Μπίρα και ουίσκι made in Πακιστάν!

Η «Murree Brewery Co» είναι μεν μια από τις ελάχιστες πλέον εταιρίες παραγωγής και διάθεσης αλκοολούχων ποτών, αποτελεί δε μια από τις πιο βαριά φορολογούμενες εταιρίες στο Πακιστάν.

Δικαιολογημένα, η κατασκευή της μπίρας και του ουίσκι σε μια μουσουλμανική χώρα, όπου στο 97% του πληθυσμού απαγορεύεται επίσημα να καταναλώσουν τα προϊόντα της, προκαλεί ερωτήματα.

Ωστόσο, σύμφωνα με έναν ανώτερο υπάλληλο της εταιρίας, τον Isphanyar Bhandara, η εταιρία παραμένει επικερδής: «Οι πωλήσεις πάνε καλά, αλλά δεν θέλουμε να το διατυμπανίζουμε για να μην αντιμετωπίσουμε αρνητικές συνέπειες. Και όμως οι πωλήσεις αυξάνονται σε μια μουσουλμανική χώρα.»

Ακόμα και σε πολίτες ή τουρίστες, που απαλλάσσονται της απαγόρευσης, πολλές φορές τα πράγματα γίνονται περίπλοκα. Σε μερικά πεντάστερα ξενοδοχεία απαιτείται η υπογραφή υπεύθυνης δήλωσης, στην οποία θα δηλώνουν πως δεν είναι μουσουλμάνοι και είναι αρμόδιοι για οποιαδήποτε παρενέργεια προκληθεί στους ίδιους, από την κατανάλωση αλκοόλ.

Παρόλα αυτά, το αλκοόλ, αποτελεί ένα σημαντικότερα παραδείγματα της αντιφατικής κοινωνίας του Πακιστάν. Ενώ έχει απαγορευθεί στους μουσουλμάνους να αγοράζουν ή να καταναλώνουν από το 1977, σε «ιδιαίτερους» κοινωνικούς κύκλους, όπως η πολιτική και η επιχειρησιακή ελίτ, η χρήση του αλκοόλ είναι ιδιαίτερα συνηθισμένη.

Παράλληλα ο νόμος έχει αποτελέσει το εφαλτήριο για την ανάπτυξη μιας τεράστιας παραοικονομίας η οποία επιβιώνει και αναπτύσσεται από ένα καθιερωμένο δίκτυο λαθρεμπόρων οινοπνευματωδών ποτών. Οι λαθρέμποροι φέρνουν με φορτηγά βότκα μέσω Κίνας, από τα βουνά, κατά μήκος της βόρειας συνοριογραμμής της χώρας, , ενώ με σκάφη φέρνουν παράνομα μπίρα και σκοτσέζικο ουίσκι.

Οι περισσότεροι Πακιστανοί παραμένουν συνήθως σιωπηλοί στο ζήτημα της απαγόρευσης και τις συνήθως αρνητικές επιρροές που έχει επιφέρει. Όμως στην πακιστανική κοινωνία η κατανάλωση αλκοόλ σε όλα τα μέρη της χώρας, παραμένει να είναι ένα κοινό μυστικό.

Επίσης, παρατηρήθηκε πως η μακροχρόνια απαγόρευση επέφερε σημαντική αύξηση της εγκληματικότητας αλλά και ραγδαία αύξηση της ηρωίνης. Αν αναλογιστεί κανείς πως μέχρι το τέλη δεκαετίας του '70 δεν αναφέρθηκε καμία περίπτωση σύλληψης ή θανάτου τοξικομανούς (η πρώτη καταχωρημένη περίπτωση αναφέρθηκε το 1979), μέχρι το 1985 το Πακιστάν είχε το δεύτερο μεγαλύτερο πληθυσμό εξαρτημένων από ηρωίνη.

Μάλιστα από τη δεκαετία του '80, ο αριθμός χρόνιων αλκοολικών στο Πακιστάν έχει τετραπλασιάσει σχεδόν, με το σημερινό αριθμό να είναι πιο μεγάλος από ποτε, με αποτέλεσμα να έχουν δημιουργηθεί αρκετές ιδιωτικές κλινικές απεξάρτησης στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Το θέμα του αλκοόλ για τους Πακιστανούς, παρά τις απαγορεύσεις, μέχρι στιγμής παραμένει να κρίνεται από τις προσωπικές πεποιθήσεις τους. Το κράτος το μόνο που κατάφερε με τις συγκεκριμένες ενέργειες, όπως έμπρακτα αποδείχθηκε, ήταν να δημιουργήσει και να συντηρεί ένα μεγάλο κύκλωμα λαθρεμπορίας.