Μια πεταλούδα στο Ντουμπάι... φέρνει την καταστροφή στην Ελλάδα;
Πώς εξηγείται η χρεοκοπία του Ντουμπάι – του πρώην διεθνούς κατασκευαστικού παραδείσου; Πώς καταλήγει αυτή να προκαλεί αύξηση του κόστους δανεισμού του Ελληνικού Δημοσίου; Και τι ρόλο παίζουν οι «διαρθρωτικές αδυναμίες» της ελληνικής οικονομίας; Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς, Μιχάλης Γκλεζάκος, εξηγεί στο tvxs το πώς «όλα συνδέονται» μέσα στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Ήταν πράγματι «κεραυνός εν αιθρία» η δήλωση-βόμβα της Dubai World 
, της μεγαλύτερης κρατικής επιχείρησης του εμιράτου του Ντουμπάι, ότι προχωρεί σε εξάμηνη στάση πληρωμών; Ή μήπως η καταστροφή ήταν τελικά προβλέψιμη; «Το Ντουμπάι αποτελεί δημιούργημα της πολιτικής που ακολούθησαν οι τράπεζες μέχρι το 2007, τότε που αναλάμβαναν μεγάλους κινδύνους, χωρίς να το συνειδητοποιούν», εξηγεί ο κ.Γκλεζάκος. «Με αυτή την πρακτική, μεγάλο τμήμα της διεθνούς ρευστότητας μεταφέρθηκε στο Ντουμπάι. Ήταν αναμενόμενο ότι με την επέλευση της οικονομικής κρίσης, η ρευστότητα αυτή σχεδόν εξανεμίσθηκε, με αποτέλεσμα την «κατάρρευση» του πρώην πανίσχυρου κολοσσού», καταλήγει.
Πώς, όμως, επηρεάζει αυτό την Ελλάδα; Μέσα σε ελάχιστες ώρες από την ανακοίνωση της στάσης πληρωμών εκ μέρους της Dubai World, το spread της απόδοσης των ελληνικών ομολόγων σε σχέση με τα γερμανικά εκτινάχθηκε στις 200 μονάδες, με άμεσο αποτέλεσμα, τα δάνεια που θα λάβει το ελληνικό δημόσιο στις αρχές του 2010 να έχουν πολύ υψηλότερα επιτόκια!
Τελικά φταίει το... Ντουμπάι;
«Δεν είναι το Ντουμπάι αυτό που έχει προκαλέσει την τραγική κατάσταση στα ελληνικά ομόλογα και στις ελληνικές τράπεζες! Τον τελευταίο καιρό, ολόκληρη η διεθνής κοινότητα έχει στραμμένη την προσοχή της στο τεράστιο έλλειμμα της Ελλάδας και τις διαρθρωτικές της αδυναμίες. Άρα οι δανειστές μας έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν», σχολιάζει ο κ.Γκλεζάκος. Με άλλα λόγια, ο κρατικός δανεισμός είναι σαν κάθε άλλο δανεισμό: στους φερέγγυους οφειλέτες οι όροι δανεισμού είναι ευνοϊκοί και η απόδοση μικρή. Στους αφερέγγυους οι όροι δυσμενείς και η απόδοση μεγάλη. Και η Ελλάδα τελευταία έχει μετατραπεί σε έναν από τους πιο... αφερέγγυους οφειλέτες, όχι μόνο της Ευρωζώνης, αλλά και των διεθνών αγορών.
«Σκεφτείτε ότι ο δανεισμός μας είναι τόσο υψηλός που αν συνεχίσουμε έτσι θα φτάσουμε σύντομα σε ποσοστά της τάξης του 150% του ΑΕΠ», σχολιάζει ο κ.Γκλεζάκος. Αυτό θα σημαίνει ότι ως κράτος θα «χρωστάμε» το 150% αυτού που θα παράγουμε! «Αυτό προκαλεί μια αίσθηση ανασφάλειας στους δανειστές και μια αίσθηση κινδύνου για την επένδυσή τους, πράγμα που οδηγεί στην απαξίωση των ελληνικών ομολόγων» καταλήγει ο κ.Γκλεζάκος.
«Οι δομικές αδυναμίες της οικονομίας δε μας επιτρέπουν αισιόδοξες σκέψεις»
«Παρά τις ελπίδες για ανάκαμψη που έχει ο υπόλοιπος δυτικός κόσμο, οι δομικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας δεν μας επιτρέπουν αισιόδοξες σκέψεις για βελτίωση», σχολιάζει ο κ.Γκλεζάκος. «Κατά πρώτο λόγο έχουμε πολλαπλάσιες εισαγωγές από εξαγωγές, πράγμα που σημαίνει ότι ένα μεγάλο τμήμα της αγοραστικής δύναμης των Ελλήνων πολιτών κατευθύνεται προς το εξωτερικό. Κατά δεύτερο λόγο, δεν έχουμε βιομηχανία με υψηλή προστιθέμενη αξία, ενώ ο τουρισμός δεν είναι αναπτυγμένος στο βαθμό που υφίσταται σε χώρες όπως η Ισπανία και η Κύπρος. Τρίτον, η ναυτιλία βρίσκεται σε καθοδική φάση αυτή την περίοδο, ενώ η αξιοπιστία της χώρας έχει δεχθεί ισχυρότατο πλήγμα», καταλήγει ο κ.Γκλεζάκος.
«Και όλα αυτά έχουν τις ρίζες τους στις προηγούμενες δεκαετίες, κατά τις οποίες οι προηγούμενες κυβερνήσεις όχι μόνο δεν προσπάθησαν να ισχυροποιήσουν την ελληνική οικονομία, αλλά αντιθέτως εκμεταλλεύθηκαν το δημόσιο τομέα, με σκοπό να εξυπηρετήσουν πάσης φύσεως συμφέροντα. Η αδράνεια των κυβερνήσεων επί δεκαετίες σε ζητήματα όπως το ασφαλιστικό, οδήγησε στη διόγκωση των προβλημάτων και ενέτεινε την δυσπιστία – και μάλιστα δικαιολογημένη – των πολιτών».
