Πολιτική βία:"Ευτυχώς που δεν είναι οι τύποι καθεστώς επίσημο"
Έχω γκρίζα μαλλιά, κι εκεί μέσα είχε μόνο φοιτητές και φοιτήτριες, μέσος όρος ηλικία τα 20. Ντρεπόμουν όμως και να φύγω, ήμουνα στην πρώτη σειρά. Έμεινα.
Το θέμα ήταν η πολιτική βία. Οι τρεις ομιλητές είχαν τις απόψεις τους ο καθένας, ο Μανδραβέλης μίλησε για τη γλωσσική σύγχυση που ξεχειλώνει την έννοια της βίας και κατά κάποιον τρόπο νομιμοποιεί κάθε είδους αναίτια βία σαν απάντηση σε αυτά που ονομάζονται βία. Ο Ψυχογιός είπε ότι καλλιεργούμε υπερβολικά το θαυμασμό στη βία στην παιδεία και στις παραδόσεις μας. Και ο Δαφέρμος είπε ότι η βία είναι διάχυτη, υπάρχει ψυχολογική βία, εργατική βία, οικογενειακή βία κλπ, δηλαδή κατά κάποιο τρόπο έκανε περίπου αυτό που είχε υποστηρίξει ο Μανδραβέλης, ότι τα βαφτίζουμε όλα βία.
Ύστερα κουβέντιασαν με τα παιδιά, τα οποία βεβαίως ήταν ρομαντικά και αναφέρονταν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου με πολύ ενθουσιασμό. Ο Δαφέρμος είπε ότι το Πολυτεχνείο ήταν μια εντελώς ειρηνική εξέγερση σε βίαιες συνθήκες. Ο Ψυχογιός προσπάθησε, όπως κάνει συχνά, να τους εξηγήσει ότι δεν πρέπει να το ζηλεύουν το Πολυτεχνείο και την έξαρσή του γιατί έγινε μετά από μια περίοδο μεγάλης καταπίεσης. Περνούσαμε άσχημα στη χούντα, είπε. Ναι, αλλά είχαμε ελπίδες, είπε ο Δαφέρμος πολύ χαμογελαστός, και τα παιδιά χειροκρότησαν. Κι αυτό με πίκρανε, ίσως επειδή ήταν και ο γιος μου στο ακροατήριο. Αυτή η φράση και αυτή η αντίδραση πιστεύω ότι είναι στη βάση μιας παρεξήγησης που ερμηνεύει και όσα συνέβησαν σε λίγο.
Γιατί χειροκροτήσανε τα παιδιά; Δεν έχουν αυτά ελπίδες; Είχαμε εμείς περισσότερες; Σκέφτηκα να σηκωθώ να πω ότι δεν είχαμε όλοι ελπίδες, ότι τώρα περνάνε καλύτερα, ότι εμείς πλήτταμε θανάσιμα, ότι δεν θέλαμε ψωμί κι ας φωνάζαμε Ψωμί Παιδεία Ελευθερία.–ψωμί υπήρχε- τους Ρολινγκ Στόουνς θέλαμε, τα ενδιαφέροντα πράγματα που συνέβαιναν στον κόσμο. Κι ότι δεν ήταν και τόσο μη βίαιο το Πολυτεχνείο, γιατί είχαμε σπάσει ένα σωρό αντικείμενα, δεν είχαμε αφήσει πόδι σε καρέκλα ή τραπέζι. Τα σκεφτόμουνα, αλλά δεν μιλούσα, θυμόμουνα πόσο γκρίζα είναι τα μαλλιά μου και πόσο σαν τη μύγα μες στο γάλα ήμουνα εκεί μέσα.
Τότε περίπου μπήκανε μέσα οι τραμπούκοι, κάτι τύποι με μαύρα ρούχα και κράνη στο χέρι, κι άρχισαν να βρίζουν. Θέλουμε να διαβάσουμε ένα κείμενο, είπαν, έπιασαν το μικρόφωνο κι έλεγαν κάτι για εικοσάχρονα παιδιά που μπήκαν φυλακή, κι ότι έφταιγε ο Πάσχος. Ξεφτίλες, λέγανε στα παιδιά, καλέσατε εδώ τον υπονομευτή του ασύλου! Δηλαδή κατηγορούσαν όλους εκεί μέσα για αυτό που έκαναν οι ίδιοι, γιατί αυτοί και καταργούσαν και υπονόμευαν το άσυλο. Μερικοί νεαροί τους είπαν να περιμένουν τη σειρά τους να μιλήσουν. Κι ένα παιδί τυφλό άρχισε να ουρλιάζει: Γιατί το κάνετε αυτό; γιατί χαλάτε αυτή τη συζήτηση; Είχε τόση ένταση που με πήρανε τα κλάματα. Ντρεπόμουνα να κλαίω έτσι στην πρώτη σειρά με τα γκρίζα μαλλιά μου, αλλά καλύτερα που έκλαιγα παρά να κατουριέμαι από φόβο.
Φοβήθηκα. Αυτό το φριχτό αίσθημα που σου σφίγγει χαμηλά την κοιλιά, κατουριέσαι πάνω σου, αυτό με είχε πιάσει στην αρχή. Αυτό ήθελαν κι εκείνοι. Να φοβηθούμε. Εντάξει λοιπόν, εγώ τουλάχιστον ανταποκρίθηκα. Ίσως επειδή δεν ήμουνα και στα νερά μου.
Τον αναγνώρισα το φόβο. Τον είχα ξανανιώσει πολλά χρόνια πριν, εκεί στη Νομική, Αθήνας και Θεσσαλονίκης, γιατί έμενα στην Αθήνα αλλά σπούδαζα στη Νομική Θεσσαλονίκης, και στα Πολυτεχνεία αμφοτέρων. Τότε που μας κυνηγούσαν οι μπάτσοι, επί χούντας.. Φοβόμουν πολύ. Μια μέρα είχα κοντέψει να κατουρηθώ από φόβο. Είχαμε πάρει ταξί για να το σκάσουμε από κάποιους που μας πλησίαζαν απειλητικά, και πόση αγωνία είχα μη μυρίσει ο ταξιτζής κάτι…
Αυτός ο φόβος λοιπόν. Τόσα χρόνια μετά, στο ίδιο μέρος κατά κάποιο τρόπο, με το ίδιο θέμα. Οι τύποι απείλησαν λοιπόν καμπόσο, μέχρι που πέταξαν αυγά στον Πάσχο, κι έφυγαν. Κι όταν είδα τα αυγά να πέφτουν, μαζί με το ξάφνιασμα και το σοκ, ένιωσα και ανακούφιση, αυτό ήταν λοιπόν, τέλος, γλιτώσαμε τα χειρότερα. Σκουπίσαμε τον Πάσχο και τον πιάσανε αγκαζέ, ο Αλιβιζατος που ήταν σαν οικοδεσπότης συντετριμμένος, να τον πάνε όλοι μαζί σε μέρος ασφαλές.
