Συνάντηση Τσίπρα με Αστυνομικούς Υπαλλήλους
Ο κ. Τσίπρας ζήτησε τη σύσταση μόνιμης διακομματικής Επιτροπής στη Βουλή, η οποία θα ασχολείται με «την αντι-εγκληματική πολιτική και με τη διάρθρωση μια νέας δομής στην Ελληνική Αστυνομία που θα βασίζεται στη διαφάνεια και στον εξορθολογισμό της λειτουργίας της».
«Είναι αναγκαίο η Ελληνική Αστυνομία να κατευθυνθεί και όσον αφορά την εκπαίδευση και τη διάρθρωση στο να αντιμετωπίζει το έγκλημα και όχι στο να κυνηγάει τους διαδηλωτές. Στο να προστατεύει τον πολίτη και όχι να περιστέλλει τα ατομικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα», πρόσθεσε.
Χαρακτήρισε δίκαια τα μισθολογικά αιτήματα των αστυνομικών και τόνισε ότι τα αιτήματα αυτά πρέπει να προωθηθούν. «Είναι ώρα η νέα ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη να τηρήσει αυτά που έλεγε προεκλογικά και αυτά κατήγγειλε το ΠΑΣΟΚ όταν ήταν στην αντιπολίτευση», κατέληξε.
Πηγή: Σκάι
Short Link: http://tvxs.gr/node/22582
- Εισέλθετε στο σύστημα ή εγγραφείτε για να υποβάλετε σχόλια
45 Σχόλια
@ no_longer_safe
Επανέρχομαι αν και το κουράσαμε το ζήτημα. Δεν έκανα καμία δίκη προθέσεων. Απλά με όλα αυτά που μού έχεις γράψει, κρίνω. Το ποιός είμαι καί από πού προέρχομαι το γνωρίζω. Αν κοίταξες καθόλου το προφίλ μου και άλλα σχόλια μου, είναι αρκετά καθαρό. Και ότι μέσα στο ΣΥΝ και πολυ περισσότερο στο ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχουν άνθρωποι με πολλές και διάφορες αφετηρίες επίσης το γνωρίζω και το χαίρομαι. Ετσι θα έπρεπε να λειτουργεί η Αριστερά, βέβαια σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα. Τα σκόρπια μαγαζάκια που κοιτάνε καχύποπτα το ένα το άλλο δεν οδηγούν πουθενά το λαϊκό κίνημα. Και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα από αυτά τα μαγαζάκια, αλλά ότι κριτική και να τού κάνεις, είναι άδικο να μη δεχτείς ότι δεν κάνει μιά μεγάλη προσπάθεια γιά ενότητα. Με πολλά εσωτερικά προβλήματα και αντιφάσεις. Αλλά η Αριστερά δεν μπορεί να είναι ένα στατικό πράγμα όπου κάθε Κόμμα ή Ομάδα θα ζεί ασφαλές πίσω από τα τείχη της ιδεολογικής του καθαρότητας. Χρειάζεται όσμωση σ/φε καί όχι ο φόβος μη σε μολύνει ο "αναθεωρητής" ή ο "αριστεριστής". Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά. Πολύ δύσκολα είναι! Αλλά αν δεν υπάρξει αυτή η πιό πλατειά Ενότητα, ο Καπιταλισμός θα ξεπεράσει όμορφα και την κρίση τού 2009, όπως ξεπέρασε και αυτήν του 1929 και θα ξεπεράσει και την κρίση τού 2089 καί τού 3019 καί τού 3069 κ.ο.κ. Καί θα συζητάνε οι Μαρξιστές τού 4000 μ.χ.γιατί χάθηκαν οι ευκαιρίες και ο καθένας θα είναι σίγουρος ότι ΑΥΤΟΣ κάνει την πιό σωστή ανάλυση! Αυτό λοιπόν είναι το Δίλημμα στό οποίο πρέπει κάποιος να ταχθεί ΠΡΙΝ έρθει το δίλημμα πού βάζεις εσύ. Ωστε η επόμενη Επανάσταση να έχει πιό πολλές ελπίδες οχι μόνο να γίνει αλλά να ΠΕΤΥΧΕΙ και να ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ.
no_longer_safe
Επαναλαμβάνεις μόνιμα ότι το Αστίκό Κράτος δεν μπορεί πιά να λύσει τα προβλήματα πού δεν έλυσε στην ακμή του. Κατ΄αρχήν δεν είναι πρόβλημα γιά τόν καπιταλιστή ότι είναι πρόβλημα γιά το εργαζόμενο. Συνήθως τα προβλήματα τού εργαζόμενου είναι η χαρά τού καπιταλιστή. Δεν είναι πρόβλημα γιά το σύστημα η ανεργία, ούτε οι χαμηλοί μισθοί, ούτε η κακή παιδεία, ούτε η κακή δημόσια υγεία, ούτε τα ναρκωτικά ούτε πολλά άλλα. Δεν τα αφήνει άλυτα σ/φε μου όλα αυτά το σύστημα γιατί δεν μπορεί να τα λύσει λόγω "ύστερης γεροντικής παραλυσίας" πού γράφεις αλλά γιατί δεν θέλει! Και δε νομίζω ότι ήταν ποτέ στίς προτεραιότητες τού καπιταλισμού η καλοπέραση τού εργάτη
αλλά τώρα δεν μπορεί λόγω παρακμής να την προσφέρει.
Επομένως το ζήτημα δεν είναι καθόλου η "κρίση" ή η "σήψη" τού καπιταλισμού αλλά πότε θα πειστούν οι εργαζόμενοι ότι μπορεί να υπάρξει ένας κόσμος καλύτερος μέσα από την πάλη τους. Και χρειάζεται να βλέπουν και κάποια μικρά δείγματα μέσα από την καθημερινότητα ότι η πάλη και η πίεση προς την αστική εξουσία μπορεί να έχει αποτελέσματα. Η διαρκής επίκληση της Επανάστασης δεν αρκεί.
Δύο τελείως διαφορετικές στρατηγικές από τον ίδιο πολιτικό χώρο, η μια υπέρ της επανάστασης και η άλλη κατά τα βάζουν με την δική μου άποψη. Απόδειξη της ετερογένειας του ΣΥΡΙΖΑ που σημείωσα και πιο πριν.
Συγχωρέστε μου το μακροσκελές, αλλά είναι αναγκαίο καθώς απαντώ σε δύο ταυτόχρονα.
@ dkm
σύντροφε, καθόλου δεν είπα αυτό που μου επισημαίνεις. Οι επαναστατες δεν κινούνται στο σκοτάδι και στην αφάνεια.
Είναι τμήμα και κομμάτι της τάξης με όλα τα σκαμπανεβάσματα της.
Αλλά αυτοί δεν δικαιούνται να "σκαμπανεβαίνουν" μαζί της, αλλά να κρατάνε ακόμη και σε εποχές ύφεσης του κινήματος, τουλάχιστον τις βασικές αρχές, αν δεν μπορούν να αγκιτάρουν με μαζικότερο τρόπο και να κατακτούν πλειοψηφικές συνειδήσεις.
Η ιστορική περίοδος που παραθέτεις πριν το 1917, καθόλου δεν είναι μια περίοδο συνεχούς επαναστατικού αναβρασμού όπως την αναφέρεις. Και καθόλου οι επαναστάτες για τα ρώσικα μεγέθη δεν ήταν αυτό που περιγράφεις.
Δεν υπήρξε μια γραμμική και εξελεκτική άνοδος ούτε του εργατικού κινήματος αλλά ούτε και της μαζικής επιρροής, που μαζευε δήθεν κουκί-κουκί και κάποια στιγμή έγινε πλειοψηφία. Το αντίθετο συνέβει.
Την οικονομική άνθιση του 1890-1904, στην Τσαρική Ρωσία πλαισίωσε ένα μαζικό κύμα επαναστατικού τερρορισμού (με το οποίο ο Λένιν πολύ ορθά συγκρούστηκε, όχι από την σκοπια της καταδίκης της βίας, αλλά από την σκοπιά της μαζικής οργάνωσης της) είναι όντως μικρο-ομαδούλες χωρίς σοβαρές αυξομειώσεις.
Το 1905-06, έχεις την πρώτη επανάσταση. Ξαφνικά, χωρίς προεργασία θεωρητική επαρκή. Και με αμφιλεγόμενες ηγεσίες. Οι επαναστάτες μόλις και μετα βίας (και παρά την τολμηρότατη τακτική τους να "χωθούν" βαθιά στην επαναστατική δράση ακόμη και ένοπλα) φτάνουν τις λίγες χιλιάδες μέλη. Οι μπολσεβίκοι ήταν 8000 άτομα, και οι μενσεβίκοι μόλις 12000. Αυτό δεν εμπόδισε και τους μεν και τους δε να χωθούν στην άμεση επαναστατική δράση, Για να μην πω για μικρότερες ακόμη ομάδες σαν του Τρότσκι που έγινε πρόεδρος του σοβιέτ της Πετρούπολης.