Ταυτόχρονα, οι ελληνικές τράπεζες μπαίνουν στο «παιχνίδι», κερδοσκοπώντας ασύστολα σε βάρος και του ίδιου του Ελληνικού Δημοσίου. «Οι ελληνικές τράπεζες έχουν εξελιχθεί σε ένα καρτέλ, το οποίο στην ουσία δανείζει ρευστό στο ελληνικό δημόσιο λαμβάνοντας ομόλογα ελληνικού δημοσίου, και στη συνέχεια χρησιμοποιεί ως ‘ενέχυρο’ αυτά τα ομόλογα για να εξασφαλίσει δάνεια από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα», καταλήγει ο κ.Γκλεζάκος.
Εγγενή προβλήματα του καπιταλιστικού συστήματος
Ωστόσο, σύμφωνα με τον κ.Γκλεζάκο, το πρόβλημα είναι πολύ πιο σύνθετο, και αγγίζει τις ίδιες τις εγγενείς αδυναμίες του καπιταλιστικού συστήματος και της οργάνωσης του χρηματοπιστωτικού τομέα. «Το σύστημα της ελεύθερης αγοράς, το καπιταλιστικό σύστημα, το θεωρούμε ως κάτι δεδομένο και απλώς προβληματιζόμαστε πάνω σ’ αυτό», σχολιάζει ο κ.Γκλεζάκος.
«Ωστόσο, υφίστανται τρομερά οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα στα οποία αυτό το σύστημα οδηγεί και στα οποία πρέπει η Ευρώπη να δώσει απάντηση. Σας δίνω ένα απλό παράδειγμα: η Ευρώπη σήμερα ‘επαναπαύεται’ στο γεγονός ότι παράγει προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας και έτσι ‘εξουδετερώνει’ το μειονέκτημα που έχει απέναντι σε προϊόντα που έρχονται από την Κίνα ή άλλες αναπτυσσόμενες χώρες και τα οποία είναι πολύ φτηνά. Τα κινέζικα προϊόντα κατακλύζουν τις ευρωπαϊκές αγορές, προκαλώντας ισχυρές δονήσεις στην ευρωπαϊκή οικονομία. Προς στιγμή η Ευρώπη ‘ισορροπεί’, ωστόσο σύντομα θα βρεθεί απέναντι σε ένα πανίσχυρο ανταγωνισμό και τότε θα πρέπει να λάβει μια απόφαση», σχολιάζει ο κ.Γκλεζάκος.
Σύμφωνα με τον κ.Γκλεζάκο, το μεγάλο «ερώτημα» που θα τεθεί τότε θα είναι περισσότερο πολιτικό, παρά οικονομικό. «Η Ευρώπη ήδη προσπαθεί να ‘συρρικνώσει’ το εργατικό κόστος, περιορίζοντας τα εργατικά δικαιώματα, με στόχο να ανταγωνισθεί τις κινεζικές επιχειρήσεις. Ωστόσο, όταν ένας Ευρωπαίος εργαζόμενος έχει ένα μέσο ημερήσιο κόστος – μαζί με τις εργοδοτικές εισφορές – γύρω στα 100 ευρώ και ένας Κινέζος έχει... 2 ευρώ, είναι λογικό πως ό,τι και να κάνει η Ευρώπη δεν θα μπορεί να ανταγωνισθεί την Κίνα στην ελεύθερη αγορά». Τότε, καταλήγει ο κ.Γκλεζάκος, θα πρέπει να ληφθεί μια πολιτική απόφαση, που ίσως θα κληθεί να αλλάξει εκ βάθρων το σύστημα στο οποίο είναι δομημένη η ευρωπαϊκή οικονομία.
Short Link: http://tvxs.gr/node/43124
- Εισέλθετε στο σύστημα ή εγγραφείτε για να υποβάλετε σχόλια
56 Σχόλια
Είναι άξιος συγχαρτηρίων ο κ. Γκλεζάκος διότι μας εκθέτει με απλά λόγια τις αιτίες της κρίσεως στο Dubai και στην Ελλάδα.Δεν καταλαβαίνω όμως ποιές συγκεκριμένα είναι οι "δομικές αδυναμίες" της ελληνικής οικονομίας.Επίσης δεν προτείνει σαν οικονομολόγος ποιά θά' ναι η "πολιτική απόφαση" της Ευρώπης ,που θα λύση τον γόρδιο δεσμό:αντιμετώπιση των φθηνών κινεζικών προϊόντων.
Σαν καταναλωτής ελάχιστα ρούχα έχω αγοράσει (12%) έχω αγοράσει από κινεζικά μαγαζιά.Χρειάζεται να προσέξης πολύ την ποιότητα και την εφαρμογή των στο σώμα σου.Με αυτό δεν κατηγορώ τους κινέζους εμπόρους,ούτε την πανάρχαια χώρα των ,που έχω επισκεφθή σαν τουρίστας.Η προσοχή επιλογής και διαλογής ισχύει και για τα ελληνικά προϊόντα:από κατάστημα αγοράζω ρουχισμό ποιότητος,τον πρόχειρο από τη λαϊκή.
Χμμμ, όχι ότι διαφωνώ με τη λύση των δασμών που προτείνει ο κ. Γκλεζάκος αλλά κάτι τέτοιο δε λύνει το πρόβλημα του ανταγωνισμού των ευρωπαϊκών προϊόντων με τα προϊόντα των αναπτυσσόμενων χωρών στη διεθνή αγορά
κατω απο 30000.Δυστυχως ειμαστε πολυ ακριβη χωρα.Εγω η γυναικα μου και 2 παιδια δεν κανουμε καμια ντολτσε βιτα.Εχουμε τα βασικα εξοδα.Η λεγομενη εργατικη αριστοκρατια πειναει.Τι να λεμε.Ολοι οι άλλοι τι θα κανουνε θα καθονται χαλαρουίτα που λεει και ο σεφερλης και δε θα εχουνε ψωμακι να δωσουνε στα παιδιά τους?Εάν τωρα δε γινει αναδιανομή πάμε για ανεξελεγκτες καταστασεις ,οχι γιατι οι φτωχοι 2000.000-3.000.000 είναικακοι άνθρωποι ,αλλα λογω αναγκησ και αγανακτησησ και προβλέπω μεγαλο τρομο για τους λεγομενους νοικοκυραιουσ
5.000€ πλήρωνα και εγώ φόρο εισοδήματος μου αλλά είχα κοντά 40.000€ εισόδημα. Αν με αυτό το εισόδημα υπάρχει ανάγκη δανεισμού από πιστωτική, κλάφτα.....
