Η ευθύνη του πολίτη στις Ευρωεκλογές του Ιουνίου
Για άλλη μια φορά όμως, αντί να ξεκινήσει ένας ευρύς διάλογος για την πορεία και τους στόχους της Ενωμένης Ευρώπης, τα πολιτικά επιχειρήματα όλων των εμπλεκόμενων, κομμάτων και υποψηφίων, επικεντρώνονται περισσότερο σε εθνικά παρά σε αμιγώς ευρωπαϊκά ζητήματα. Οι ευρωεκλογές ξανά, θα αποτελέσουν το “βαρόμετρο” της εσωτερικής πολιτικής ζωής, της κάθε χώρας – μέλους, και αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο.
Στη χώρα μας, τα διάφορα κόμματα θα επιχειρήσουν να καταγράψουν τις εκλογικές τους δυνάμεις με σκοπό να αλλάξουν την εσωτερική πολιτική σκηνή, αντί να μπουν σ’ έναν ουσιαστικό διάλογο με τους πολίτες για τα όσα διαδραματίζονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Από την άλλη, το πιο πιθανό είναι ότι, οι πολίτες θα αδιαφορήσουν τόσο για τη διαδικασία όσο και για το αποτέλεσμα. Θα προτιμήσουν ίσως μία τριήμερη απόδραση αντί για την άσκηση του ανώτερου δικαιώματος και καθήκοντος που έχουν να εκλέξουν τους εκπροσώπους τους στο δημοκρατικότερο και αντιπροσωπευτικότερο των Ευρωπαϊκών οργάνων. Όσοι προσέλθουν, δεν είναι απολύτως σίγουρο ότι γνωρίζουν τη σημασία της πράξης τους. Πολύ πιθανό, θα μπουν στη διαδικασία να προσδώσουν μηνύματα που αφορούν στην εσωτερική πολιτική σκηνή, ή θα ακολουθήσουν τη λογική της συλλήβδην απόρριψης της Ευρωπαϊκής Ιδέας χωρίς περεταίρω αξιολόγηση των δεδομένων.
Ποιος τελικά ευθύνεται για αυτή την κατάσταση έτσι όπως έχει διαμορφωθεί; Οι πολιτικοί ή οι πολίτες;
Η απάντηση θα πρέπει να είναι και οι δύο. Και εάν θέλετε να προχωρήσουμε λίγο παρακάτω, μεγαλύτερη ευθύνη θα πρέπει να αποδοθεί στους δεύτερους, τους πολίτες.
Κατά τη γνώμη μου, ενεργός πολίτης σημαίνει πολίτης που συμμετέχει, αναζητεί και προκαλεί το διάλογο. Πολίτης που κρίνει και αποδίδει ευθύνες ή εύσημα σε αυτός που τον εκπροσωπούν και τον αντιπροσωπεύουν σε όλα τα επίπεδα λήψης αποφάσεων είτε εθνικά είτε ευρωπαϊκά. Πολίτης που αναζητεί τη πληροφορία, που απαιτεί ενημέρωση, που ενδιαφέρεται όχι μόνο για τα εθνικά κοινά αλλά και για τις ευρωπαϊκές εξελίξεις.
Γιατί πως αλλιώς θα ενημερωθεί ο καθένας μας, για τις νέες εξελίξεις που συντελούνται στην Ευρώπη και περνούν απαρατήρητες; Πως θα μάθει ότι με την νέα επερχόμενη Συνταγματική Συνθήκη της Λισαβόνας προβλέπεται μια νέα διαδικασία, η «Πρωτοβουλία υπέρ των πολιτών» σύμφωνα με την οποία, εφόσον συγκεντρωθούν τουλάχιστον ένα εκατομμύριο υπογραφές υπηκόων από σημαντικό αριθμό κρατών µελών, μπορεί να υποχρεωθεί η Επιτροπή να υποβάλει νέες προτάσεις πολιτικής;
Πως θα μάθουν οι πολίτες για την ενίσχυση των αρμοδιοτήτων των εθνικών κοινοβουλίων; Πλέον, όταν το ένα τρίτο από αυτά απορρίψει μία ευρωπαϊκή πρόταση νόμου, τότε η Κομισιόν υποχρεούται να την αναθεωρήσει.
Ψηφίζω στις ευρωεκλογές, δεν σημαίνει μόνο ότι είμαι ευρωπαίος πολίτης. Σημαίνει ότι είμαι ένας ενεργός πολίτης με ανοιχτούς ορίζοντες. Η ευθύνη του κάθε ενός σε σχέση με τις εθνικές εκλογές είναι ίσως μεγαλύτερη έστω κι αν ο αντίκτυπος δεν είναι τόσο εμφανής για τη ζωή μας.
