Προδημοσίευση: Σάββας Ξηρός - "Εξ Υπογύιου"

Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες από τις εκδόσεις «Romero» και σύμφωνα με τον συγγραφέα του αναφέρεται σε τρεις βασικές θεματικές ενότητες, αντίστοιχες με τους υπότιτλους της έκδοσης:

- Μαζική Χορήγηση ουσιών στις Ελληνικές Φυλακές

- Η Βιοχημική Καταστολή στα Ειδικά Δικαστήρια και τα Λευκά Κελιά

- Οι Άδηλες Συνθήκες Κράτησης

Παρακάτω δημοσιεύεται απόσπασμα από το κεφάλαιο «Οι παρενέργειες για τους έγκλειστους», η κατηγορία ΣΤ, που αφορά το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα.

«Έκπτωση της κριτικής αντίληψης και της δημιουργικής σκέψης. Στην ακραία εκδήλωση του συμπτώματος αυτού, ο νους λειτουργεί μόνο μεταπρατικά με τα δεδομένα κυρίως της μόνιμης μνήμης, ενώ διακατέχεται από ανασφάλεια κάθε πιθανή πρωτοβουλία. Τότε για την κάθε απόφαση απαιτείται είτε «σύμβουλος» είτε υπερβολικά πολύς χρόνος, ή διαφορετικά χρησιμοποιείται η διαίσθηση. Στην τελευταία περίπτωση, για κάθε αντίρρηση υπάρχει αδυναμία εύρεσης επιχειρημάτων -δημιουργικής σκέψης-, λόγος που οδηγεί σε εκνευρισμό και οργίλες αντιδράσεις, που τρέφουν αλλά και τρέφονται (από) το εγώ ενός άγνωστου πλαστού εαυτού.

Η υποβάθμιση της κριτικής αντίληψης και η αδυναμία συγκέντρωσης, σε συνάρτηση με την εξασθένιση της άμεσης και πρόσφατης μνήμης, οδηγούν σε δυσφορία και ανυπομονησία κατά τις συζητήσεις σε θέματα που απαιτείται πρωτοβουλία ή απόφαση, και σε διαρκείς διακοπές του συνομιλητή, προκειμένου να μην απολεσθεί από τη μνήμη το επιχείρημα, με συνέπεια εκνευρισμό, ασυνεννοησία και παρεξηγήσεις, εφόσον στην περίπτωση αυτή ακούει ο καθένας μόνο τη φωνή του. Τα συμπτώματα αυτά δεν εκδηλώνονται σε θέματα βατά και καθιερωμένα (π.χ., όπως το ποδόσφαιρο ή κάθε τι με δεδομένους διαλόγους) που δεν απαιτείται δημιουργική σκέψη, περιορίζοντας έτσι τη θεματολογία των συζητήσεων, με συνέπεια να προκύπτει μια προμελετημένη σύγχρονη, αθέατη απομόνωση.

Με την υποβάθμιση των συγκεκριμένων λειτουργιών, η αξιολόγηση μιας πληροφορίας γίνεται επίσης με συναισθηματικά και όχι με λογικά κριτήρια. Ισχυρή πρακτική συνέπεια αυτού είναι απ’ τη μία η de facto αποδοχή θέσεων και απόψεων που συνοδεύονται από έπαινο ή κολακεία και απ’ την άλλη η ασυζητητί απόρριψη επιλογών για τις οποίες έχει προηγηθεί συκοφαντία από τον κόλακα, μια μέθοδος που εφαρμόζεται κατά κόρον και κατ’ επάγγελμα για το χειρισμό υποθέσεων των κρατουμένων -όλων των κρατουμένων- από αυτόκλητους και όχι μόνο «συμβούλους». Ένα χαρακτηριστικό εμφανές ιδίωμα αυτής της κατάστασης είναι ο παρκινσονισμός της φωνής και η επανάληψη λέξεων ή συνδέσμων σε μια συζήτηση υπό πίεση χρόνου, ειδικά για ό,τι εκφράζεται έξω από τη γραμμή ή χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τους συμβούλους και είναι αμφίβολης αποδοχής από ακροατές και φίλους.

[Στον μηχανισμό αυτό στηρίζεται και η υποδαύλιση και εξώθηση στα άκρα υπαρκτών ή φανταστικών αντιθέσεων μεταξύ των πολιτικών κρατουμένων (ίδε «Μια Γνώμη» στο Παράρτημα), που σε άλλη περίπτωση θα μπορούσαν να κρατηθούν εκτός δημοσιότητας υπέρ μιας συσπείρωσης απέναντι στη συντονισμένη και πολύμορφη εκστρατεία σύνθλιψης και εξουθένωσής τους]».