Τοπική κοινωνία και δημόσιο σχολείο: Οι απαρχές ενός διαλόγου
Δεν πρόκειται να σταθούμε στα παράπονα του Δημάρχου Καλλιθέας (Ρόδου) περί του «κομματικού χαρακτήρα» που υποτίθεται, ότι είχαν οι επισκέψεις του κου υφυπουργού στο Δημοτικό Σχολείο και στο Νηπιαγωγείο Κοσκινού –υψηλή κι ενδεχομένως, αμετροεπή «κάλυψη» εισέπραξαν οι γραπτές διαμαρτυρίες του στα τοπικά φύλλα. Δεν πρόκειται επίσης, να σταθούμε στη στερεότυπη στάση που αποδίδει σημαντικό κομμάτι των στελεχών της εκπαίδευσης (ή όποιου ακόμη δημόσιου τομέα) στον εκάστοτε επισκέπτη προϊστάμενο της: η τυπολατρία, η εμπεδωμένη κολακεία, όσο και η επιδέξια «σκηνοθεσία» δεδομένων, είναι ορισμένα από τα πιο γνωστά συστατικά σχεδόν κάθε αντίστοιχης «διοικητικής τελετουργίας».
Δεν είναι σώφρων να επιμείνει κανείς στα περίπου αναμενόμενα –σε όσα αποφέρουν προς εκείνους που τα ζουν και τα παρακολουθούν εκ του πλησίον (είτε ως ενεργό εκπαιδευτικό δυναμικό, είτε ως ενδιαφερόμενοι πολίτες) κυρίως μειδίαμα ή πλήξη.
Αντιθέτως. Την εγρήγορση κάθε πνευματικού και πολιτικού μας αισθητηρίου απαιτεί ένα από τα μείζονα θέματα που το ουσιαστικό μέρος των συζητήσεων του κου Πανάρετου με εκπροσώπους τόσο της ευρύτερης εκπαιδευτικής κοινότητας, όσο και της τοπικής αυτοδιοίκησης της Δωδεκανήσου, ανέδειξε, πρώτο απ’ όλα. Αναφερόμαστε στον προσανατολισμό της νέας ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας για μεγαλύτερη εμπλοκή της τοπικής κοινωνίας στα του δημοσίου σχολείου.
Διατυπώθηκαν εκ των κληθέντων συνομιλητών ενδιαφέρουσες προτάσεις που επιχείρησαν να ξεθολώσουν την ασάφεια του συγκεκριμένου ζητήματος: επιμέρους θέσεις που στη ροή της μίας ή της άλλης επιχειρηματολογίας, συνόψισαν εν κατακλείδι αντιθέσεις. Το τίμημα του διαλόγου, που δεν είναι διόλου τίμημα.
Από τη μεριά μας συνεισφέροντας στη πορεία αυτού του διαλόγου θα θέλαμε να επισημάνουμε τα ακόλουθα δύο:
1ον) Η υπάρχουσα κατάστασή/σχέση μεταξύ Υπουργείου Παιδείας και Τοπικής Αυτοδιοίκησης κρίνεται ικανοποιητική; Και οι δύο πλευρές εκφέρουν ποικίλα –και το σημαντικότερο– τεκμηριωμένα παράπονα: από την μία πλευρά, το Υπουργείο και ο ΟΣΚ κατά καιρούς επαναλαμβάνουν την ενόχλησή τους για την απροθυμία των Δήμων να παραδώσουν στους δημότες τους εγκαταστάσεις σύμφωνες με τις προδιαγραφές του τόπου/πολιτιστικού «παραδείγματος» (Ε.Ε.) και της εποχής (21ος αιώνας) – από την άλλη, οι Δήμοι αντιτείνουν, πως τους παραδόθηκε η «αγγαρεία» της συντηρήσεως των σχολικών κτιρίων, δίχως όμως να τους διατεθούν προηγουμένως οι επαρκείς οικονομικοί πόροι προς εκπλήρωση των εν λόγω καθηκόντων τους.