Διευρύνοντας την οπτική μας έξω από τα στενά εθνικά σύνορα, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια αποτελεσματική Ευρώπη, πιο δημοκρατική και πιο συμμετοχική. Αυτό πρέπει να εκδηλώνεται με την απαίτηση από μέρους μας, για μεγαλύτερη διαφάνεια, περισσότερη ενημέρωση, ενεργό συμμετοχή. Μόνο σε αυτή τη περίπτωση, το οικοδόμημα που χτίζεται προς όφελος των ευρωπαίων πολιτών εδώ και πενήντα χρόνια, θα έχει την απαραίτητη αποδοχή που θα του δώσει ώθηση για το μέλλον.
Και μόνο με τη συμμετοχή αυτό θα πραγματοποιηθεί.
Του Γιώργου Σάρλη*
* Διεθνολόγος ΜΑ, μέλος της Team Europe (δίκτυο ανεξάρτητων ομιλητών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής) και πρόεδρος της ΜΚΟ “Πολίτες της Ευρώπης”.
http://georgesarlis.wordpress.com/ 
Short Link: http://tvxs.gr/node/12036
- Εισέλθετε στο σύστημα ή εγγραφείτε για να υποβάλετε σχόλια
27 Σχόλια
Συζήτηση κάνουμε :-) Ούτε και διαφωνώ τόσο στο τι είδους ευρώπη οφείλουμε να διεκδικήσουμε. Υποθέτω ότι η ουσιαστική διαφορά μεταξύ μας βρίσκεται στον τρόπο διεκδίκησης. Σε κάθε περίπτωση και με δεδομένο τον ελληνικό πολιτικό πολιτισμό, καλό είναι που έστω μπορεί να συζητηθεί το θέμα με κάποια ευπρέπεια.
Τα λέμε
@ bobfisher
Μάλλον. Δεν είναι κακό. Μπορεί όμως κάποιος να διεκδικήσει την αλήθεια για τον εαυτό του? Εγώ πάντως δεν το θέλω. Ούτε εσύ φαντάζομαι.
Ναι κε Σαρλη, εδώ βρίσκεται η ουσιαστική διαφορά μας. Εσείς πιστεύετε ότι οι εκλογές (γενικώς) αποτυπώνουν τη βούληση των λαών, ενώ εγώ ότι (τις περισσότερες φορές) δείχνουν το βαθμό χειραγώγησης. Όμως αυτό είναι διαφορετικό θέμα.
@ bobfisher
Πρώτη η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αυτή που έχει πει ότι η Ευρώπη είναι δυσκολονόητη, απρόσιτη και μακριά από το πολίτη (βλ. PLAN D). Δεν αντιλέγει κανείς σε αυτό. Και φυσικά δεν απορρίπτω την έκφραση των λαών μέσω των δημοψηφισμάτων. Δεν συνάδει με αυτά που έγραφα προηγουμένως έτσι κι αλλιώς. Απλά τράβηξα ένα παράδειγμα από τα μαλλιά προς χάριν της συζήτησης.
Από την άλλη, πες με ονειροπόλο, πες με ρομαντικό, πες με ότι θες, αλλά με βάση την αρχιτεκτονική της ΕΕ, οι επίτροποι “διορίζονται” από τις κυβερνήσεις των κρατών μελών. Άρα, στη θεωρία έστω, η κομισιόν, που αποτελεί την “κυβέρνηση” της ΕΕ δεν είναι και τόσο εκτός ελέγχου των λαών.
ΟΙ Ιρλανδοί ψήφισαν σε ποσοστό 45% και το θεωρείτε μικρό. ο.κ. Οι Γάλλοι όμως ψήφισαν σε ποσοστό περίπου 70% και οι Ολλανδοί αν δε με απατά η μνήμη μου σε ποσοστό πάνω από 50. Ισχύουν και εκεί οι ίδιοι λόγοι κε Σαρλη; Το γεγονός ότι 3 λαοί με διαφορετική μεταξύ τους πολιτική κουλτούρα ψήφισαν το ίδιο δεν λέει τίποτα; Μα επιτέλους όλοι κάνουν λάθος και δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι η γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες θέλει το καλό τους; Ή μήπως όλοι όσοι ψήφισαν όχι ήταν ξενοφοβικοί βολεμένοι; Προφανώς όχι.
Από προσωπική εμπειρία σας λέω πως με όσους ψηφοφόρους του οχι είχα μιλήσει στην ολλανδία άκουγα τα ίδια πράγματα: Δυσπιστία και καχυποψία έναντι στις Βρυξέλλες και εν χορώ δηλώσεις ότι η Κομισιόν δεν αντιπροσωπεύει κανέναν παρά τον εαυτό της. Και η άποψη που αποκόμισα ήταν πως ήταν αρκετά καλά ενημερωμένοι άνθρωποι κε Σαρλη. Δεν ταίει η έλλειψη ενημέρωσης, αλλά η έλλειψη ελέγχου των λαών της ΕΕ πάνω στην Κομισιόν που αποτελεί και την πραγματική "κυβέρνηση". Και, πάντα κατά τη γνώμη μου, αυτό δεν διορθώνεται με εκλογές.
@bobfisher
Για να δούμε τελικά ποιος αγνοεί ποιόν. Η Ευρώπη τους πολίτες ή το αντίστροφο?