Η επανάσταση έχασε. Ωστόσο τα κόμματα της αριστεράς, άρχισαν να γνωρίζουν άνθηση τουλάχιστον μέχρι το 1908-09, σε ευθεία αντιθεση με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα.
Όταν ξέσπασε η κρίση αντίθετα του 1910, και παρά τις αυθόρμητες εργατικές εκρήξεις εδώ και εκεί, και πάλι κατά διαλεκτικό τρόπο, αντί να αυξήσουν τις γραμμές τους, γνώρισαν αποψίλωση των γραμμών τους.
Ο πόλεμος και το εθνικιστικό δηλητήριο, τους οδήγησε σε πλήρη απομόνωση.
Και όμως τον Μάρτη του 1917 η επανάσταση ξέσπασε.
Την εποχή εκείνη οι Μπολσεβίκοι από 10.000 άτομα, εκτοξεύθηκαν ξαφνικά στις 260.000.
Αυτό γράφει η ιστορία.
Τα αναφέρω αυτά γιατί, ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκαν να βάλουν νερό στο κρασί τους, ακόμη και όταν δεν μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα επί του πρακτέου.
Δεν σκέφτηκαν να χαριστούν στην ιδέα του τσαρικού κράτους, και να μπουν στην λογική του "εκδημοκρατισμού" όπως άλλοι, γιαυτό και όταν τους δώθηκε η ευκαιρία το τσάκισαν.
stathisk
Αντιπαρέρχομαι την δυσνόητη πρώτη παράγραφο σου, που μου αποδίδεις με τηλεπαθητικές ικανότητες διαθέσεις και κρίσεις που δεν έχουν. Δεν μου αρέσει η δίκη προθέσεων, ειδικά αν δεν ισχύουν.
Θα μπορούσα να σου πω ότι βρίσκεσαι πολιτικά σε ένα πολιτικό μόρφωμα του οποίου η κύρια συνιστώσα της "ανανεωτικής" ευρωκομμουνιστικής αριστεράς, μέχρι το 1968, μια χαρά χειροκροτούσε τα σταλινικά καθεστώτα.
Οι πιο σκληροπυρηνικοί μάλιστα "ανανεωτές" παρέμειναν ομοτράπεζοι ειδικά του Τσαουσέσκου (της πλέον αποτρόπαιης μορφής σταλινισμού) μέχρι την μέρα που τυουφεκίστηκε από τον Ρουμάνικο λαό το 1989.
Κάποιοι άλλοι από τις συνιστώσες του ίδιου του πολιτικού μορφώματος που στηρίζεις, ακόμη στις μέρες μας, στηρίζουν την σταλινική και μαοϊκή πολιτική κληρονομιά.
Δεν το βρίσκεις κάπως παράλογο να κριτικάρεις έναν σφοδρό πολέμιο του σταλινισμού?
Ίσα-ίσα, οι επαναστάσεις έγιναν εκείνες τις εποχές και με εκείνες τις συκυρίες ακριβώς επειδη δεν μπορούσε να γίνει ούτε αστικός εκσυγχρονισμός, ούτε αστική δημοκρατική επανάσταση. Αυτό ήταν η μεγαλύτερη ουτοπία. Και αυτή συνεχίζεται να καλλιεργείτε μετά από τόσες δεκαετίες.
Και τέλος, κρίση δεν σημαίνει καθόλου ότι ο καπιταλισμός δεν κερδίζει. Που το διάβασες αυτό?
Κρίση σημαίνει ότι δεν μπορεί να αναπτυχτεί, συνεχίζοντας να ταϊζει τον κόσμο και να τον έχει υποχέιριο.
Σε αυτή την φάση είμαστε. όπως είμασταν μετά το 1929. Και όπως και τότε σκληρές ταξικές συγκρόυσεις συμβαίνουν και θα συμβούν ακόμη περισσότερο μπροστά μας, όπου ολοένα και λιγότερος χώρος θα υπάρχει για την ομαλή δημοκρατική μεσοβέζικη ρύθμιση που ίσως ονειρεύεσαι.
Τα διλλήμματα θα είναι οξύτατα και πολωτικά.
Διάλεξε τον πόλο που θα ταχθείς φίλε.
@ no_longer_safe
Δεν θεωρώ απαραίτητα τα στάδια ούτε ασπάζομαι κάτι τέτοιο σαν αρχή. Αν όμως μπορώ να πετύχω έναν επί μέρους στόχο δεν θα το αφήσω ανεκμετάλλευτο. Η βασική μας διαφορά είναι ότι εσύ κάτι τέτοιο το φοβάσαι θεωρώντας ότι θα έδινε παράταση ζωής στον Καπιταλισμο! Επίσης φοβάσαι ότι αν ο εργαζόμενος κερδίσει (ή περισώσει) κάτι σήμερα, θά γίνει πλαδαρός και θα χάσει το στόχο του! Εγω όμως δεν βλέπω τους εργαζόμενους (και τον εαυτό μου) σαν το πιτ-μπούλ που το αφεντικό του για να το κάνει άγριο και καλό φύλακα το δίνει στον εκπαιδευτή που το φλομώνει στην πείνα στο ξύλο και στη σιδερένια πειθαρχία για να μη χάσει τα ένστικτα του!
Γράφεις: "Αν ένα μάθημα μπορούμε να πάρουμε από την ιστορία του Σοσιαλ. κινήματος παγκοσμίως είναι ότι τα άλυτα αστ/δημοκρατικά αιτήματα, μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν μόνο μέσα από σοσιαλ. επαναστάσεις. Ποτέ από προσεγγίσεις σταδίων και λογικές "εφικτού".
Απορώ σ/φε, πού τα βλέπεις όλα αυτά! Απορώ πώς νέοι άνθρωποι σήμερα, μπορούν να επικαλούνται αυτή τη σειρά ατυχών επαναστάσεων πού είτε κατέρευσαν στην πορεία κάτω απ΄το βάρος τών λαθών τους (ΕΣΣΔ και ο περί αυτήν αστερισμός) είτε παρεξέκλιναν τόσο από την πορεία τους που η προσωνυμία "σοσιαλιστική" είναι μάλλον κενή περιεχομένου (Κίνα, πού το "οικονομικό θαύμα" της οφείλεται στην απελευθέρωση της ιδιωτ. πρωτοβουλίας και που με το περίσσευμα των κεφαλαίων της ταίζει τον Αμερικάνικο Καπιταλισμό αγοράζοντας ομόλογα τού αμερ. Δημοσίου!)είτε σαν την Κούβα με το αβέβαιο μέλλον, πού παρακαλάει τους Αμερικάνους να άρουν το εμπάργκο. Και ενώ φαντάζομαι ότι το Μαρξισμό θα τον έχεις φάει με το κουτάλι, αποσιωπάς παντελώς ότι οι επαναστάσεις που επικαλείσαι σαν παραδείγματα (και άλλοι που κατηγορούν το ΣΥΡΙΖΑ σαν ρεφορμιστικό κόμμα) έγιναν σε χώρες πού ο Καπιταλισμός όχι μόνο δεν είχε φτάσει σε πλήρη ωρίμανση ώστε να υπάρχουν οι αντικ. συνθήκες για πέρασμα στον Σοσιαλισμό , αλλά είτε βρισκόταν στα σπάργανα είτε ήταν σε πολύ χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης. Πώς διάολο λοιπόν το 2009, μού επικαλείσαι παραδείγματα επαναστάσεων από τις οποίες έλειπε αυτό το ΒΑΣΙΚΟΤΑΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ! Για να μη μιλήσουμε βέβαια για "σοσιαλισμούς" τύπου Β. Κορέας, Αιθιοπίας, Αγκόλας κ.α. Δες το με τόλμη σ/φε! Ολα αυτά τα παραδείγματα στό τέλος τής γραφής, αμαύρωσαν την ιδέα τού Σοσιαλισμού, μάς άφησαν μιά δυσβάσταχτη κληρονομιά. Το μόνο πού έμεινε για να εμπνέει είναι απλά οι προσωπικότητες κάποιων Επαναστατών.Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΠΑΤΗΣΕ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΣΤΗ ΓΗ! Θέλει πολύ δουλειά γιά να ξανααποκτήση ελκυστικότητα η προοπτική τού Σοσιαλισμού! Είτε με λογικές "μέσου όρου" καί "κοινής γνώμης" είτε όχι. Γι αυτό και ο ΣΥΝ μιλάει ευκρινώς στο Πρόγραμμα του για Σοσιαλισμό με Ελευθερία και Δημοκρατία. Και εσύ βέβαια αυτό το βλέπεις καχύποπτα.
