Χαιρετισμό στην ελληνική νεολαία απηύθυνε ο υποδιοικητής Μάρκος

el pueblo unido....NUNCA vencido!

δεκτά και πολύ ενδιαφέροντα τα σχόλιά σου. Ευχαριστώ.

Δυο λόγια Praxeology και θεωρώ πως έχω κλείσει. "Από κάτω προς τα πάνω και όχι από πάνω προς τα κάτω".

Μην ξεχνάς πως αν δεν ήταν τα σοβιέτ, η οκτωβριανή επανάσταση θα γινόταν με τις πορδές. ήρθαν μετά οι μπολσεβίκοι και τα πρόκοψαν, γενικώς.

ώς προς την αποτελεσματικότητα των αναλύσεων, σύμφωνοι αρκεί να έχουν ζωντανή και σύγχρονη προοπτική πράξης και όχι αναγκαστική λογική αποτίμησης. Γαμώ τις ελεγείες! Δεν θέλουμε νεκρούς και χαμένους αγώνες, δεν θέλουμε οργή για τα χαμένα όνειρα, θέλουμε πάθος για ζωή και όνειρα που χτίζονται επί τόπου και δεν σταματούν ποτέ να ζητούν περισσότερα. Δεν θέλουμε αποταμίευση οργής. Θέλουμε να μάθουμε να ζούμε. Δεν θα μου πεις εσύ τι θέλω, θέλω να το μάθω μόνος μου. θες να με βοηθήσεις; Είσαι φίλος μου. Δεν θές, μαγκιά σου. Αλλά κάνε πως μου κατσικώνεσαι στο σβέρκο και θα σου τα πώ αλλιώς. Πολύ ποιητικά και καθολου πρακτικά αυτά που λέω; Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι.

Και κάτι ακόμα. Πώς περιμένεις από την μάζα να σε εμπιστευτεί όταν εσύ δεν εμπιστεύεσαι την μάζα; Και μην παίξεις με τις λέξεις, όταν λέω μάζα εννοώ τους ανθρώπους που συλλογικά ονειρεύονται να αλλάξουν τις ζωές τους προς το καλλίτερο. Πού είναι αυτοί οι άνθρωποι και πού τους βλέπω; Μη γελάσεις ειρωνικά... Ίσως και να φταίνε οι ιδεολογίες που τους μαντρώνουν λίγους εδώ, λίγους εκέι και τους γαλουχούν για το πώς πρέπει να σκέφτονται. Να ξεφύγει κανείς από την καταναλωτική ραστώνη για να καταλήξει πού; Στους διάφορους παπάδες της οργής; Καλά είναι λοβοτομημένος μέσα στην μαλακία του.

Το ξέρω πως δεν θα διστάσεις να κοροηδέψεις την μάζα για το καλό της. Ώχλος είναι λοιπόν αυτό που θέλουν αυτοί που κοιτάνε αφ υψηλού, όχι όνειρα που τραβάνε χέρι-χέρι μαζί και που είναι πιο ικανά να βρίσκου ψιλαφιστά το δρόμο τους παρά με το φανάρι της ιδεολογίας που φωτίζει πιο πολύ στα μάτια και τυφλώνει παρά μπροστα.

Ο μονόφθαλμος σεριανίζει τους τυφλούς... Σπουδαίος ο μονόφθαλμος.

''Δεν προσδιορίζω τους "υπεύθυνους" της επανάστασης, αλλά επισημαίνω το γεγονός πως αν επιθυμούμε να κάνουμε είδει κοινωνιολογικές αποτιμήσεις - ανεργία, έλλειψη προοπτικών, οικονομική επιβάρυνση, εκπαίδευση κοκ - πρέπει να προσδιορίσουμε εμπειρικά και τις κοινωνικές συντεταγμένες των ανθρώπων που συμμετέχουν με τον διαφορικό τρόπο που συμμετέχουν στις διάφορες περιστάσεις όπου συμμετέχουν...και έχει βαρύτητα μια τέτοια προοπτική, αν θέλεις να κάνεις οποιουδήποτε είδους αποτίμηση της κατάστασης που να αντιστοιχεί σε κάτι ή να συλλαμβάνει μια διαδικασία...γιατί αυτές οι διαφορές (σε πράξεις/λόγους) είναι καταδεικτικές κοινωνικών και ιδεολογικών διαφορών και το αντίστροφο''

διαβασε ξανα αυτα που γραφεις Praxeology.