(Όσον αφορά δε, τα Δωδεκάνησα, ας μας επιτραπεί να διερωτηθούμε: ποιός παραβλέπει, πως το κτιριακό –από τα Νηπιαγωγεία μας μέχρι τις σχολές του Παν/μίου Αιγαίου στη Ρόδο– είναι πρώτης γραμμής πρόβλημα;)
2ον) Με δεδομένη την πολιτική βούληση της νέας κυβερνήσεως για διοικητικό μετασχηματισμό της χώρας με τον «Καποδίστρια 2» –σε βραχυπρόθεσμη μάλιστα ακτίνα–, δεν θα ήταν πιο δόκιμο να κληθεί ως συν-εισηγητής της σχετικής μεταρρύθμισης και το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας, προκειμένου να επιτευχθεί ένας πρώτος κοινός (σύγχρονος κι όχι εκπρόθεσμος) σχεδιασμός για την υπέρβαση των γνωστών προβλημάτων που θα κληροδοτηθούν από την μέχρι στιγμής εκκρεμής διοικητική διάρθρωση;
Σε αυτό το πλαίσιο αναπτύσσονται εξάλλου και τα πιο ισχυρά επιχειρήματα της πλευράς που αρνείται –τουλάχιστον προς το παρόν– την μεγαλύτερη εμπλοκή της τοπικής κοινωνίας στη διοίκηση των σχολείων: το Ελληνικό παράδειγμα αποκέντρωσης απέχει δεκαετίες ολόκληρες από τα αντίστοιχα Σκανδιναβικά ή και το Γερμανικό, τα οποία πράγματι παρουσιάζουν επιτυχημένες φόρμουλές και εκπαιδευτικής αποκέντρωσης. Εντοπίζουμε τους ίδιους εθισμούς στις δημοτικές μας αρχές, την αυτή πολιτικοποιημένη ανθρωπογεωγραφία –συμπεριλαμβανομένων ασφαλώς και των δημοτών– και τέλος, την ποικίλως εκπεφρασμένη σχολική τους κουλτούρα (: οργανωμένες σχολικές βιβλιοθήκες, ευρύχωρες και λειτουργικές αίθουσες σίτισης μαθητών, τοπικά κέντρα έρευνας και τεχνολογίας);
Νομίζουμε, πως βρισκόμαστε στο πρώτο βήμα μίας μακράς ανηφόρας -όπου οι ένθεν κι ένθεν θέσεις ευκταίον είναι να μεταμορφωθούν με την γόνιμη συμμετοχή των πολιτών κι όχι μόνο των «ειδικών», σε συνθέσεις.
Επί του παρόντος το ουσιώδες που αξίζει να προστεθεί είναι, ότι κατά τη διάρκεια του απαραίτητου αυτού πολιτικού συγκερασμού, δε χρειάζεται βιασύνη –παράταιρο δείγμα τεχνοκρατικής ή και μικροκομματικής αντίληψης. Δε χρειάζεται να συνταχθούμε κάτω από κίβδηλα ρητορικά σχήματα ή ευκαιριακά επικοινωνιακά πυροτεχνήματα (βλ. «επανίδρυση του κράτους» και τα συναφή). Δε χρειάζεται ακόμη, να πορευτούμε με την συντεχνιακή προτεραιότητα –κανένα «μικρομάγαζο» δεν είναι δυνατόν να υποκαταστήσει την όλη και γι’ αυτό, ανοιχτή κι ουσιωδώς αυτορρυθμιζόμενη Πολιτεία.
Δε χρειάζεται –με μία φράση– να έχουμε μαζί μας τον γνωστό κακό μας εαυτό.
