Κ. Κούνεβα: «Δεν αισθάνομαι θυμό για κανένα»

Ακολουθούν οι δηλώσεις της στη δημοσιογράφο Χριστινα Κοψινη:

– Πώς γίνεται να μη νιώθεις θυμό, Κωνσταντίνα;

– Από την πρώτη στιγμή που συνήλθα και διαπίστωσα ότι η μαμά και η αδελφή μου αντέχουν, σκεφτόμουν πια μόνο το παιδί μου και το παιδί που μου επιτέθηκε. Γιατί αυτό το παιδάκι όταν το είδα, εκεί κρυμμένο, το λυπήθηκα και νόμιζα ότι κλαίει και χρειάζεται βοήθεια.

– Λες «παιδάκι» τον δράστη;

– Εννοώ άνθρωπος, μεγάλος άνδρας. Θεωρώ όλους τους άνδρες παιδιά μας γιατί εμείς τους μεγαλώνουμε. Εχουμε ευθύνη για την εξέλιξη της ζωής τους. Σκεφτόμουν: τι πρόβλημα έχει αυτό το παιδί για να καταφύγει στη βία; Πώς μεγάλωσε; Τι του έλειπε; Αγάπη; Mεγάλωσε με μίσος; Τον σκεφτόμουν παράλληλα με τον γιο μου, πώς περνάει, τι τύψεις έχει μετά την επίθεση, πώς βρέθηκε σε αυτή την κατάσταση;

– Στην Εντατική;

– Ναι, στην Εντατική.

– Και γι’ αυτούς που ίσως βρίσκονται στη σκιά δεν νιώθεις θυμό;

– Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι άλλοι τον έβαλαν. Δεν αισθάνομαι θυμό για κανένα. Απλώς καταλαβαίνω σε τι χαμηλά επίπεδα είναι. Πονάω την κατάστασή τους, την κοινωνία που δημιουργεί αυτούς τους ανθρώπους. Εμείς έχουμε την ευθύνη. Ολοι πρέπει να κάνουμε κάτι για να μη βασανίζεται η κοινωνία από τέτοιες αρρώστιες. Να ενδιαφερόμαστε για τα προβλήματά μας γενικά και να υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Αυτό έκανε το σωματείο. Και οι υπηρεσίες του κράτους είναι για να μας βοηθάνε...

– Πώς μπορεί όμως να αντιμετωπιστεί τέτοια αγριότητα; Aρκεί η καλοσύνη και η ηρεμία;

– Θέλει έρευνα για το ποιος τους καθοδηγούσε να κάνουν αυτή την πράξη. Να βρούμε τι φταίει και υπέκυψαν στο έγκλημα. Η ανεργία, οι επιθυμίες; Ο φόβος για απόλυση; Δεν πρέπει να επιτρέπουμε να δημιουργούνται αιτίες και συνθήκες για βία από κανένα, και να ντρεπόμαστε όταν σε τέτοιες ενέργειες βρίσκονται οι δικοί μας άνθρωποι και τα παιδιά μας.

– Τι είναι αυτό που σε κάνει να σκέφτεσαι έτσι; Μήπως o χρόνος που πέρασε από την επίθεση; Η ιδεολογία σου ή κάποιο σύστημα ιδεών σε επηρεάζει;

– Ολα εξαρτώνται από τη γνώση. Οποιος έχει γνώση σκέπτεται, όποιος δεν έχει, αντιδρά αλλιώς.

– Η γνώση ήταν αυτή που σε οδήγησε να κάνεις συνδικαλισμό και σε ένα χώρο επισφαλούς εργασίας, όπως η καθαριότητα;

– Η ίδια αιτία. H εσωτερική γνώση που έχουν οι άνθρωποι και η δυνατότητα να είμαστε όλοι μαζί στο σωματείο και να νοιαζόμαστε για τους συναδέλφους μας. Να καταλάβει η κοινωνία ότι και η καθαρίστρια έχει δικαιώματα. Yπάρχει ένας άλλος τρόπος να λειτουργούμε. Ο εγωκεντρισμός, ο έντονος ανταγωνισμός, η επιθυμία για απόλαυση μας πάνε πίσω. Mην εγκαταλείψουμε την ικανότητα να σκεφτόμαστε και για μας και για τους άλλους.

Με βοήθησε ο διαλογισμός

– Εχεις επηρεαστεί από κάποιες θεωρίες;

– Από τη σοφία. Aπό την επιστήμη του νου. Προσπαθώ να καταλάβω τον λόγο που συμβαίνουν τα πράγματα. Αναλύω αιτίες και συνθήκες. Από πού προέρχονται τα προβλήματα που οδήγησαν στο γεγονός.

– Τι σε βοήθησε να σκέφτεσαι έτσι; H Βουλγαρία; Η εκπαίδευση; Η οικογένεια;

– Είχα από μικρή ενδιαφέρον για τη σοφία και γενικά σε όλες μου τις σπουδές αυτό κυνηγούσα. Παρόλο που ήταν απαγορευμένη η εκκλησία έψαχνα με άλλους τρόπους. Κι όσο μεγάλωνα τόσο πιο πολλά μάθαινα από αρχαίους συγγραφείς και φιλοσόφους.

– Υπάρχει κάποιο πρόσωπο που λειτούργησε καταλυτικά για τον τρόπο που σκέφτεσαι και ζεις;

– Ετσι ήμουν από μικρή, πιο ώριμη. Σκεπτόμενη. Σήμερα νιώθω ότι έχω βρει και την πηγή από όπου παίρνω τη σοφία. Κι αυτή η πηγή μου έδινε δύναμη και στην Εντατική, δεν πονούσα.

– Ποια είναι αυτή η πηγή;

– Nαι, δεν πονούσα. Ξέρεις τι με βοήθησε; Ο διαλογισμός. Είχα διαρκή συζήτηση με τον εαυτό μου.

– Πότε άρχισες να κάνεις διαλογισμό;

– Aπό τη Βουλγαρία. Από παιδί, χωρίς όμως να ξέρω ότι αυτό που κάνω λέγεται διαλογισμός. Αργότερα, άρχισα να μελετάω φιλοσοφίες που ασχολούνται με τον νου και τον διαλογισμό και να εμπνέομαι από τον Βουδισμό. Συνειδητά προσπάθησα να μην έχω κακές συνήθειες.

– Δεν έχεις κακές συνήθειες;

– Kάπνιζα. Το ’κοψα (γελάει). Και μου αρέσει να κοιμάμαι. Αλλά όχι πια.