Γράφεις ότι ο Καπιταλισμός βρίσκεται σε "ύστερη γεροντική παραλυσία". Είναι σωστό από κάποιες πλευρές αλλά ακούγεται υπεραισιόδοξο. Ο κύριος στόχος τού καπιταλισμού είναι να συσσωρεύει όλο και περισσότερο κεφάλαιο στα χέρια τών καπιταλιστών και αυτό φαίνεται ότι μπορεί ακόμα να το κάνει πολύ καλά. Δεν νομίζω ότι έχει κανένα πρόβλημα να ξεπεράσει την τρέχουσα κρίση και να βγεί κερδισμένος.
Γιά να κλείσω: Οσα κι αν έγραψε ο Μαρξ και όλοι οι μαρξιστές, δεν έχουν ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΑ και ΔΥΝΑΜΗ όσο δεν ισχύει σε εθνικό και διεθνές επίπεδο το απλό "προλετάριοι όλων τών χωρών ενωθείτε". Ο ένας βρωμάει, ο άλλος ξυνίζει, ο ένας είναι πολύ δεξιός, ο άλλος πολύ αριστερός και τα αφεντικά γελάνε μαζί μας.
Αγαπητέ σύντροφε no_longer_safe!
Μεταθέτω λίγο τη συζήτηση σε μια σου ιστορική ανακρίβεια. Και η Ρωσία και η Κίνα ήταν για πολλά χρόνια σε επαναστατικό αναβρασμό (το ΄17 και το ΄49 δεν έπεσαν από τον ουρανό) και μέσα σε αυτόν τον αναβρασμό υπήρχαν και επαναστάτες, υπήρχαν και ρεφορμιστές. Τα επαναστατικά κόμματα δε, δεν ήταν ακριβώς μικροομαδούλες. Τα πολιτικά τους προγράμματα μπορεί να μην είχαν πλειοψηφία, αλλά είχαν απήχηση. Στις συνθήκες εκείνες η επανάσταση κάθε άλλο παρά ανέφικτη ήταν και οι επαναστάτες κάθε άλλο παρά ούφο. Μέσα σε δέκα - είκοσι χρόνια και στη μία και στην άλλη περίπτωση είχαν γίνει πολλά γεγονότα, στα οποία οι επαναστάτες έπαιξαν σπουδαίο ρόλο (1905, Φλεβάρης 1917, ενδιαμέσως ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και Κουμιτάγκ, Μεγάλη Πορεία, Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος). Η εικόνα που παρουσιάζεις (δεν ξέρω, αν ήταν λάθος οι διατυπώσεις σου, ή αν ήταν λάθος η ανάγνωσή μου) είναι η εικόνα μιας νηνεμίας και σκοταδιού, όπου οι επαναστάτες (λίγοι και άγνωστοι) φέρνουν ξαφνικά το φως, ανοίγουν τα μάτια των μαζών και νικούν. Η αντίληψη αυτή, αν την έχεις (μπορεί να κατάλαβα λάθος), ονομάζεται σεχταρισμός και είναι ο, εξίσου λάθος, αντίποδας της άποψης: "Οι καιροί έχουν αλλάξει, η επανάσταση είναι μακριά, ας λύσουμε μερικά μικρότερα προβλήματα και, όταν έρθει η ώρα βλέπουμε".
Η επανάσταση δεν είναι μακριά - οι αντιφάσεις του συστήματος είναι οξύτατες - εμείς είμαστε μακριά από την επανάσταση, γιατί κάτι το κάνουμε λάθος. Και όσο δεν καταλαβαίνουμε ότι κάνουμε λάθος και πρέπει να το ψάξουμε είμαστε κατώτεροι των περιστάσεων.
stathisk
δεν εκτιμώ ότι ο λαός είναι έτοιμος για επανάσταση σήμερα, από που το έβγαλες?
Εκτιμώ ότι δεν πρέπει να πηγαίνουμε με την λογική του μέσου όρου και της κοινής γνωμης.
Εκτιμώ ότι αυτά που δεν έλυσε ο καπιταλισμός στην ηρωϊκή φάση ανόδου του, αποκλείεται να τα λύσει στην ύστερη γεροντική παραλυσία του. Είναι ανίκανος.
Δεν παραπέμπω τα προβλήματα "για μετά την επανάσταση" αλλά τα παλεύω σήμερα.
Όμως δεν λέω ψέμματα και δεν καλλιεργώ αυταπάτες. Εξηγώ ότι αυτά οριστικά και με συνέπεια θα λυθούν με την επανάσταση. Και ότι το αστικό κράτος αποκλείεται να τα λύσει.
Στην πραγματικότητα ένα μεταβατικό πρόγραμμα διεκδικήσεων σαν αυτό που προτείνουμε εμπεριέχει όλα τα άλυτα προβλήματα αστικο-δημοκρατικής εξέλιξης μαζί με αυτά της σοσιαλιστικής μετάβασης.
Είναι το ακριβώς αντίθετο με την "προγραμματική αντιπολίτευση" που προτείνετε εσείς και που κινείται μέσα στα πλαίσια ότι, πρώτα θα εκσυγχρονίσουμε το σύστημα και μετά στο απροσδιόριστο και απότερο μέλλον θα το ρίξουμε. "Να ωριμάσουν" δηλαδή "οι συνθήκες" που λέει και το ΚΚΕ.
Αυτό είναι η ΚΚΕδικη αντίληψη φίλε. Η λογική των σταδίων. Με ένα πρώτο "προγραμματικής αντιπολίτευσης" ή "αριστερής διακυβέρνησης" (πάντα μέ ανάληψη διακυβέρνησης μέσα στον καπιταλιασμό), ή "πραγματικής αλλαγής" ή "αλλαγής με κατεύθυνση τον σοσιαλισμό" ή "λαϊκής εξουσίας-οικονομίας" κλπ κλπ
Περυσινά ξυνά σταφύλλια, με διαφορετικά ονόματα που καταλήγουν στην ίδια συνισταμένη, στον εγκλωβισμό στην θεωρία των σταδίων (όπου ποτέ κανείς δεν είδε το επόμενο στάδιο).
Αν ένα μάθημα μπορούμε να πάρουμε από την ιστορία του σοσιαλιστικού κινήματος παγκοσμίως είναι ότι τα άλυτα αστικο-δημοκρατικά αιτήματα, μπόρεσαν να πραγματωθούν μόνο μέσα από σοσιαλιστικές επαναστάσεις. Ποτέ από προσεγγίσεις σταδίων και λογικές "εφικτού".
Ήταν μήπως "εφικτή" η επανάσταση στην καθυστερημένη και αγροτική Ρωσία του 1917 ή στην Κίνα του 1949? όσοι το ισχυρίζονταν ακόμη και λίγες μέρες πριν γίνει, τους αντιμετώπιζαν σαν ούφο.
Και όμως τα "ούφο" αποδείχτηκαν πιο ρεαλιστές από αυτούς που έκαναν "ρεαλιστική" πολιτική και τους σκέπασε το τσουνάμι.
Στο φινάλε τι ορίζεις εφικτό?
Αν είναι ανέφικτη η προπαγάνδα για την συγκρότηση ενός διεκδικητικού κινήματος για την καταστροφή του στρατού και της αστυνομίας τώρα, τι καθιστά πιο εφικτή την πάλη για τον διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους σε μια χώρα που μαζεύτηκαν 3 εκατομύσρια υπογραφές ενάντια σε αυτό?
Με την λογική του εφικτού, το πολύ να κάνεις καλύτερη διαχείρηση σε αυτό που έχεις. Τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του δηλαδή, αυτό πάει να κάνει και το ΠΑΣΟΚ.
Με την λογική όμως του κοινωνικά αναγκαίου, δείχνεις αυτό που σήμερα είναι ανάγκη να γίνει, και προσπαθείς να πείσεις τον κόσμο να κινηθεί προς τα εκεί.
Και φίλε, το μάθημα σε κάθε επαναστατική έκρηξη, είναι ότι όσο πιο πίσω βρίσκεται η κοινωνική συνείδηση, όταν συνειδητοπιήσει το μέγεθος του άλματος που πρέπει να κάνει, το άλμα της είναι κατά πολύ μεγαλύτερο.
Γι αυτό και σε όλες τις επαναστάσεις, ο κόσμος έτεινε να ξεπεράσει ακόμη και τις πιο πρωτοπόρες ηγεσίες.
Φίλε, προσέξτε, πολύ απλά σας ξεπερνά το κοινωνικό ρεύμα. Αυτό που δεν καταφέρατε να αφουγκραστείτε σωστά τον Δεκέμβρη.