Πολυ μπλα μπλα για να πεις οτι για σενα η ''κατασταση'' που πρεπει να ''αποτιμηθει'' ηταν η ετερογενεια του πληθους. Την ξερουμε.Και λοιπον?

Η κατασταση που πρεπει να αποτιμηθει ειναι για πολλους αλλους(μακαρι ολους) η ανατροπη της καταστασης με τροπο ωφελιμο για την κοινωνια. Ναι η κοινωνια ειναι ετερογενης.Ναι το ΚΚΕ ειναι μερος της καταστασης και οχι της ανατροπης.

Αρα δυσκολο το εγχειρημα και απαιτειται ενα χερι επεξεργασιας παρα πανω στις ιδεες μας/σου και αυτο ειναι πολλες φορες η απλοτητα.Αυτο το χερι λειπει απο οσα σχολια σου ειδα εδω.

Στην επομενη παραγραφο θες να ''προβληματοποιησεις'', να το εκλαβω ως παραδρομη? (εισαι λιγο σχολαστικος ως προς τις λεξεις σου λες κ πχ αλλαζει κατι με το'εκτεταμενες')

Η δημιουργια θελει απλοτητα και οχι αναστολες, θελει ιδεαλιστικη επαναστατικοτητα και ρομαντισμο μα και οπορτουνισμο.

Καλους συμβουλους θελουν οι αναλυσεις οι οποιες παντα χρειαζονται αλλα εξυπηρετουν το ζητουμενο δεν ΕΙΝΑΙ το ζητουμενο.Πιστευω πως αν καποιος δεν μπορει να το διακρινει(οχι απαραιτητα ιδιοις δυναμεσιν)εχει πολυυυυυ δρομο ακομα.

Γεια σου Μάρκος! Σε χαιρετίζουμε κι εμείς από δω όπως βλέπεις, κι όπως έχουμε ξανακάνει στο παρελθόν -κι από πιο κοντά (γεωγραφικά μιλώντας κι όχι μόνο) στο μέλλον.

Νομίζω ο praxeology είπε μερικά σωστά, αφού πράγματι βγήκαν μερικά παιδιά με μπουφάν πολύ ακριβότερα των 100Ε με αποδεδειγμένη μηδενική ευαισθησία για οποιονδήποτε άλλο εκτός του ευατού τους. Επίσης συνέβη, όπως πάντα συνέβαινε και θα συμβαίνει "προσπάθειες 'ορθογωνισμού' των γεγονότων, και πρακτικά μετάλλαξής τους, ώστε να ταιριάξουν στην ερμηνεία και στην κατεύθυνση που κάθε πολιτικός χώρος θα ήθελε να δώσει... ".

Κάνει λάθος βέβαια πως αυτά ήταν τα κυρίαρχα. Αυτός, πολύ περισσότερο απ' αυτούς τους οποίους κατηγορεί ανήγαγε επίτηδες το μερικό σε κεντρικό ώστε να μεταλλάξει τα γεγονότα και να τα εντάξει στο σκεπτικό του. Είναι φανερό πως δεν συμμετείχε στις ζυμώσεις που συνέβησαν εκεί έξω, αυτές οι περίφημες συνειδήσεις που γεννιούνται στο δρόμο.