Δηλαδή, συγγνώμη, ποιο είναι το ασφαλές; Πού δεν έχει κράτος και εξουσία κάποια φασιστική ομάδα; Μπουλούκι ανεβήκαμε τη Μασσαλίας, μπουλούκι πήγαμε στη Σόλωνος και μπήκαμε σε ένα μπαρ, και πίναμε και πίναμε, και δεν συνερχόμασταν. Ήπια τρία πορτό, κι έμεινα και κουβεντιάσαμε ώρες, αλλά παρόλ’ αυτά τη νύχτα έμεινα ξύπνια, δεν μπορούσε να μου περάσει η ταραχή. Στριφογύριζα στο κρεβάτι και εκρήγνυνταν στο μυαλό μου φράσεις αγανάκτησης, και κυρίως η αίσθηση της αδικίας που επιφυλάσσει αυτή η χώρα σε ανθρώπους οι οποίοι κάνουν το έγκλημα να δημοσιεύουν κείμενα. Να πασχίζουν για τη σκέψη, να βάζουν την τέχνη τους, τα δυνατά τους, και η ανταμοιβή, αυγά στα μούτρα. Να πρέπει να φοβούνται να μιλήσουν. Να πρέπει να είναι ήρωες για να μπορούν να γράφουν. Κι έχουμε Δημοκρατία υποτίθεται. Πρέπει να είμαστε ευτυχείς που δεν είναι οι τύποι καθεστώς επίσημο.
Ξαγρυπνούσα και μου έρχονταν στο μυαλό εικόνες από τις γιορτές της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων. Αυτά μας έβαζαν να κάνουμε στη χούντα. Τέτοια θεάματα τραγάνιζαν τα νιάτα μας. Ακούγαμε τραγούδια και μαθαίναμε για κινήματα στην Ευρώπη, την αμφισβήτηση των πάντων, ιδέες καινούργιες, ανατρεπτικές, συγκλονιστικές, κι εδώ είχαμε τον Πατακό. Πώς να πείσουμε τα σημερινά παιδιά να μη νοσταλγούν τις εξεγέρσεις μας; Οι γονείς μας τα κατάφεραν καλύτερα. Τον πόλεμο που έζησαν κανείς δεν τον ζήλεψε, κι ας είχε πολλούς ηρωισμούς. Αλλά βλέπεις άλλη η γοητεία της επανάστασης. Τρομάρα μας. Πώς να εξηγήσουμε ότι χάσαμε τόσα πράγματα που δεν αναπληρώθηκαν με το Πολυτεχνείο.
Εγώ θα ήθελα να είμαι τώρα νέα. Να κάνω χορό, να μπορώ να διαβάζω και να ακούω ό,τι θέλω, να ντύνομαι όπως θέλω, να πηγαίνω σε μικτό σχολείο, να ξέρω ανθρώπους από την Αφρική και την Ασία. Να ταξιδεύω, να πηγαίνω Εράσμους, να μαθαίνω ξένες γλώσσες, να ψάχνομαι, να γνωρίζω παρέες από το Ίντερνετ, να μη φοβάμαι μήπως πέσω σε χαφιέδες που θα με προδώσουν και θα με καλέσει ο ασφαλίτης να με χτυπήσει και να με βιάσει. Να μην ασχολούμαι όπως τότε με την πολιτική, από απελπισία. Απελπισία είχαμε, όχι ελπίδα, γιατί δεν τα λες όλα κύριε Δαφέρμο;
Αλλά ίσως εσύ να έλπιζες περισσότερο, δεν ξέρω. Ήσουν στέλεχος, στην Επιτροπή κατάληψης, μπορεί να ένοιωθες πολλές ελπίδες. Κι εγώ κείνη τη μέρα είχα ελπίδες, αλλά την επόμενη, για θυμήσου; Δεν είχες ενοχές ποτέ; Δεν σκέφτηκες ποτέ τους επόμενους μήνες ότι είχαμε κάνει λάθος με το Πολυτεχνείο; Εγώ το σκεφτόμουνα συνέχεια…
Βέβαια εσείς στην Αθήνα ήσασταν αλλιώς. Πιο ηρωικοί και περήφανοι. Εγώ θα μπορούσα να είμαι εδώ, Τετάρτη έφυγα για μια ηλίθια άσκηση στο Ποινικό, και μου είπε ο Ντένης καθώς έμπαινα στα ΚΤΕΛ, μην πας, έλα στο Πολυτεχνείο, έγινε κατάληψη. Ε, καλά άσε να φύγω τώρα, θα γυρίσω το Σάββατο… Έμεινα στη Θεσσαλονίκη και κάναμε κι εμείς κατάληψη το πρωί της Παρασκευής στο Πολυτεχνείο. Λέγαμε να πάμε στην Οδοντιατρική που ήταν κεντρικά, τελικά προτιμήθηκε η μίμηση. Είχε από τότε την επικοινωνιακή του σημασία και το μύθο του, το Πολυτεχνείο.
Μείναμε μέχρι τα χαράματα του Σαββάτου. Η μεγαλύτερη ευτυχία ήταν η ώρα της πορείας ως εκεί, της τρεχάλας. Αυτή η ζηλευτή έξαρση,εντάξει, υπήρξε για καποιες ώρες. Αυτό είναι που θέλουν όλοι να ξαναζήσουν. Και το παιχνίδι με το φόβο τους αρέσει άραγε; Δεν έχουν τίποτε καλύτερο στη ζωή τους; Ύστερα περιφερόμουν στις αίθουσες και τις συνελεύσεις και ομολογώ ότι συχνά δεν καταλάβαινα την υπερβολικά επαναστατική γλώσσα, και δεν συμφωνούσα με το σπάσιμο των καρεκλών. Κυκλοφορούσαν όλοι με ένα κομμάτι ξύλο, από πόδια τραπεζιών. Εσύ γιατί δεν έχεις, με ρώτησαν. Εγώ δεν μπορώ να παίξω ξύλο, είχα πει. Και με στεναχωρούσε αυτή η καταστροφή. Είναι κάτι που το σκέφτομαι συχνά. Δεν κατάφερα να πείσω κανέναν εκείνη τη νύχτα ότι δεν χρειαζόταν να σπάμε τις καρέκλες. Το προσπάθησα, αλλά μάταια.