@ no_longer_safe
Η σχέση Κράτους-Εκκλησίας είναι γιά μένα ένα καλό παράδειγμα τού γιατί η Αριστερά έχει σημαντικά προβλήματα να παλαίψει μέσα στα πλαίσια τού συστήματος αφού το Αστικό κράτος δεν θέλησε να τα λύσει γιά διάφορους λόγους. Εγώ τη ράβδο τού μητροπολίτη τη θεωρώ πολύ πιό επικίνδυνη καί ζημιογόνο από τη ράβδο τού ΜΑΤατζή. Γιατί κουβαλάει ένα πολύ βαρύ Ιδεολογικό Φορτίο. Δεν θα πώ πολλά παρά μόνο θα σταθώ σε ένα πρόσφατο γεγονός εντελώς ενδεικτικό αυτού πού εννοώ. Η απόρριψη από την Ιερά Σύνοδο εγχειριδίου Σεξουαλικής Αγωγής για την ΣΤ΄ Δημοτικού μιάς και η Εκκλησία συμμετέχει στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και έχει λόγο για τα σχολικά βιβλία! Το αιτιολογικό, αν δεν κάνω λάθος, ήταν ότι τα Ελληνόπουλα δεν έχουν ανάγκη από τέτοια μαθήματα γιατί έχουν την Ορθοδοξία που διδάσκει την Εγκράτεια μέχρι να παντρευτούν! ΠΩΣ θα πάω λοιπόν εγώ φίλε μου, σε ένα λαό πού δέχεται απαθώς και αδιαμαρτύρητα τέτοιες μεσαιωνικές καταστάσεις, να τού πώ να παλαίψει γιά να καταργηθεί η Αστυνομία και ο Στρατός;;;!!! Ημαρτον!...Εσύ βέβαια μπορεί να μού πείς ότι αυτά τα πράγματα είναι άσχετα μεταξύ τους. Εγώ θα διαφωνήσω κάθετα. Δεν μπορούν όλα αυτά να απασχολήσουν την Αριστερά ΜΕΤΑ την Επανάσταση. Δέν μπορούμε όλα σαν τούς παπάδες να τα παραπέμπουμε στη Μέλλουσα Ζωή! Ασε που αυτό μοιάζει λίγο και με την ΚΚΕδικη άποψη.
@ no_longer_safe
Καλή σου μέρα.
Πρώτα απ όλα, το ζήτημα δεν είναι αν ΘΕΛΩ (ή αν θέλεις εσύ) να καταλάβω. Το ζήτημα είναι πώς αξιολογούμε τα προβλήματα και πώς τα ιεραρχούμε: Τι επείγει, τι είναι σήμερα εφικτό, τι μπορεί να περιμένει και τι απαιτεί άμεση λύση, τι μπορεί να περάσει σήμερα στο λαό καί τι δεν μπορεί ακόμη. Αν εκτιμάς ότι ο Λαός είναι έτοιμος γιά Επανάσταση δεν έχεις πρόβλημα τέτοιων αξιολογήσεων. Αν εκτιμάς όμως ότι δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο, τι κάνεις σαν Αριστερά; Η πεποίθηση μου είναι ότι αγωνίζεσαι
γιά ότι μπορεί να βελτιώσει, στο μεταξύ, τη ζωή τού εργαζόμενου ή να τον φέρει σε μιά καλύτερη θέση μέσα στο ασταμάτητο ταξικό αγώνα. Είτε είναι τό δικαίωμα στην εργασία, είτε είναι αξιοπρεπείς μισθοί και συντάξεις, είτε είναι τά κεκτημένα εργατικά δικαιώματα, είτε είναι ανθρωπινές γειτονιές γιά τούς εργαζόμενους ανθρώπους καί τις οικογένειες τους, είτε είναι στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα όπως η διαδήλωση ή η απεργία και άλλα πολλά!
Πιστεύω ότι ο εργαζόμενος πού μπορεί με τον καθημερινό του αγώνα να βελτιώσει την ζωή και θέση του μέσα στην κοινωνία, δεν θα γίνει απαραιτήτως ένας παθητικός λαπάς,
ούτε θα χάσει την ταξική του συνείδηση (εφ όσον την έχει βέβαια αποκτήσει). Φυσικά αν προσπαθείς να πείσεις τον εργαζόμενο ότι οι αγώνες του πρέπει να σταματήσουν εκεί καί ότι δεν τα δικαιούται ΟΛΑ, τότε ναί, είσαι ρεφορμιστής. Παρομοίως δεν πιστεύω ότι η πείνα καί η εξαθλίωση είναι οπωσδήποτε ο προθάλαμος της Επανάστασης.
Θα επανέλθω σύντομα και γιά το ζήτημα Κράτους-Εκκλησίας και Σοσιαλισμού-Δημοκρατίας, πού ανέφερες, γιατί θέλω να είμαι απόλυτα σαφής. Αυτή τη στιγμή κλέβω χρόνο από τη δουλειά μου και πρέπει να σταματήσω.
stathisk
ήμουν σαφέστατος άλλο αν εσύ δεν θες να καταλάβεις.
'Αντε άλλη μια φορά:
τα άλυτα θέματα αστικής ανάπτυξης (άσε τον "εσκυσγχρονισμό" ακούγεται άσχημα) δεν μπορεί πια να τα λύσει το σύστημα στα πλαίσια του.
Μόνο η σοσιαλιστική επανάσταση στο διάβα της μπορεί να τα κάνει πράξη. Που σημαίνει ότι πλέον και μετά από δυό αιώνες καπιταλισμού, και αφού αυτός έχει αποτύχει να τα λύσει, αυτά θα λυθούν με τις μεθόδους της επανάστασης.
Αν πχ το σύστημα αδυνατεί να διαχωρίσει την εκκλησία από το κράτος, που αδυνατεί να το κάνει αποδεδειγμένα, τότε αυτό θα το κάνει ο σοσιαλισμός καταργώντας κάθε ατομική ιδιοκτησία μαζί και την εκκλησιαστικη.
Αυτή η αριστερά που φιλοδοξεί να τα ζητάει εντός του συστήματος τότε εν έτει 2010, αυτή είναι που πάει στην εποχή των μενσεβίκων και του σταλινισμού.
Είναι απλό, εσείς έχετε μείνει στο παρελθον όχι εμείς.
Αλλά αυτό δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι ότι γίνεται η "αριστερή" πτέρυγα του συστήματος. Και νομίζει κιόλας ότι είναι σύγχρονη.
Και δεν αναφέρω κατ'ανάγκη σε εσένα stathisk, αλλά σε ένα ολόκληρο σύστημα κεντρο-αριστερής διαχείρησης που γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια.
Παρόλο που εμφανίστηκε με άλλο μανδύα, πιο κινηματικό, πιο πολύχρωμο, πιο "αριστερό" στα λόγια, παντού όπου κυβέρνησε ακολούθησε μια παραλλαγή σοσιαλδημοκρατικής διαχείρησης.
Φίλε η παρούσα κρίση δεν δίνει περιθώρια επιλογών. Το δίλλημα "Επανάσταση ή μεταρύθμιση" είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη της αριστεράς.
@ no_longer_safe
Βλέπω ότι οι συγκεκριμένες κουβέντες δεν είναι το φόρτε σου αλλά προτιμάς συνθήματα και αφορισμούς. Δεν απαντάς σε ερωτήματα πού βάζω, όχι γιά πλάκα αλλά για να καταλάβω πώς σκέπτεσαι. Είσαι αόριστος, υποτιμάς εύκολα το συνομιλητή σου και δεν φαίνεται να έχεις δική σου σκέψη, αλλά απαντάς με κακοχωνεμένες γενικές αρχές μαρξισμού λενινισμού. Πού τον θυμήθηκες το "μενσεβικισμό" αγόρι μου; Στό 2010 ζείς. Λυπάμαι, δεν σε ενδιαφέρει να ανταλλάξεις απόψεις αλλά να κατατροπώσεις τον "αντίπαλο". Εν πάση περιπτώσει η ζωή δεν έχει επιβεβαιώσει ακόμη ΟΥΤΕ τη δική σου επιλογή (στό βαθμό που την κατανόησα) ΟΥΤΕ τη δική μου. Γι αυτό θα έπρεπε να είσαι λιγότερο απόλυτος. Πάντως, σε διαβεβαιώ ότι αν ξεκινήσει η επανάσταση όπως εσύ την ονειρεύεσαι, εγώ θα είμαι δίπλα σου. Ειλικρινά.
dkm
επανέρχομαι λίγο ακόμη μιας και τώρα το είδα. Οποσδήποτε το κεφάλαιο είναι αυτό που απο την φύση του αναγκάζει τον κόσμο να κατέβει στους δρόμους.
Και όπως αναφέρεις τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και αλλού το κάνει κατά κόρον λόγο κρίσης. Και όπως πάλι σωστά αναφέρεις για να μην μείνουμε απλά σε αυτό χρειάζεται να υπάρχει κάποιος και να βάζει πολιτική συνείδηση όταν ο κόσμος είναι στους δρόμους.
Εδώ είναι και το πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ και τα πενιχρά αποτελέσματα του.
