Ο διάλογος για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ΣΥΝασπισμό

Συζήτηση ερήμην του κόμματος;

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Το αποτέλεσμα των εκλογών δεν ήταν καλό για την αριστερά. Η γραμμή μας για την κρίση δεν πέρασε στον κόσμο. Η αποδοκιμασία στον δικομματισμό εκφράστηκε ως συνολική απαξίωση του πολιτικού συστήματος, συμπαρασύροντας και εμάς. Και σε ζητήματα κομβικά για τη φυσιογνωμία μας, όπως οι μετανάστες, βρισκόμαστε σε άμυνα απέναντι σε μια ακροδεξιά που αυξάνει με ευκολία την απήχησή της.

Αν το μήνυμά μας δεν περνάει στον κόσμο, οφείλουμε να εξετάσουμε τι φταίει. Και σε τέτοιες περιπτώσεις δεν φταίει απαραιτήτως το μήνυμα. Μπορεί να φταίει εξίσου αυτός που το στέλνει. Ή ο τρόπος με τον οποίο το στέλνει.

Είναι θεμιτό να ισχυρίζονται κάποιοι ότι φταίει η γραμμή μας για τον Δεκέμβρη. Ή ότι ένα κομμάτι της εκλογικής μας βάσης απομακρύνθηκε λόγω των ισχυρών αντιευρωπαϊκών χαρακτηριστικών που είχε η υποψηφιότητα της Ελένης Σωτηρίου. Αλλά εξίσου μπορεί να επικαλεστεί κάποιος τη συμβολή των ίδιων στελεχών στην συστηματική αποδόμηση της δημόσιας εικόνας του κόμματος, ειδικά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Και βεβαίως τη συμμαχία τους με κάθε κομμάτι του πολιτικού συστήματος που μας εγκαλεί για οτιδήποτε, προκειμένου να εκβιάσουν την κεντροαριστερή στροφή, σε πείσμα της πλειοψηφίας των μελών.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι μέσα στον Συνασπισμό η συζήτηση αυτή διεξάγεται ερήμην των μελών του κόμματος, σε ένα κλειστό εσωκομματικό κατεστημένο. Το κατεστημένο αυτό συγκροτείται από δύο αντίπαλες ομάδες, κάθε μία από τις οποίες διατηρεί τα ερείσματά της εκμεταλλευόμενη τις αθέμιτες φιλοδοξίες ή την πολιτική ανεπάρκεια της άλλης. Πρόκειται για μια κατάσταση που διαιωνίζεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ενώ το μόνο αποτέλεσμα που παράγει είναι να τακτοποιεί ανθρώπους σε θέσεις εξουσίας, στον δημόσιο χώρο ή το εσωτερικό του κόμματος, ανάλογα με την ιεραρχία και τις ατομικές φιλοδοξίες.

Στον βαθμό που οι ομάδες αυτές έχουν διαφορετικές επιδιώξεις, είναι δύσκολο σε ηγετικό επίπεδο να γίνει οποιαδήποτε παραγωγική συζήτηση που να υπερβαίνει τις επιδιώξεις αυτές. Και αυτό φάνηκε αρκετά πριν τις ευρωεκλογές. Δεν σκεφτήκαμε, φερʼ ειπείν, ποια υποψηφιότητα στην κορυφή του ψηφοδελτίου θα μπορούσε να εξυπηρετήσει καλύτερα την επικοινωνία μας με ένα νεανικό αριστερό κοινό. Ή ποια θα υποδήλωνε με τον καλύτερο τρόπο τον εναλλακτικό αντισυστημικό χαρακτήρα που ισχυριστήκαμε ότι διαπερνά την πολιτική μας στάση. Όσο αξιόλογοι και αν είναι οι υποψήφιοί μας λοιπόν, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι δεν επιλέχθηκαν με κριτήριο την κοινωνία, αλλά υποδείχτηκαν από τις τάσεις τους, πράγμα που δεν εξασφαλίζει σώνει και καλά την αποδοχή από τον κόσμο εκτός οργανωμένων δυνάμεων.