Εδώ στην Πάτρα, στην κατάληψη παραρτήματος που γίνονται οι ανοικτές συνελεύσεις μπορούσε να δει κανείς την μετρήσιση και ουσιαστική αναβάθμιση της πολιτικής διαδικασίας -μέσα σε μια βδομάδα!- στην οποία πήραν μέρος ανένταχτοι (αριθμητικά περισσότεροι), αναρχικοί, αριστεροί, αντιεξουσιαστές. Άνθρωποι που ήτανε φανερά εχθρικοί μεταξύ τους μέχρι τώρα. Κι όμως παρήγαγαν πολιτικά γεγονότα -που βέβαια δεν ήταν μαζικές καταστροφές καταστημάτως που λέει ο praxeology, και πού έφτασαν μέχρι τα αυτιά του Μάρκος και που τα θεώρησε αρκετά σημαντικά για να πει δυο λόγια απ'την άλλη άκρη του πλανήτη.

Επίσης βρίσκω και έβρισκα πάντα αντικοινωνική την χρήση γλώσσας δύσκολης, δυσνόητης -εκτός αν είμαστε επιστημονικό συνέδριο.. Σε ποιους απευθύνεται (μόνο); και γιατί μόνο σ'αυτούς; Και με τους υπόλοιπους που δεν συνομιλεί, ελπίζει σε υποταγή και να γίνουνε παρακολουθήματα της σπουδαιότητας του;

Συμφωνώ με nunstruck, μην τα ξαναγράφω.

Είναι από τις ελάχιστες φορές που μπορώ να αισθανθώ μια σχετική υπερηφάνια που ζω σ'αυτή τη χώρα. Συνήθως αισθάνομαι ντροπή. Μακάρι αυτό που εμφανίστηκε σαν εξέγερση, να είναι η σπίθα που θα ξεκινήσει ένα παγκόσμιο ξεσηκωμό.

Φυσικά δεν ζω στον κόσμο μου, ξέρω ότι μάλλον θα περάσει έτσι...

Έστω κι έτσι όμως, αισθάνομαι ωραία, που έστω και για μια βδομάδα, ηπήγε να ξεκινήσι απ'αυτή τη μίζερη χώρα, κάτι καλό .Μία κοινωνική εξέγερση.

Ίσως σε μερικά χρόνια, όταν ο λαός θα είναι πιο εξαθλιομένος, να υπάρχει πιο μαζική συμμετοχή, γιατί κακά τα ψέματα, η συντριπτική πλειοψηφία, ήταν πάλι στο καναπέ.

@bigsharpaxe

Δεν χαρακτήρισα τον Μάρκος ρομαντικό, χαρακτήρισα ως ρομαντικού χρωματισμού τη δήλωση πως "είναι κουσούρι να είσαι νέος στην Ελλάδα σήμερα", ως προς τις συνδηλώσεις της για τη *νεότητα*, σε σχέση με τα χαρακτηριστικά που της αποδίδουμε.

Τον ποιητικό λόγο που αναφέρεις δεν τον θεωρώ ρομαντικό καθεαυτό...η επιλογή ενός ποιητικού λόγου μπορεί να εξηγείται πολιτισμικά...και μπορεί να κάνει τον λόγο περισσότερο "αποδοτικό", να καθιστά περισσότερο ισχυρό το μήνυμα, δλδ περισσότερο κατανοητό (σε σχέση μια ορισμένη πολιτισμική ομάδα)....με τον ίδιο τρόπο στην ιδιαίτερη πατρίδα μου μπορεί να χρησιμοποιήσουν ριζίτικα, μαντινάδες ή αφηγήσεις για να εκφράσουν κάτι, να επικοινωνήσουν (να κατασκευάσουν και να επικοινωνήσουν) μια ορισμένη εμπειρία, ένα μήνυμα...