Ωστόσο έκαναν κάτι πολύ σωστό, η επιτροπή που είχαμε εκλέξει. Όταν έμαθαν τι είχε γίνει στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, αποφάσισαν να παραδοθούμε. Εν ολίγοις. Αυτό. Να μη χυθεί αίμα. Δεν γίναμε ήρωες. Ας είναι καλά τα παιδιά. Το λέω και το ξαναλέω, αν και έτσι όπως συνταχθήκαμε να βγούμε ήταν πολύ ταπεινωτικό. Στριμωγμένοι, στη σειρά, κι έλεγα μέσα μου, ηττηθήκαμε, ας έχω τουλάχιστον ψηλά το κεφάλι.
Μπροστά είχε ένα τανκς με αναμμένους προβολείς, στρατιώτες με το όπλο προτεταμένο, και μόλις βγαίναμε μας σκόρπιζαν αστυνομικοί με σπρωξιές. Το κεφάλι ψηλά εσύ, έλεγα μέσα μου, και βγήκα κρατώντας αγκαζέ σφιχτά την Κατερίνα και προχωρούσαμε σαν αυτόματα. Κι όπως προχωρούσαμε αποφεύγαμε όσο μπορούσαμε τους αστυνομικούς που ήταν σκόρπιοι σε όλο το δρόμο, κι ένας είχε πιάσει ένα παιδί, που έφτασε σε μας, γαντζώθηκε πάνω μου, και μαζί γαντζωμένος πάνω του ο μπάτσος το κρατούσε και πήγαμε λίγα λεπτά έτσι, τραβώντας ο ένας τον άλλον, αλλά δεν άπλωσα το χέρι να βοηθήσω, να σπρώξω το μπάτσο, να κρατήσω το αγόρι κοντά μου, που εκλιπαρούσε με μια κλαψιάρικη φωνή, καθόλου ηρωικό κι αυτό, συνέχισα να προχωράω σα μηχανή με κύριο στόχο να ξεφύγω.
Αυτή ήταν η ηρωική έξοδος… Αλλά εγώ τουλάχιστον το ήξερα, και δεν είχα οπλιστεί με κανένα ξύλο. Είμαι δειλή, ήθελα να ζήσω, και μάλιστα αρτιμελής, κι ας είχαμε ιδιαιτέρως και αστόχαστα κινδυνεύσει επί ώρες. Κατουριόμασταν από το φόβο μας, και ουρλιάζαμε όταν μας χτυπούσαν, και τρέχαμε να γλιτώσουμε. Δεν θα σας άρεσε, πιστέψτε με. Σε κάνει να νιώθεις πολύ άσχημα, ο φόβος σε αποβλακώνει, σου φτωχαίνει τη ζωή, σου μαραίνει τα νιάτα. Δεν θέλω να χρειάζεται ηρωισμό τίποτα. Θέλω να ζω ασφαλής σε ελεύθερη χώρα, όπως τώρα. Σύμφωνα με τους νόμους. Οι νόμοι είναι για να προστατεύουν κυρίως ανθρώπους σαν εμένα, αδύναμους, δειλούς, αγύμναστους, που δεν θέλουν να παίζουν ξύλο, παιδιά, γριές και γέρους. Θέλουμε νόμους, σύνταγμα, δημοκρατία, ισότητα, τέτοια πράγματα για να συνεννοηθούμε. Όχι επαναστάσεις, όχι πολυτεχνεία. Όχι άλλα πολυτεχνεία. Δεν υπάρχει λόγος για τόση απελπισία.
Τα γράφω αυτά όλα μετά από τόσα χρόνια, γιατί διαρκώς καταλαβαίνω ότι έχει γίνει παρεξήγηση. Ακούστε πάλι τη φωνή του σταθμού. Ακούστε την αγωνία των εκφωνητών. Δεν ήθελαν να πεθάνουν και να γίνουν ήρωες. Δεν ζούσαμε σε εποχές μαύρες, δεν θέλαμε να θυσιαστούμε. Θέλαμε να ζήσουμε, να χαρούμε τα νιάτα μας, τις ευρωπαϊκές κατακτήσεις. Να ζούμε όπως εσείς οι νέοι τώρα. Να βρίσκουμε τον εαυτό μας, όχι να ασχολούμαστε με τους καραβανάδες και να μας βασανίζουν. Τρελαίνομαι όταν ακούω νέους να μου λένε πως είχαμε το προνόμιο της εξέγερσης: Που είχαμε κάθε μέρα να κάνουμε με τα κατακάθια της κοινωνίας, και τα κατακάθια της δικής μας ψυχής, το φόβο μας. φρίκη, και πλήξη, και απόγνωση, και αδιέξοδα! Τώρα έχετε το προνόμιο της εξέγερσης. Πρέπει να είναι οπωσδήποτε με καδρόνια; Τώρα μπορείτε να κάνετε τόσα πράγματα για να αλλάξετε τον κόσμο. Υπάρχουν εθελοντικές οργανώσεις, γιατροί χωρίς σύνορα, ομάδες για τους μετανάστες, δενδροφυτεύσεις, πράγματα που δεν τα φανταζόμασταν. Ελάτε στην ομάδα μας, να κάνουμε μαθήματα ελληνικών στους μετανάστες.
Μάθετε το ελληνικό αλφάβητο σε έναν αφρικανό που δεν πήγε σχολείο ποτέ του, και θα δείτε ότι θα αλλάξει ο κόσμος. Πηγαίνετε στην Ουρουγουάη με τους Ινδιάνους, στο Γκάζι με τα τσιγκανάκια, στη Σιέρα Λεόνε με τα παιδιά πολεμιστές, στον Κολωνό με το Κυριακάτικο σχολείο, ελάτε σε μας, στην Αγορά της Κυψέλης, ο κόσμος σας περιμένει να τον αλλάξετε. Και το μυαλό σας μπορεί να δουλέψει ελεύθερα. Να ακούει ελεύθερα, να διατυπώνει ελεύθερα, να ζει τη συγκλονιστική εμπειρία της ελεύθερης σκέψης. Είναι πιο συνταρακτικό από κάθε άλλη συγκίνηση, δεν αναπληρώνεται με τίποτα.
