Η σπίθα που έβαλε φωτιά στο βάλτο - Ανάλυση του Σ. Κούλογλου

Προς τους εξεγερμένους νέους

Άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη

στην Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 18.12.2008

Όταν πρόκειται για εθνικούς, κοινωνικούς ή ιδεολογικούς αγώνες, το μίσος είναι αναπόφευκτο, γεννιέται αυθόρμητα. Θα πρέπει όμως τουλάχιστον να κατευθύνεται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Σήμερα παρατηρώ ότι το μίσος των μαθητών ακολουθεί ένα μονόδρομο με στόχο τους αστυνομικούς, γεγονός που κατά τη γνώμη μου τους αποπροσανατολίζει στην αναζήτηση των αληθινών συνθηκών που τους οδήγησαν στη σημερινή θέση τους μέσα στο σχολείο και μέσα στην κοινωνία. Ενώ θα πρέπει να βρουν τα αληθινά αίτια και να αποκαλύψουν τους αληθινούς ενόχους και τους πραγματικούς λόγους για όσα γίνονται γύρω τους και γενικότερα γύρω μας, στη χώρα μας και στην οικουμένη. Έτσι μοιάζει σαν κάποιοι να τους έβαλαν παρωπίδες, ώστε η οργή τους να διοχετευθεί σε μια ομάδα συνανθρώπων μας, τους αστυνομικούς, που όταν δεν λειτουργούν σωστά, είναι απλά πιόνια του Συστήματος, που ΑΥΤΟ είναι υπόλογο για όλα, δηλαδή για την Παιδεία αλλά και για κάθε τι που αφορά τη λειτουργία της κοινωνίας, του κράτους και των υπηρεσιών του.

Και αναφέρω εδώ το παράδειγμα της γενιάς του 1-1-4 που όσον αφορά την Παιδεία έθεσε ως στόχο το 15% του Κρατικού Προϋπολογισμού. Είδαν δηλαδή οι νέοι της εποχής εκείνης την βασική αιτία για τα χάλια της Παιδείας μας, δηλαδή το οικονομικό.

Από κει και πέρα παρ’ ό,τι τότε η ελληνική αστυνομία είχε μια καθαρά φασιστική νοοτροπία και οι εκδηλώσεις βίας σε σύγκριση με το σήμερα ήταν εκατό φορές πιο πολλές και σοβαρές από πλευράς μαζικότητας και βιαιότητας (τα νοσοκομεία ήταν γεμάτα από νέους τραυματισμένους από την αστυνομική βία της εποχής), οι πρωτοπόροι νέοι εκείνης της εποχής, βασικά φοιτητές, μπορούσαν να δουν ελεύθερα, σφαιρικά και σε βάθος. Έτσι με το 1-1-4 έθεταν ως πρώτο καθήκον τους την υπεράσπιση του Συντάγματος, δηλαδή της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Χτυπούσαν στην καρδιά της την αντιδραστική εξουσία (θρόνο, αστυνομοκρατία, Αμερικανοκρατία). Πάλευαν για την Κύπρο και αγωνίζονταν μαζικά για την Ειρήνη. Είχαν δηλαδή μπροστά τους ανοιχτούς ορίζοντες για ό,τι πραγματικά συνέβαινε στην χώρα τους αλλά και πέρα από τη χώρα τους. Ήταν άτομα ολοκληρωμένα και ελεύθερα, αν και τότε υπήρχαν όπως και σήμερα πονηρά «κέντρα» που προσπαθούσαν να περιορίσουν την οργή τους και να την διοχετεύσουν μόνο σε ένα λούκι, για τις δικές τους επιδιώξεις. Με μια λέξη να τους αποπροσανατολίσουν, όπως γίνεται τώρα.

Και για να πάω και πιο πέρα, εμείς οι νέοι της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, όπου οι χωροφύλακες και η αστυνομία ήταν απέναντί μας με όπλα που ξερνούσαν ομαδικό θάνατο, είχαμε την ψυχική και πνευματική δύναμη να βλέπουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτοί που σήμερα αποκαλούνται περιφρονητικά «μπάτσοι» ήταν παιδιά σαν κι εμάς παρασυρμένα από την θύελλα των γεγονότων να κάνουν πράξεις που δεν ήθελαν. Δεν γενικεύαμε. Αντίθετα μπορούσαμε ακόμα και μέσα στις πιο κρίσιμες για μας συνθήκες να δούμε ότι δεν είναι το ίδιο όλοι και ότι ο πραγματικός ένοχος ήταν η Εξουσία, που είχε κατορθώσει να μας τυλίξει στα δίχτυα της, που έσταζαν αίμα και μίσος αδελφού προς αδελφό. Και πολλοί είχαν τότε ακόμα τη δύναμη να φωνάζουν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα πριν σκοτωθούν «Αδέρφια, πεθαίνουμε και για τη δική σας ευτυχία».