Πάνος Δρακόπουλος
http://nothia.blogspot.com/
Δάσκαλος ΔΣ Κοσκινού
Short Link: http://tvxs.gr/node/41773
- Εισέλθετε στο σύστημα ή εγγραφείτε για να υποβάλετε σχόλια
5 Σχόλια
Kατ'αρχήν πρέπει να πω πως είναι κρίμα που ο διάλογος σ'
αυτό το τόσο σημαντικό ζήτημα που αφορά όλη την κοινωνία δεν προκάλεσε το ενδιαφέρον πολλών σχολαστών όπως θα του
άξιζε.ΑΥΤΟ νομίζω πως είναι μια "ευρύτερη κοινωνική δυσλειτουργία",ίσως γιατί η κοινωνία έχει "εκπαιδευτεί" να πορεύεται δι'αναθέσεως εδώ και πολλά χρόνια,αναθέτοντας σε συνδικαλιστές,κόμματα και κυβερνήσεις να της λύσουν τα προβλήματα που αυτοί οι ίδιοι με την πολιτική τους δημιουργούν.Φέρνω ένα παράδειγμα,ποιός ευθύνεται για την κατάρρευση των ταμείων,που την χρησιμοποιούν σαν όχημα για αύξηση των ορίων ηλικίας,αύξηση των εισφορών,μείωση των συντάξεων,μείωση των ιατρικών παροχών κλπ,πάντως όχι αυτοί που πλήρωναν κανονικά όλα αυτά τα χρόνια για να εισπράξουν ΑΥΤΟΙ πάλι τον λογαριασμό.
Η απαξίωση του δημόσιου σχολείου δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία,δεν έγινε από την μια μέρα στην άλλη.Και μια και αναφέρθηκε το ζήτημα της παραπαιδείας, αυτή είναι συνδεδεμένη με την ποιότητα εκπαίδευσης που παρέχει ένα δημόσιο σχολείο
όπου συνεχώς συμπτύσονται τμήματα,άρα πολλοί περισσότεροι μαθητές σε κάθε τάξη,που οι διορισμοί δεν αντιστοιχούν στις ανάγκες,που για να φτάσουν αναπληρωτές και ωρομίσθιοι πάει Οκτώβρης κι ακόμα υπάρχουν κενά,που διδάσκουν δάσκαλοι τρέχοντας απ'το ένα σχολείο στο άλλο με 9 ευρώ την ώρα,αποκομμένοι από την σχολική ζωή εκ των πραγμάτων,που λείπουν αίθουσες υπολογιστών,υλικοτεχνική υποδομή,που με ευθύνη της πολιτείας έχει στηθεί ένα εξετασιοκεντρικό σύστημα και όλα περιστρέφονται γύρο από αυτό,-η γνώση αν δεν είναι ωφελιμιστική,να μας οδηγήσει δηλ.σε κάποιο πανεπιστήμιο δεν θεωρείται γνώση,-που η περιοδική επιμόρφωση όλων των εκπαιδευτικών είναι απλά ένα ακόμα αίτημα,εδώ θα βάλω και την ευθύνη μέρους των εκπαιδευτικών που βλέπουν το σχολείο σαν δεύτερη δουλειά,-άραγε η μισθολογική υποβάθμιση και η απαξίωση του ρόλου τους βοήθησαν στο να γίνει αυτό? -η νοοτροπία που απαξιώνει κάθε τι δημόσιο -σχολείο ή νοσοκομείο-και αποθεώνει το ιδιωτικό,
όλα αυτά και πολλά άλλα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να"αγοράζεται"όχι η γνώση αλλά η ελπίδα εισαγωγής στα πανεπιστήμια από το ελεύθερο εμπόριο. Η παραπαιδεία ξεκίνησε σαν υποβοηθητική στο ρόλο του σχολείου εκεί στην μεταπολίτευση για να φτάσει σήμερα να το υποκαθιστά,ας αναρωτηθούμε το γιατί.Δεν ζούμε σε καμμιά ιδεατή κοινωνία,ζούμε σε συγκεκριμένο