Ταυτόχρονα, όμως, αυτός ο πολιτισμικός ή ιδεολογικός λόγος (που δεν έχουν τεράστια διαφορά) μπορεί να καθορίζει μια ορισμένη αναπαράσταση του κόσμου (να μην καθορίζει δλδ μόνο την *τροπικότητα της έκφρασης*, που προϋποθέτει κάτι "πρωτογενές")...κι αυτή η αναπαράσταση να δίνει ένα όραμα δράσης κατανοητό με έναν ιδιαίτερο τρόπο γι αυτούς που το ασπάζονται...αυτή η αναπαράσταση μπορεί να μην απεικονίζει τον κόσμο όπως είναι ή - για να μην ακουστώ πολύ θετικιστής - να μην εκφράζει τόσο έναν ιδιαίτερο προβληματισμό για τη διερεύνησή του, χωρίς αυτό να καθιστά τον λόγο και τη δράση που αυτός ενημερώνει λιγότερο δραστική, αποδοτική...

...πχ ο υποκειμενιστικός ορθολογισμός και ατομικισμός που πληροφορεί κυρίως τις αγγλοσαξονικές θεωρίες - και παρουσιάζει τον κόσμο ως το συσσωρευτικό παράγωγο ατομικών ορθολογικών κρίσεων, αποφάσεων, δράσεων - δεν χρειάζεται να είναι αληθινός (που δεν είναι, στο βαθμό που αγνοεί ιστορικές, κοινωνικές, πολιτισμικές διαφοροποιήσεις στο διαφωτιστικό πνεύμα του) για να είναι κοινωνικά ισχυρός, δλδ αποδοτικός...είναι ισχυρός σε σχέση με ορισμένες πολιτισμικές, κοινωνικές και αναλυτικές παραδοχές...

Η δική μου παρατήρηση ήταν ότι τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα για μια αριστερά που θέλει να έχει έναν σημαίνοντα ρόλο, δεν αρκεί αυτή η δική της αναπαράσταση της πραγματικότητας...οφείλει να προσπαθεί να συμπεριλάβει στην αναπαράσταση αυτή κι έναν προβληματισμό για μια αναλυτικότερη ανάγνωση, την οποία πρέπει να ενσωματώσει στο σχήμα της...κι αυτό γιατί στη σύγχρονη εποχή του ορθολογισμού (και παραλογισμού) ένας λόγος (βλέπε Foucault) πρέπει να είναι και ορθολογικά, αναλυτικά συντεταγμένος για να είναι πειστικός, κοινωνικά ισχυρός, ακόμη κι αν η κοινωνική και πολιτισμική διαφοροποίηση ορίζει πως διαφορετικοί λόγοι μπορεί να έχουν διαφορετική ισχύ για διαφορετικές κοινωνικές ομάδες.

@bigsharpaxe & nunstuck

επιμενετε "έντεχνα" (που λεέι ο λόγος) σε μια διάκριση θεωρητικού/πρακτικού που οι ίδιοι κατασκευάσατε για να μιλήσετε για την πράξη χωρίς σκέψη ή την σκέψη χωρίς πράξη...ή το χρονικό χάσμα σκέψης/πράξης....δεν σας πέρασε από το μυαλό ότι άνθρωποι με διαφορετικά αναγνώσματα και με διαφορετικό προκύπτον "ιδιόλεκτο" δεν χρειάζεται να αποσυρθούν σε μια γωνιά για να μιλήσουν, να στοχαστούν και μετά να βγούν ξανά στον κόσμο (πέραν του γεγονότος ότι - αναλυτικά μιλώντας - αυτή η εξήγηση πατάει πολύ στην κυρίαρχη διάκριση ατόμου/κοινωνίας που είναι μέρος του λόγου του καπιταλισμού)...το αν εσάς σας φαίνεται κάτι *διανοουμενίστικο* μπορεί να έχει να κάνει με αναγνώσματα, με διαφορετικές σπουδές και διαφορετικές ανάγκες επικοινωνίας...