Αναγκάστηκα να γράψω αυτό το σημείωμα με αφορμή κάποια εκπομπή με αγόρια και κορίτσια 15-16 ετών, που μιλούσαν στο ίδιο ακριβώς μοτίβο, λες και κάποια αόρατη δύναμη να είχε κατευθύνει την οργή, το μίσος και την σκέψη τους μόνο προς ένα στόχο. Και μάλιστα σε μια εποχή πολύπλοκη, όπου ο κόσμος έχει μικρύνει και το έξω μπερδεύεται με το μέσα και γίνονται όλα ένα κουβάρι. Πώς θα φτάσουμε έτσι στην ΑΙΤΙΑ του Κακού; Και πώς, αν δεν γνωρίζουμε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, θα μπορέσουμε να βρούμε τις λύσεις που πρέπει;

Και για να γυρίσω στα τελευταία γεγονότα, ο βίαιος θάνατος ενός παιδιού αποτελεί μια μεγάλη τραγωδία. Πρώτα για τη μάνα του, τον πατέρα του, τα αδέλφια του αλλά και για όλους τους νέους και τις νέες, για όλους εμάς, για όλη την κοινωνία. Ο θύτης είναι ένας αστυνομικός. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι σημερινοί αστυνομικοί είναι θύτες. Κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν είναι αληθινό αλλά είναι και άδικο. Και μιλάει κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει αστυνομία.

Γι’ αυτό θα πρέπει να αποφεύγουμε τις γενικεύσεις, γιατί έτσι οδηγούμε τους νέους σε λάθος δρόμο. Τους κρύβουμε το δάσος της πραγματικότητας με το δέντρο μιας εικονικής πραγματικότητας.

Θα ήθελα να μπορούσα να απευθυνθώ στους σημερινούς νέους και να τους πω: Κλείστε τα αυτιά σας στις γλοιώδεις κολακείες όσων προσπαθούν ουσιαστικά να εκτονώσουν την οργή και την ενέργειά σας σε ψεύτικους στόχους απομακρύνοντάς σας από τους πραγματικούς. «Αυτούς» εξυπηρετεί να τρώμε τις σάρκες μας στρεφόμενοι ο ένας κατά του άλλου. Ο στόχος όμως δεν είναι βέβαια αυτός που έχει το μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας και βγάζει από αυτό το ψωμί του, τα φάρμακά του, τη μόρφωση του παιδιού του, όπως οι δικοί σας γονείς. Στα Ιουλιανά, μια από τις πιο ταραγμένες εποχές της ιστορίας μας, η νεολαία κατέβαινε κατά δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους και ποτέ δεν είχαμε την παραμικρή καταστροφή, αν και θρηνούσαμε δύο νεκρούς, τον Λαμπράκη και τον Πέτρουλα, που σκοτώθηκαν αγωνιζόμενοι για ένα καλύτερο αύριο. Περιφρουρούσαμε τον αγώνα μας και γ’ αυτό ποτέ δεν έγινε τίποτα, δεν αφήσαμε εμείς να γίνει τίποτα που να τον αμαυρώνει.

Και συγχρόνως η γενιά αυτή δημιουργούσε. Ίσως ποτέ άλλοτε στη νεότερη ιστορία μας δεν είχαμε τόσα έργα σε όλους τους τομείς, ποίηση, λογοτεχνία, μουσική, σε όλες τις τέχνες, που έγιναν όπλο του αγώνα της νεολαίας, από ανθρώπους νέους που αγωνιζόταν και δημιουργούσαν.

ΒΓΑΛΤΕ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ. Μην τους επιτρέπετε να στιγματίζουν τον αγώνα σας. Τι θα πει «κουκούλα»; Ο πραγματικός αγωνιστής και επαναστάτης ούτε ντρέπεται ούτε φοβάται να δείξει το πρόσωπό του. Μην αφήνετε να σπιλώνουν τη μνήμη του Αλέξανδρου συνδέοντας το πρόσωπό του και το όνομά του με εικόνες φρίκης. Είναι σαν να τον σκοτώνουν για άλλη μια φορά.

ΑΝΟΙΞΤΕ ΔΡΟΜΟΥΣ. Αντισταθείτε στα εύκολα που τόσο ύπουλα βάζουν μπροστά σας προσπαθώντας να σας ξεγελάσουν ότι είναι δήθεν δικές σας επιλογές. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας και προχωρήστε μπροστά.

ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ!

Αθήνα, 17.12.2008

Μίκης Θεοδωράκης

Moλις επεσε στην αντιληψη μου κι αλλος συνδεσμος.

http://inclusivedemocracy.org/

Μελετηστε τον,μαζι με τους λοιπους και διαδωστε τον

To εκτενες αποσπασμα του Θεοδωρακη προηγουμενως ειναι πολυ καλο παραδειγμα αποπροσανατολισμου.

Προς τους εξεγερμένους νέους

Άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη

στην Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 18.12.2008

Όταν πρόκειται για εθνικούς, κοινωνικούς ή ιδεολογικούς αγώνες, το μίσος είναι αναπόφευκτο, γεννιέται αυθόρμητα. Θα πρέπει όμως τουλάχιστον να κατευθύνεται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Σήμερα παρατηρώ ότι το μίσος των μαθητών ακολουθεί ένα μονόδρομο με στόχο τους αστυνομικούς, γεγονός που κατά τη γνώμη μου τους αποπροσανατολίζει στην αναζήτηση των αληθινών συνθηκών που τους οδήγησαν στη σημερινή θέση τους μέσα στο σχολείο και μέσα στην κοινωνία. Ενώ θα πρέπει να βρουν τα αληθινά αίτια και να αποκαλύψουν τους αληθινούς ενόχους και τους πραγματικούς λόγους για όσα γίνονται γύρω τους και γενικότερα γύρω μας, στη χώρα μας και στην οικουμένη. Έτσι μοιάζει σαν κάποιοι να τους έβαλαν παρωπίδες, ώστε η οργή τους να διοχετευθεί σε μια ομάδα συνανθρώπων μας, τους αστυνομικούς, που όταν δεν λειτουργούν σωστά, είναι απλά πιόνια του Συστήματος, που ΑΥΤΟ είναι υπόλογο για όλα, δηλαδή για την Παιδεία αλλά και για κάθε τι που αφορά τη λειτουργία της κοινωνίας, του κράτους και των υπηρεσιών του.