Οι λαοί της Ολλανδίας και της Γαλλίας απέρριψαν τη Συνταγματική Συνθήκη και αυτή δεν υιοθετήθηκε σωστά? Τι ποσοστό προσήλθε στις κάλπες και πόσο αντιπροσωπευτικό της κοινωνίας ήταν τελικά το αποτέλεσμα? Δημοψήφισμα δεύτερο, Ιρλανδία. Αποχή 55% περίπου. Από το υπόλοιπο “σώμα” πού ψήφησε, απέρριψε την Μεταρρυθμιστική Συνθήκη το 51,5 % (δηλαδή το 25% του συνολικού εκλογικού σώματος) με κύριο “πολιτικό” λόγο το ότι η ΕΕ θα επιτρέψει τις αμβλώσεις και ότι οι οικονομικοί μετανάστες θα πάρουν τις δουλειές των Ιρλανδών!!!! Τα θέματα που θα έπρεπε να συζητηθούν και θα έπρεπε να τα γνωρίζουν (βλ απάντηση στον simon) ακόμα και σήμερα οι Ιρλανδοί τα αγνοούν.
Ποιος φταίει? Οι πολίτες? ΝΑΙ (κατά τη γνώμη μου πάντα) Φταίνε οι πολίτες που άγονται και φέρονται από προεκλογικές κορόνες που μοναδικό συμφέρον έχουν το ίδιο μικροκομματικό και πολιτικό συμφέρον. Φταίνε γιατί δεν συμμετέχουν μαζικά σε εκλογικές διαδικασίες και δίνουν τώρα το δικαίωμα σε εμένα να λέω ότι το αποτέλεσμα βασίζεται στην άποψη του 25% του Ιρλανδικού πληθυσμού. Φταίνε γιατί δεν γνωρίζουν το ότι το “Θαύμα της Ιρλανδικής Οικονομίας” οφείλεται σε Ευρωπαϊκά κονδύλια και τώρα αποκαλούνται από τους υπόλοιπους Ευρωπαϊστές ως υποκριτές και αχάριστοι.
Και ξαναλέω. Η Ευρώπη και η πολιτική που ακολουθεί είναι αποτέλεσμα των κυβερνήσεων των κρατών μελών (βλ σχόλιο 89312). Κυβερνήσεων που ο λαός έχει εκλέξει. Το κομμάτι του λαού που συμμετέχει σε αυτό που άλλοι δεν αναγνωρίζουν.
Εγώ επιλέγω να συμμετέχω και να προσπαθώ να αλλάξω ότι μπορώ, όσο μπορώ.
Δεν κατακρίνω κανένα για τις απόψεις του. Εξηγώ τον τρόπο που εγώ σκέπτομαι και ενεργώ.
Κε Σάρλη η ευρωπαϊκή ένωση δυστυχώς δεν χτίζεται με βάση το όφελος των ευρωπαίων πολιτών, τουλάχιστον έως τώρα. Όπως είπε και ο joker, η έως τώρα γραμμή που έχει ακολουθηθεί είναι να αγνοούνται οι προθέσεις των πολιτών σε σωρεία σοβαρών πολιτικών θεμάτων, είτε προς όφελος μιας δράκας εταιρειών που μπορούν να αγοράζουν κυβερνήσεις, είτε προς όφελος της γραφειοκρατίας που έχει αναπτυχθεί στις Βρυξέλλες και την οποία μάλλον γνωρίζετε καλύτερα από εμένα. Τα παραδείγματα αφθονούν νομίζω και υποδεικνύουν τελικά ότι οι πολίτες της ένωσης αντιμετωπίζονται ως "ανώριμοι" υπήκοοι μιας "σοφής", εκλεγμένης ολιγαρχίας.
Η ένωση θα μπορούσε πράγματι να είναι ή να γίνει κάποιου είδους "δημοκρατία", αλλά αυτό θα προϋπόθετε κατ' αρχάς να ειπωθούν τα πράγματα με το όνομά τους. Θα προϋπόθετε π.χ. το σεβασμό των απορριπτικών δημοψηφισμάτων και όχι την παράκαμψή τους με χίλια τεχνάσματα, το σεβασμό της δεδηλωμένης άρνησης της πλειοψηφίας των πολιτών έναντι των μεταλλαγμένων τροφίμων, τον περιορισμό της διεύρυνσης μέχρι οι ίδιοι οι πολίτες της ένωσης να είναι διατεθειμένοι να την υποστηρίξουν, το να ληφθούν σοβαρά υπόψιν οι ενστάσεις έναντι της μεταναστευτικής πολιτικής κλπ. Υπογραμμίζω εδώ ότι ΔΕΝ συμφωνώ με τη στάση της πλειοψηφίας των πολιτών στα δύο τελευταία παραδείγματα, αλλά αν θέλουμε να μιλάμε για την πραγματικότητα και όχι για το τι ευχόμαστε, οφείλουμε να λαμβάνουμε υπόψιν και εκείνους με τους οποίους διαφωνούμε. Ζητάτε, όπως όλοι οι ευρωπαϊστές, τη συμμετοχή των πολιτών, αλλά όταν αυτή εκδηλώνεται (άσχετα με το θέμα), η ένωση τους αγνοεί και τραβάει το δικό της τυφλό δρόμο.