πολιτικοοικονομικό σύστημα που λέγεται καπιταλισμός και σε μια κοινωνία που χωρίζεται σε τάξεις.Είναι κι αυτό μια κοινοτυπία όπως και το "τα χρήματα που δίνονται για την παιδεία συνεχώς λιγοστεύουν"Πέρα από κοινοτυπίες όμως είναι και διαπιστώσεις γιατί από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε για να φτάσουμε πάλι κάπου.Για να επενδύσει κάποιος εκτός του κράτους στην παιδεία πρέπει να αποκομίσει κάτι,αλλιώς γιατί να ενδιαφερθεί.Κι επειδή μιλάμε για το σχολείο σαν κάτι ουδέτερο,ενώ είναι ο κυριότερος ιδεολογικός μηχανισμός ενσωμάτωσης των νέων ανθρώπων στο σύστημα,η παρέμβαση μπορεί να γίνει και σε ιδεολογικό επίπεδο μέσα από τα βιβλία και τα αναλυτικά προγράμματα.Αυτά βέβαια δεν γίνονται από την μια μέρα στην άλλη.Για να φτάσουμε να έχουμε ΑΣΕΠ και ανθρώπους που δίνουν συνέχεια εξετάσεις ,είναι επιτυχόντες αλλά καταλήγουν ωρομίσθιοι και απλήρωτοι έπρεπε να καταργηθεί η επετηρίδα, ο μόνος αδιάβλητος τρόπος διορισμού που απέτρεπε την κομματική χειραγώγηση.Για να κοστίζει όλο και λιγότερο στο κράτος η παιδεία πρέπει να βρεθούν τρόποι να συμπράξουν και κει οι ιδιώτες με το δημόσιο.Η ευέλικτη ζώνη-σιγά την ευελιξία- έφερε τους πρώτους χορηγούς,με μπλουζάκια για δώρα στην αρχή,σοκολάτες σε προγράμματα για την υγιεινή διατροφή(!)οδοντόκρεμες και οδοντόβουρτσες σε προγράμματα για την υγεία,χρήματα στη συνέχεια από καμμιά τοπική τράπεζα για τα καινοτόμα προγράμματα,αν την έχετε εφαρμόσει στο σχολείο σας θα έχεις καταλάβει
πόσο "αδειανό πουκάμισο"είναι.Προς το παρόν τζάμπα διαφήμιση σε εταιρίες γίνεται και αλίευση μελλοντικών πελατών.Στο μέλλον όμως όσοι θα εμπλακούν είτε τοπική αυτοδιοίκηση ,είτε φορείς,είτε επιχειρηματίες-ΣΔΙΤ,μας λέει τίποτα αυτό?-θα έχουν λόγο και στο τί είδους γνώση χρειάζεται ο καθένας τους και το σχολείο θα οφείλει να συμμορφωθεί,γιατί θα έχουμε λιγότερο κράτος που προς το παρόν εγγυάται μια ενιαία παιδεία, αλλά με την αποκέντρωση θα εκχωρήσει μέρος των αρμοδιοτήτων του,όχι χωρίς αντάλλαγμα και η διαφοροποίηση και κατηγοριοποίηση ανάλογα με τις ανάγκες της αγοράς λέω εγώ, θα είναι αναπόφευκτη.
Κάποιοι μιλούν για ρητορικά σχήματα και αγκυλώσεις της αριστεράς για ξεπερασμένο τρόπο σκέψης, τάσσονται με το λιγοτερο κράτος και συμβιβάζονται με "μια κάποια λύση".Ισως είναι καιρός ,ειδικά τώρα που η κρίση του ανεξέλεγκτου νεοφιλελευθερισμού βάζει πάλι ζητήματα για το" πόσο κράτος",εμείς να αναρωτηθούμε για το ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ κράτος θέλουμε.Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου πως πρέπει να οραματιζόμαστε το σχολείο του μέλλοντος με άλλους όρους,δεν υπερασπίζομαι το τωρινό,όμως αυτό που βλέπω να έρχεται είναι πολύ χειρότερο,κι αν κάποιοι πάλι μιλήσουν για Κασσάνδρες ας μην ξεχνούν πως οι προβλέψεις της βγήκαν αληθινές.
