Περί τρομοκρατίας και άλλων δαιμονίων
Είμαστε σε πόλεμο λοιπόν; Η αστυνομία «φοβισμένη» από το «αμόκ επιθέσεων», δίνει αριθμούς επικοινωνίας στους πολίτες, στους οποίους απευθύνει έκκληση να τη βοηθήσουν να βρει τους δράστες της βομβιστικής απόπειρας στη Citibank. Μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες, τρομαγμένες με τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει η επίθεση στην εικόνα της χώρας και τον ελληνικό τουρισμό, καλούν για «άμεση κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού πριν θρηνήσουμε πολλά θύματα». Γλαφυρές παρομοιώσεις με την Κολομβία, τη Βαγδάτη και την Καμπούλ επιστρατεύονται από αγανακτισμένους πρώην υπουργούς, προκειμένου να καταστήσουν σαφή την «εφιαλτική και ζοφερή πραγματικότητα».
Τη μεγάλη σοβαρότητα κινήσεων, όπως η επίθεση στο Alter, καθώς και την αποτυχημένη –εκούσια ή ακούσια, μένει να αποδειχθεί– βομβιστική επίθεση στη Citibank, κανείς δεν μπορεί να προσπεράσει. Όμως, η άμεση απόδοσή τους, χωρίς μέχρι στιγμής να έχει γίνει καν ανάληψη ευθύνης, στη «Σέχτα Επαναστατών», στον «Επαναστατικό Αγώνα» ή και στο... συνδυασμό τους, μοιάζει μάλλον βιαστική. Λάδι στη φωτιά του φόβου και της τρομολαγνείας προσφέρουν και οι επόμενες κουραστικά επαναλαμβανόμενες κοινοτοπίες: ότι «η χώρα κατρακυλάει από τις αρχές Δεκεμβρίου σε έναν κατήφορο αχαλίνωτης βίας» ή ότι οι επιθέσεις αποτελούν «αντανάκλαση ενός κλίματος γενικευμένης ανομίας, αλλά και κοινωνικής αναταραχής, που έχει επικρατήσει τους τελευταίους μήνες». Κάθε προσπάθεια ταύτισης των κινητοποιήσεων του Δεκέμβρη με τις δολοφονικές και ύποπτες επιθέσεις δεν αποτελεί απλώς αδυναμία κατανόησης του λαϊκού κινήματος, αλλά συνειδητή διαστρέβλωση του.
Ο λόγος περί «τυφλής βίας» που «κινδυνεύει να πυροδοτήσει απρόβλεπτες αντιδράσεις και αντιδημοκρατικές εκτροπές» έχει ως βασική συνέπεια τη ενεργοποίηση των συντηρητικών αντανακλαστικών της ελληνικών κοινωνίας. Και αυτό, σε μια περίοδο αυξημένης κοινωνικής δυσαρέσκειας λόγω της εντεινόμενης οικονομικής κρίσης. Η καλύτερη πολιτική ανάλυση της ημέρας ίσως εν τέλει είναι αυτή ενός γελοιογράφου, του Στάθη της Ελευθεροτυπίας: «Εκ των πραγμάτων», γράφει ο Στάθης, «ο κόσμος της εργασίας θα υποχρεωθεί στη στοιχειώδη δημοκρατική άμυνα –θα βγει στους δρόμους. Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να μη συμβεί κάτι τέτοιο; Να τρομοκρατηθεί ο κόσμος της δουλειάς και να μείνει σπίτι του, απομαζικοποιημένος, περιμένοντας ο καθένας κατά μόνας να 'ρθει η σειρά του μετά την εξουθένωση του άλλου; Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος; Η εκ προοιμίου παγίδευση των δρόμων. Και πώς παγιδεύονται οι δρόμοι; Αν πριν βγει ο λαός στους δρόμους, βγουν οι κουμπουροφόροι».