Αυτός ο "αντι-διανοητισμός" είναι αφενός αποτέλεσμα μιας θέσης που μπορεί να εξαντικειμενικευθεί με βάση το παραπάνω πλαίσιο, δεν συλλαμβάνει μια καθολικά πραγματική διαφοροποίηση, είναι αποτέλεσμα διαφορικά συγκροτημένης "έξης" - πρακτικής σκέψης και δράσης (για να δανειστώ έναν όρο του Bourdieu)...οπότε είναι αφενός υποκειμενικός (κοινωνικά-αντικειμενικά συγκροτημένος) καθώς και "παρατοποθετημένος".

@nunstuck

Για λόγους διασαφηνιστικούς παραθέτω το απόσπασμα που σε "προβλημάτισε" και θα το συνδέσω με το επιχείρημα του σχολίου που μάλλον σου διέφυγε:

- "η γνώμη της νεολαίας για μένα δεν μετράει περισσότερο από τη γνώμη ενός εργαζόμενου 30 χρόνια σε μια χαρτοποιΐα ή ενός Μυτιληνιού (ή μετανάστη) ψαρά...καθένας γνωρίζει τον κόσμο από ένα ορισμένο σημείο, δεν μπορώ να αναγάγω τη συνθήκη του μεν σ' εκείνη του δε ούτε θα προκρίνω από τέτοιου είδους σταθερά χαρακτηριστικά (τη νιότη ή το γήρας) την εγκυρότητα ή αλήθεια της γνώμης του καθενός"

Στο δικό μου αναλυτικό σύμπαν η "υποκειμενικότητα" δεν είναι κάτι πρωτογενές, ανιστορικό, μη-αναγώγιμο...συγκροτείται κοινωνικά και κοινωνικά διαφοροποιείται...που σημαίνει πως το "σημείο" θέασης του κόσμου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις κοινωνικές συντεταγμένες του ατομικού υποκειμένου σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό σύμπαν, την ισχύ που αυτές του διασφαλίζουν και από την κοινωνική πορεία του υποκειμένου στα διάφορα κοινωνικά πεδία (δλδ πχ γόνος καθηγητή πανεπιστημίου με Χ οικονομικό κεφάλαιο, με Χ "πολιτισμικό" κεφάλαιο που στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στην αγορά εργασίας, μπορεί να δίνουν προοπτικές που δεν τις έχει - εξαρτάται και από το κοινωνικο-πολιτισμικό σύστημα, αλλά διαφορές πάντα υπάρχουν - ο γιος ενός βοσκού στο τάδε ορεινό χωριό της Ηπείρου, με -Χ οικονομικό κεφάλαιο, με -Χ πολιτισμικό κεφάλαιο, που ορίζουν σε μια ορισμένη κοινωνική συνθήκη της προοπτικές που μπορεί να έχει ένα υποκείμενο καθώς και τις "μεταλλάξεις" που θα πρέπει να υποστεί ώστε να συμμετέχει σε μια ιεραρχική οργανωμένη δομή...πχ την αποβολή της "προφοράς" ως ένδειξη "παρακατιανής" καταγωγής...όπου η αρνητική αποτίμηση αυτής της διαφοράς είναι σχετική με μια ορισμένη κοινωνία)

Συνεπώς, δεν μπορώ να αναγάγω τις αντιλήψεις, τις αναπαραστάσεις, και τα αντιληπτά συμφέροντα ενός 50χρονου ψαρά από τη Μυτιλήνη (ή ενός βοσκού από την Ήπειρο) με εκείνα ενός 17άρη αστού, τέκνου ενός επαγγελματία Χ που λαμβάνει 2000+€ το μήνα μισθό...

Ποιό το νόημα της διάκρισης και της επισήμανσης; όταν μιλάμε για επανάσταση και δημοκρατία, αν θέλουμε να την πετύχουμε, οφείλουμε να λάβουμε όλες αυτές τις διαφορές υπόψει συνειδητά και να προβληματιζόμαστε για την εκπροσώπησή τους στους "κοινωνικούς αγώνες"...