Αυτό το προνόμιο έχουμε τώρα. Εκτός κι αν επιτρέψουμε στους τραμπούκους να μας το αφαιρέσουν."
Το κείμενο της Αννας Δαμιανίδη από το Facebook δημοσιεύθηκε στο feleki 
Short Link: http://tvxs.gr/node/43149
- Εισέλθετε στο σύστημα ή εγγραφείτε για να υποβάλετε σχόλια
163 Σχόλια
Ρε Σπύρε αυτό θέλει πολύ δουλειά και να ανοίξουμε βιβλία...
Άσε που για να μην είναι σεντόνι, πρέπει να είμαστε στις 500 λέξεις...
Τι λες να πούμε κάτι για το Άσυλο ή τον Δεκέμβριο;
Εγώ πάντως σκεφτόμουν ένα κείμενο που θα συμφωνούσαμε... :-D
Σε αυτό το άρθρο της εγκαλεί εκείνους που "δεν κατάλαβαν" την εξέγερση του πολυτεχνείου.
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artid=4480705
Στο άρθρο που δημοσιεύει το tvxs προφανώς δίνει τη δική της γνώμη.
Είναι η γνώμη μιας ψιλοπασοκοειδούς ψιλοδιανόησης που βρίσκει κανείς από κολωνάκι μέχρι μασσαλίας και σινα. Ένα είδος ιντελέκτουαλ μπαρόβιων με έφεση στην κριτική τέχνης ή αλλιώς μια φυλή εθισμένων στην Κωστοπούλεια (βλέπε Κλικ) αναζήτηση της "χαράς της ζωής". Λίγο τζαζ, λίγο φασμπίντερ (παλιότερα), λίγο άντζελα δημητρίου, λίγο από φωτογραφία, λίγο από Κούντερα, λίγο από θέατρο και σκηνοθεσία και η μύτη μονίμως υπεράνω. Γεμάτες τσέπες και μισοάδεια μυαλά που μονίμως αναζητούν την ησυχία τους και απορούν για όσους δεν στέκουν χαύνοι μπρος στην τόση ελευθερία. Ριγούν με τη ρίψη ενός αυγού, αλλά σπανίως θα τους ακούσει κανείς να μιλούν για βασανισμούς και αστυνομοκρατία, μιας και είναι βαθιά πεπεισμένοι πως "στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα". Τώρα με το Γιώργο έχουν επιτέλους ένα δικό τους άνθρωπο στην εξουσία.
Και για να παίξουμε και λίγο με τον τίτλο:
Πολιτική ειρήνη: "Ευτυχώς που επίσημο καθεστώς είναι ο πάγκαλος"
@Σταύρο,
προτείνω τίτλο/θέμα: "Βία: δίκαιη και αναπόφευκτη"
που έχει πολύ ζουμί και ενδιαφέρει. Θα γράψουμε για το πότε η βία είναι 'δίκαια κ αναπόφευκτη'. Είτε ως ατομική πράξη, είτε ως συλλογική. Θα γράψουμε για τις μορφές της βίας, για το ποιοι την ασκούν και σε ποιους και για ποιους λόγους. Θα γράψουμε για τη διαβάθμιση της βίας και τα αποτελέσματα που επιφέρει στο άτομο ή στο σύνολο.
Επίσης ο τίτλος είναι ό,τι πρέπει κράχτης αχαχα. Στείλε μου κείμενο εργασίας στο μέιλ μου και θα απαντήσω κι εγώ στο δικό σου. Όταν με καλό το ολοκληρώσουμε, θα το ανεβάσουμε από κοινού στο blog του tvxs :)
ΥΓ: φαντάζεσαι; μετά από πλήρη διαφωνία να βγεί κάτι σε "ο Σταύρος υποστηρίζει αυτό, ενώ ο Σπύρος από την άλλη υποστηρίζει ότι" αχαχα, χάος!
Ki ena xalaro:
Exo tin endyposi oti o Mandravelis otan leei oti den symfonei na sympsifizontai ola os via me tin idia aksia episimainei ton kindino na dikaiologoundai oi fysika viaies prakseis os andidrasi sti lektiki via.
Se leo fasista, diladi ki esy theoreis oti dikaiologeisai namou kapseis to spiti, gia na matho na asko lektiki via. Afto ginetai idi vevaia, alla to mono apotelesma einai na to voulone oloi kai na milane mono oi tramboukoi.
ID σχολίου: 233695 [Αναφορές: 0 | 2 | 8] [Αναφορές: 0 | 3 | 8]
Δημοσίευση: 29-11-2009 14:04 από risinggalaxy
να με συγχωρείς αλλα η χυδαιότητα δεν έχει ηλικία και η εξουσία μεγεθύνει το πρόβλημα όπου υπάρχει. Μην τσουβαλιάζεις τους ανθρώπους ανάλογα με την ηλικία τους, είναι κακοποίηση. Όσοι εκτίθενται και παίρνουν την ευθύνη να συμμετέχουν εδώ μέσα σε δημόσιο διάλογο με επιχειρήματα, δεν είναι συνήθως βολεμένοι. Αντί για δίκη προθέσεων, συνωμοσιολογία και λοιδωρίες ας απαντάμε με επιχειρήματα. Οι έντιμοι άνθρωποι κάθε ηλικίας, αντιμάχονται, όπως έκαναν πάντα, την ευκολία, τις φτηνές κατηγοριοποιήσεις, τις βίαιες απλουστεύσεις και τις υλακές. Οι κραυγές που υψώνονται πάντα σε εποχές κοινωνικής αναστάτωσης διασπείρουν συχνά το δηλητήριο του λαϊκισμού. Αντίθετα με όσα υποστηρίζεις, όσοι έχουν καταχραστεί θέσεις εξουσίας, να είσαι σίγουρος ότι το τελευταίο που θα έκαναν είναι να γράφουν σε αυτό το φόρουμ χωρίς κανένα κέρδος.
@denyal (και στο γάμο με κουκούλα ρε;): Μην χρησιμοποιείς τη λέξη Πασοκ, γιατί βγάζω σπυριά... :)
Έχω πρόταση, θέλεις να συνυπογράψουμε μαζί ένα άρθρο;
Πρότεινε θέμα και ποιος θα κάνει το κείμενο εργασίας, για να το διορθώσει ο άλλος...