Και αναφέρω εδώ το παράδειγμα της γενιάς του 1-1-4 που όσον αφορά την Παιδεία έθεσε ως στόχο το 15% του Κρατικού Προϋπολογισμού. Είδαν δηλαδή οι νέοι της εποχής εκείνης την βασική αιτία για τα χάλια της Παιδείας μας, δηλαδή το οικονομικό.

Από κει και πέρα παρ’ ό,τι τότε η ελληνική αστυνομία είχε μια καθαρά φασιστική νοοτροπία και οι εκδηλώσεις βίας σε σύγκριση με το σήμερα ήταν εκατό φορές πιο πολλές και σοβαρές από πλευράς μαζικότητας και βιαιότητας (τα νοσοκομεία ήταν γεμάτα από νέους τραυματισμένους από την αστυνομική βία της εποχής), οι πρωτοπόροι νέοι εκείνης της εποχής, βασικά φοιτητές, μπορούσαν να δουν ελεύθερα, σφαιρικά και σε βάθος. Έτσι με το 1-1-4 έθεταν ως πρώτο καθήκον τους την υπεράσπιση του Συντάγματος, δηλαδή της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Χτυπούσαν στην καρδιά της την αντιδραστική εξουσία (θρόνο, αστυνομοκρατία, Αμερικανοκρατία). Πάλευαν για την Κύπρο και αγωνίζονταν μαζικά για την Ειρήνη. Είχαν δηλαδή μπροστά τους ανοιχτούς ορίζοντες για ό,τι πραγματικά συνέβαινε στην χώρα τους αλλά και πέρα από τη χώρα τους. Ήταν άτομα ολοκληρωμένα και ελεύθερα, αν και τότε υπήρχαν όπως και σήμερα πονηρά «κέντρα» που προσπαθούσαν να περιορίσουν την οργή τους και να την διοχετεύσουν μόνο σε ένα λούκι, για τις δικές τους επιδιώξεις. Με μια λέξη να τους αποπροσανατολίσουν, όπως γίνεται τώρα.

Και για να πάω και πιο πέρα, εμείς οι νέοι της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, όπου οι χωροφύλακες και η αστυνομία ήταν απέναντί μας με όπλα που ξερνούσαν ομαδικό θάνατο, είχαμε την ψυχική και πνευματική δύναμη να βλέπουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτοί που σήμερα αποκαλούνται περιφρονητικά «μπάτσοι» ήταν παιδιά σαν κι εμάς παρασυρμένα από την θύελλα των γεγονότων να κάνουν πράξεις που δεν ήθελαν. Δεν γενικεύαμε. Αντίθετα μπορούσαμε ακόμα και μέσα στις πιο κρίσιμες για μας συνθήκες να δούμε ότι δεν είναι το ίδιο όλοι και ότι ο πραγματικός ένοχος ήταν η Εξουσία, που είχε κατορθώσει να μας τυλίξει στα δίχτυα της, που έσταζαν αίμα και μίσος αδελφού προς αδελφό. Και πολλοί είχαν τότε ακόμα τη δύναμη να φωνάζουν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα πριν σκοτωθούν «Αδέρφια, πεθαίνουμε και για τη δική σας ευτυχία».

Αναγκάστηκα να γράψω αυτό το σημείωμα με αφορμή κάποια εκπομπή με αγόρια και κορίτσια 15-16 ετών, που μιλούσαν στο ίδιο ακριβώς μοτίβο, λες και κάποια αόρατη δύναμη να είχε κατευθύνει την οργή, το μίσος και την σκέψη τους μόνο προς ένα στόχο. Και μάλιστα σε μια εποχή πολύπλοκη, όπου ο κόσμος έχει μικρύνει και το έξω μπερδεύεται με το μέσα και γίνονται όλα ένα κουβάρι. Πώς θα φτάσουμε έτσι στην ΑΙΤΙΑ του Κακού; Και πώς, αν δεν γνωρίζουμε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, θα μπορέσουμε να βρούμε τις λύσεις που πρέπει;

Και για να γυρίσω στα τελευταία γεγονότα, ο βίαιος θάνατος ενός παιδιού αποτελεί μια μεγάλη τραγωδία. Πρώτα για τη μάνα του, τον πατέρα του, τα αδέλφια του αλλά και για όλους τους νέους και τις νέες, για όλους εμάς, για όλη την κοινωνία. Ο θύτης είναι ένας αστυνομικός. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι σημερινοί αστυνομικοί είναι θύτες. Κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν είναι αληθινό αλλά είναι και άδικο. Και μιλάει κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει αστυνομία.

Γι’ αυτό θα πρέπει να αποφεύγουμε τις γενικεύσεις, γιατί έτσι οδηγούμε τους νέους σε λάθος δρόμο. Τους κρύβουμε το δάσος της πραγματικότητας με το δέντρο μιας εικονικής πραγματικότητας.