Σχολιάζοντας και κρίνοντας τους υπερθετικούς της "κοινωνικής εξέγερσης", των "κοινωνικών αγώνων" επισημαίνω πως οφείλουμε να προσδιορίσουμε ποιοί είναι αυτοί - και οι διάφοροι/διαφορετικοί - που διαδηλώνουν (ή και δεν διαδηλώνουν), με ποιούς διάφορους τρόπους, με ποιά διαφορικά επιχειρήματα, με ποιές διαφορετικές αντιλήψεις, με ποιούς διαφορετικούς στόχους και προθέσεις;

Κάτι τέτοιο νομίζω πως είναι πολιτικά κρισιμώτατο, να εμπλουτίσουμε δλδ την ιδεολογική αναπαράστασή μας με όλα τα σχετικά χαρακτηριστικά της πραγματικότητας - και με έναν τρόπο να την μετασχηματίσουμε - γιατί αν δεν το κάνουμε αφενός χτίζουμε σε σαθρά θεμέλια, ορίζουμε λάθος στρατηγικές και προσδοκίες, κι αφετέρου θέτουμε τις βάσεις μιας *εσωτερικής ιεραρχίας*, απορροφώντας - λόγω αναλυτικής ένδειας - στην δική μας αντίληψη εκείνες τις διαφορετικές, πολλών άλλων διαφορετικών...

Κι αυτό αποτελεί κριτική δική μου στην ιδεολογική αναπαράσταση τόσο του ΚΚε - στο οποίο εντάσσομαι - όσο και άλλων αριστερών χώρων (Συριζα), τις οποίες κρίνω και λιγότερο αναλυτικά ενημερωμένες-λιγότερο προβληματοποιημενες (το μαρξιστικό σχήμα σού δίνει τις προϋποθέσεις γι αυτούς τους προβληματισμούς αν θέλεις να σκεφθείς "με τον Μαρξ κατά του Μαρξ ή των μαρξιστών"), πιο αστικές, δλδ πιο ασυνείδητα ενταγμένες στο πλαίσιο στο οποίο εν πολλοίς αντιπαρατίθενται. Αυτήν την μειωμένη αναλυτική επαγρύπνηση εντοπίζω και βλέπω πως αυτή τείνει να συμπληρώνεται με υπερθεματισμούς και ιδεαλιστικές τάσεις.

Ελπίζω τώρα να έγινα πιο σαφής, γιατί δεν σκοπεύω να τροφοδοτήσω με άλλο μήνυμα αυτή τη συζήτηση...κι αυτό γιατί ακριβώς, όπως είπα θεωρώ καθήκον μου για την αποτελεσματικότερη δράση και σκέψη μου, αυτή ακριβώς τη σκέψη μου να τη δοκιμάζω αναλυτικά, ώστε να βοηθήσω τόσο τις γόνιμες συζητήσεις όσο και την οργάνωση της δράσης μου αντί να αναμασώ τα ίδια μεταξύ ομοϊδεατών ή να κάθομαι να εξηγώ τί είπα εκεί ή τί έγραψα εδώ...όταν (ότε+αν) κατανοήσει κανείς τί διακυβεύεται και τί συνέπειες μπορεί να έχει για τον ίδιο μια τέτοια ενασχόληση, την παίρνει πολύ σοβαρά...κάτι που δεν μπορώ να πω και για τη συζήτησή μας...

Αν προσθέσω τώρα κι εγώ (όπως εσύ προηγουμένως) ότι μπορεί να μην αξίζει να σας απαντώ, λόγω "βεβαρημένου μητρώου" θα φανώ διανοoυμενίσκος, έτσι; Ας είναι όμως, υπάρχουν πολλοί χειρότερα κατηγορήματα που μπορεί να αποδοθούν σε κάποιον...με το τελευταίο μπορώ να συμφιλιωθώ, αν και διαφωνώ.