Άλλο παράδειγμα παρακαλώ.
prepei να γινει αυτο που υποσχεθηκε ο παπανδρεου πριν τις εκλογες.να φορολογηθουν οι9 πλουσιοι με πολυ υψηλή φορολογια.Αυτοι που εχουν τα ελικοπτερα τα κοτερα τις βιλαρες τις αμαξαρες και δηλωνουν εισοδημα 800 ευρω το μηνα και παιρνουν το επιδομα αποριας για να το δωσουν φιλοδορημα στο πουλμπόυ.Εγω πληρωσα φετος 5000 ευρω φορο.Δουλευω σε μια ιδιωτικη τραπεζα 15 χρονια παιρνω τα πιο πολλα λεφτα μετα τον υποδιευθυντη και δε μου φτανει ο μισθον να ζησω και πρεπει να δανειστω απο την πιστωτικη καρτα για να αγορασω τυράκι και ψωμακι και γαλα το φθηνο του σουπερμαρκετ με 10 τοισ εκατο επιτοκιο.Εάν μου χαριζε το κρατος εμενα τα 5000 που πληρωσα φορο ,δε θα επεφτα στα δανεικα.Το κρατος πρεπει να φορολογησει τους ελικοπτερουχουσ τουσ σκαφατους τις οφσορ εταιρειες τον πλουτο τα μερισματα των μετοχων .Εγώ είμαι ένας μάλλον βολεμενος εργατης που απλα δε μου φτανει ο μισθος μου .Αλλοι ειναι άνεργοι και δεν εχουν βιζα για να δανειστουνε για το ψωμι και το τυρι,συν τους μεταναστες που πολλοί πεινανε πραγματικά.Τι θα γινει?Πρεπει η πασοκαρα γρηγορα να τα παρει απο τους πλουσιους.Αλλοιώς παμε για επαναστασεις και διαλυση του κρατους και της κοινωνιασ
Δεν λέω αυτο πανο...Και δεν αναφέρομαι μόνο στην διαφήμιση παρά στο τέλος και την αναφέρω μόνο ώς παράδειγμα και πίστεψε με έχω ασχοληθεί και μάλλιστα χοντρα...δεν καταλαβαίνω την διαφορά κοινωνιολογικών δεδομένων με ταξικών...Αλλά είναι η οπτική μου μερια να μου πεις...οκ
Τεσπα, παμε για αλλα
TabulaRaza, το marketing δεν είναι η διαφήμιση. Είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Και εγώ αυτή την εντύπωση είχα πριν ασχοληθώ με το θέμα. Και στηρίζεται σε κοινωνιολογικά δεδομένα και όχι σε ταξικά.
Κατά τα άλλα, μαζί σου.
Οσιρις...μα για αυτο έχω σε αποσιωπιτικα. Είναι μια χώρα που δουλεύει με καινούρια καπιταλιστικοειδή γρανάζια και με απόλυτους αριθμούς ΑΕΠ ''ευημερεί''. Να το πω αλλιώς λοιπόν...''Ζουν σε βάρος άλλων''.
Τώρα όσων αφορά τις οικονομικές αναλύσεις του no longer safe στηρίζονται σε ιστορική παρατήρηση και γεγονότα πλην όμως εκφράζουν απόψεις του τί θα γινόταν εάν...Βέβαια και εγώ την ίδια άποψη έχω αλλά απλά δε θα μάθουμε ποτε...
Το μόνο σίγουρο είναι πως βρισκόμαστε μπροστά σε μία φαση σαν αυτή του 1945 η της αρχής τησ δεκαετίας του 70 όπου Κευνσιανοί και Μονεταριστές προσπαθούσαν και κατάφεραν να επιβάλλουν τα μοντέλα τους σε όλο τον ''δυτικό κόσμο'' (ίσως με μία Σκανδιναβικλη εξαίρεση). Αυτήν την στιγμή δεν έχει οικοδομηθεί καμία καινούρια και σοβαρή ιδεολογία που να στηρίζεται σε σύγχρονα και όχι πεπαλαιωμένα εργαλέια διαχείρησης κρίσεων και έχει απλά χαθεί η μπάλα. Η αριστερά από την άλλη πελαγοδρομεί μεταξύ εφικτού και κοινωνικά αναγκάιου και αποσπάται όλο και πιο πολύ από την κοινωνική πραγματικότητα. Οι συνθήκες αυτές είναι εξαιρετικά επικίνδυνες αλλά και ευφορες για συστημική μετάβαση...Η αριστερά πρέπει να ξαναβρεί τον ισεολογικό της επαναστατισμό και την κοινωνική της ταυτότητα...
Πάνο ναι...έτσι έιναι το μάρκετινγκ...Η τέχνη του να κοροϊδεύεις βασιζόμενος σε ''επιστημολογικά'' κριτήρια. Είναι η παρανοική διατύπωση που αγγίζει τα όρια του φασισμού, της ''συμπεριφοράς καταναλωτή'', είναι η ανάγκη του προσωπέιου απέναντι στον συνάθρωπό σου, η ανάγκη να διαχωρίζεις ανθρώπους με ρόλους και μάλλιστα αυτσηρά ταξικά, είναι η κατοχή της γνώσης από λίγους και η εφαρμογή της με σκοπό την εξαπάτηση, είναι η αλητεία της διαφήμισης που δεν είναι προβολή αλλά καθημερινή προσβολλή,...προσβάλει τον άνθρωπο, την πόλη, το βλέμμα, το χρόνο του καθενός, την ανάγκη για διασκέδαση, κτλ...τεσπά μας σπάει καθημερινά τα νεύρα και με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να επιβληθεί ώς αναγκάια. Πραγματικά δεν νομίζω να υπάρχει ένας που να γουστάρει να βλέπει διαφημίσεις...Πάντα ήταν το αναγκάιο κακο και φυσικά θα πώ πως είναι η μετεξέλιξη της τσόντας.
ενα καλό βιβλίο είναι η ''Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ. Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΩΝ ΕΤΑΙΡΙΩΝ'' από τον Sheldon Rampton και John Stauber aαπό τις εκδόσεις ''οξύ΄΄.
Κουράστικα να γράφω...
«από την στιγμή που η κερδοφορία φτάνει στο όριο της και το κεφάλαιο αρχίσει να μετατρέπεται
από κεφάλαιο (συντελεστή της παραγωγής που θα επενδυθεί πάλι σε αυτην)
σε απλό εισόδημα (παρασιτικό χρήμα δηλαδή) τότε επενδύεται όπου να'ναι, από ακριβά αμάξια, μέχρι τσιγαρα-ποτα-ξενύχτια και ποδοσφαιρικές ομάδες.
