Πλάνα από τις εκδηλώσεις συμπαράστασης στην Ευρώπη

Με την σκέψη το λόγο και την πολιτικη...

Τι γίνεται όμως όταν και τα τρία έχουνε γίνει προνόμιο των λίγων? Όταν η σκέψη σου φυλακίζεται,οταν ο λόγος σου λογοκρίνεται και η πολιτική ασκείται από τα ΄΄επάνω΄΄? Ποίο είναι το περιθώριο έκφρασής σου? Απλά το περιθώριο...Πόλλές φορές αναρωτιέμαι άν η βία είναι αναγκαίο καλό ή τελικά βοηθάει -μέσω της πανίσχυρης προπαγάνδας-να θεμελιώσει πιο γερά την κρατιή καταστολή. Απάντηση δεν είναι εύκολο να δωθεί αλλά αυτό που ξέρώ είναι πώς όταν η οργή σου ξεχειλίζει, είναι γιατί κανένας θεσμός της υπάρχουσας δημοκρατίας δεν είναι ικανός να σε αντιπροσωπεύσει, βλέπεις την ζωή σου και την ποιότητά της να απελείται και αναγκαστικά και λογικά είσαι ικανός για όλα... Ο κρατικός, ο θρησκευτικός, ο εργασιακός, ο εκπαιδευτικός ακόμα και ο οικογενειακός βιασμός είναι ολοφάνερος και αφού δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε προσπαθούμε να τον απολαμβάνουμε...και τον μεταδίδουμε και συμμετέχουμε και βιάζουμε καθημερινά και εμείς με την σειρά μας...και ο κύκλος δεν έχει τέλος. ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ...Καιρός να απολαύσουμε την ζωή μας...να ΄΄σκοτώσουμε πρώτα τον μπάτσο που έχουμε μέσα μας πριν να είναι αργά΄΄, να πάρουμε την εξουσία και να την συνθλίψουμε στα χέρια μας...Πρώτα πρέπει να κάνουμε ΄΄κακό΄΄ στον εαυτό μας, να αναλογιστούμε την συνυπευθυνότητα που έχουμε σε αυτό το χάλι και μετά...οταν πια το κεφάλι μας θα είναι άδειο...επιτέλους ΝΑ ΔΡΑΣΟΥΜΕ...ΝΑ ΔΡΑΣΟΥΜΕ...ΝΑ ΔΡΑΣΟΥΜΕ

Πόσο επίκαιρο αυτό που είχε γράψει ο Μεγάλος Μάνος όταν σκότωσαν (και ξανασκότωσαν και ξανασκότωσαν...) το μικρό Καλτεζά το 1985. Πόσο επίκαιρο. Αφιερωμένο σ' όλους εσάς τους "τριάντα-εκατό" των Εξαρχείων του εξωτερικού...

"...Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Όσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους, ενόχλησαν τους Έλληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα - εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ' τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ως τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ως τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Εξύβριση αρχής - έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής - έτσι είθισται ν' αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και δυστυχώς γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.

Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν' αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί μ' «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου... κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν ...ανακαλύπτονται. Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (...) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ."

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