σε τετοιες μερες που ζουμε,λιγος ρομαντισμος και ενα ειδος(περιεκτικοτατου βεβαια) ποιητικου λογου το ειχαμε αναγκη.αν ξεφυγετε ααπο τη στεγνη πολιτικη σκεψη για λιγο(μονο λιγο) και δειτε ποσο κουραγιο μεταφερουν τα λογια του.δεν ειμαι ιδεαλιστρια.απλα λιγο απαφοητευμενη.και τη χρειαζομουν λιγη ελπιδα...

Φυσικά και ακούγεται "ρομαντικός" ο Μάρκος. Από πολύ νωρίς, και ο Μάρκος συγκεκριμένα και οι Ζαπατίστας γενικότερα, έκαναν μια συνειδητή επιλογή να χρησιμοποιούν ποιητικό λόγο στις απευθύνσεις του. Και ξέρετε κάτι; Δούλεψε.

Δούλεψε στο εξωτερικό, γιατί έβγαλε ΑΠ'ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ ένα παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης. Υπενθυμίζω ότι, στη δεκαετία του '90 που ξεκίνησαν, η αριστερά παρέπαιε ζαλισμένη και ο κόσμος κλεινόταν φοβισμένος στο καβούκι του, "κάπου να χωθεί" ήθελε μόνο, και πλέον στα παπάρια του (με το συμπάθειο) τι γινόταν στην άλλη μεριά του πλανήτη ή στην άλλη μεριά της πόλης. Και αίφνης, εθελοντές τρέχουν στην επαρχία Τσιάπας από κάθε γωνιά της γης. Απ'τον Ισπανικό Εμφύλιο είχαμε να δούμε τέτοιο πράγμα! Πώς έγινε αυτό; Το πέτυχε ο ποιητικός λόγος του Μάρκος (σε συνδυασμό με τη φαεινή ιδέα ενός ζαπατίστα να τα βγάλει στο internet, βέβαια).

Και δούλεψε και στο εσωτερικό. Γιατί ένα από τα δυσκολότερα εγχειρήματα του EZLN ήταν να κάνει τους ίδιους τους ιθαγενείς να ξεσηκωθούν, ανθρώπους εξαθλιωμένους, απελπισμένους και εν πολλοίς αμόρφωτους. Και μάλιστα, να ξεσηκωθούν με πολιτικό όραμα, όχι στα τυφλά. Ε, για να το πετύχεις αυτό, δεν κάθεσαι να λες για τη στρουχτούρα της καλλιτεχνικής ιντελλιγκέντσιας και [συγγνώμη praxeology, αλλά ήταν προκλητικό :)] "πώς θα υπερεπιβάλλουμε καθολικά ένα κατηγόρημα στην πραγματικότητα". Αντιθέτως, έχεις λόγο απλό, ανθρώπινο και ποιητικό. Αυτό έκανε ο Μάρκος, και χωρίς εκπτώσεις σε περιεχόμενο. (Αν διαβάσετε πίσω απ'τους στίχους και το δείτε καθαρά πολιτικά, ο λόγος του είναι στιβαρότατος, όχι αερολογίες και γενικότητες).

...Αν μιλούσε σαν εδώ καλή ώρα, νομίζετε θα τον άκουγε κανείς;

-------

Καλό είναι να μην αφήνουμε τον ιδεαλισμό να μας θολώνει την κρίση. Προπαντός να μην εξιδανικεύομε καταστάσεις, και πάντα να κρατάμε τα μάτια μας ανοιχτά.

Αλλά δε γίνεται να περιμένουμε να βρούμε τη μία και μοναδική αλήθεια ή την αλάνθαστη και πολτικά ορθότατη μέθοδο για να ξεκουνηθούμε ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ. Γιατί, πολύ απλά, δε θα τη βρούμε ποτέ. Βηματάκια κάνουμε, λιθαράκια βάζουμε, απ'τα λάθη μας μαθαίνουμε και το κίνημα προχωράει. Αλλιώς, όσες εμβριθείς αναλύσεις και να ξεπετάμε στον ελεύθερο χρόνο μας, μένουμε στάσιμοι και με το πουλί στο χέρι (πάλι με το συμπάθειο).