Αυτό είναι προβλημα της παραγωγής που το βιώνει η κοινωνία με ανεργία, φτώχεια κλπ κλπ »
Αν αναφέρεσαι στην οικονομία κρατών, θα συμφωνήσω. Αν αναφέρεσαι στο επιχειρείν θα πω αυτό:
Όταν η κερδοφορία φτάσει στο όριό της, δύο τινά συμβαίνουν:
1. Αλλαγή πλεύσης
2. Μείωση εξόδων
Οι Ελληνικές επιχειρήσεις συνήθως επιλέγουν το 2 γιατί είναι πιο εύκολο. Αυτό εξηγεί γιατί η μέση Ελληνικη εταιρεία έχει διάρκεια μίας γενιάς.
Ακόμα, όταν το κεφάλαιο γίνεται από κεφάλαιο, εισόδημα και «επενδύεται» σε γούστα, τότε μιλάμε για μηδενική ανάπτυξη. Αυτό σημαίνει και την αρχή του τέλους.
Αν το δούμε σε παγκόσμια κλίμακα, η κερδοφορία έχει όρια και για αυτό οι μεγάλες επιχειρήσεις διαφοροποιούν τη στρατηγική τους προκειμένου να την εξασφαλίσουν από άλλες δραστηριότητες.
Δεν ξέρω πολλά από οικονομικές θεωρίες αλλά ξέρω τούτο:
τη στιγμή που μία επιχείρηση ή ένα κράτος πει «ωραία, τα καταφέραμε», αρχίζει το τέλος.
Το κακό για την Ελληνική πραγματικότητα αλλά και για την παγκόσμια είναι ο οπορτουνισμός. Εκεί την πάτησαν (αν την πάτησαν) οι Άραβες, εκεί την πάτησε και η Ελλαδίτσα.
Λάθος από βιασύνη:
"Στις μέρες μας, αυτή η αντίφαση εθνικού-διεθνικού συνεχίζει να μένει άλυτη...."
και συμπληρώνω
".. σε ένα άλλο διαφορετικο επίπεδο".
Κατέρρευσε το 1986-91 η αντίφαση ανάμεσα στον εθνικό χαρακτήρα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και στις παγκόσμιες παραγωγικές δυνλαμεις.
Στις μέρες συνεχίζει να επιβιώνει η συνολικότερη αντίφαση ανάμεσα στις παγκόσμιες παραγωγικές δυνάμεις και στο έθνος κράτος και την ατομική ιδιοκτησία του καπιταλισμού.
Αυτή είναι η ύστερη φάση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης στην οποία βρισκόμαστε.
@Όσιρις
αυτό που περιγράφεις ως χαμηλή επένδυση σε υλικό κεφάλαιο, είναι αποτέλεσμα της κρίσης υπέρ-συσσώρευσης που προηγήθηκε. Αυτή είναι το αίτιο και η χαμηλή επένδυση το αποτέλεσμα.
@souflasd
Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες, μου βάζεις ωραία θέματα (και θέλω να βγω για μπύρες ρε μεγάλε)
"η αντίθεση της ολοένα αυξανόμενης κοινωνικοποίηση της παραγωγής απ’ τη μια, και η ατομική ιδιοποίηση του προϊόντος της παραγωγής από τον κάτοχο των μέσων παραγωγής απ’ την άλλη"
οδήγησε στην εποχή του ιμπεριαλισμού σε μια αντίφαση (και όχι απλά αντίθεση) ανάμεσα στον παγκόσμιο χαρακτήρα των παραγωγικών δυνάμεων και τον ξεπερασμένο χαρακτήρα των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων (ατομική ιδιοκτησία και έθνος κράτος).
Μέσα στα καπιταλιστικά πλαίσια αυτό επιχειρήθηκε να ξεπεραστεί από την μια μεριά με την απρόσωπη μορφή που έδωσαν στο χρηματιστηριακό κεφάλαιο χωρίς όμως να θιχτούν οι έννοιες του βασικού μετόχου.
Η μετοχοποίηση έδωσε μια αυταπάτη "λαϊκού καπιταλισμού" ή "συνδιαχείρησης", αλλά σε κάθε κρίση, ο θεσμικός μάζευε την ματσόλα, και η "μαρίδα" έπαιρνε χαρτοπετσέτες και χρέη.
Επιπλέον η ανάγκη διεθνούς επέκτασης του κεφαλαίου έφερε τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
Αυτή η αντίφαση ανάμεσα σε παραγωγικές δυνάμεις, έσπασε στον πιο αδύναμο κρίκο της αλυσίδας το 1917 στην Ρωσία.
Ωστόσο η μη επέκταση της κοινωνικοποίησης (δηλαδή της επανάστασης ) στην Ευρώπη, της ίδιας δηλαδή που επέβαλε η νεαρή σοβιετική δημοκρατία στην πρώτη επαναστατική φάση στην Ρωσία, παρήγαγε μια νέα αντίφαση.
Αυτήν ανάμεσα στον νέο ανώτερο τρόπο παραγωγικών σχέσεων κοινωνικοποίησης και στον εθνικό χαρακτήρα των παραγωγικών δυνάμεων.
Η σταλινική θεωρία του σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα, απλά εκλογίκευσε αυτή την αντίφαση σε ένα στατικό σχήμα, όπου το βάθεμα της κοινωνικοποίησης και η πορεία προς τον σοσιαλισμό, αποκλείονταν εκ των πραγμάτων εξαιτίας της οικονομικής απομόνωσης της ΕΣΣΔ. Η κοινωνικοποίηση στραγγαλίστηκε και αντικαταστάθηκε από την γραφειοκρατική διαχείριση.
Δεν θεωρώ την Γιουγκοσλαβία, παρά παραλλαγή αυτού του μοντέλου, αφού η λεγόμενη "εργατική αυτοδιαχείριση" της Γιουγκοσλαβίας, ήταν στην πραγματικότητα η αποκέντρωση της γραφειοκρατίας. Στην αρχή σε επίπεδο της κάθε κομματικής τοπικής επιτροπής ξεχωριστά σε κάθε παραγωγική μονάδα και από ένα σημείο και μετά, ολόκληρων ομόσπονδων δημοκρατιών.