Μπορεί το εσωκομματικό δημοψήφισμα να έγινε ανάμεσα σε δύο εξαιρετικά στελέχη. Αλλά πού είναι η εναλλαγή, πού είναι η ανανέωση, πού είναι η γυναικεία εκπροσώπηση ή οτιδήποτε άλλο θα υπογράμμιζε τα αντισυστημικά μας χαρακτηριστικά. Περιμέναμε από τον ΣΥΡΙΖΑ να προσκομίσει τη νεανική γυναικεία υποψηφιότητα, γιατί εμείς δεν ήμασταν σε θέση να την προωθήσουμε. Όπως δεν ήμασταν σε θέση να συνεισφέρουμε στο ευρωψηφοδέλτιο τον κούριερ ή τη συνδικαλίστρια των Stage, αφού δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα στις κλειστές τάσεις του Συνασπισμού.

Είναι προφανές ότι αν θέλουμε να εκτιμήσουμε την απήχησή μας στον κόσμο, πρέπει να ξεκινήσουμε από εκεί. Αν η δουλειά της ηγεσίας είναι μόνο να κατανέμει τα κέρδη του πολιτικού παιχνιδιού, δεν θα υπάρξει ποτέ ούτε πολιτική σύνθεση, ούτε δυνατότητα πολιτικού σχεδιασμού, ούτε ανανέωση, ούτε ενότητα του κόμματος. Θα αναπαράγουμε μονίμως τα σημερινά αδιέξοδα, δηλαδή τη διγλωσσία, την πολιτική ανεπάρκεια και τον παραγοντισμό. Και με τέτοιους όρους είναι πολύ δύσκολο να αποκτήσουμε ισχυρά κοινωνικά ερείσματα.

Οι εθνικές εκλογές είναι μάλλον κοντά. Από εδώ και εμπρός, αν ο Συνασπισμός δεν θέλει να ξαναβρεθεί πίσω από τις προσδοκίες των μελών του, των φίλων του και των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, οφείλει να εκτιμήσει άμεσα την πραγματική εσωτερική του κατάσταση. Και να ανασυντεθεί, εξυπηρετώντας επεξεργασμένο συνεκτικό πολιτικό σχέδιο και όχι παγιωμένες εσωκομματικές παρέες και προσωπικές φιλοδοξίες. Φαίνεται ότι οι προϋποθέσεις υπάρχουν, όπως υπάρχει και η βούληση του κόσμου της αριστεράς. Αυτό που χρειάζεται είναι κάποιοι να στερηθούν τα κεκτημένα τους.

Από την ΑΥΓΗ 10/6/2009

Αντιδρώντας στις προσωπικές επιθέσεις εναντίον του Λεωνίδα Κύρκου, ο politispittas σχολίασε στο Tvxs:



Απίστευτη και ασυγχώρητη αμετροέπεια στη φρασεολογία ορισμένων αναφορικά με τον Λεωνίδα Κύρκο. Από την αγιοποίηση προσώπων και την τοποθέτηση τους στο απυρόβλητο μέχρι την κοσμιότητα και την σοβαρότητα στην διατύπωση της κριτικής η απόσταση είναι τεράστια.

Αλήθεια…Ποιο είναι το πιο σοβαρό για σας;

Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε ποσοστά κατώτερα των προσδοκιών μας;

Ή ότι ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός είναι τρίτο σε δύναμη πολιτικό κόμμα;

Αλήθεια…τι θέλετε ακριβώς; Να δείτε τον ΣΥΡΙΖΑ να ανακάμπτει στις μετρήσεις και στις Εθνικές εκλογές μόνο;

Ή να φύγει η Νέα Δημοκρατία από την κυβέρνηση και να κυβερνηθεί ο τόπος από μια κυβέρνηση αριστερόστροφης συνεργασίας στη βάση μιας συγκεκριμένης πολιτικής πλατφόρμας με καθαρά σημεία σύγκλισης;

Τι αλήθεια θέλετε; Την διαιώνιση του απέραντου μπάχαλου χάριν της τάχα διάλυσης του συστήματος ή τον εκσυγχρονισμό της διοίκησης προς όφελος των πολιτών;

Από τη δεκαετία του 70, είμαι στο χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς. Ρήγας Φεραίος, ΚΚΕ Εσωτερικού κλπ, γνωστή η διαδρομή του χώρου.