ΤΟ ΕΙΔΟΣ της πολιτικής που βάζει.
Δεν μπορεί από την μια να είσαι με τον Δεκέμβρη και από την άλλη να ζητάς διακομματική συνενόηση για την αστυνομία. Δεν γίνεται η νεολαία ΣΥΝ και οι περισσότερες συνιστώσες του να είναι στον δρόμο και ο Αλαβάνος να συναντιέται με τον Καραμανλή την ώρα που αυτός συζήταγε για κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
Τι να συζητήσουν δηλαδή με κάποιον που παρολίγο να κάνει πραξικόπημα.
Αυτό πλήρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, και έχει να κάνει με τις συνολικότερες αντιφάσεις της στρατηγικής και του προγραμματικού λόγου του. Και αφήστε πια την καραμέλα ότι ο κόσμος θα τρομάξει, δεν θα καταλάβει κλπ κλπ. Τολμήστε, σε μια εποχή που απαιτεί τολμηρά άλματα και όχι μίζερα πράγματα και "προγραμματικές αντιπολιτεύσεις στο ΠΑΣΟΚ".
stahisk
φίλε η εποχή των αστικών επαναστάσεων τελείωσε προ πολλού, σαν φάση της ανθρώπινης ιστορίας. Ακόμη και οι τριτοκοσμικοί λαοί για να λύσουν τα άλυτα αστικοδημοκρατικά προβλήματα, υποχρεώνονται να καταφύγουν σε επαναστατικές μεθόδους.
Πόσο μάλλον χώρες σαν την Ελλάδα.
Τα λογικά σου άλματα στον χρόνο συνεχίζονται, αλλά στην πραξη δεν έχουν καμιά αξία και δεν εξηγούν τίποτα.
Ο αυταρχισμός της αστυνομίας δεν είναι κατάλοιπο του μεσαίωνα, αλλά νεωτερισμός του καπιταλισμού σε σήψη.
Αντίθετα κατάλοιπο είναι η θεωρία των σταδίων στην στρατηγική της αριστεράς.
Κατάλοιπο του μενσεβικισμού και του σταλινισμού.
Ο Αλέξης έκανε μια επίσκεψη και είπε αυτονόητα πράγματα, έθιξε ζητήματα που απασχολούν τον κάθε πολίτη και πρότεινε κάτι ιδιαίτερα ουσιαστικό, να τεθεί η Αστυνομία υπό τον έλεγχο της Βουλής.
Αντί να δούμε την ουσία της ενέργειας, ορισμένοι κήρυξαν ήδη την επανάσταση, βλέπουν την αταξική κοινωνία και την ανυπαρξία Στρατού και Αστυνομίας...
(Ανάμεσα στα άλλα ξεχνούν ότι ο Τσάβες ήταν στρατιωτικός και έκανε πραξικόπημα για το οποίο καταδικάστηκε...)
Τα προβλήματα είναι εδώ, οι αλλαγές που μπορούν να κάνουν την κοινωνία μας καλλίτερη, περισσότερο ανθρώπινη, μπροστά μας και εφικτές και ορισμένοι ονειρεύονται επαναστάσεις και νέους Δεκέμβριους...
Ας κάνουμε ΑΥΡΙΟ την ζωή των συνανθρώπων μας ΛΙΓΟ καλλίτερη, αντί να περιμένουμε να εξαθλιωθούμε όλοι σε επίπεδο επανάστασης...
207916 [Αναφορές: 0 | 1 | 0]
Δημοσίευση: 03-11-2009 14:47 από bititis
Κλείσιμο
Έχετε ήδη αναφέρει/αξιολογήσει το σχόλιο 207916!
δεν κλαιω παντως αν και χαραλαμπος .
για πολλους λογους ,
εχει φιλελευθερο υφος ,
αγνοεις οτι τα ιδανικα και οι αξιες της αριστερας ειναι διαχρονικες (απαιτουν ως 5χρονα που κατεχουν τη μονη αληθεια, να επηρεασουν αμεσα και μαλιστα εχοντας στο μυαλο τους τους συσχετισμους του προηγουμενου -κυριολεκτικα- αιωνα !!!),
και επειδη εχεις πηξει στους "αυτοκλητους επαναστατες-σωτηρες" που με τις αμπελοφιλοσοφιες τους καταντανε ηχορυπανση για τα αυτια .
@no_longer_safe
Μία τελευταία παρατήρηση. Δεν είμαι σίγουρος αν κατάλαβα καλά το τελευταίο σου σχόλιο προς εμένα, αλλά αν εννοείς πως το ότι οι μπάτσοι δεν πρέπει να σπάνε μόνο κεφάλια αλλά να κυνηγάνε και κανένα κακοποιό είναι γνωστό και στους Δεξιούς, εγώ θα έλεγα ότι αφού η Δέξια δεν κάνει το "αυτονόητο" τότε η Αριστερά θα πρέπει να πιέσει προς αυτή την κατεύθυνση. Τι να κάνουμε αφού η Αρχουσα Τάξη αυτού τού τόπου έχει τόσες καθυστερήσεις; Αφού σε κάποια ζητήματα βρίσκεται ακόμη πιό πίσω και από το Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση, η Αριστερά έχει να καλύψει ακόμη και ζητήματα Αστικού Εκσυγχρονισμού: Π.χ. διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας. Δεν πρέπει να πιέσει γι αυτό η Αριστερά επειδή δε συνδέεται άμεσα με την Προλεταριακή Επανάσταση;
Είναι δύσκολη η δουλειά της αστυνομίας ,γιατί τελικός της σκοπός είναι η κατάργηση της ως μη αναγκαία. Αυτό είναι θέμα όχι όμως θεσμών , αλλά παιδείας και κοινωνικής αντίληψης.
@ κοκκινη σημαια 207916
θα με ενδιεφερε πολυ η αποψη αυτου που θελει να αγνοει τους συσχετισμους που αναπτυσονται σε μια κοινωνια και πως αυτοι υιοθετουν ή απορριπτουν μια ιδεολογικη μεταστροφη...την καλυτερη ιδεα και να εχεις, αν την εχεις μονο για να την κραζεις και να μη σε ενδιαφερει πως λειτουργουν και στροφαρουν οι ανθρωποι ωστε να την πραγματοποιήσεις, κλαφτα Χαράλαμπε...
No_longer_safe,
μου βάζεις στο στόμα πράγματα που δεν είπα. Το σύστημα πάσχει από καρκίνο, αλλά παρά ταύτα οι ενδιαφερόμενοι δεν πείθονται να το θάψουν και να φτιάξουν ένα άλλο (για εμάς το σοσιαλισμό, για κάποιους άλλους ίσως κάτι άλλο). Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι πώς τους πείθεις. Ο κόσμος κάθε τόσο βγαίνει στους δρόμους (ασφαλιστικό, άρθρο 16, Δεκέμβρης κλπ)κανένα τμήμα, ωστόσο, της Αριστεράς δεν μπορεί να κεφαλαιοποιήσει (με την καλή έννοια, ο βδελυρός όρος...) κάτι από αυτή τη διαθεσιμότητα. Εκτός από μια μικρή άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ που τον ξεκόλλησε από το άγχος του 3% (βασικά ξεκόλλησε το ΣΥΝ, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα) δεν έχω δει κάτι που να δείχνει πρόοδο του κινήματος. Το θέμα που θέτω λοιπόν δεν είναι το ότι χρειάζονται ενδιάμεσοι στόχοι κλπ. Μακριά από μένα τέτοιες σκέψεις. Το θέμα που θέτω είναι πώς μεταστρέφεις, μέσα στον καθημερινό αγώνα και με βάση τα καθημερινά προβλήμα, άλλες φορές μικρά και άλλες μεγάλα, ιδεολογικά τις μάζες, έστω και μικρό τους μέρος. Γιατί, σύντροφέ μου, αν ζούμε στην πραγματικότητα, και όχι στην "πραγματικότητά μας", αυτή η μεταστροφή δεν υπάρχει. Τον κόσμο τον βγάζει στο δρόμο το κεφάλαιο, με το να του οξύνει τα προβλήματα, αλλά εκεί δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να του πει κάτι...
Σύντροφε, no_longer_safe!
Πρόσεχε, γιατί ότι λες μπορεί να σταφεί και εναντίον σου! Η άποψη:"εσείς πάτε να παλέψετε τον καρκίνο με παυσίπονα" μπορεί να αντιστραφεί σε: "εσείς πάτε να παλέψετε το κρυολόγημα με χημειοθεραπεία". Αυτό είναι το πρόβλημα: Να διδάσκεις μέσα από το μέρος το όλο και μέσα από το όλο το μέρος. Να παλεύεις για το σοσιαλισμό μέσα από την καθημερινότητα συνδέοντάς τα αδιάσπαστα μεν, όχι δασκαλίστικα δε...