Ακόμη και με την επέκταση των νέων παραγωγικών σχέσεων στην εγγύς περιφέρεια της ΚΟΜΕΚΟΝ και της Κίνας, η αντίφαση αυτή ανάμεσα σε εθνικό χαρακτήρα των παραγωγικών δυνάμεων και την ανάγκη διεθνοποίησης των παραγωγικών σχέσεων δεν επιλύθηκε.
Τα κράτη της ΚΟΜΕΚΟΝ διατήρησαν τα ξεχωριστά σύνορα τους, τα ξεχωριστά τελωνεία τους, τις ξεχωριστές πολυδάπανες γραφειοκρατίες τους, τα μικρό - ή μεγάλο- εθνικιστικά συμφέροντα τους, έναντι και των συμμάχων τους.
Αλλά και όλα μαζί δεν αποτελούσαν παρά το 1/5 του κόσμου με το 1/8 του παγκόσμιου ΑΕΠ.
Η αγορά δεν κινιόταν από την Κούβα και την Κίνα αλλά από τις ΗΠΑ και την Δυτική Ευρώπη.
Οι ρυθμοί ανάπτυξης που εμφάνισαν αυτές οι χώρες ήταν τεράστιοι, καθώς ξεριζώθηκαν ακόμη και προκαπιταλιστικές και καθυστερημένες δομές.
Αν είσαι Αλβανία ή Λάος ξεκινάς από το 1 και πας στο 10, και άρα έχεις αύξηση 1000%.
Ωστόσο συνεχίζεις να είσαι κάτω από το 20 της Ολλανδίας ή της Σουηδίας, ακόμη και αν αυτές πέσουν στο 18.
Με δύο λόγια, επιχειρήθηκε σοσιαλιστική οικοδόμηση πάνω στην υλική βάση της απομόνωσης και της έλλειψης αγαθών.
Τα όποια επιτεύγματα αυτών των χωρών είναι αποτέλεσμα της κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας και του ιδρώτα των λαών τους που πίστευαν στην σοσιαλιστική προοπτική και έκαναν και "κόκκινα μεροκάματα".
Παρά και ενάντια, στην γραφειοκρατική τύφλα και τα προνόμια της ελίτ.
Αυτό που καταρρέει όμως μεταξύ 1986-91, είναι η ίδια αντίφαση ανάμεσα σε εθνικό-διεθνικό.
Οι χώρες αυτές έφτασαν στο ταβάνι εντατικής ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων τους με δικά τους μέσα τότε.
Για να πάνε παραπέρα, έπρεπε να διεθνοποιηθούν. Είτε αυτό θα γίνονταν με επανάσταση στην Δύση, είτε με καπιταλιστική παλινόρθωση στην Ανατολή.
'Έγινε το δεύτερο και τα υπόλοιπα τα γνωρίζουμε.
Είναι προφανές ότι η γραφειοκρατία δεν εξαντλείτε στα πρόσωπα του Στάλιν, του Χρουτσώφ, του Μπρέζνιεφ και άρα και η κατάρρευση της δεν εξαντλείται στο πρόσωπο του Γκορμπατσόφ.
Πρόκειται για ένα κοινωνικό προνομιούχο στρώμα με τα δικά του συμφέροντα και την δική του συμπεριφορά.
Υπήρχε όπως ένα καρκινικό κύτταρο υπάρχει σε έναν ζωντανό οργανισμό.
Τρώγοντας τον λίγο-λίγο, τον σκότωσε και έτσι αυτοκτόνησε μαζί του.
Στις μέρες μας, αυτή η αντίφαση εθνικού-διεθνικού συνεχίζει να μένει άλυτη.
Και μάλιστα ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός συνεχίζει χωρίς να μπορεί να την λύσει. Μάλιστα σε αυτή έχει προστεθεί το επιπλέον πρόβλημα, του πως θα ενταχθεί στην παγκόσμια αγορά όλη η αχανής έκταση από το Βερολίνο μέχρι το Βλαδιβοστόκ, κάτι που ακόμη δεν έχει επιτευχθεί εντελώς.
Θα προσπαθήσω να βρω αύριο και μερικά ενδιαφέροντα λινκς για παραπάνω διάβασμα.
"Το πρόβλημα της παρούσας οικονομικής κρίσης του συστήματος είναι η κρίση υπερ-συσώρευσης κεφαλαίου που δεν έχει πια που να επενδυθεί για να συνεχίσει να βγάζει κέρδος."
Σε περίοδο κρίσεων δεν συμβαίνει υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου αλλά χαμηλή επένδυση σε υλικό κεφάλαιο.
@ no_longer_safe
« (Αυτό που στην Αν.Ευρώπη κατέρρευσε δεν ήταν αυτό, αλλά η άθλια καρικατούρα της "κοινωνικοποίησης" της φτώχειας και της απομόνωσης.) »
Μια που αρχίσαμε να μιλάμε για οικονομία και σχέσεις παραγωγής :
1.- Η θεμελιώδης αντίφαση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής ,όπως τουλάχιστον την όρισαν οι κλασσικοί είναι « η αντίθεση της ολοένα αυξανόμενης κοινωνικοποίηση της παραγωγής απ’ τη μια, και η ατομική ιδιοποίηση του προϊόντος της παραγωγής από τον κάτοχο των μέσων παραγωγής απ’ την άλλη.»
Στη βάση αυτής της θεμελιώδους αντίθεσης αναλύθηκαν και οι κρίσεις υπερπαραγωγής κυκλικές η μη.
Όλα αυτά τα χρόνια πιστεύαμε ότι η αντίφαση αυτή λύνεται με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ότι μορφή αυτής της κοινωνικοποίησης είναι οι εθνικοποιήσεις ή άλλως, κρατικοποιήσεις (ΕΣΣΔ) , ή η αυτοδιαχείριση των μέσων παραγωγής από τους παραγωγούς (Γιουγκοσλαβία ).
Ερώτηση : υπάρχει και άλλη μορφή κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής?? Πως την εννοείς και παραπέρα Δεν θα υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός της παραγωγής σύμφωνα με τις ανάγκες των παραγωγών ?