Θα χαρώ να τρελάνουμε κόσμο... ;)
@ Καράμπελα!
Και βέβαια δεν θα σε άφηνα μόνο σου. Τραμπουκισμούς στους συσχολιαστές μου δεν σηκώνω! :)
Το έγραψα συγκριτικά. Ώστε να αρχίσουμε να ορίζουμε λέξεις και μεγέθη. Πολλά πράγματα είναι 'βία' ή βίαια πιο σωστά. Αλλά υπάρχουν διαβαθμίσεις στην ένταση, υπάρχουν διαφορετικές αιτίες κ αφορμές πίσω από κάθε πράξη, και αυτά θεωρώ πως πρέπει να συνυπολογίζονται.
Οπότε για παράδειγμα ο Πανούσης ή ο Μανδραβέλης. Έχουν τόσες ώρες στην τηλεόραση, στις εφημερίδες, στην αίθουσα διαλέξεων ή σε φόρουμ, που μπορεί να πει κανείς πως δέχτηκαν βία, αλλά όχι πως είναι και φιμωμένοι ή τους έχει περικοπεί η ελευθερία της έκφρασης... Άλλοι άνθρωποι είναι φιμωμένοι στη χώρα αυτή, όχι οι παραπάνω. Και άλλοι άνθρωποι δέχονται τεράστιες ποσότητες βίας σε καθημερινή βάση, και όχι οι παραπάνω.
ΥΓ: Αλλά αν γράψεις εσύ την επόμενη έντιμη επιστολή, μα τω ΠΑΣΟΚ, δεν υπόσχομαι τπτ :P
Αυτοξευτιλίζομαι δήθεν, προβάλλοντας την υπερευαίσθητη-ανθρώπινη πλευρά του χαρακτήρα μου, παραληρώ συγχυσμένη ανάμεσα στο παρών και τις αναμνήσεις μου και κερδίζω τη συμπάθεια αυτού που έχω κάνει τα μυαλά ομελέτα!Στο τέλος βέβαια δεν θα κρύψω τις πραγματικές μου προθέσεις καθαγιάζοντας το παρών, το καθεστώς, σαν ΒΟΛΕΜΕΝΗ που είμαι.
Η κυρία αυτή λοιπόν με λίγα λόγια μας λέει, ότι ο κίνδυνος, το πρόβλημά μας είναι οι τραμπούκοι που τολμάν να διακόπτουν το σινάφι της από το εγκληματικό τους έργο (αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι λέει ο Τριανταφυλλόπουλος, το δέχεται ο "πρωταγωνιστής" Θεοδωράκης).Οι οποίοι της προκαλούν τα ίδια συναισθήματα με τους "μπάτσους" (είδατε που είμαι δικιά σας;) της Χούντας.Και το λέει λίγες μέρες πριν την επέτειο της δολοφονίας ενός 15χρονου από τους "μπάτσους" της δημοκρατίας..Κάπου το έχασες κυρία μου..
Το έχω ξαναβάλει και αλλού αλλά είναι πολύ σχετικό (δεν φταίω εγώ που το τβχς παίζει πινγκ πονγκ με αυγά):
«ΦΑΝΑΡΙΩΤΕΣ»
Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά που δίνουν το στίγμα της εποχής μας, εκτός από την κορύφωση της εκμετάλλευσης και την κατάρρευση των θεσμών, είναι και η απουσία προοδευτικής διανόησης.
Είναι γνωστό τοις πάσι ότι στην εποχή μας, για να αναγορευθεί κάποιος ως πνευματικός ηγέτης, δεν απαιτείται κανενός είδους συνεισφορά εις τας τέχνας και τας επιστήμας, αρκούν οι κατάλληλες γνωριμίες και διασυνδέσεις (μέσα), να εκδίδει απαραιτήτως τα έργα του εις τις εκδόσεις «Λιβάνι»! Στη χώρα μας για παράδειγμα οι πανεπιστημιακές έδρες κληρονομούνται από υιούς, θυγατέρες, γαμβρούς και λοιπούς δικαιούχους, όπως ακριβώς και οι βουλευτικές έδρες ή η αρχηγία των κομμάτων.
Διαπρέποντας εις την τέχνην της επικύψεως, οι πνευματικοί εθνοπατέρες γλείφουν αδιακρίτως τον εκάστοτε καταλληλότερο, πρώην και επόμενο (γλώσσα αμερόληπτη). Δουλοπρεπείς, προπαγανδιστές του ραγιαδισμού και της υποτέλειας, οι νέοι Φαναριώτες ταυτίζονται πλήρως με τις επιλογές της εξουσίας -με το αζημίωτο φυσικά- αναμασώντας και αναπαράγοντας την κυρίαρχη ιδεολογία.
Έτσι οι υμέτεροι δι-ανοηταί συστρατεύονται ομοθυμαδόν για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, ενώ για το άσυλο και την ασυλία του παρα-δικαστικού, της βουλής, των κουκουλόπουλων ή των παρα-πλανηθέντων υπουργών δεν έχουν βγάλει άχνα. Ή, ενώ οι εργαζόμενοι στενάζουν από την ανεργία και την ανέχεια, ενώ η χώρα έχει βουλιάξει απ’ τη ρεμούλα, τη λεηλασία και τη διαφθορά, αυτοί δεν έχουν πάρει χαμπάρι τίποτα και ασχολούνται με σοβαρές πνευματικές αναζητήσεις και με τα «κυρίαρχα» προβλήματα της κοινωνίας, όπως τη διοργάνωση συλλαλητηρίου κατά της «τρομοκρατίας»!
Υψώνουν τη φωνή τους μόνο για να καταδικάσουν μετά βδελυγμίας όποιον αμφισβητεί την σαπίλα και τη διαφθορά, όποιον αρνείται να πεθάνει σιωπηλά για να κερδίζουν τ' αφεντικά. Τρέφουν δε ιδιαίτερη αγάπη για νεολαία που αρνείται να προβατοποιηθεί και εξαντλούν όλα τα αποθέματα ευαισθησίας τους, αποκαλώντας τους αλήτες, κουκουλοφόρους, χούλιγκανς, 300 προβοκάτορες, σπορά του Παπαδόπουλου κ.λπ.