Θα ήθελα να μπορούσα να απευθυνθώ στους σημερινούς νέους και να τους πω: Κλείστε τα αυτιά σας στις γλοιώδεις κολακείες όσων προσπαθούν ουσιαστικά να εκτονώσουν την οργή και την ενέργειά σας σε ψεύτικους στόχους απομακρύνοντάς σας από τους πραγματικούς. «Αυτούς» εξυπηρετεί να τρώμε τις σάρκες μας στρεφόμενοι ο ένας κατά του άλλου. Ο στόχος όμως δεν είναι βέβαια αυτός που έχει το μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας και βγάζει από αυτό το ψωμί του, τα φάρμακά του, τη μόρφωση του παιδιού του, όπως οι δικοί σας γονείς. Στα Ιουλιανά, μια από τις πιο ταραγμένες εποχές της ιστορίας μας, η νεολαία κατέβαινε κατά δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους και ποτέ δεν είχαμε την παραμικρή καταστροφή, αν και θρηνούσαμε δύο νεκρούς, τον Λαμπράκη και τον Πέτρουλα, που σκοτώθηκαν αγωνιζόμενοι για ένα καλύτερο αύριο. Περιφρουρούσαμε τον αγώνα μας και γ’ αυτό ποτέ δεν έγινε τίποτα, δεν αφήσαμε εμείς να γίνει τίποτα που να τον αμαυρώνει.

Και συγχρόνως η γενιά αυτή δημιουργούσε. Ίσως ποτέ άλλοτε στη νεότερη ιστορία μας δεν είχαμε τόσα έργα σε όλους τους τομείς, ποίηση, λογοτεχνία, μουσική, σε όλες τις τέχνες, που έγιναν όπλο του αγώνα της νεολαίας, από ανθρώπους νέους που αγωνιζόταν και δημιουργούσαν.

ΒΓΑΛΤΕ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ. Μην τους επιτρέπετε να στιγματίζουν τον αγώνα σας. Τι θα πει «κουκούλα»; Ο πραγματικός αγωνιστής και επαναστάτης ούτε ντρέπεται ούτε φοβάται να δείξει το πρόσωπό του. Μην αφήνετε να σπιλώνουν τη μνήμη του Αλέξανδρου συνδέοντας το πρόσωπό του και το όνομά του με εικόνες φρίκης. Είναι σαν να τον σκοτώνουν για άλλη μια φορά.

ΑΝΟΙΞΤΕ ΔΡΟΜΟΥΣ. Αντισταθείτε στα εύκολα που τόσο ύπουλα βάζουν μπροστά σας προσπαθώντας να σας ξεγελάσουν ότι είναι δήθεν δικές σας επιλογές. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας και προχωρήστε μπροστά.

ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ!

Αθήνα, 17.12.2008

Μίκης Θεοδωράκης

Moλις επεσε στην αντιληψη μου κι αλλος συνδεσμος.

http://inclusivedemocracy.org/

Μελετηστε τον,μαζι με τους λοιπους και διαδωστε τον

Σ'ευχαριστω για την αναφορα στην τεραστια ποσοτητα χημικών που μας ρίχνουν όλες αυτές τις μέρες, και όχι φυσικά για πρώτη φορά...

Προσωπικά έχω φρικάρει με το ότι αυτό είναι νόμιμο, και χωρίς οίκτο φυσικά.

Αυτος ο φορεας θα πρεπει να δημιουργηθει. Ειναι πολλα τα πρακτικα ζητηματα.

Το tvxs θα μπορουσε να ειναι πχ ενα αρχικο βημα με ειδικο θεμα και προτασεις, ενδεικτικες ή και ουσιαστικες δημοσκοπησεις κλπ.

Να δώσουμε πλαίσιο στην ΕΞΕΓΕΡΣΗ με πολιτικό πρόταγμα την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την ανατροπή της ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ:

ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ: πάρα πολύς κόσμος στα ιστολόγια έχει αρχίσει να μιλάει για ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ... πραγματικά, το επόμενο βήμα που -κι ως Έλληνες αν θέλετε- θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει προ πολλού, είχε σκεπαστεί για δεκαετίας κάτω από τους διάφορους ιδεολογικούς αχταρμάδες μας. Αυτό πρέπει να είναι το πρόταγμά μας. Σας παραθέτω ένα κείμενο που προσπαθώ να το διαδώσω όσο περισσότερο μπορώ. Να γίνει το βασικό μας σύνθηκα η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Να αποφασίζουμε με δημοψηφίσματα για το αν θέλουμε ένοπλοιυσ μπάτσους, ΜΑΤ, 28 δις στους τραπεζίτες, διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους κ.α.

.......................................................

1. Το παιχνίδι έχει αρχίσει ήδη να χάνεται. Τα ΜΜΕ, αφού πούλησαν το θέμα για δύο μέρες, έπειτα άρχισαν να δείχνουν τις σπασμένες τζαμαρίες των εμπόρων και να τρομοκρατούν τον κόσμο με την κρίση αλλά και αναφερόμενοι στους διαδηλωτές ως «τρομοκράτες» (ΑΝΤ1) και «ταραξίες», κουκουλοφόρους κτλ. τα υπόλοιπα κανάλια, τώρα πνίξανε την ιστορία κι έχουν περάσει σε άλλα θέματα και στο γνωστό τους σαπουνοπρόγραμμα.