Η απάντηση στο "τι να κάνουμε" δεν είναι απλή, ούτε μπορεί να συμπυκνωθεί σε συνθήματα όπως "συμμετοχή". Για εμένα π.χ. είναι απείρως σημαντικότερες διάφορες "περιφερειακές" πρωτοβουλίες ανθρώπων, τάξεν και κοινωνικών ομάδων με κοινά συμφέροντα, από διαφορετικές χώρες της ένωσης, παρά μια εκλογική διαδικασία κακέκτυπο των εθνικών εκλογών, οι οποίες και αυτές έχουν καταντήσει αποκριάτικη μασκαράτα. Αν μπορέσει ποτέ να υπάρξει μια ένωση αντάξια του ονόματός της, αυτή θα έχει προέλθει "από τα κάτω" και ως πολιτική ανάγκη των ίδιων των πολιτών, παρά ως αποτέλεσμα κάποιας εκλογικής διαδικασίας, στην οποία το πλεονέκτημα θα έχουν ΠΑΝΤΑ οι κάτοχοι των μέσων μαζικής ενημέρωσης και οι φίλοι τους.
Φίλε george, εξακολουθώ να μην μπορώ να δικαιολογήσω την τελευταία ατάκα. Ίσως επειδή έχω διαφορετική θεώρηση για τα πράγματα, όπως είπες.
Όμως σε ρωτώ αν την τελευταία ατάκα την βλέπαμε γραμμένη έτσι: ''Μόνο σε αυτή τη περίπτωση, το οικοδόμημα που (ΔΕΝ) χτίζεται προς όφελος των ευρωπαίων πολιτών εδώ και πενήντα χρόνια, θα έχει την απαραίτητη αποδοχή που θα του δώσει ώθηση για το μέλλον.'' Πόσο θα απείχε απ’ την πραγματικότητα;
Και δεν αναφέρομαι σε δρόμους και επιχορηγήσεις. Αναφέρομαι σε αντιλαϊκές πολιτικές, στραβά μάτια σε πολέμους, συνταξιοδοτικό, μεταναστευτική πολιτική κτλ.
Το παιχνίδι, οι αποφάσεις και τελικά η πολιτική που εφαρμόζεται, μοιάζουν πολλές φορές στημένα ή προαποφασισμένα.
Όπως και να ‘χει κάτι πρέπει να αλλάξει, δεν νομίζεις;
Εσύ –πολύ σωστά για μένα- πιστεύεις ότι η αλλαγή θα έρθει μόνο μέσα από την συμμετοχή μας στις εκλογές. Κάποιος άλλος –πάλι πολύ σωστά για μένα- δεν το πιστεύει αυτό και θέλει να περάσει ένα άλλο μήνυμα. Ποιο μήνυμα; Θα μου πεις. Δεν μπορώ να γνωρίζω το μήνυμα του καθενός. Μπορώ όμως να γνωρίζω ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν χωρούν και δεν θέλουν να ανήκουν σε αυτό το σύστημα και σε αυτήν την θεώρηση. Άνθρωποι ρομαντικοί για μένα, άνθρωποι ανόητοι για κάποιον άλλο.
Μα θα μου πεις πως γίνεται να είναι και η δύο περιπτώσεις σωστές; Γίνεται. Αν δεν γινόταν τότε θα έπρεπε να είχαμε αρχίσει να ψάχνουμε τους υποστηριχτές των δύο κομμάτων εξουσίας στην χώρα μας, για παράδειγμα, με σκοπό να τους λιντσάρουμε.
Άλλοι ελπίζουν, άλλοι όχι. Άλλοι πιστεύουν, άλλοι όχι. Άλλοι χωρούν, άλλοι όχι. Άλλοι ασφυκτιούν, άλλοι όχι.
Άλλωστε ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε. Ακόμα…
@ theano
Δεν βλέπω να διαφωνούμε σε πολλά πράγματα theano. Δεν κατακρίνω κανένα, ούτε βλέπω μονόδρομους και αποκλειστικές αλήθειες. Δεν διεκδικώ την επιβολή της άποψής μου σε κανέναν. Δεν μπορώ να δεχτώ όμως όπως σου ξαναέγραψα την εξορισμού αποδοχή ή απόρριψη των άλλων απόψεων χωρίς επιχειρήματα. Ούτε βέβαια την υποτιμητική αντιμετώπιση ανθρώπων που έχουν μη αρεστή σε εμένα άποψη (βλ kakos_vlaxos)
Anyway, ευχαριστώ για την ωραία, πολιτισμένη συζήτηση. Πάντα διαβάζω ότι έχει να πει κάποιος.