Αυτό, εκτός από το Λένιν, δεν το έκανε κανείς. Ο Τρότσκυ κράτησε τις αρχές, αλλά ηττήθηκε... Δε σημαίνει ότι είχε άδικο (κάθε άλλο...) απλώς να δούμ τι δεν έκανε σωστά.
@no_longer_safe
Ας προσπαθήσουμε να μείνουμε σε συγκεκριμένα πράγματα και ας μη μπλεχτούμε σε απεραντολογίες που γίνονται κουραστικές και κυρίως ας μη ψάχνουμε σαν ψυχαναγκαστικοί να βρίσκουμε φάουλ στα γραπτά τών άλλων. Πρώτα απ΄όλα εγώ έγραψα ότι ΜΕΧΡΙ να βρούμε το φάρμακο για τον καρκίνο, ας προσπαθήσουμε να ΕΛΑΤΤΩΣΟΥΜΕ τους ΠΟΝΟΥΣ. Σαν μεταφορά αυτό, έχει πολύ διαφορετικό νόημα από αυτό που μού αποδίδεις. Παραπέρα, μήπως καμία άλλη εκδοχή της Αριστεράς έχει επαληθευθεί σε κάτι σπουδαίο
στην Ελλάδα από το 1974 μέχρι σήμερα και μού διαφεύγει;
Και, τέλος, αυτά πού είπε ο Τσίπρας, και υποστήριξα κι εγώ, ούτε καν μεταρρύθμιση δεν θα τα αποκαλούσα. Το να μη σκοτώνουν, να μή σπάνε χέρια και κεφάλια με τόση ευκολία και αντ΄αυτού να κοιτάξουν να κυνηγήσουν αποφασιστικά το κοινό έγκλημα, δεν είναι μεταρρύθμιση, τουλάχιστον από αυτή που εσύ εννοείς.
Οσον αφορά την Επανάσταση. Αυτη την Επανάσταση που κανείς δεν ξέρει πότε και από ποιούς θα ξεκινήσει! Λοιπόν, αν με ρωτήσεις, θα σού απαντούσα ΝΑΙ, κάποιες προηγηθείσες μεταρρυθμίσεις θα μπορούσαν να διευκολύνουν την Ελευση και την Επιτυχία της. Και θα έλεγα επι πλέον ότι μιά Επανάσταση μπορεί να χαθεί και από Δεξιά και από Αριστερά λαθη.
dkm
Είναι θέμα εκτίμησης της πραγματικότητας, εκεί είναι η μεγάλη διαφορά μας: δεν πάσχει το σύστημα από απλό συνάχι, αλλά από καρκίνο. Ή τον αφαιρείς ή σε παίρνει μαζί του στον άλλο κόσμο.
stathisk
το να μην σπανε οι μπάτσοι κεφάλια και να μην πυροβολούν αδιακρίτως, συγνώμη φίλε, ούτε καν ο Μαρκογιαννάκης δεν το ήθελε, ούτε ο Χρυσοχοϊδης.
Απλά ο μηχανισμός τους είναι έτσι στημένος, ώστε να μην μπορούν να κάνουν και αλλιώς.
Αν είναι να λέει η αριστερά τα αυτονόητα, που θα τους τα πει και η δεξιά, συγνώμη, αλλά τι κάνουμε εδώ?
Τα επιπλέον πότε θα πει?
Πότε θα ωριμάσουν επιτέλους αυτές οι ρημάδες οι αντικειμενικές συνθήκες?
(ρητορικό το ερώτημα, είναι υπερώριμες. Ρώτα και τα 800 λύκεια πέρυσι που πετροβολούσαν τα τμήματα και δεν περίμεναν την αλλαγή του αστυνομικού σαβουάρ βιβρ.)
συντροφικά χαιρετίσματα και στους δυο και καλή αντάμωση στους δρόμους, με ή χωρίς αυταπάτες.
Σύντροφε, no_longer_safe!
Πρόσεχε, γιατί ότι λες μπορεί να σταφεί και εναντίον σου! Η άποψη:"εσείς πάτε να παλέψετε τον καρκίνο με παυσίπονα" μπορεί να αντιστραφεί σε: "εσείς πάτε να παλέψετε το κρυολόγημα με χημειοθεραπεία". Αυτό είναι το πρόβλημα: Να διδάσκεις μέσα από το μέρος το όλο και μέσα από το όλο το μέρος. Να παλεύεις για το σοσιαλισμό μέσα από την καθημερινότητα συνδέοντάς τα αδιάσπαστα μεν, όχι δασκαλίστικα δε...
Αυτό, εκτός από το Λένιν, δεν το έκανε κανείς. Ο Τρότσκυ κράτησε τις αρχές, αλλά ηττήθηκε... Δε σημαίνει ότι είχε άδικο (κάθε άλλο...) απλώς να δούμ τι δεν έκανε σωστά.
@no_longer_safe
Ας προσπαθήσουμε να μείνουμε σε συγκεκριμένα πράγματα και ας μη μπλεχτούμε σε απεραντολογίες που γίνονται κουραστικές και κυρίως ας μη ψάχνουμε σαν ψυχαναγκαστικοί να βρίσκουμε φάουλ στα γραπτά τών άλλων. Πρώτα απ΄όλα εγώ έγραψα ότι ΜΕΧΡΙ να βρούμε το φάρμακο για τον καρκίνο, ας προσπαθήσουμε να ΕΛΑΤΤΩΣΟΥΜΕ τους ΠΟΝΟΥΣ. Σαν μεταφορά αυτό, έχει πολύ διαφορετικό νόημα από αυτό που μού αποδίδεις. Παραπέρα, μήπως καμία άλλη εκδοχή της Αριστεράς έχει επαληθευθεί σε κάτι σπουδαίο
στην Ελλάδα από το 1974 μέχρι σήμερα και μού διαφεύγει;
Και, τέλος, αυτά πού είπε ο Τσίπρας, και υποστήριξα κι εγώ, ούτε καν μεταρρύθμιση δεν θα τα αποκαλούσα. Το να μη σκοτώνουν, να μή σπάνε χέρια και κεφάλια με τόση ευκολία και αντ΄αυτού να κοιτάξουν να κυνηγήσουν αποφασιστικά το κοινό έγκλημα, δεν είναι μεταρρύθμιση, τουλάχιστον από αυτή που εσύ εννοείς.
Οσον αφορά την Επανάσταση. Αυτη την Επανάσταση που κανείς δεν ξέρει πότε και από ποιούς θα ξεκινήσει! Λοιπόν, αν με ρωτήσεις, θα σού απαντούσα ΝΑΙ, κάποιες προηγηθείσες μεταρρυθμίσεις θα μπορούσαν να διευκολύνουν την Ελευση και την Επιτυχία της. Και θα έλεγα επι πλέον ότι μιά Επανάσταση μπορεί να χαθεί και από Δεξιά και από Αριστερά λαθη.
@ stathisk 207968
με καλυψες απολυτα...
α, δηλαδή stathisk,
δεν το έχετε σήμερα στο προγραμμα σας γιατί δεν είναι ώριμο, αλλά αύριο που θα "ωριμάσει" σαν αίτημα θα το βάλετε? Ε, πές το μου ρε σύντροφε. Γιατί εγώ διαβάζω το πρόγραμμα του ΣΥΝ για δημοκρατία=σοσιαλισμός και μπερδεύομαι. Τέλος πάντων, σοβαρά τώρα:
Mε την λογική σου, ούτε ο "εκδημοκρατισμός" είναι ώριμος.
Από το 1974 τον παλεύει αυτή η εκδοχή της αριστεράς που υποστηρίζεις και δεν έχει γίνει ακόμη.
Μην συσκοτίζετε την διάκριση επανάστασης και μεταρύθμισης. Ούτε σε εσάς κάνει καλό.
Και το είπες πολύ καλά (γλώττα λανθάνουσα): εσείς πάτε να παλέψετε τον καρκίνο με παυσίπονα.
Μία είδηση συνήθως γίνεται αφορμή γιά συζήτηση επάνω στην είδηση καθ εαυτή ή γιά παραπέρα προβληματισμό που θα ξεφύγει από το στενό πλαίσιο της είδησης. Καμμιά φορά μπλέκεται ο ευρύτερος προβληματισμός με τη συγκεκριμένη είδηση και μπορεί να χαθεί η μπάλα! Το θέμα εν προκειμένω
δεν είναι να μετατραπεί η Αστυνομία σε σύμμαχο της Εργατικής Τάξης! Μιλάμε για κοινοβουλευτικό έλεγχο και εξορθολογισμό της λειτουργίας και μία εκπαίδευση που ΠΡΕΠΕΙ να βοηθήσει στη ΜΕΙΩΣΗ των σχεδόν καθημερινών κρουσμάτων βίας και αυθαιρεσίας εκ μέρους αστυνομικών οργάνων. Μέχρι δηλ. να βρούμε το φάρμακο τού καρκίνου, ας προσπαθήσουμε να ελαττώσουμε τούς πόνους.