Ευχαριστώ κατ’ αρχήν για το σχολιασμό. Έπειτα ως προς το ερώτημα “τί θέλει να πει ο δάσκαλος” απαντώ πολύ συνοπτικά: κάτι πέρα από τη γνωστή κοινοτυπία “τα χρήματα που δίνονται για την Παιδεία ολοένα είναι και λιγότερα”. Προφανώς και είναι χρόνο με τον χρόνο λιγότερα!
Αυτό όμως, από μόνο του εξηγεί όλες τις καχεξίες, τις αγκυλώσεις, τις παλινδρομήσεις του εκπαιδευτικού μας συστήματος; Μονολεκτικά: όχι! “Φωτίζει” μία σειρά φαινόμενων υπανάπτυξης, δεν ερμηνεύει όμως τα μείζονα προβλήματα που δικτυώνονται και διαπλέκονται αμοιβαία με την κατεύθυνση που έχει πάρει η ελληνική κοινωνία από τη μεταπολίτευση κι εδώθε. (Το φαινόμενο του φροντιστηρίου λ.χ. κι ό,τι ονομάζουμε “παραπαιδεία” από το δημοτικό ως τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ, εξηγείται μόνο επί τη βάση των χαμηλών κονδυλιών για την εκπαίδευσή ή μας υποδηλώνει μία ευρύτερη κοινωνική “δυσλειτουργία”;) Από εδώ και η αδυναμία να εξαχθεί το νόημα του “τί θέλει να πει ο δάσκαλος”.
Ακόμη: ποιός μας έχει “εκπαιδεύσει” να διακρίνουμε το δημόσιο σε “κράτος” και σε “τοπική αυτοδιοίκηση”; Διατυπώνω μία υπόθεση: Μήπως το ίδιο το κράτος; Κι ακόμα: από πότε το πρόκριμα της Αποκέντρωσης είναι εις βάρος του δημόσιου χαρακτήρα της Παιδείας; Επειδή τα κόμματα εξουσίας, και δυστυχώς ενός μέρους της Αριστεράς, λιμνάζουν επί δεκαετίες μέσα στα σχετικά ρητορικά σχήματα που επικαλείστε, θα πει, πως η γλώσσα τους, συνεπώς και τα συμφέροντά τους, θα γίνουν γλώσσα και συνώνυμο του ευρύτερου κοινωνικού μας συμφέροντος;
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η λύση “επιστροφή στο περισσότερο κράτος”, με το σκεπτικό ότι μας εγγυάται –μεταξύ άλλων– τους απαιτούμενους πόρους, δεν είναι λύση. Τουλάχιστον: η λύση. Κι αυτό που υποστηρίζω, ως εναλλακτική πρόταση δεν ταυτίζεται με το όρο που χρησιμοποιείτε –έστω λίγο πρόχειρα– “αγορά”. Έχει να κάνει με αποκεντρωμένες μορφές κράτους –συνεπώς και του εκπαιδευτικού συστήματος. Και η τοπική αυτοδιοίκηση είναι “μία κάποια λύση”. Τόσο αξιόπιστη, όσο την καθιστά η ανθροπογεωγραφία της και η κατά κεφαλήν πολιτική της κουλτούρα. Όχι μόνον, όσο μας το φανερώνουν οι –ισχνοί, ας το παραδεχτούμε για μία ακόμη φορά– πόροι της.