2. Όπως είπε ένας φίλος σε μια συνέλευση στο Πολυτεχνείο, «αυτή είναι μια ιστορική ευκαιρία που πρέπει να αρπάξουμε από τα μαλλιά». Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο εάν δούμε τη μεγάλη εικόνα. Η όλη συζήτηση και ο διχασμός «Πολυτεχνείο – Νομική» κτλ. είναι η μικρή εικόνα, και μας την διδάσκουν από γενιά σε γενιά ακριβώς επειδή την ελέγχουν και μπορούν να την περιθωριοποιούν και τελικά να την εκτονώνουν, σαν το κύμα που σκάει στο βράχο και μετά επιστρέφει στην προηγούμενη «γαλήνη».

3. Όσο καλά και αν οργανωθεί και συντονιστεί το λεγόμενο φοιτητικό και μαθητικό κίνημα, δεν πρόκειται να υπάρξει καμία απολύτως εξέλιξη, όπως βλέπουμε να επαναλαμβάνεται και σε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες (καταλήψεις ’90 – Τεμπονέρας). Απλά μεγαλώνει η λίστα των νεκρών ενώ ο αυταρχισμός του κράτους παραμένει στην ίδια παλιά του αντιστοιχία με τις αντιστάσεις της κοινωνίας. Άλλη αντίσταση είχε η ελληνική, αλλά και παγκόσμια κοινωνία το ’70, άρα και άλλη μορφή αυταρχισμού, άλλες αντιστάσεις έχει η σύγχρονη καταναλωτική, αποβλακωμένη από την ιδιωτική τηλεόραση κοινωνία. Ο σύγχρονος φασισμός είναι ο Ευαγγελάτος, ο Πρετεντέρης, ο Κούγιας, ο Λαμπράκης, αλλά και η πλήρης αποδοχή μιας διεφθαρμένης πολιτκής σκηνής αλλά και μιας διεφθαρμένης ως το κόκαλο κοινωνίας. Δεν είναι στη φύση του ανθρώπου η ρεμούλα, το φακελάκι των γιατρών, το λάδωμα των δημόσιων λειτουργών, οι αναρίθμητες περιπτώσεις κατάχρησης του κοινωνικού πλούτου, του δημόσιου χρήματος από τα ελληνικά και ξένα κεφάλαια, από τις πολυεθνικές. Όλα αυτά είναι προϊόν του καπιταλιστικού και ειδικά για τη χώρα μας του ελληνικού πλιατσικοκαπιταλιστικού συστήματος.

4. Η πραγματική πρόκληση των ημερών μας, δεδομένης της παγκόσμιας κρίσης αυτής της φούσκας που ονομάζεται παγκόσμια οικονομία, δεν είναι να οργανώσουμε το φοιτητικό και μαθητικό κίνημα, αλλά να αφυπνίσουμε το λαϊκό, κοινωνικό κίνημα που κοιμάται ακόμα στην τραγική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, ακόμα και μετά από την πρόσφατη δολοφονία ενός παιδιού αλλά και τις μετέπειτα σαφείς ενδείξεις του ότι ζούμε σε μια χούντα.

5. Σε αυτή την ιστορική ευκαιρία, που έχει ήδη βγει έξω από τα σύνορα της χώρας και με αφετηρία τα γκέτο του Παρισιού πριν 2 χρόνια σιγοβράζει σε όλη την Ευρώπη (αλλά και σε Ασία και Αυστραλία, ακόμα και Αμερική) εδώ και πολλά χρόνια, μιας Ευρώπης που βλέπει, απέναντι στην επέλαση της Παγκόσμιας Αμερικανικής κυριαρχίας, την Ε.Ε. να μην ασχολείται ουσιαστικά με τίποτα άλλο παρά με την εδραίωση της εκμεταλλευτικής εξουσίας της στους ίδιους τους λαούς της, οφείλουμε να φτάσουμε στη ρίζα του προβλήματος. Οφείλουμε να ονειρευτούμε πραγματικά και όχι συμβατικά.

6. Που βρίσκεται λοιπόν το πρόβλημα; Είναι η αστυνομία και ο στρατός; Όχι γιατί αυτοί δεν είναι παρά ο κατασταλτικός μηχανισμός της πολιτικής εξουσίας και του κράτους. Είναι λοιπόν η κυβέρνηση και η άρτια οργανωμένη αντιπολίτευση, αριστερή και κεντρώα, όπως αποδείχθηκε για άλλη μια φορά από όλες τις ενέργειες διάσπασης του κινήματος αλλά και το ξεκάθαρο ξεπούλημα του αγώνα; Όχι, γιατί αυτοί δεν είναι παρά οι υπάλληλοι της πραγματικής εξουσίας, της οικονομικής εξουσίας. Τα κόμματα ανήκουν σε αυτούς που τα χρηματοδοτούν και στα κέντρα αποφάσεων που τα στηρίζουν τα οποία κέντρα αποφάσεων ξεκινάν από τους ντόπιους μεγαλοκαρχαρίες μέχρι τη λέσχη Μπίλτερμπεργκ κι ακόμα παραπέρα. Ο Αλέξης δεν δολοφονήθηκε επειδή ένας μπάτσος τρελάθηκε, ο Αλέξης δεν δολοφονήθηκε επειδή όλοι οι μπάτσοι είναι γουρούνια, ο Αλέξης δεν δολοφονήθηκε επειδή το κράτος είναι αυταρχικό, ο Αλέξης δεν δολοφονήθηκε επειδή φταίει η συγκεκριμένη κυβέρνηση Καραμανλή (Ο Καλτεζάς δολοφονήθηκε επί ΠΑΣΟΚ). Ο Αλέξης δολοφονήθηκε επειδή είχε την κοινή με όλους μας ατυχία να ζει σε αυτή την εποχή, σε αυτόν τον κόσμο, σε αυτό το σύστημα κοινωνικής οργάνωσης και διαχείρισης του παραγόμενου, κοινού πλούτου.