2. –Υπάρχει ο Νόμος της αναγκαίας αντιστοιχίας των παραγωγικών σχέσεων προς τις παραγωγικές δυνάμεις . Όταν δεν υπάρχει αντιστοιχία οι Παραγωγικές Δυνάμεις έρχονται σε αντίθεση με τις Παραγωγικές Σχέσεις (φρακάρουν) και τότε τις ανατρέπουν πχ με επανάσταση (προς τα μπρός) η με παλινόρθωση (προς τα πίσω). Μήπως τελικά έγινε αυτό στον «υπαρκτό» , και δεν φταίνε μόνο οι γραφειοκρατία και η νομενκλατούρα , όπως και στο σάπιο καπιταλισμό μας οι κρίσεις δεν οφείλονται στους αετονύχηδες επιχειρηματίες και στα λαμόγια ??
Η Ελλάδα έχει τρεις μεγάλες βιομηχανίες, την γεωργία, τον τουρισμό και την ναυτιλία.
Καμία κυβέρνηση δεν ασχολείται σοβαρά με την ενίσχυση των υποδομών σε αυτούς τους τομείς, με την εκπαίδευση των στελεχών και την νομοθετική διευκόλυνσή τους...
Ακόμα φτιάχνουμε βαμβάκι, έχουμε "romes too leat" και γλύφουμε τους εφοπλιστές...
Ας βάζαμε σε τροχιά ανάπτυξης αυτούς τους τρεις πυλώνες και μετά δεν θα μας απασχολούσε το Ντουμπάι...
@ no_longer_safe
Οκ, καταλαβα το συλλογισμο σου αν και ψιλοδιαφωνω στο οτι τους "σπρωχνει το συστημα"...
ΥΓ: τσεκαρε τα mail σου please
@αγαπητή bititria, κουμπάρα των κουμπάρων (των δικών μας κουμπάρων και όχι των δομημένων ομόλογων)
εγώ αυτό που λέω είναι ότι το σύστημα και τους σπρώχνει και τους καλύπτει αλλά και όταν τους πιάσουν, τους τα φορτώνει όλα για να βγάλει την δική του ουρά απ'έξω. Θυσιάζουν κανα δυο για να την σκαπουλάρουν οι άλλοι δηλαδή.
Και να νομίζει ο κόσμος ότι γίνεται "κάθαρση" ότι "το μαχαίρι φτάνει στο κόκκαλο" κλπ κλπ, ότι οι θεσμοί λειτουργούν δηλαδή.
Γιατί αν χαθεί η νομιμοποιηση των θεσμών στα μάτια του κόσμου, τότε πάμε σε άλλα πράγματα.
@panoszp
από την στιγμή που η κερδοφορία φτάνει στο όριο της και το κεφάλαιο αρχίσει να μετατρέπεται
από κεφάλαιο (συντελεστή της παραγωγής που θα επενδυθεί πάλι σε αυτην)
σε απλό εισόδημα (παρασιτικό χρήμα δηλαδή) τότε επενδύεται όπου να'ναι, από ακριβά αμάξια, μέχρι τσιγαρα-ποτα-ξενύχτια και ποδοσφαιρικές ομάδες.
Αυτό είναι προβλημα της παραγωγής που το βιώνει η κοινωνία με ανεργία, φτώχεια κλπ κλπ
Και η κρίση ξεπερνιάται με δύο τρόπους:
είτε οι αστοι θα αντιροπήσουν το φρακάρισμα της κερδοφορίας συμπιέζοντας το κόστος παραγωγής τόσο απέναντι στους εγαζομενους (μείωση μισθών και αύξηση των απλήρωτων εργατο-ωρών) και κοιτώντας να φάνε τον ανταγωνιστή one way or another, ακόμη και με πόλεμο
είτε οι εργαζόμενοι θα αναλάβουν στα χέρια τους τις τύχες της παραγωγής μετατρέπωντας την σε κοινή και σχεδιασμένη ιδιοκτησία, με εργατικό έλεγχο και εργατική δημοκρατία, σε διεθνή κλίμακα.
(Αυτό που στην Αν.Ευρώπη κατέρρευσε δεν ήταν αυτό, αλλά η άθλια καρικατούρα της "κοινωνικοποίησης" της φτώχειας και της απομόνωσης.)
"Το πρόβλημα της παρούσας οικονομικής κρίσης του συστήματος είναι η κρίση υπερ-συσώρευσης κεφαλαίου που δεν έχει πια που να επενδυθεί για να συνεχίσει να βγάζει κέρδος."
Συφμωνώ απόλυτα.
@ no_longer_safe
Ναι, αλλα αυτο ακριβως λεω, πως αν δεν τα κανανε δε θα γινοταν και τιποτα...παντα το συστημα και οποιοδηποτε συστημα θα προσφερει "παραθυρακια" για το λαμόγιο
γεια σου bit
αυτό που λέω είναι ότι το σύστημα και τα ΜΜΕ του, τα ρίχνουν όλα στους αποδιοπομπαίους τράγους για να αθωωσουν τα αίτια που προκαλούν τα σκάνδαλα.
Ναι ο Χριστοφοράκος λάδωνε για λογαρισμό της siemens.
Αλλά αυτό σημαίνει ότι οι μεγαλομέτοχοι της siemens δεν γνώριζαν τι έκανε ο διευθύνων σύμβουλος τους για την προώθηση των προϊόντων τους και την δική τους κερδοφορία?
Ή εκτός απο την siemens οι ανταγωνιστικές δεν έκαναν το ίδιο.
Ναι οι κουμπάροι φταίνε για τα δομημένα ομόλογα.
Αλλά οι κουμπάροι αυτό που έκαναν ήταν να ΥΛΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗΣ των αποθεματικών των ταμείων. Ε, έπαιξαν και έχασαν στο χρηματιστήριο.
Ναι ο Βουλγαράκης φοροδιαφεύγει.
Αλλά φοροδιαφεύγει νόμιμα (και άρα και "ηθικά" σύμφωνα με αυτόν), δηλαδή χρησιμοποιεί το νομικό οπλοστάσιο που το κράτος του έδωσε για να προστατεύσει την φοροδιαφυγή του και μαζί και όλους τους Βουλγαράκηδες όλου του κόσμου.
τα σκάνδαλα δεν είναι εξαίρεση αλλά κανόνας που βασίζεται πάνω στην κυριαρχία των καπιταλιστών και σε όλα τα νομικά, πολιτικά και επικοινωνιακά όπλα τους.