Αυτό, είναι φυσικό να απέχει πολύ από ένα κράτος χωρίς στρατό και αστυνομία όπως κάποιος φίλος σχολίαζε πιό πριν, αναφερόμενος στο πρόγραμμα τού ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Λογικό είναι να μην υπάρχει στο πρόγραμμα μιάς και δεν υπάρχει ούτε το σπέρμα τού σπέρματος μιάς τέτοιας σκέψης στην κοινωνία μας. Το να μιλάμε ΣΗΜΕΡΑ στον έλληνα πολίτη γιά μιά Ελλάδα χωρίς Στρατό και Αστυνομία είναι το ίδιο ουτοπικό και δημαγωγικό όσο το να μιλάμε γιά μία Αστυνομία που δεν θα στηρίζει το καπιταλιστικό σύστημα. Μιά Ελλάδα χωρίς Στρατό και Αστυνομία προϋποθέτει ένα ΚΟΣΜΟ χωρίς Στρατό και Αστυνομία. Ενας ωραιότατος στόχος που όμως δε νομίζω ότι μπορεί να είναι τώρα πολύ ψηλά στην Ατζέντα τού Λαϊκού κινήματος. Οσον αφορά τη συζήτηση γιά τον Τσάβες μία μόνο (ίσως πρόχειρη) σκέψη:
Αν είχε προχωρήσει ο Τσάβες σε κατά μέτωπο κτύπημα τού κρατικού μηχανισμού, Στρατού κτλ. ίσως να μην είχαμε τώρα την άνεση να συζητάμε και να κριτικάρουμε αν το πείραμα του επιτρέπει αισιοσοξία, αν είναι ρεφορμιστικό, αν είναι έτσι ή αλλιώς. Η ουσία είναι ότι ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ υπάρχει και ο Λαός της Βενεζουέλας στηρίζει το πείραμα αυτό.
@ dkm
Αυτα που ρωτας θα γινουν οταν μερικοι συνειδητοποιησουν πως δεν ειναι αναγκη να εισαι ο Carl Rove για να καταλαβεις απλους μηχανισμους επιρροης στην κοινωνια. Ο Καρατζαφερης πχ το εχει πιασει το μηνυμα. Η αριστερα προφανως οχι αν και προσωπικα της δινω λιγο αλλοθι λογω βαρυ ιδεολογικου φορτιου που κουβαλαει και οσο να ΄ναι μπορει να μπει πιο ευκολα στο τρυπακι της απομονωσης...αλλα δε δινω αλλοθι στο δογματισμο..
Υπαρχουν 3 "οντότηες" στην κοινωνια: εξουσια, πλειονοτητα, μειονοτητα. Οι σχεσεις
1. εξουσιας-πλειονοτητας ειναι εξουσιαστικες,
2. εξουσιας-μειονοτητας ειναι ανταγωνιστικες
3. μειονοτητας-πλειονοτητας ειναι ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΠΙΡΡΟΗΣ
Η μειονοτικη επιρροή αφορά ιδεολογικη μεταστροφη και για να θεωρηθει ως σοβαρη εναλλακτικη λυση πρεπει να ειναι σταθερη στις αποψεις της απεναντι στην εξουσια. Καλως ή κακως όμως, αυτο που καθοριζει την απηχηση της δεν ειναι τοσο αυτα που λεει οσο ΠΩΣ τα λεει στην πλειονοτητα που άλλωστε αυτος ειναι ο στοχος επιρροης και ποσο προσπαθει να βρει κοινα σημεια μαζι της. Εαν δεν το διαπραγματευεται τοτε κατανταει δογμα και απορριπτεται.
Αυτο που για μενα κανουν πολλοι λαθος και εχουμε πηξει στους "αυτοκλητους επαναστατες-σωτηρες" που με τις αμπελοφιλοσοφιες τους καταντανε ηχορυπανση για τα αυτια, ειναι οτι εκλαμβανουν τις σχεσεις "μειονοτητα-πλειονοτητα" ως ανταγωνιστικες επειδη ακριβως απαιτουν ως 5χρονα που κατεχουν τη μονη αληθεια, να επηρεασουν αμεσα και μαλιστα εχοντας στο μυαλο τους τους συσχετισμους του προηγουμενου -κυριολεκτικα- αιωνα!!!
αγαπητέ dkm
περιγράφεις πολύ καλά αυτό που πιστεύει σχεδόν όλος ο κόσμος της αριστεράς. Και ειδικά στο σημείο που λες "ανήκω στο κόμμα που ακόμη δεν υπάρχει".
Αλλά που πρέπει να φτιαχτεί συμπληρώνω εγώ.
Και καλώς ή κακώς δεν θα βγει ούτε από "παρθενογέννηση" ούτε και θα πέσει από τον ουρανό. Παλεύουμε με ότι έχουμε στα χέρια μας και φιλοδοξούμε να το βελτιώσουμε. Δεν είμαστε υπέρ της αυτόκεντρης ανάπτυξης, αν αυτό ισχυρίζεσαι πάντως.
Νομίζω ότι ένα σύγχρονο επαναστατικό κόμμα, θα συνενώσει γύρω ότι πιο ριζοσπαστικό και ρηξικεύλευθο υπάρχει από όλους τους χώρους. Και αναγκαστικά, θα συγκρουστεί με αντιλήψεις ρεφορμιστικές. Δεν θα διαλυθεί μέσα σε αυτές. Εμείς απλά διατυπώνουμε την ανάγκη για αυτό, δεν μπορούμε να το λύσουμε μόνοι μας.
(Σε κάλυψα? Δεν σου είπα έλα στο ΕΕΚ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα το ήθελα κιόλας!! )
αγαπητή bit
δεν αμφιβάλλω ότι ο έλληνας αστυνομικός είναι έτσι όπως τον περιγράφεις. Κάπως έτσι είναι και ο έλληνας καραβανάς, και ο έλληνας επιχειρηματίας. Της πλάκας και της φάπας. Ακόμη και ο έλληνας καραγκιοζοφασίστας είναι της πλάκας.
Πλην όμως, σκοπός μου δεν είναι να τους διορθώσω όλους αυτούς. Αλλά να τους ανατρέψω.
Κάθε τι που βοηθά σε αυτό είναι θεμιτό.
Κάθε τι που το θολώνει, όχι.
Από αυτή την άοψη και η κριτική μου στην κίνηση του Τσίπρα.
Ξαναλέω αυτό που είπα και στον ernest και νομίζω παρανόησες. Δεν είναι θέμα χρόνου, απότερου ή μη.
Δεν είμαστε υπέρ της θεωρίας των σταδίων.
Αυτή αποτυγχάνει παντού όπου πήγε να εφαρμοστεί (με τελευταίο παράδειγμα την Χιλή του Πινοσέτ).
Είμαι υπέρ μιας πάλης, που θέτει στην κοινωνία τον στόχο της εργατικής εξουσίας και του σοσιαλισμού και άρα την κατάργηση του αστικού κράτους, όχι ως κάτι που θα προκύψει μετά από τον εκσυγχρονισμό του υπάρχοντος καθεστώτος, αλλά ως ανάγκη του παρόντος.
@ no_longer_safe
Καταλαβαινω αυτα που λες και δε θα διαφωνησω, ουσιαστικα ομως περιγραφεις μια κατασταση υπο το πρισμα ενος θεωρητικου μοντελου. Και για να το παρω απο την πλευρα σου αν θες, για να γινουν αυτα τα οποια διεκδικει αυτο το μοντελο χρειαζονται κάποια σταδια. Ας μιλησουμε ομως λιγο σε πιο άμεσο και πρακτικο επιπεδο.
Πολλα επεισοδια εχουν γινει ή φουντωσει καθαρά λογω αναρμοστης συμπεριφορας των αστυνομικων απέναντι σε προσωπα. Σαν επαγγελματιας αστυνόμος, δε βγαζεις με το ετσι πιστολι, δε βαρας μεταναστη, δεν πλακωνεις ατομα στα Εξαρχεια οταν τα συλλαμβανεις, με λιγα λόγια δεν πουλας νταηλίκι. Τα δικα μας "κατασταλτικα" μετρα ειναι χαβαλες μπροστα στα Βρετανικα (μιας και εθεσες την Αγγλια), ομως και η συμπεριφορα των αστυνομικων πανω δεν εχει σχεση με αυτη των δικων μας εδω. Δικη μου επεξηγηση αν θες, ειναι επειδη η καταστολη στην Ελλαδα, γινεται σε επιπεδο "πιατσας" και πεζοδρομιου ενω πάνω ειναι πιο τεχνοκρατικα τα πραγματα, εχουν αρκετη τεχνολογια που κανει τη δουλεια.