7. Το πρόβλημα είναι συστημικό. Η λύση και το κύριο αίτημα σε έναν κόσμο που καταρρέει, σε ένα σύστημα που πλέον τρώει τις σάρκες του είναι η αλλαγή του πολιτικού μας συστήματος με τη μετάβαση από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, που δεν είναι παρά μια επίφαση δημοκρατίας που σκεπάζει την πραγματικότητα της δικτατορίας που τόσο ξεκάθαρα βιώνουμε στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στην εργασία και τις τελευταίες μέρες και στους δρόμους, η μετάβαση από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία στην άμεση δημοκρατία. Προτείνω να στοχεύσουμε και να αγωνιστούμε ώστε ο αγώνας αυτών των ημερών να αποτελέσει τη μαγιά για το σύγχρονο κίνημα προς την Άμεση Δημοκρατία.

8. Αλλά για να έχει ένα τέτοιο αίτημα ισχύ, είναι απαραίτητο να μην απαιτηθεί μόνο από φοιτητές και μαθητές, παρόλο που αυτοί, όπως πάντα ξεκινάν την όποια ιστορική εξέλιξη, αλλά να απαιτηθεί από το λαϊκό, κοινωνικό κίνημα. Για να γίνει αυτό πρέπει να καταφέρουμε να βγάλουμε τους εργαζόμενους στο δρόμο, δίπλα μας, μαζί μας, ξεκινώντας με τους λιγότερο βολεμένους και περισσότερο «σιγοβράζωντες» και απογοητευμένους εδώ και χρόνια, τη λεγόμενη γενιά των 700 ευρώ.

9. Προτείνω να ψάξουμε όλοι μαζί και να βρούμε ποιες θα ήταν οι πιο ουσιαστικές κινήσεις, οι νέοι τρόποι, που θα πρέπει να χαρακτηρίζονται από όσο το δυνατόν περισσότερη έκπληξη. Πρέπει να αλλάξουμε τη συνθηματολογία μας. Τα μυνήματα μας πρέπει να εκφράζουν την αγάπη μας για τη ζωή, την αγάπη μας για την ελευθερία. Την ουσιαστική ελευθερία που την καταπατούν κράτος, εκκλησία, δυνάμεις καταστολής, και πάνω απ’ όλα οι οικονομικοί ηγήτορες με τη φτώχια που μας επιβάλλουν.

10. Το πιο απαραίτητο σε αυτή τη διαδικασία είναι να συνειδητοποιήσουμε ποιοι είμαστε. Δεν είμαστε οπαδοί κομμάτων, δεν υποτάσσουμε την ελεύθερη σκέψη μας σε ιδεολογίες που στις μέρες μας φαίνεται πια ξεκάθαρα ότι δεν είναι τίποτα άλλο από πυρήνες διάσπασης και όχι ένωσης. Είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι, ξεχωριστές οντότητες με ανθρώπινη αξία, με την αξία της ζωής, και θέλουμε να μετατρέψουμε την ελευθερία μας από όνειρο σε πραγματικότητα. Για αυτό δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανένα κόμμα, σε καμία ομάδα μικροπολιτικών συμφερόντων, σε κανένα στρούχτορα αλλά και σε κανέναν ηγετίσκο που μπορεί να εμφανιστεί ανάμεσα και σε μας τους ίδιους, να καπελώσει άλλο τον αγώνα μας. Μπορεί αυτό στην αρχή να μας αφήσει φαινομενικά πιο μόνους αλλά θα είμαστε αληθινοί και ειλικρινείς κι αυτό δε μπορεί παρά να πείσει πολύ περισσότερους ανθρώπους για αυτή την αλήθεια και ειλικρίνεια μας.

11. Συμπερασματικά, προτείνω την με νέους και ειρηνικούς τρόπους προσέγγιση της γενιάς των 700 ευρώ αλλά και όλων των εργαζομένων, με κύριο πρόταγμά μας, με κύριο σύνθημά μας, Άμεση Δημοκρατία τώρα. Αν κοιτάς το δέντρο, χάνεις το δάσος και δε μας παίρνει για πολύ ακόμα να χάνουμε το δάσος. Η Παγκόσμια οικονομία καταρρέει και εμάς μας προετοιμάζουν για μια σύγχρονη, Ευρωπαϊκού τύπου Αργεντινή. Η ευκαιρία μας για ελευθερία είναι τώρα. Κι η εκδίκησή μας για το αίμα του Αλέξη, αν θέλουμε να είναι ουσιαστική, δε μπορεί παρά να είναι η πραγμάτωση ενός καλύτερου κόσμου.

δεν πιστευω πως καταστρεφεις ενα [σαπιο] συστημα μονο και μονο για να το καταστρεψεις, τοτε θα ακολουθησει τι; αντιθετα το συστημα το χτυπας απο μεσα. δλδ ψαχνεις και βρισκεις μια θεωρια κοντα στη δικη σου απο καποιο πολιτικο φορεα εντος η εκτος βουλης και δινεις τη μαχη σου. αν εισαι μαγκας[1-2%] μενεις πιστος σε γενικες αρχες ως το τελος και προτεινεις λυσεις προς τα εξω, αν δεν εισαι μαγκας καταληγεις κομματοσκυλο,βολεμενος,νοικοκυραιος,κ.ο.κ. αν δεν θες να το κανεις τουλαχιστον ψηφιζεις ως ΠΟΛΙΤΗΣ, οχι ομως να χω και ενοχες φιλε nosugar χωρια που αλλο εξεγερση και αλλο επανασταση.