25-11-2009
Χριστόδουλος Ξηρός
Φυλακές Κορυδαλλού
Ειδική πτέρυγα απομόνωσης
Υ.Γ:Δανείζομαι μια πρόβλεψη του πρωθυπουργού:
ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ
Κρίμα για όσους αντιδρούνε λέγοντας πράγματα του στυλ "προπαγάνδα" ή "η δαμιανίδου είναι στην κυβ. φυλλάδα ΤΑ ΝΕΑ άρα γράφει βλάκειες".
Άσχετα αν διαφωνώ με πολλά απο όσα γράφει, το κείμενο είναι εξαιρετικό και μπορεί να είναι διαφωτιστικό για όσους πιστεύουν οτι η επανάσταση μπορεί να γίνει μόνο με τη βία (πάντα η σπίθα μιας επανάστασης ήταν κάτι το ειρηνικό).
Και σε περίπτωση που δεν το η κ. Δαμιανίδου απομυθοποιεί την γενιά του Πολυτεχνείου αλλα όχι την απόφαση για την κατάληψή του.
Και η ακτάληψη του Πολυτεχνείου ειρηνικά έγινε. Διαλύθηκε με την βία και αυτό πραγματικά γιατί να το ζηλεύει κανείς; και τόσα θύματα.
Χίλια προβλήματα έχει η δημοκρατία μας, αλλα ας εκμεταλλευτούμε το σημαντικότερο αγαθό (ελευθερία λόγου) και ας ξεκινήσουμε την επανάσταση μας απο εκεί και απο άλλα τα όποια έυστοχα ανέφερε η συγγραφέας.
Μπορεί να μην σε βγάζει στις είδησεις όταν διδάσκεις εληνικά σε έναν μετανάστη και να σε βγάζει όταν καις ένα κατάστημα.
Αλλα σίγουρα με το πρώτο κάνεις τον κόσμο καλύτερο και με το δεύτερο δεν κερδίζεις ΤΙΠΟΤΑ.
@denyal (και στο γάμο με κουκούλα ρε;): Συμφωνώ με το σχόλιό σου για το ποιοι είναι τραμπούκοι σήμερα.
Όμως οι "άλλοι" δεν είναι τραμπούκοι; χάδι ήταν η μεταφορά του Πανούση και του Παπαδάτου στο Νοσοκομείο; χάδι ήταν η καταστροφή του Ρεσάλτου;
Εγώ να αγωνιστώ μαζί σου για τον Κακλαμάνη και όλα όσα λες, εσύ όμως σε όσα λέω θα με άφηνες μόνον μου;
@diGimOnk: Αφήνω το πιωμένος...
Δεν διαφωνώ στο ότι πρέπει να αντιδράσουμε, στον τρόπο διαφωνώ...
Γιατί σου φαίνεται τραγικό;
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος αντίστασης εκτός από την βία;
Ενδιαφέροντα θέματα ανακύπτουν εδώ και αρκετά άσχετα μεταξυ τους. Πρώτον, νομίζω ότι η κατάσταση με τα αυγά και η με πράξεις αποδοκιμασία και παρεμπόδιση έκφρασης απόψεων είναι απαράδεκτη πρακτική και εξ αντικειμένου φασιστική. Μόνο ένας δηλωμένος φασίστας "δικαιούται" να προσφεύγει σε τέτοιες μεθόδους και μάλιστα μέσα σε Πανεπιστημιακό χώρο! Ολες οι άλλες δικαιολογίες γιά τέτοιες ενέργειες είναι επιπόλαιες και της πλάκας!
Δεύτερον, η υπόθεση τού Πολυτεχνείου. Εκεί η Κα Δαμιανίδη λίγο τα μπερδεύει κατά τη γνώμη μου. Συμφωνώ ότι το να επιζητεί κανείς τη βία χωρίς σοβαρό λόγο (όπως π.χ. να απαντήσεις σε άμεση βία ή απειλή βίας) ή να καταστρέφει δημόσια περιουσία, επίσης χωρίς λόγο, είναι μάλλον διαταραχή προσωπικότητας παρά πολιτική ενέργεια. Βέβαια πολλούς τούς ενθουσιάζει γιατί και από μόνη της, φαντάζει σαν σημάδι κάποιας ας πούμε επαναστατικής διαδικασίας! Ομως η εμμονή της γυρω από το αίσθημα τού φόβου χαλάει ότι άλλο σωστό μπορεί να την προβληματίζει. Εν τάξει, δεν αγαπάμε τη βία αλλά να μη ζούμε και σα λαγοι! Συμφωνώ επίσης ότι το να "νοσταλγείς" την εποχή της χούντας και τού Πολυτεχνείου επειδή τότε είχες "ελπίδα" είναι συναισθηματική και λογική ακροβασία. Καλλίτερα να μην είχε υπάρξει η δικτατορία και ας μας έλειπε η εμπειρία πού αποκτήσαμε από αυτήν! Αλλά δε μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε ότι η Ελλάδα της μεταπολίτευσης από πλευράς δημοκρατικών δικαιωμάτων δεν έχει καμμία σχέση με την προδικτατορική Ελλάδα. Και σ΄αυτό έβαλε το λιθαράκι της η εξέγερση τού Πολυτεχνείου, ένα από τα τελευταία δείγματα Αξιοπρέπειας και Ευαισθησίας τού Ελληνικού Λαού.
Δεν έχει πουθενά να βάζουμε σημαιάκια και στα άρθρα; Σ' αυτό θά 'βαζα μια πράσινη, κι ας με πούνε βαζέλω.
Κυρία.
Αυτό το Πολυτεχνείο πρέπει να είχε περισσότερο κόσμο μέσα κι από το ΟΑΚΑ, μέχρι κι ο Κούγιας λέει ότι ήταν μέσα.
Δεν μιλώ για αυτούς που συμμετείχαν στο πολυτεχνείο. Πάντως, σίγουρα δεν ήταν μόνο φοιτητές, αλλά μια χούφτα αναρχικών.
Η γενιά του Πολυτεχνείου σαφώς κι υπάρχει.
Η μόδα του να είσαι αριστερός επέβαλε την εκούσια ένταξη του υποκειμένου σ'αυτή τη γενιά.
Η μόδα πέρασε, η γενιά του πολυτεχνείου απεδείχθη μια σαπουνόφουσκα απ'την οποία σαν άξιες σεβασμού προσωπικότητες διασώθηκαν ελάχιστοι.
Και ίσως να πρέπει να αρχίσει μια ρεαλιστική συζήτηση για τον απόλυτο μύθο της μεταπολίτευσης ότι η εξέγερση του πολυτεχνείου κι όχι η κυπριακή πανολεθρία έριξε τη χούντα.