@ kakos_vlaxos
Ουδέποτε διεκδίκησα την ιδιότητα το μοναδικού ενεργού πολίτη ούτε κατέκρινα αυτούς που δεν ψηφίζουν λόγο ιδεολογίας. Αν κάποιοι επιθυμούν να θεωρούν μοναδική αλήθεια τη δική τους άποψη κατακρίνοντας τους υπόλοιπους που έχουν διαφορετική, θεωρώντας τους πρόβατα ή συμμετέχοντες σε νταβατζιλίδικες διαδικασίες, νομίζω ότι δεν θες να το συζητήσεις με εμένα. Ξέρεις που πρέπει να απευθυνθείς. Έτσι δεν είναι? Μη λυπάσαι για το αν οι ενέργειές μου αρχίζουν και τελειώνουν σε δημοκρατικές διαδικασίες.
Παραφράζοντας κάτι που διάβασα πρόσφατα: Τα πρόβατα αν τους ανοίξεις τη πόρτα τρέχουν στους δρόμους χωρίς να ξέρουν που πάνε και για τι ψάχνουν.
Ψηφίστε ΠΑΣΟΚ για να απομονωθεί η δεξιά..το ΠΑΣΟΚ που ψηφίζει για να παραγράφονται αδικήματα δεξιών υπουργών, να βγαίνει αυτοδύναμη η δεξιά με μειοψηφικά ποσοστά της τάξης του 40%, που επιτρέπει να αναβαπτίζεται η δεξιά ως σεμνή και ταπεινή με άλλοθι τα ΠΑΣΟΚικά σκάνδαλα..
Όλοι στο Πεδίο του Άρεως να ακούσουμε το Γ. Α. Παπανδρέου να καταθέτει συγκεκριμένες ριζοσπαστικές προτάσεις και να κατακεραυνώνει την επάρατη δεξιά..
Τρέμε βαρβαρότητα! Επανέρχεται η βορβορότητα!
Ψηφίστε πράσινη για να πέσει η μπλε δεξιά!
Και μένα μου αρέσει καλύτερα το πράσινο ως χρώμα, αλλά δεν το κάνω τόσο μεγάλο θέμα!
Αλλά και αυτή η θεωρία συνωμοσίας, πως ψηφίζουν οι δεξιοί αντεργατικούς νόμους (για το Γιαννίτση μιλάμε μήπως;) για να χαίρεται το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, πρώτη φορά το ακούω..
Νόμιζα πως οι αντεργατικοί νόμοι (όπως ο νόμος Γιαννίτση) ψηφίζονται για να μεγιστοποιούν τα κέρδη του πολυεθνικού κεφαλαίου..
Ευχαριστώ για αυτή τη διαφορετική οπτική των πραγμάτων..
Τελικά μάλλον και κάποιοι φιλοΠΑΣΟΚικοί είναι συνομωσιολόγοι..όχι μόνο ΚΚέδες και ΛΑΟΣίτες (ή όπως αυτοαποκαλούνται τελοσπάντων..)
Η τοποθέτηση του κου Σάρλη, είναι ουσιαστική, ορθολογιστική και αντικατοπτρίζει την Ευρωπαϊκή πραγματικότητα, αλλά και τη γενικότερη φιλοσοφία, που διέπει τον Έλληνα ψηφοφόρο.
Οι Έλληνες, δεν έχουν αντιληφθεί, τη σοβαρότητα των Ευρωεκλογών και θεωρούν, πως είναι Εκλογές «Β’ Εθνικής Κατηγορίας», με μικρότερη σημασία, από τις Εθνικές Εκλογές.
Αυτό φυσικά και είναι λάθος, αφού οι Ευρωεκλογές, έχουν μεγαλύτερη σημασία από τις Εθνικές και θα το εξηγήσω παρακάτω.
Πρόσφατα, είχαμε την οδυνηρή εμπειρία, από μία Ευρωκαταδίκη, που αφορούσε, στην εξίσωση των Συνταξιοδοτικών ορίων ηλικίας των γυναικών με αυτά των αντρών.
Η Κοινή γνώμη και ο λαός, δεν έμαθαν ποτέ την αλήθεια, για την πραγματική αιτία, αυτής της Ευρωκαταδίκης και για αυτό, φέρει ευθύνη η Κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά και τα Κόμματα της ευρύτερης Αριστεράς.
Η Κυβέρνηση, με φτωχά επιχειρήματα και πλημμελή υπερασπιστική γραμμή, οδήγησε τις γυναίκες εργαζόμενες, ως πρόβατα στη σφαγή, του σφαγείου της Ε.Ε.
Μιας Ε.Ε., η οποία ελέγχεται εξ’ ολοκλήρου, από τις Συντηρητικές δυνάμεις της Ευρώπης, αφού στις τελευταίες Ευρωεκλογές, οι λαοί της Ευρώπης, προκειμένου να «τιμωρήσουν» τους Σοσιαλιστές, τους έστειλαν στην αντιπολίτευση.
Η Δεξιά όμως, βρήκε πρόσφορο έδαφος, ώστε να περάσει εκατοντάδες αντεργατικούς Νόμους και να προσφέρει στο πιάτο του Κεφαλαίου, φθηνά εργατικά χέρια, που θα δούλευαν ατελείωτα.