Μια μικρή αναφορά στην κοινωνία…

Ας φανταστούμε μια σπηλιά και μέσα 100 πρωτόγονοι άνθρωποι που πεινάνε…

Και περνά από κι ένα ελάφι(το καημένο) και το σκοτώνουν…

Λέτε να το κάνουν 100 μπριζόλες?

Μπα νομίζω κάποιοι θα φάνε ψαχνό και κάποιοι θα γλύψουν κόκαλα…

Έχουμε λοιπον μια κατάταξη των ανθρώπων στο παράδειγμα με βάση το πόσο έφαγαν…

Πολλά θα μπορούσαμε να πούμε εδώ …αλλά νομίζω ότι οι περισσότεροι θα συμφωνούν ότι από αυτό και μόνο καταλήγουμε σε μια ταξική-πυραμιδική κοινωνία..

Ας φανταστούμε τώρα μια άλλη κατάσταση οπού οι 100 αυτοί είναι κάποιες χιλιάδες ,ένα μεγάλο χόριο ας πούμε και λειτουργούν πλέων κοινωνικά-ταξικά-πυραμιδικά,

γίνετε λοιπόν ένας φόνος από τους κολλητούς του αρχηγού και σκοτώνετε ένα φτωχό παιδί που πήγε να κλέψει…και η χαμηλή τάξη εξεγείρετε…

πάλι πολλά θα είχαμε να πούμε εδώ αλλά…

νομίζω πώς ότι και να καταφέρει να κάνει αυτή η εξέγερση ακόμα και να σκοτώσει

τον «κακό» αρχηγό …και να πάρει τον πλούτο στα χέρια της (δεν έχει γίνει ποτέ)…πάλι θα καταλήγαμε σε μια ταξική-πυραμιδική κοινωνία…πάλι αυτός ο πλούτος θα καταμεριζόταν άνισα…(δλδ θα ήταν αυτοί πλούσιοι και οι άλλοι φτωχοί).

Τουτέστιν ορισμοί που αντιτίθενται στην έννοια «ταξική-πυραμιδική κοινωνία»

Νομίζω πώς ακυρώνονται μέχρι στιγμής

(δεν ξέρω τι λέει η δημοκρατία-κομουνισμός-σοσιαλισμός)

Εγώ δεν θα ξεφύγω από αυτό αλλά θα το πάρω σαν δεδομένο…

ταξική-πυραμιδική κοινωνία

ας δούμε με λίγο την πυραμίδα σαν σχήμα και πώς περιγράφει την μορφή της κοινωνίας

ύψος…

νομίζω περιγράφει το ποσό μιας μορφής ενέργειας που μπορεί να συγκεντρώσει(το να την παράγει νομίζω δε στέκει φυσικά ακόμα και για την μυϊκή δύναμη-ενέργεια) ένας άνθρωπος

το ποσό αυτό δεν είναι απαραίτητα ανάλογο με τον πλούτο που κατέχει κάποιος και γιατί?

Έχουμε φαντάζομαι αναρωτηθεί όσοι πιστεύουμε ότι η κοινωνία μας είναι ταξική-πυραμιδική …οκ αλλά ποιος είναι πάνω πάνω ρε παιδιά?

αν το ξέραμε θα ήταν θέμα χρόνου να τον φάμε…

κρύβετε λοιπόν…δεν τον έχει δει κανείς?

Αλλά πρώτα ας αναρωτηθούμε υπάρχει?

Εγώ νομίζω ναι υπάρχει …επειδή σίγουρα υπάρχει μια ομάδα που είναι πολύ ψιλά…και επειδή δεν μπορεί να υπάρχει ομάδα χωρίς αρχηγό υπάρχει και κάποιος(ένας) που κάθετε πάνω πάνω…ακόμα και αυτά τα πρόσωπα αν βρίσκονται σε άλλες χώρες …όταν βρεθούν για κάποιο λόγο μαζί(και δε λέω για συνόδους κορυφής) στης μέρες μας είναι ένας πάνω πάνω(πλανητάρχης... και δε λέω το μπους)

Μα καλά ένας κάνει κουμάντο? Με τι τρόπο?

Με τον γνωστό τρόπο του προσηλυτισμού…

Πιστεύουν …(όχι σε ένα θεό πατέρα κλπ)

Σχεδιάζουν και υλοποιούν για το καλό το δικό τους και της ομάδας …

Οκ μια χαρά ταξική-πυραμιδική κοινωνία που είναι το πρόβλημα λοιπόν?

Ας δούμε λίγο το πλάτος … και θα επανέρθουμε

Το πλάτος…

Κάτι που δεν είπαμε για το ύψος είναι ότι επειδή ένα ευθύγραμμο τμήμα έχει άπυρα σημεία και επειδή οι συναρτήσεις που αποτελούν το ποσό της ενέργειας είναι χαοτικές…κάθε άνθρωπος έχει ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ύψος στην ωραία μας πυραμίδα.