Όπως έχει γραφτεί από τη δεκαετία του 80 ακόμη, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΕΝΙΕΣ. Το να λέμε "η γενιά της Αντίστασης, του 114, του Πολυτεχνείου" εννοώντας πολιτικά σύνολα ανθρώπων με ηλικιακό κριτήριο είναι επικοινωνιακό σχήμα χωρίς περιεχόμενο. Στη γενιά της Αντίστασης ηλικιακά ανήκουν και οι Ταγματασφαλίτες, στη γενιά του 114 και οι Γκοτζαμάνηδες, στου Πολυτεχνείου και ο Μπόλαρης. Και φυσικά η διαφοροποίηση απόψεων υπάρχει και στο εσωτερικό του κινήματος. Άλλο οι κεντρώοι το 1965, άλλο η νεολαία της ΕΔΑ, άλλο οι διαγραμμένοι της Αναγέννησης.
Στο Πολυτεχνείο λοιπόν συμμετείχαν και στελέχη του ΠΑΚ και στελέχη της ΚΝΕ και του Ρήγα και στελέχη των αριστεριστών και αναρχικοί και ... μη στελέχη, άνθρωποι που διαμαρτύρονταν/εξεγείρονταν χωρίς πολιτικό/κομματικό σχεδιασμό στο μυαλό τους. Δεν είναι λογικό να έχουν αποκλείνουσες συμπεριφορές και τότε και στη συνέχεια; Τι ψάχνουμε, το κόμμα του Πολυτεχνείου; Δεν υπήρξε τέτοιο. Άρα ο καθένας εκφράζει τον ευατό του και τις τοτινές και μετέπειτα επιλογές του.Είναι φάουλ της κ. Άννας να θεωρεί ότι μπορεί να εκφράσει "τη γενιά της" και το τι διεκδικούσαν. Είναι φάουλ αρκετών σχολιαστών να επανέρχονται στο ζήτημα τι έκανε ο καθένας μετά το Πολυτεχνείο και να τον χαρακτηρίζουν. Η συμμετοχή στο Πολυτεχνείο 73 δεν δεσμεύει κανέναν στο τι απόψεις θα έχει μετά. Πολλοί συμμετείχαν στο Πολυτεχνείο στη βάση της γραμμής της επίσημης αριστεράς για εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που θα έδινε ο εκδημοκρατισμός Μαρκεζίνη. Κακώς συμμετείχαν; Ποιός το αποφασίζει αυτό, κάποιοι σημερινοί 20χρονοι που θα ήθελαν το Πολυτεχνείο να είχε γίνει πρόπλασμα της Κομμούνας; Δικαίωμα τους αν θέλουν να κάνουν κριτική στο Πολυτεχνείο 73 για αυτό που ήταν ή να υπερασπίζονται μια συγκεκριμμένη τάση εκεί μέσα, πχ. τους αναρχικούς. Αλλά δεν είναι καλύτεροι από το ΚΚΕ και τα καπελώματα του όσοι προσπαθούν να εκβιάσουν μια αντιεξουσιαστική εκδοχή του Πολυτεχνείου 73 ως ... αυθεντική.
Επί της ουσίας του κειμένου της κ.Άννας: Πολύ συντηρητικό βρε παιδί μου. Δεν είναι μόνο ο φόβος αυτό που μας μένει από μια εμειρία κινήματος. Διαφωνώ βέβαια και εγώ απόλυτα με τη χρήση (αντι;)βίας απέναντι σε ιδεολογικούς και μόνο αντιπάλους. Η (αντι;)βια είναι μια πιθανότητα απέναντι στο φυσικό φορέα της άμεσης βίας και μόνο (δηλαδή άμα σε κοπανάει το ΜΑΤ μπορεί και να αντισταθείς, όπως μπορεί και να τρέξεις, είναι θέμα πολιτικής εκτίμησης της διαδήλωσης και της σημασίας της και των όρων της πολιτικής νομιμοποίησης της κλπ.)
ΑΛΛΑ: Άλλο τα αυγά των πιτσιρικάδων, άλλο η φασιστική βία με τις φαλτσέτες, άλλο τα ΜΑΤ το 1990-91 πχ. Αν κατουριόμαστε με τα αυγά των πιτσιρικάδων, τι θα κάναμε όταν καιγόταν το Κάπα Μαρούσης (σε συνθήκες πλέριας δημοκρατίας ε;).
Προτεινω ενα αρθρο με τιτλο..
"Οσοι διαφωνειτε και παιρνετε τα φλας της ζωης σας με τα σκατα τριγυρω σας, ειστε αμορφωτοι, μαλακες, αξεστοι και αναξιοι λογου. Ειμαστε απο 40-55 και θα κανουμε κουμαντο για 20 χρονια. "
τωρα το ποιος θα το γραψει ειναι ενα θεμα.. τοσοι πολλοι και εγκυροι αναλυτες..παντως οποιος το γραψει κερδιζει ενα μπουκαλι πορτο αξιας 200 ευρω απο το εστιατοριο του Θοδωρακη και μια συνεντευξη με 2 Ματατζηδες, εναν πορτιερη κλαμπ, εναν εργολαβο και εναν "οικονομικο δολοφονο" του ΔΝΤ....
(οποιαδηποτε ομοιοτητα με γνωστα βραβευμενα ντοκιμαντερ ειναι συμπτωματικη γιατι στη Ελλαδα δεν εχουμε παγκοσμιοποιηση αλλα πρασινο σοσιαλισμο..)
Μπορεί να ήταν porto vintage οπότε το γούστο της κυρίας είναι αδιαμφισβήτητο.
Μακάρι η γενιά της να είχε και γούστο στην αξιοπρέπειά της.
To καλυτερό απο το κειμενο ξεφυγε...
"ήπια τρια πορτό" για να ηρεμησω... γιατι οταν μια κυρια με ασπρα μαλλια. που πρεπει ολοι να σεβαστουμε, ξεδιπλωνει τη ψυχη της, πρεπει να γνωριζουμε και τις προτιμήσεις της...στο αλκοολ...
Οπως θα λεγε και ο κριτικός τεχνης, "μεστος και αμεσος λογος"....