Η Αριστερά, κατά βάθος, επιχαίρει για τα αντεργατικά μέτρα, αφού έχει ένα πολύ ισχυρό όπλο στα χέρια της, ενάντια στην Κοινή Ευρωπαϊκή Πολιτική.
Έρχεται το ΚΚΕ, καταδικάζει την Ευρωπαϊκή Ένωση, με επιχείρημα τους αντεργατικούς Νόμους, χωρίς όμως να λέει, ότι τους Νόμους και τις αποφάσεις αυτές, τις ψήφισαν τα Κόμματα της Δεξιάς και της συντήρησης.
Μικροπολιτικά, το ΚΚΕ, επιζητά τις αρνητικές εξελίξεις για τους εργαζόμενους, προκειμένου να έχει πεδίο δράσης, για την αντιευρωπαϊκή πολιτική του.
Από την άλλη, η Δεξιά, σε Εθνικό, αλλά και Ευρωπαϊκό επίπεδο, εξυπηρετεί τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και των επιχειρηματιών.
Τα τελευταία πέντε χρόνια, βλέπαμε τον Μπαρόζο και τον Αλμούνια, να καταδικάζουν τη χώρα μας και να μας επιβάλουν να ακολουθήσουμε, αντιλαϊκά μέτρα.
Η Αριστερά φυσικά κατηγορούσε, γενικώς και αορίστως την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά όχι τον Αλμούνια και τον Μπαρόζο, οι οποίοι είναι συντηρητικοί και φιλελεύθεροι τεχνοκράτες και εκφραστές της Δεξιάς αντίληψης και νοοτροπίας, δίνοντας στην ουσία άλλοθι στην Κυβέρνηση.
Η συμμετοχή μας στις Εκλογές, είναι αναγκαία, περισσότερο από ποτέ, αφού πρέπει η Δεξιά, να απομονωθεί, να μετατραπεί σε μειοψηφία και να μπορέσουν μαζικά οι προοδευτικές δυνάμεις, να περάσουν μέτρα υπέρ των λαών και των εργαζομένων.
Η Ευρώπη, δεν είναι ο κακός μπαμπούλας, που καταδυναστεύει τη ζωή μας, η Ευρώπη είμαστε εμείς και αποτελεί τον καθρέπτη της ζωής μας.
Μας κυβερνά, όποιος παίρνει την ψήφο μας…..
Τώρα σας αφήνω, γιατί πάω στον …..Γιώργο στο Πεδίο του Άρεως
Με εκτίμηση Λυκούργος Μυτιληναίος
Κυριε Σαρλη, αν θελετε να ψηφιζετε τους κοινωνικοπολιτικους νταβατζηδες σας, καλα κανετε. Καποιοι δε γουσταρουν να το κανουν, αυτοι σε καμια περιπτωση δεν ειναι λιγοτερο ενεργοι πολιτες απο σας. Αν οι ενεργειες σας αρχιζουν και τελειωνουν στις εκλογες λυπαμαι. Εμεις ενεργουμε στους δρομους, διπλα και μαζι με τους πολιτες.
Παραφραζοντας κατι που ειχα διαβασει: Τα προβατα ψηφιζουν για το ποιος χασαπης θα τους προσφερει καλυτερες συνθηκες σφαγης.
Στο διάστημα 4 με 7 Ιούνη οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι καλούνται στις κάλπες να διαλέξουν ποιος θα τους “αντιπροσωπεύσει” στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Ως αναρχικοί κομμουνιστές, δεν πιστεύουμε ότι οι εκλογές μπορούν να φέρουν κάποια πραγματική αλλαγή, καθώς προτιμούμε την άμεση απ’ ό,τι την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Με άλλα λόγια, προτιμούμε οι αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα όλους τους εργαζόμενους να συζητούνται και να παίρνονται από αυτούς τους ίδιους συλλογικά.
Η λειτουργία και οι στόχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ενάντια στο μοντέλο αυτό αυτοδιεύθυνσης και άρα ενάντια στα ενδιαφέροντα των εργαζόμενων και των λαών. Οι αρχηγοί της περιφρονούν τους λαούς τόσο πολύ ώστε, αν και επιζητούν τη γνώμη τους, η μόνη απάντηση που επιτρέπεται να δώσουν (οι λαοί) είναι αυτή που είναι σύμφωνη με την πολιτική γραμμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία έχει ήδη αποφασιστεί κάπου αλλού. Η στάση της Ε.Ε. στην άρνηση μερικών λαών να μη δεχτούν την Συμφωνία για το νέο Σύνταγμα της Ευρώπης αποδεικνύει αυτό το γεγονός.