Το πλάτος λοιπόν της πυραμίδας για κάθε σημείο του ύψους αντιστοιχεί στη συγκέντρωση ανθρώπων με ύψος κοντά σε αυτό που εξετάζουμε ….

Χμμμ μα πώς είναι τελικά αυτή η πυραμίδα?

#

# #

# #

# #

# #

# #

#############

#

##

# #

# #

# #

# #

#######

#

#

##

# #

# #

# #

# #

###################

Είναι πυραμίδα?

Νομίζω όχι είναι μάλλον ένα πολύ όμορφο γραφικό 3δ σε υπολογιστή….τα data όμως τα έχει μόνο ο πλανητάρχης

Πάντως φαίνετε να υπάρχει μια εξέλιξη κοινωνικά όπως φαίνετε στα παραπάνω σχήματα με τη σειρά …έτσι το φαντάστηκα…

Στο τρίτο σχήμα φαίνετε η συσσώρευση πληθυσμού προς τα κάτω … νομίζω αυτό δεν μπορεί να γίνετε επ άπυρο …φανταστείτε το σχήμα …ένας θα έπαιρνε όλη την ενέργεια και όλοι οι άλλοι ίσιοι…---δεν γίνετε αυτό στην ταξική-πυραμιδική κοινωνία…

Για μισό λεπτό όμως …

Ποιος είμαι εγώ που τα λέω όλα αυτά?

Που βρίσκομαι εγώ στην πυραμίδα που περιγράφω ?

Πιο είναι το συμφέρον μου?

Μήπως με ενδιαφέρει και μένα να αυξήσω το ύψος μου ?

Βεβαίως και με ενδιαφέρει …δεδομένο κ αυτό από την ταξική-πυραμιδική κοινωνία

Έχω τρόπο?...κατά μια ένια αν ρίξω το ύψος του άλλου εγώ θα είμαι πιο ψιλά…

Σωστό κι’ αυτό …ποιου άλλου όμως ? …νομίζω κυριολεκτικά οπουδήποτε θα μπορούσα.

Με εξαίρεση τα πολύ ψηλά στρώματα σε όλο το υπόλοιπο σχήμα ύψος = πλούτος

Ας αναρωτηθούμε όλοι και ας προσπαθήσουμε να δούμε τι θέση μας στη πυραμίδα

Ας προσπαθήσουμε να δούμε και την θέση του «άλλου» …στην πυραμίδα… του άλλου που μας ενημερώνει, που μας προστατεύει, που μας προσλαμβάνει, που μας προτρέπει,

…

Μόνο μια ειρηνική διαμαρτυρία μπορεί να έχει αποτελέσματα…(αλλαγή τους σχήματος της πυραμίδας)

Να πάρουμε όλοι την δύναμη στα χέρια μας…να πάρουμε όλοι τα λεφτά μας από τις τράπεζες…να σταματήσουμε αμέσως να αγοράζουμε ένα σορό άχρηστες μαλακιές…να κλίσουμε το κινητό και να ρωτήσουμε τα παιδιά μας για τη λύση των προβλημάτων μας,

Να σταματήσουμε για λίγο να τρέχουμε και να σκεφτούμε που πάμε…Το ταξίδι δεν είναι η ουσία? Ε ας πάμε περπατώντας…

Από κάποιον που δεν επέλεξε να γίνει μπάτσος…

ΞΥΠΝΑΤΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ!!!!

Φίλε Dimitri L δεν ξέρεις πόσο σύμφωνο με βρίσκουν τα όσα εκτενώς γράφεις, πάνω στα οποία θέλω να προσθέσω κάτι ακόμα: μας έχει εκ των πραγματων ανατεθεί όχι μόνο η αφύπνιση του κόσμου, αλλά και η ενημέρωσή του. Γίνονται πράγματα που εντέχνως "θάβονται". Είναι τρομερό το συναίσθημα όταν περνάς με την πορεία και ο κόσμος που σε κοιτάει από τα μπαλκόνια και τα μαγαζιά σου φωνάζει μπράβο...

Επίσης θέλω να επισημάνω ότι με όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες μέρες μέσα στα πανεπιστήμια, τολμώ να πως ότι η χούντα του 67 ωχριά μπροστά στη χούντα των κομματικών κύκλων εντός των πανεπιστημίων...

sxetika me ta sxolia:

1. apla anaferthika sto thema tou thanatou tou papadopoulou epeidh auto epaikse ontos perissoterh ora sta kanalia..

2. to thema se auth thn eukairia einai oxi na fantasionomaste kai na mplekoume se adieksodes swuzhthseis alla na analaboume protoboulies kai kurios na bgoume stous dromous, aneksarthtoi, xrois kapelomata apo kommata kai sundikalistes

3. den uparxei sundikalismos file mou.... allo ena mantri einai...

H Amesh Dhmokratia einai AYRIO kiolas efikth an bgei stous dromous 1 ekkatomurio kosmos.... mhn exete kammia amfibolia... to thema einai na bgei o kosmos stous dromous.... ekei tha exei thn kaluterh kai pio alhthinh enhmerosh gia to ti ginetai, ekei h koinonia tha kseperasei ta kapelomata kai tha brei thn koinh ths fonh.

BGEITE STOYS DROMOUS!!!

Και κατι αλλο Dimitris. Ξερεις ποσες αλλες γενιες εξεγερμενων νεων ειχαν στο παρελθον στην ατζεντα τους το αιτημα της αμεσης δημοκρατιας?

ΚΑΜΙΑ