Με καμία έκπληξη διαπιστώνω ότι πολλοί δεν μπορούν να διαβάσουν 4 παραγραφους στη σειρά χωρίς να ξεχάσουν τί διάβασαν, αδυνατώντας να διακρίνουν και να συσχετίσουν τα σημεία ενός επιχειρήματος, υποτασσόμενοι σε δεδομένες οργανωτικές συμβολικές διακρίσεις της σκέψης τους που ορίζουν ταξινομήσεις και κρίσεις...κι η ανάγνωση θέλει εξάσκηση...σ' έναν ορισμένο πολιτικό λόγο είναι ίσως περιττή πολυτέλεια.

...επαναλαμβάνω μόνο ότι είναι εύκολο να καθυποτάξουμε την πραγματικότητα σε μια κρίση, να της υπερεπιβάλλουμε καθολικά ένα κατηγόρημα από το να προσπαθήσουμε να την αναγνώσουμε και να ορίσουμε κάποιες προϋποθέσεις γνώσης της χωρίς να απομονώσουμε ο καθένας την δική του εμπλοκή, τον δικό του κύκλο, την δική του ερμηνεία και κυρίως την "εξαχθείσα αξία"...μπερδεύουμε αυτό που έγινε όπως έγινε με την κατεύθυνση, τον προσανατολισμό και το νόημα που θέλουμε να δώσουμε στο παρόν και το μέλλον...κατανοητό και σεβαστό, όχι όμως αρκετό.

Εμένα μού κάθεται βαριά η ιδεαλιστική επαναστατικότητα (κι ο ρομαντισμός που τη συνοδεύει), τη θεωρώ κακό σύμβουλο και αναξιόπιστο παραστάτη.

Praxeology, come on maaan! Αφεσου λιγο! Χρειαζεσαι.Θα ερθουν και πιο κρισιμες στιγμες κ ισως πιο γρηγορα απ οσο μπορουμε να φανταστουμε.Η πραξη και δημιουργια θα προελθει κυριως απο νεους ως συνηθως στατιστικα κανει.

Ενοψει κρισιμων ωρων ας εξασκηθουμε να απομακρυνομαστε απο τα επι μερους απειρα αιτια και κινητρα στο βαθμο που αυτα μας αποπροσανατολιζουν απο το αποτελεσμα,το στοχο τον οποιο πρεπει να(εξασκηθουμε να) πλησιαζουμε.Ο στοχος ειναι βεβαια η αμεση δημοκρατια.

Πλαι στο σχετικισμο παραφυλαει ο μηδενισμος.Ακατανικητα συστηματα σκεψης με αντιδοτο τις θεολογικες/φιλοσοφικες υπερβατικοτητες αλλα και την αγαπη(απλουστερο το τελευταιο).Τα παιδια ειναι η μονη πηγη καθαρης αγαπης,οσο νεωτερα τοσο περισσοτερο.Ωστε η ηλικια υπο αυτο το πρισμα εχει σημασια οχι για τη γνωμη καποιου αλλα για την αληθεια ως εννοια.

"Τί σχέση έχει η μαζική καταστροφή καταστημάτων από "ιδεολόγους" "αριστερούς", το κρυφτοκυνηγητό με τους μπάτσους στους δρόμους και τις ζημιές στον πανεπιστημιακό χώρο"

Πέρασαν τόσες μέρες από τότε και για να ειναι το παραπάνω ενα απο τα πρώτα σου σχόλια σήμαινει οτι πέρασες ...και δεν ακούμπησες.Και εχεις και ορεξη να κάτσεις και να γράψεις.Μπράβο.Ειλικρινά μπράβο.

Υ.Γ. Τελικά αυτές τις καταστροφές στην Ερμού αμέσως μετα τη δολοφονία, ποιοι τις έκαναν βρε παιδιά;