Αν κάποιον πιάσουν, είτε για λόγους ανταγωνισμού, είτε γιατί υπερβαίνει κάποια όρια, έχουν κάθε συμφέρον να συσκοτίσουν την ρίζα του προβλήματος και να μιλήσουν για μεμονομένα περιστατικά.
αγαπητέ panoszp
δεν μπορώ να συνδέσω το ποιον σου ως επιχειρηματία- δεν αμφισβητώ αυτά που μου λες αφού δεν μπορώ να τα γνωρίζω - με μια ανάλυση της κρίσης.
Αλλά κανείς επιχειρηματίας δεν γεννήθηκε "Ξεζουμίδης" από ιδεολογία ή από γονιδιακή καταβολή. Έγιναν όλοι στην πορεία από τις ανάγκες του ανταγωνισμού. Ο καπιταλισμός δεν είναι ιδεολογία, αλλά σχέση παραγωγής που υπάρχει στον υλικό αντικειμενικό κόσμο έξω από την ψηφιακή απεικόνιση των επιχειρημάτων του στο tvxs.
Η δική μου η κριτική δεν επικεντρώνεται στις προσωπικές αρετές ή αδυναμίες μεμονωμένων επιχειρηματιών, αλλά στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα παραγωγής συνολικά.
Αυτό φράκαρε.
Για την ακρίβεια φράκαρε η διαδικασία κερδοφορίας του, αυτή που εσύ στηρίζεις σαν μοχλό ανάπτυξης της εταιρείας σου.
Το πρόβλημα της παρούσας οικονομικής κρίσης του συστήματος είναι η κρίση υπερ-συσώρευσης κεφαλαίου που δεν έχει πια που να επενδυθεί για να συνεχίσει να βγάζει κέρδος.
Σε μια πρώτη φάση αυτό προκαλει το στέγνωμα της αγοράς, την έλλειψη ρευστότητας κλπ που διαχεόμενη παντού προκαλεί πτώση της κατανάλωσης και υπερσυσώρευση απούλητων αγαθών και προϊόντων.
Οι κενσυανοί σοσιαλδημοκράτες και ευρω ανανεωτές ρεφορμιστές, ζητάνε αυξησεις στους μισθούς και στις συντάξεις κάτι που σε συνδυασμό με την μηδενική παραγωγή οδηγεί σε πληθωρισμό.
Οι νεοφιλεύθεροι ζητάνε παραπέρα λιτότητα και ιδιωτικοποιήσεις την στιγμή που οι εργαζόμενοι είναι ήδη φτωχοί και οι επιχειρηματίες δεν ενδιαφέρονται να κάνουν επενδύσεις εξαιτίας αυτής της έλλειψης ρευστότητας.
Προς το παρών κανείς δεν αποδεικνύεται σωστός και πουθενά δεν εφαρμόζεται οτιδήποτε άλλο πέρα από σπασμωδικές πολιτικές που συνδυάζουν το ένα ή το άλλο αλλά με στενό ορίζοντα.
Αυτό που κατέρρευσε δεν είναι αυτό η το άλλο μοντέλο του καπιταλισμού, αλλά ο ίδιος ο τρόπος παραγωγής.
Το πρόβλημα είναι στην παραγωγή και στους όρους άντλησης των κερδών και των υπεραξιών από αυτήν.
Ο επιχειρηματίας (όχι εσύ, μιλάω για τον απρόσωπο τραπεζίτη ή χρηματιστή) προτιμά να περιμένει κι άλλο.
Να γονατίσει και άλλο η παραγωγή για να αγοράσει τα κουφάρια των εργοστασίων μισοτιμής,
να γονατίσουν κι άλλο οι εργαζόμενοι για να δουλεύουν με ακόμη λιγοτερα,
να γονατίσουν κι άλλο τα κράτη για να τους δανείσει με τοκογλυφικους όρους.
Μα όλα αυτα θα τα ζητησει απο την παραγωγή και από τον ιδρώτα μας.
Το χρήμα φέρνει χρήμα, μόνο όταν μπαίνει στην παραγωγή, αλλιώς είναι απλά αρπαχτή σαν το τζακποτ του Λαχείου.
@ no_longer_safe 232873
Είναι πολύ βολικό για το σύστημα να ρίξει την ευθυνη της κρίσης σε πέντε λαμόγια και να αφήσει αλώβητη την ίδια την βάση που την προκαλεί
---------------------------------------------------
Γιατι το λες αυτο...? Εμενα μου δινεται η εντυπωση για το αντιστροφο, πως τα λαμογια ριχνουν την ευθυνη στο συστημα...τα toxic assets αλλωστε λαμογιά ηταν η οποια βασιστηκε στον τροπο που λειτουργει το συστημα και στην "υπερθετικη αισιοδοξια" που διακρίνει τους Αμερικανους ως λαο...
Δεν χρεοκοπησετο Ντουμπαι, απλα κανει αναστολη πληρωμων και ζητα αναδιαπραγματευση του χρεους. Τα προβλημα δεν το εχει το ντουμπαι πλεον, το εχουν οι δανειστες του οι οποιοι αν δεν παρουν τα λεφτα τους πισω θα παθουν οτι δεν θα παθει το Ντουμπαι, ΘΑ ΧΡΕΩΚΟΠΗΣΟΥΝ.
@no_longer_safe, συμφωνώ μαζί σου γιατί παρά το γεγονός ότι τα γραπτά μου φαίνεται να με δείχνουν σαν ένα δεξιό-ακροδεξιό, καπιταλιστικό, προσανατολισμένο στο υπερκέρδος, μπασταρδάκι, δεν είμαι τίποτα από όλα αυτά.
Έχω επιχείρηση (εισαγωγή-εμπορία) και ξέρω καλά πως η ευημερία της στηρίζεται στη σύνεση και όχι στην εκμετάλλευση των ανθρώπων της. Και επειδή για να τη στήσω μάτωσα (οικονομικά και ψυχικά), αποφάσισα πως ο μόνος τρόπος για να την κρατήσω είναι η σύνεση στις επενδύσεις, η αποφυγή σπατάλης επίδειξης και η αξιοποίηση των ικανοτήτων των ανθρώπων της (που είναι θαυμαστά πολλές).
Είμαι υπέρ της ανάπτυξης μέσα από την κερδοφορία και δεν μπορώ να διανοηθώ ότι οι άνθρωποί μου θα έχουν παράπονα για τις συνθήκες εργασίας και για τις αποδοχές τους.