Είναι καιρός, νομίζω, να διατυπώσουμε, πολίτες κι εκπαιδευτικοί, κι άλλες προτάσεις κι ακόμη πιο αιχμηρά αιτήματα προς την κατεύθυνση της εκπαιδευτικής αποκέντρωσης (π.χ. αντικατάσταση του ενός συγγράμματος με τη θέσπιση του πολλαπλού βιβλίου). Είναι καιρός να διαλεγόμαστε και –γιατί όχι– να οραματιζόμαστε το δημόσιο σχολείο του σήμερα και του αύριο, με πολιτικούς όρους –όχι διαρκώς κάτω από το προκρούστειο βλέμμα της οικονομίας. Ειδάλλως πλήρης κύρους κι εξουσίας θα βγαίνει -πράγματι- η αγορά.
ΥΓ προς kalhas: Το σχολείο, στο οποίο εργάζομαι (ΔΣ Κοσκινού, Ρόδος), μας παραδόθηκε πλήρως ανακαινισμένο τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε. Δεν εκφράζουν όλα τα κείμενα την μικρογκρίνια του μικρόκοσμού τους.
Αγαπητέ Κάλχα
πιθανόν να έκανα λάθος διαλέγοντας το nickname μου,και δηλώνοντας μέσω αυτού την άποψή μου για την τηλεοπτική σκοταδίλα,αυτό που δεν μου αρέσει αφού με ρωτάς ειναι τα τηλεοπτικά σκ..ά που μας σερβίρουν και ο δήθεν καθωσπρεπισμός.
Σοβαρά πιστεύεις πως το ζήτημα είναι οι ξυνίλες των τοπικών παραγοντίσκων και οι υφυπουργικές βόλτες?Αυτό κατάλαβες απ'το κείμενο?Εγώ πάλι ακόμα κι απ' τον τίτλο άλλα κατάλαβα,κι είπα να συνεισφέρω στο διάλογο μια άλλη οπτική.Δεν ψέγω κανένα δάσκαλο που θέλει να μην πέφτουν σοβάδες στα κεφάλια των παιδιών,ψέγω αυτούς που έχουν στείλει την παιδεία στα αζήτητα,που την θεωρούν αντιπαραγωγική με αποτέλεσμα να μην "επενδύουν" σ'αυτήν,που ξεκάθαρα και απροκάλυπτα την συνδέουν με την αγορά,που θέλουν ημικαταρτισμένους μαθητές που θα κυνηγούν την δια βίου γνώση ίσως γιατί θ'αλλάζουν και δυό και τρία επαγγέλματα αν το απαιτεί η αγορά,που θέλουν δασκάλους χειραγωγήσιμους,πολλών ταχυτήτων -βλέπε ωρομίσθιους,αναπληρωτές, μόνιμους-που έβαλε το ολοήμερο για να λύσει προβλήματα της αγοράς-όταν το ελαστικό ωράριο και οι δυο και τρεις δουλιές των γονιών είναι κανόνας κάποιος έπρεπε να κρατάει τα παιδιά- και κυρίως για το ζήτημα της εμπλοκής των τοπικών κοινωνιών που δεν είναι και τόσο αθώο.Αυτά προς το παρόν γιατί αρκετά κούρασα.
αγαπητη skatiana (αληθεια σ'αρεσει αυτο το nickname ?)
ο δασκαλος, αν κρινουμε ως αγαθες τις προθεσεις του, θελει καινουργιο κτιριο για το δημοτικο του γιατι προφανως... βρεχει σοβαδες στο παλιο..!!
εγκαλει τον δημαρχο ο οποιος πρεπει να ειναι Ν.Δ. και ξυνιστηκε που επισκεφτηκε το τσιφλικι του ενας υφυπουργος του ΠΑΣΟΚ, αλλα εγκαλει και τους ντοπιους συναδελφους του συνδικαλιστες του ΠΑΣΟΚ που ετρεξαν να γλυψουν τον υφυπουργο...
typical Greek scene..!!
απο την αλλη ας μην ψεγουμε εναν ανθρωπο ο οποιος αφηνει την ανωνυμια του και το ραχατι του νησιου και θετει καποια θεματα.