Ο ρόλος των ευρωβουλευτών είναι να αποτελούν μέρος του συστήματος αυτού που υπερασπίζεται και προωθεί τα συμφέροντα της καπιταλιστικής τάξης. Στην κορυφή, οι πραγματικοί αρχηγοί της Ε.Ε. (η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι επικεφαλείς της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κ.ά.) δεν υπόκεινται σε κανέναν δημοκρατικό έλεγχο και έτσι είναι αρκετά ελεύθεροι να υπερασπίσουν τα συμφέροντα αυτά ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Αυτό μπορεί να αποδειχτεί με την εξοργιστική πολιτική απελευθέρωσης και ιδιωτικοποίησης που έχει ήδη μπει σε εφαρμογή και στην προϋπολογιστική και χρηματιστική λιτότητα (που εισήχθη με τη Συνθήκη Μάαστριχτ). Στην παρούσα περίοδο της κρίσης, τέτοιου είδους πολιτικές προκαλούν μόνο περισσότερα δεινά για τον κόσμο της εργατικής τάξης. Δεν υπάρχει επίσης καμία ανακούφιση από τις αυστηρές επιπτώσεις του Συμφώνου Σταθερότητας με τις οποίες επιβάλλονται πολύ χαμηλά επίπεδα δημόσιου ελλείμματος. Και αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπζα συμφώνησε να παρθούν κάπως ανακουφιστικά μέτρα εξαιτίας της χρηματιστικής λιτότητας, το έκανε μόνο σε αρκετά περιορισμένο επίπεδο έτσι ώστε να προωθεί την όλο και βαθύτερη ευρωπαϊκή κρίση.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια πολεμική μηχανή που χρησιμοποιείται ενάντια στην καταστολή των κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, ειδικά ενάντια στους μετανάστες εργάτες, μέσω της κοινωνικής τους απαξίωσης, τις διάφορες περικοπές, τον “ελεύθερο και αβίαστο ανταγωνισμό”, το κυνήγι των μεταναστών, τα κλεισίματα των συνόρων, την αστυνομική συνεργασία και πάει λέγοντας.
Έτσι, λοιπόν, η Ευρωπαϊκη΄Ένωση δεν αποτελεί έναν ουδέτερο θεσμό οι πολιτικές του οποίου θα πρέπει να “αναβαθμιστούν”, αποτελεί από μόνη της τη θεσμική εφαρμογή της καπιταλιστικής εξουσίας αφιερωμένης στην υπηρεσία των αφεντικών και των τραπεζιτών.
Η εκλογή νέων μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δεν πρόκειται να αλλάξει την κατάσταση με κανέναν τρόπο. Μόνο οι ενοποιητικοί αγώνες όλων των εργαζομένων σε ένα πανευρωπαϊκής κλίμακας κοινωνικό κίνημα μπορούν να θέσουν ένα τέλος στις πολιτικές αυτές και να ενθαρρύνουν την ανάπτυξη μιας επαναστατικής δύναμης ενάντια στον καπιταλισμό και τους θεσμούς του, για μια άλλη κοινωνία. Μια κοινωνία βασισμένη στα αληθινά διεθνιστικά ιδανικά, την ισότητα και την αλληλεγγύη.
Υπογράφουν:
Federazione dei Comunisti Anarchici (Ιταλία)
Alternative Libertaire (Γαλλία)
Workers Solidarity Movement (Ιρλανδία)
Liberty and Solidarity (Ενωμένο Βασίλειο)
κύριε Σαρλή είπατε:
"ΑΛΛΑ, δεν μπορώ να συμφωνήσω με αυτούς που συμμετέχουν επιλεκτικά σε ότι τους συμφέρει, κρίνουν κατά το δοκούν ότι νομίζουν χωρίς να ξέρουν τα πλήρη στοιχεία και χωρίς να έχουν την αντίστοιχη στάση ζωής να κάνουν τους επικριτές των πάντων. Φυσικά αυτό δεν αναφέρεται σε εσένα."
Σίγουρα ούτε εγώ μπορώ να συμφωνήσω, και πολλοί άλλοι φαντάζομαι. Όμως δεν μπορώ να χαρακτηρίσω τη στάση αυτή ως μη δημοκρατική. Με την έννοια ότι τα πλήρη στοιχεία κανείς δεν μπορεί να τα ξέρει, γιατί ακόμη και να έχει πληροφόρηση εκτενή για το οποιοδήποτε θέμα απο κει και πέρα είναι θέμα προσωπικής αντίληψης και αυτή είναι διαφορετική για τον καθένα απο εμάς. Όσο για την κρίση των πάντων, ακόμη και αν εμένα προσωπικά δε μου αρέσει καθόλου αυτή η στάση γενικά, δεν έχω το δικαίωμα να πω σε αυτόν που την υιοθετεί να μην την εφαρμόζει. Αυτό που μπορώ να κάνω, αν δε μου αρέσει, είναι να μην τον ακούω. έχει κάθε δικαίωμα να την εκφράζει και έχω κάθε δικαίωμα να μην τον ακούω.
