όταν απαιτείται αυτή η εσωκομματική πάλη για να γίνει κάτι τέτοιο (αν είναι δυνατόν)...το γεγονός ότι διορίζει συνεργατες του Clinton έχει διαψεύσει μάλλον και αρκετούς από τους φανατικότερους οπαδούς του...
Την περίοδο εκείνη της εκλογής είχα καταβροχθίσει ό,τι ντοκυμαντέρ κυκλοφορούσε στο διαδίκτυο και η γνώμη που είχα σχηματίσει ήταν πως ήταν σε μεγάλο βαθμό πρόσωπο κατεστημένου...ενδιαφέρον είχε ένα συγκεκριμένο που παρουσίαζε τη σύγκρουση του Ομπάμα με την "μαύρη εθνικιστική" όπως λέγεται κοινότητα της Αμερικής...
Αυτή η αγνόηση της διαφοράς ο ψευτο-ενωτικός λόγος εθνικιστικός και πολιτικός, έχω την αίσθηση πως περνάει και βολεύει τους πιο κεντρώους και συντηρητικούς και τους πιο βολεμένους...για τους κοινωνικά ασθενέστερους είναι μάλλον κωμικός...
Εγώ θα έλεγα πως δεν έχουμε την πολυτέλεια να είμαστε αφελείς και ρομαντικοί...
Δεν έχουμε πια την πολυτέλεια να είμαστε απαισιόδοξοι ...
Λυπάμαι. Δεν πιστεύω στην πολιτική και κοινωνική δύναμη του εκάστοτε πλανητάρχη. Πρόκειται μόνον για το προσωπείο όλων εκείνων που δρούν πίσω από τη μάσκα, με το δολλάριο και τις υποδιαιρέσεις του στους χαρτοφύλακες.
Το γεγονός, πάντως, ότι ένα ισχυρό κοινωνικό ταμπού ράγισε (γιατί πολύ αμφιβάλλω αν ποτέ θα σπάσει) στην κατεξοχήν ρατσιστική κοινωνία της Αμερικής, δεν μπορεί από το να "προδίδει" μια -μικρή έστω- αισιοδοξία.
Για το πρώτο ελπίζω να διαψευσθώ ηχηρά. Για το δεύτερο, να επιβεβαιωθώ με το (πολύ) παραπάνω.