Εδώ και κάποιον καιρό, ακούγοντας τον Αλέξη Τσίπρα αναρωτιόμουν τι εκπροσωπεί. Έψαχνα να βρω την Ευρωπαϊκή Αριστερά που ήξερα. Δεν μπορούσα στις τηλεοπτικές συζητήσεις να ξεχωρίσω αυτά που έλεγαν οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ από όσα έλεγαν οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ.

Ξέρετε κάτι; Πολιτικός αγώνας χωρίς ξεκάθαρη και αποκρυσταλλωμένη ταυτότητα δεν μπορεί να γίνει. Είναι απλά ματαιότητα. Ειδικά σε εποχές κρίσεων που οι Κοινωνίες αγωνιωδώς ψάχνουν να «ακουμπήσουν» να «στηριχτούν» να αισθανθούν πως υπάρχουν ορθολογικές και συγκεκριμένες προτάσεις για την επίλυση των τεράστιων προβλημάτων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολυσυλλεκτικός φορέας δεν ωρίμασε τόσο ώστε να αρθρώσει έναν ομογενοποιημένο και πειστικό λόγο με πολιτική καθαρότητα.

Πλήρωσε τις παλινωδίες του και την –από ένα σημείο και πέρα- εφηβική στάση του στα γεγονότα του Δεκέμβρη. Έχει δημιουργήσει μια εικόνα –που πολλαπλασιάζουν εντέχνως και τα ΜΜΕ- ενός χώρου που απλά φωνάζει και τρέχει ξωπίσω από την κάθε ταραχή για να χαρακτηριστεί ως η πρωτοπορία που είναι –τάχα- πίσω από κάθε «επαναστατική πρακτική». Μοιάζει να χαϊδεύει και να κανακεύει την κάθε αντίδραση ακόμα και όταν αυτή είναι τελείως στείρα και να αδυνατεί να συμπεριφερθεί Πολιτικά και Ηγετικά ως οφείλει εφ όσον θέλει να υπάρξει σαν Πολιτική δύναμη.

Και επέδειξε τεράστια και απαράδεκτη αλαζονεία. Γιατί; Γιατί απλά, όταν οι δημοσκοπήσεις τον έφερναν στα 15% και στα 17%, τότε ακριβώς έπρεπε να τείνει το χέρι των συνεργασιών, τότε έπρεπε να μιλήσει για τον μεγάλο αριστερό πόλο, τότε έπρεπε να κάτσει στο τραπέζι με τους Οικολόγους Πράσινους, τότε έπρεπε να προσεγγίσει και το ΚΚΕ και τις εξωκοινοβουλευτικές ομάδες.

Δεν το έκανε παρά μόνο μετά την συντριβή των ευρωεκλογών αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πως κάποιοι εκεί μέσα πάσχουν από απέραντη έλλειψη πολιτικής οξυδέρκειας, πολιτικού και στρατηγικού στοχασμού και οράματος για προτάσεις καλύτερης διακυβέρνησης του τόπου και όχι απλά βελτίωσης επιδόσεων στην αγορά των ψήφων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ , εδώ και καιρό, λαΐκισε εξοργιστικά και το πλήρωσε. Και ναι, προτιμώ σε τελευταία ανάλυση ένα κόμμα του 3,5% με πολιτική ραχοκοκαλιά παρά ένα ασπόνδυλο 6% ή 7%.

Όταν ο κύριος Τσίπρας έβγαινε στα κανάλια πριν από ένα χρόνο (πριν τον Δεκέμβρη) και μιλούσε με στόμφο για τα ζητήματα της Παιδείας και έκανε στην κυριολεξία ρεσιτάλ ημιμάθειας και άγνοιας για το τι συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη , για το πώς είναι το λειτουργούν τα Πανεπιστήμια στη Βρετανία για παράδειγμα και πως σπουδάζουν εκεί οι νέοι άνθρωποι, κάποιους μας είχαν ήδη ζώσει τα φίδια. Τα γράψαμε και τότε αυτά ως αγωνία και ανησυχία. Δυστυχώς, επιβεβαιωθήκαμε οικτρά.

http://www.politispittas.blogspot.com/