@zaphod
Μη λες πολλα θα σε καταδικασει η ΠΟΣΔΕΠ, η Σωτη , το on-line τμημα της ΠΑΣΚΕ, ο Μπαζο , ο Πασχος , ο Αλαφουζος , η Eurobank , το ΔΝΤ , τα σουπερ-μαρκετ Πατακης - ΙΑΝΟΣ και ο συλλογος φιλων της Ελληνικης Αστυνομιας....κομμενο το χιουμορ με τις εκφανσεις της παγκοσμιας δημοκρατιας....λιγη σοβαροτητα δε βλαπτει..
H Δαμιανίδη δηλαδή ήταν ένα μέλος μιας μοδάτης εξέγερσης;
Οι φοιτητές του Πολυτεχνείου ήταν δηλαδή μικροαστ(εί)οί όπου δεν είχαν μοδάτες διασκεδάσεις και επαναστάτησαν μόνο για αυτό το λόγο, επειδή ήταν μόδα η εξέγερση;
Νομίζω ότι η γενιά του πολυτεχνείου άλλαξε το σύνθημα από "ψωμί,παιδεία ελευθερια" σε
"ferrari, tanga, παράθυρα με τράγκα"
Ίσως είναι αυτό που λες ότι οποιος κάνει επανάσταση από μόδα στο τέλος θα αφήσει το πρώτο και θα πιάσει το δεύτερο.
Τώρα εκτος από τη μαζική επανάσταση πιστεύω και στην ατομική. Εκεί που ο άνθρωπος μπορεί να υπερβεί τα στερεότυπα και τα ταμπού του μικρόκοσμου που ζει και να αντιδράσει αλλάζοντας κατά καιρούς δεδομένα(ακόμα και ο μικροαστός).
αι καιν γκετ νοου σατισφακσιον γιεεεεε!!!!!
«Σκέφτηκα να σηκωθώ να πω ότι δεν είχαμε όλοι ελπίδες, ότι τώρα περνάνε καλύτερα, ότι εμείς πλήτταμε θανάσιμα, ότι δεν θέλαμε ψωμί κι ας φωνάζαμε Ψωμί Παιδεία Ελευθερία.–ψωμί υπήρχε- τους Ρολινγκ Στόουνς θέλαμε, τα ενδιαφέροντα πράγματα που συνέβαιναν στον κόσμο.»
Αυτή η αποστροφή εμένα μου λέει τον πραγματικό λόγο της αποτυχίας της γενιάς του Πολυτεχνείου. Η πολιτική σαν μόδα είναι καταδικασμένη, γιατί ο μοδάτος δεν είναι επαναστατημένος κι οι μικροαστοί ποτέ δεν θα μπορέσουν να γίνουν επαναστατικό υποκείμενο- μόνον οι προλετάριοι, οι λούμπεν κι οι μεγαλοαστοί μπορούν...
Τώρα που ψωμί παιδεία κι ελευθερία είναι πραγματικά αυτά που θέλουν-με οι νεόι, οι βολεμένοι μικροαστ(εί)οι εξακολουθούν να θέλουν τους ρόλινγκ στόουνς και τον ρέμο ίσως. Και να φοβούνται...Ο φόβος τους φυλάει το βράδυ...
Zaphod εκανες το σχολιο της ημερας :-)
Μου εφτιαξες το πρωι !
malehawk sorryy
Mahvek alitheia oi avgorixtes gia pio thema milhsan? Giati me ta avga kaneis den asxolithike me to ti eipan.
Πραγματικά αυτό είναι φάουλ καθεστωτικής συμμόρφωσης. Η βία υπάρχει. Την δεχόμαστε καθημερινά,και αν δεν την βλέπουν κάποιοι χαρούμενοι, δρομοποιημένοι δημοσιογράφοι, σχολιαστές, συγγραφείς, ποιητές,πολιτικοί αναλυτές και ο,τι άλλο προιόν κουλτούρας πωλητές στην κοινωνία που το πνεύμα αν δεν είναι εμπόρευμα δεν έχει βήμα λόγου, δεν φταίνε ούτε οι αντιεξουσιαστές, ούτε οι κουκουλοφόροι,ούτε οι αυγορίχτες, ούτε και τα 20χρονα παιδιά της συζήτησης που ενδεχόμενα νάθελαν μια πιό ήπια παρέμβαση και νάχαν δίκιο, όμως την ίδια στιγμή, πάνω στο γίγνεσθαι πρέπει και μπορείς να παρεμβαίνεις για να δίνεις την άλλη νότα...την νότα που ποτέ δεν θα δεις απο ένα κανάλι..ποτέ δεν θα διαβάσεις σε μιά εφημερίδα..ποτέ δεν θα έχεις το θάρρος και την υπομονή να ακούσεις γιατί θα την εκφέρει ένας κουκουλοφόρος. Ομως κάτω από ένα κράνος...μιά κουκούλα μπορεί να κρύβεται ένας μαχητής..ένας απελπισμένος..ένας αποκλεισμένος απο τον ήσυχο κόσμο μας..ένας που ξέρει οτι άν κοιμηθεί θα πεθάνει απο υποθερμία..ενας που ξέρει οτι ο κύριος Μανδραβέλας ηταν υποστηρικτής των Ισραηλιτών οταν έσφαζαν παιδιά στη Γάζα..ένας που ξέρει οτι όσο συζητάμε μπουρδολογώντας εναντίον της βίας των απλών ανθρώπων...άνθρωποι δικάζονται η καταδιώκονται απο την βία του κράτους..και οι "πνευματικοί" ευνουχιστές μαζών περί άλλων τυρβάζουν..και φυσικά υπάρχει βία και φυσικά απέναντι σε αυτό που ζούμε που δεν είναι δημοκρατία είναι θεμιτό να αντιπαρατάξεις βία και φυσικά όλες οι απόψεις είναι σεβαστές..με μιά διαφορά..οι απόψεις των ανθρώπων που μπήκαν μέσα και διέκοψαν δεν ακούγονται..για αυτό πάντα θα διακόπτουν αυτούς που δεν ακούνε.
Προβλέπω να γίνεται, δυστυχώς, μεγάλη έξοδος χρηστών από το tvxs. Και αυτό με θλίβει διότι είχε ξεκινήσει με πολύ καλές προοπτικές....
Επεισόδια στη Γενεύη ενόψει διάσκεψης του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1079865&lngDtrID=...
Κλήθηκε ο Σύριζα Ελβετίας να κάνει δηλώσεις εναντίον των πλουσιόπαιδων που καίνε μεροκαματιάρηδες Ελβετούς για το παντεσπάνι τους;