Παρολα αυτα ομως δεν πιστευω πως η "επαγγελματικη" συμπεριφορα ειναι ευθεως αναλογη του ποσο τεχνοκρατικο ειναι το σωμα απο πισω και ουτε πρεπει να ταυτιζονται απολυτα αυτα τα 2. Οποτε πιστευω ακραδαντα πως αν υπηρχε λιγοτερο νταηλικι στη συμπεριφορα, θα ειχαν αποφευχθει πολλα επεισοδια για τα οποια εχει φουντωσει ο κοσμος. Και νομιζω πως ο Τσιπρας με αυτη τη συναντηση αυτο διεκδικει. Αυτα σε πρωτο επιπεδο...γιατι μεχρι να "κατασταρφει το αστικο κρατος και να περασουν θεσμοι αυτοοργανωσης" εχουμε πολυυυυυ δρομο (εαν γινει κι αυτο ποτε)
Αγαπητέ no_longr_safe!
Συμφωνώ με την ανάλυση που κάνεις για το ρόλο της αστυνομίας και του στρατού και επαυξάνω, συμπεριλαμβάνοντας και τους άλλους τομείς του αστικού κράτους π.χ. εκπαίδευση (στην οποία δουλεύω) κλπ.
Το ζήτημα στο οποίο θέλω να απαντήσεις (όχι για να σε κολλήσω στον τοίχο, γιατί στον τοίχο είμαστε κολλημένοι όλοι μας), και που πρέπει να προσπαθήσουμε να το απαντήσουμε όλοι μας είναι: "Πώς αυτές οι αναλύσεις μπορούν να γίνουν ισχυρό ιδεολογικό ρεύμα στην κοινωνία και κτήμα αυτών που κυρίως ενδιαφέρουν, δηλαδή της εργατικής τάξης και των υπόλοιπων εργαζόμενων;"
Η καθαρότητα και η συνέπεια (εξωκοινοβουλευτική επαναστατική αριστερά)εγκλωβίζουν στο περιθώριο (πρακτικά στην ανυπαρξία), η σπέκουλα και ο μαχητικός ρεφορμισμός (ΚΚΕ) δίνουν ένα μεγαλύτερο ακροατήριο, αλλά ακροατήριο εγκλωβισμένο στη διαδρομή Ομόνοια - Μεταξουργείο και τέλος η προσπάθεια να συνευρεθούμε, να γίνουμε πρισσότεροι,, να συνθέσουμε, να ψάξουμε το καινούριο, το ριζοσπαστικό κλπ (ΣΥΡΙΖΑ), είναι χωμένη μέχρι τα μπούνια στην εσωστρέφεια και στις παλινωδίες.
Εγώ είμαι ανένταχτος (πιστεύω ότι είμαι μέλος ενός κόμματος που δεν έχει δημιουργηθεί ακόμα). Ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ χωρίς αυταπάτες και με την ελπίδα που πεθαίνει τελευταία. Δεν πιστεύω δηλαδή ότι είναι αυτό που χρειάζεται (χρειαζόμαστε).
Θα ήθελα λοιπόν τη γνώμη σου για το "δέον γενέσθαι". Μη μου πεις "Έλα στο ΕΕΚ", είναι ή άλλη όψη του νομίσματος "Ελάτε στους πολλούς και πείστε τους".
Θεωρώ ότι αυτό που χρειαζόμαστε θα προκύψει από κοινές αναζητήσεις και κοινούς αγώνες (μαζί και αξεχώριστα τα δύο), αλλά στην πορεία αυτή καλό είναι να προσερχόμαστε με συνείδηση του ότι είμαστε ανεπαρκείς και του ότι πρέπει να βρούμε τον τρόπο, χωρίς να παπαγαλίζουμε κοινοτοπίες. Το πώς έκαναν ο Λένιν και ο Τρότσκυ την επανάσταση του ΄17 είναι γνωστό, το πώς την κάνουμε σήμερα παραμένει ζητούμενο...
Με εκτίμηση και συντροφικότητα.
ernest
ευχαριστώ για τα καλά λόγια και κυρίως για την διάθεση διαλόγου με ειλικρίνεια και ενδιαφέρον. Δυστυχώς δεν είναι πάντα αυτονόητα αυτά.
Ορίστε η απάντηση μου, και ξεκινώ από τα υστερόγραφα σου:
Γιατί κάθε κουβέντα ανάμεσα σε μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και μη-μέλη του ΣΥΡΙΖΑ καταλήγει στο "μπείτε στον ΣΥΡΙΖΑ χωράτε"? Είχαμε όλο τον χρόνο να κρίνουμε την πολιτική ανακολουθία του εγχειρήματος, για να το θεωρούμε και ρεφορμιστικό (ως προς το σκέλος του κράτους ήμουν σαφής) αλλά και αντιφατικό.
Αν στο ΣΥΡΙΖΑ χωράνε αντιλήψεις όπως
α) υπέρ της ΕΕ (Ανανεωτική πτέρυγα)
β) υπέρ της Ευρώπης των λαών (Αριστερό Ρεύμα)
γ) υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας της Ελλάδας (ΚΟΕ ως οργάνωση μαοϊκής πολιτικής αντίληψης)
δ) υπέρ της διεθνιστικής ανατροπής (οργανώσεις τροτσκιστικής αναφοράς)
Για να αναφέρω μόνο ένα από τα άλλα στρατηγικά θέματα που μας χωρίζουν.
Συγνώμμη αλλά κάποιοι ακυρώνουν κάποιους εκεί μέσα.
Για την Βενεζουέλα και την Βολίβια που αναφέρεις γιατί αυτό είναι το ζουμί της κουβέντας:
Στην Βενεζουέλα μέχρι τώρα έχουν γίνει δύο σημαντικές απόπειρες πραξικοπήματος κατά του Τσάβες από την φιλο-αμερικάνικη άκρα δεξιά.
Απέτυχαν λόγο της λαϊκής κινητοποίησης.
Αυτός, συνεχίζει να της επιτρέπει της φιλοαμερικάνικης μερίδας, μέσα στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, να διατηρεί τόσο τα ΜΜΕ της όσο και τους ανθρώπους της στον στρατό. Είναι προφανές ότι αυτοί καραδωκούν για να βρουν ευνοϊκότερη ευκαιρία.
Το κοινωνικό και οικονομικό πρόγραμμα του, στηρίζεται σε εθνικοποίηση των φυσικών πόρων της χώρας και μερικών μόνο τομέων της οικονομίας. Όχι όλων βέβαια. Κυρίως αφορά τα πολυεθνικά μονοπώλια και επιχειρεί, αφενός να ασκήσει κοινωνική πολιτική με αυτά που εθνικοποιεί, αλλά ταυτόχρονα, καθαρίσει την αγορά για τα ντόπια μικρά και μικρομεσαία στρώμματα. Αυτό στην καλύτερη των περιπτώσεων (και αν δεν συμβιβαστεί γονατισμένος από εμπάργκο και χρέος) και αν δεν ανατραπεί, είναι ένας εθνικός καπιταλισμός.
Σε διεθνές επίπεδο, επιχειρεί να προστατεύσει τα σύνορα της χώρας και όχι να βοηθήσει αποφασιστικά ακόμη και αυτό που ο ίδιος ονομάζει "μπολιβαριανή επανάσταση". Αίφνης, υποτάχτηκε στις πιέσεις της Κολομβίας και των ΗΠΑ για τους FARC, ενώ ακόμη και για το πραξικόπημα της χούντας στην Ονδούρα τα μασάει.
Σε πολιτικό επίπεδο τέλος, σχεδόν υποχρέωσε το σύνολο της αριστεράς να αυτοδιαλυθεί στο κόμμα του. Δηλαδή τι? πάλι μονοκομματικό καθεστώς και φίμωση της εργατικής δημοκρατίας? Την στιγμή μάλιστα που στους αστούς ακόμη επιτρέπουν τα κόμματα τους που απεργάζονται νέο πραξικόπημα?
Αυτό σίγουρα δεν είναι ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα.
Οι σύντροφοι μου κάτω στην Βεναζουέλα, υποστήριξαν την πάλη των οπαδών του Τσαβισμού όταν αντιμετώπισαν τους πραξικοπηματίες.
Υποστήριξαν και κάθε μέτρο απαλλοτρίωσης του κεφαλαίου, έστω και ξένου.
Δεν χαρίζονται όμως στην πολιτική Τσάβες, που με μαθηματική ακρίβεια, αν δεν ανατραπεί από τα αριστερά, θα ξανα-ανοίξει τον δρόμο στους ιμπεριαλιστές.
Παλεύουμε για την πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης, απέναντι στον μικροαστικό χαρακτήρα του Τσαβισμού.
Και παλεύουμε μαζί με τον λαό ενάντια στις συνομωσίες των πραξικοπηματιών.