Και πίστεψέ με, οι συνθήκες εργασίας (ωράριο, σεβασμός προσωπικότητας, ελευθερία εργασίας, συναδελφικότητα και πρωτοβουλία) είναι σημαντικότερα για αυτούς απ'ότι οι αποδοχές (αυτό ήταν μεγάλη έκπληξη και για μένα).
Δεν είμαι ο καλύτερος εργοδότης, είχα όμως καλούς δασκάλους και προσπαθώ να γίνω. Άλλωστε όλοι σχεδόν οι άνθρωποί μου (πλην του τμήματος πωλήσεων) είναι μεγαλύτεροί μου και αυτό και μόνο απαιτεί το σεβασμό μου.
Για μένα αυτό είναι το μυστικό για το μέλλον. Εργασία και πρόοδος για όλους.
"τότε γιατί η Ρωσία (Η κύρια χώρα του πρώην υπαρκτού) ''ευημερεί'' ..."
Η Ρωσία ευημέρεί..;;; Με κατα κεφαλήν ΑΕΠ (σε πραγματικές τιμές) μισό από αυτό της Ελλάδας; Με μεγαλύτερη ανισοκατανομή του πλούτου; Με μεγαλύτερα ποσοστά φτώχιας;
paonszp
θενκς, αλλά γιατί συμφωνείς μαζί μου όμως?
Αυτά που λέω είναι στον αντίποδα αυτών που λες.
"Όχι Πια Εκ Του Ασφαλούς",
είσαι θεριό ...ενήμερο!!! (+1000000000!!!!)
Θα συμφωνήσω όμως με τον φίλο panoszp στην παρένθεσή του...
Προτιμώ αυτό που στο μυαλό μου υπάρχει ως "Ενεργή Δημοκρατία"...
@TabulaRaza, πρέπει να αποδεσεμύσεις τη σκέψη σου από την παραγωγή. Στην Ελλάδα κανείς δεν παράγει. Ή πουλά ή καταναλώνει.
Αν πιστεύεις ότι το Marketing υπάρχει για την εξαπάτηση του καταναλωτή τότε η συζήτηση λαμβάνει ειρηνικά τέλος. Είναι η κλασική δαιμονοποίηση του επιχειρήν. Επιχείρηση= κακό. Marketing=ο σατανάς, είσπραξη=το τέλος του ανθρώπου κλπ.
Ερώτηση (όχι απαραίτητα σε σένα). Το pc σου τί λειτουργικό έχει; Τί μνήμη; Η οθόνη σου είναι Lcd ή η κλασική; Κάθε πότε το αναβαθμίζεις;
Ρωτάω γιατί δεν πιστεύω να απαντάς από κανένα C64. Και αυτό ξέρεις καλό ήταν για την εποχή του. Ή μήπως η εξέλιξή του είναι marketing trick;
@no_longer_safe, συμφωνώ μαζί σου (πλην της τελευταίας παραγράφου). Εύγε.
panoszp Μπράβο...την έλυσες την εξίσωση!!!
Γράφεις με αφορισμούς και εξισώσεις που δεν έχουν θέση σε καμία κοινωνία και σε καμία οικονομία.
Το 1 με το 2 αυτοαναιρούνται ασπούμε...αν φταίνε οι άνθρωποι δέν φταίνε μόνο στον καπιταλισμό, ε θα φταίνει και στον σοσιαλισμό οπότε είναι σαν να λές πως οι ίδιοι οι άνθρωποι δύνανται να είναι οικονομική καταστροφή για την ίδια την παραγωγή...(εδω το σημαντικότερο είναι ποιός κατέχει τα μέσα παραγωγής)
3. Αφού η ελληνική οικονομία έχει τα χάλια της όχι γιατί είναι καπιταλιστική αλλά γιατί οι μίζες, οι ρεμούλες, οι κλοπές, οι άστοχες επενδύσεις και η ανοργανωσιά, βασιλεύουν, τότε γιατί η Ρωσία (Η κύρια χώρα του πρώην υπαρκτού) ''ευημερεί'' χρησιμοποιώντας περισσότερο εργαλεία όπως μίζες, οι ρεμούλες, οι κλοπές όντας μέσα σε έναν άκρως υπαρκτό καπιταλιστικό σύστημα? Η ανοργανωσιά και άστοχες επενδύσεις είναι κάτι άλλο που είναι πολύ πιο υποκειμενικό από τα προηγούμενα και δεν χωράει αφορισμούς και αυτο.
4. Η ελλάδα δεν έχει ανάγκη αυτούς που νομίζουν τι έχει ανάγκη και τί όχι. Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα μιας χώρας πρέπει να χρησιμοποιούνται όχι με αυτοσκοπό το κέρδος αλλά το επίπεδο διαβίωσης των πολιτών μιας χώρας.
5. Δεν έχουμε μαρκετινγκ θές να πείς για να κοροϊδεύουμε τους καταναλωτές και τους τα παίρνουν οι κάθε ειδών μπουζουκερι...
6. Μα καλά τι είναι αυτά που λές? Το ΚΚΕ ξέρει πολύ καλά από επιχειρήσεις...Έχει τις δικές του και τις δουλεύει όπως όλοι οι άλλοι...Τώρα το να λές πως δεν πρέπει να δοθεί βάση στην παραγωγή αλλά στην διανομή είναι σαν να μήν σε ενδιαφέρει τίποτα από την ποιότητα ενός προιόντος αρκεί να φτάσει σε έναν ταλαίπωρο για να το αγοράσει...Ποσώς σε ενδιαφέρει η χρηστική του αξία αλλά η αγοραστική του αξία!
Φίλε μου τα λεφτα δεν ειναι το παν...Δανεικα ειναι!
Κλαίμε το Ντουμπάι γιατί χρωστά 60δις, αλλά όχι την Ελλάδα που χρωστά 300 δις. Κοντεύει το χρέος μας να φτάσει το 150% του ΑΕΠ και πλέον πάνω από το 60% των δανείων αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση των παλιών δανείων. Σε απλά λόγια, παίζαμε και χάσαμε. Και συνεχίζουμε να παίζουμε. Με παραγωγική βάση Ζιμπάμπουε το παίζουμε μεγαλοκαπιταλιστές καταναλωτές από wall street και πάνω.
Το τσίπουρο Τιρνάβου μας βρωμάει, εμείς μόνο Scotch ουίσκι πίνουμε …. Keep walking.