Διαβάσα το κείμενο τρις και πάλι δυσκολεύομαι να καταλάβω
τί θέλει να πει ο δάσκαλος...
Τα προβλήματα στην παιδεία υπάρχουν λόγω δυσλειτουργίας των φορέων που εμπλέκονται-κεντρική υπηρεσία,δήμοι,ΟΣΚ-και μη σωστού συντονισμού τους?Αν συντονιστούν όλοι αυτοί το λύσαμε το πρόβλημα??Οταν οι δήμοι λεν πως έχουν αρμοδιότητες χωρίς τα αντίστοιχα κονδύλια τι εννοούν,μάλλον πως το κράτος τους φόρτωσε με ευθύνες που χρειάζονται χρήμα για να γίνουν και το χρήμα απουσιάζει.Το κτιριακό είναι ένα απ'τα προβλήματα όχι ΤΟ ΠΡΌΒΛΗΜΑ.Οι απλήρωτες καθαρίστριες,η συντήρηση εγκαταστάσεων,η υλικοτεχνική υποδομή ότι χρειάζεται τέλοσπάντων για να λειτουργήσει υποτυπωδώς ένα σχολείο σημαίνουν πρώτα απ'όλα ΧΡΗΜΑ.
Και χρήμα δεν είναι διατεθειμένο το κράτος να ρίξει στην Παιδεία.Πάρε και δες τους προϋπολογισμούς των τελευταίων χρόνων.Τα κονδύλια συνεχώς μειώνονται.Αντίθετα κάτω από εύηχες συνήθως λέξεις όπως ανοιχτό σχολείο στην κοινωνία,συμμετοχή,αξιολόγηση,ευελιξία κρύβεται η πολιτική που θέλει την παιδεία όλο και λιγότερο ΔΩΡΕΑΝ και ΔΗΜΟΣΙΑ.Η εμπλοκή της τοπικής κοινωνίας σημαίνει πως φορείς όπως τοπικες επιχειρήσεις,εμποροβιοτεχνικοί σύλλογοι,τοπικοί άρχοντες,χορηγοί,θα αναλαμβάνουν κομμάτια της εκπαίδευσης όπως π.χ. την διδασκαλία ιδιαίτερων γνωστικών αντικειμένων και δεξιοτήτων,κι όλα αυτά για την ψυχή του πατέρα τους ως γνωστόν-οι καπιταλιστές πάντοτε ήταν άνθρωποι της προσφοράς!
Αυτό σημαίνει η λέξη ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ,που αποτελεί θεμέλιο λίθο της πολιτικής του Πασοκ και της ΝΔ.Λιγότερο κράτος περισσότεροι ιδιώτες, κρατώντας βέβαια το Υπουργείο για τον εαυτό του το δικαίωμα της διαμόρφωσης του "ενιαίου εθνικού προγράμματος "δικαίωμα αδιαπραγμάτευτο μιας και το σχολείο είναι ίσως ο ισχυρότερος μηχανισμός αναπαραγωγής της κυρίαρχης ιδεολογίας και διαιώνισης των εξουσιαστικών δομών του συστήματος.
Δάσκαλε ρίξε μια ματιά στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για την παιδεία και υποψιάσου λίγο με λέξεις όπως"νέες δεξιότητες,πυρήνας αλλαγής του αναπτυξιακού μοντέλου,νέες αντιλήψεις και εργαλεία για ανάπτυξη"και σκέψου πως όταν οι αστοί μιλούν για δεξιότητες και κατάρτιση δεν εννοούν μόρφωση πολύπλευρη αλλά όση και όποια χρειάζεται η αγορά.Οταν μιλούν για ανάπτυξη ουδόλως έχουν στο νου τους την παιδεία.Το νου τους τον έχουν στην αγορά.Και απ' αυτήν την σύζευξη χαμένη βγαίνει η παιδεία ποτέ η αγορά.