Καταλαβαίνω ότι δεν αναφέρεστε σε μένα αφενός απο το ύφος του κειμένου σας αλλά και αν αυτό συνέβαινε δεν συνηθίζω να μπερδεύω τις πολιτικές πεποιθήσεις μου με τις αρχές μου και τις αξίες μου ως ανθρώπου και ως στάσης ζωής. Θεωρώ ότι δεν θίγομαι απο τυχόν κρίσεις πολιτικών φρονημάτων γιατί αλλιώς αν αρχίσουμε να παρεξηγούμε τέτοιου τύπου συζητήσεις, και δεδομένου ότι υπάρχουν ένα σωρό παραλλαγές πολιτικών πεποιθήσεων, θα καταλήξουμε να πλακωνόμαστε ανευ λόγου όλοι με όλους.
Πάντως ακόμη και αυτοί που επιλέγουν να μην χάσουν το μπάνιο τους και αύριο θα μπουν στη διαδικασία να γκρινιάζουν για το αποτέλεσμα, ειτε μας αρέσει είτε όχι έχουν κάθε δικαίωμα να το κάνουν. Προσωπική μου άποψη πάντα είναι να προσπαθήσουμε να επιχειρηματολογήσουμε όπως με πολύ σωστό τρόπο για μένα προσωπικά κάνατε στο κείμενο σας για τους λόγους για τους οποίους θεωρούμε σωστή τη δική μας οπτική χωρίς όμως να φτάνουμε στο σημείο να θεωρούμε κάποια πράγματα που εμείς, και δεν το λέω για σας αλλά βάζω και τον εαυτό μου μέσα, δεν καταλαβαίνουμε, μονόδρομο. Μου έρχεται στο μυαλό κάτι απολυταρχικό όπως το ότι το καπιταλιστικό σύστημα είναι το μόνο που μπορεί να λειτουργήσει, δεν μπορεί να υπάρξει κάτι άλλο μέχρι και το γελοίο ή Καραμανλής ή χάος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, κλπ. Θεωρώ ότι είναι το ίδιο απόλυτο.
Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας να το διαβάσετε ολόκληρο
@ Διογένη
Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με την τελευταία σου πρόταση. Άλλωστε αυτό θέλω να επισημάνω και εγώ. Την “ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΝΕΡΓΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΦΟΡΟΥΝ ΑΜΕΣΑ Η ΕΜΜΕΣΑ” όπως λες. Διαφωνώ όμως με το ότι “ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΜΕΣΩ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ”.
Θέλω όμως να προσθέσω και κάτι ακόμα, που δεν είναι βέβαια δικό μου….
Ο κάθε λαός έχει τους κυβερνήτες που του αρμόζουν!
Για να το αλλάξουμε αυτό κάτι πρέπει να γίνει. Η γνώμη μου είναι ότι αυτό δεν γίνεται από την ξαπλώστρα της παραλίας και τον καναπέ του σπιτιού μας.
@ joker
Προφανώς φίλε joker έχουμε διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων. Θεωρώ τον εαυτό μου Ευρωπαϊστή (με ποιο κοινωνικούς όρους από το συνηθισμένο) και κατά συνέπεια, με αυτό το δεδομένο, η συγκεκριμένη ατάκα δικαιολογείται απολύτως.
@ theano
Κατανοώ και συμφωνώ με την στάση του καθενός ως συνειδητή επιλογή. Σαφώς για κάποιους η απάθεια και η αποχή είναι απόρροια της μη αναγνώρισης θεσμών και διαδικασιών και το σέβομαι απολύτως. Και εγώ θεωρώ ότι εφόσον δεν αναγνωρίζεις κάτι, δεν συμμετέχεις.
ΑΛΛΑ, δεν μπορώ να συμφωνήσω με αυτούς που συμμετέχουν επιλεκτικά σε ότι τους συμφέρει, κρίνουν κατά το δοκούν ότι νομίζουν χωρίς να ξέρουν τα πλήρη στοιχεία και χωρίς να έχουν την αντίστοιχη στάση ζωής να κάνουν τους επικριτές των πάντων. Φυσικά αυτό δεν αναφέρεται σε εσένα.
Μιλάω για αυτούς που μοιρολατρούν για τα κακά της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά τους αρέσει ο δρόμος που οδηγούν, σε αυτούς που διαφωνούν με το “καπιταλιστικό” Ευρωπαϊκό σύστημα αλλά τρέχουν πρώτοι να πάρουν την Κοινοτική επιχορήγηση, σε αυτούς που δεν αναγνωρίζουν το κοινοβουλευτικό σύστημα εκπροσώπησης του ευρωκοινοβουλίου αλλά ζητούν να μπουν με περισσότερους εκπροσώπους μέσα σε αυτό κλπ.
Επίσης αναφέρομαι σε αυτούς που θα προτιμήσουν να μη χάσουν ένα τριήμερο και το μπανάκι τους, αλλά αύριο θα τους φταίει το αποτέλεσμα και η διαδικασία που αποφασίστηκε από τους υπόλοιπους.
Κ. Σάρλη δεν θα αναφερθώ σε ολόκληρο το κείμενό σας. Ο καθένας άλλωστε είναι ελεύθερος να σκέφτεται και να λέει ότι θέλει.
Μια απορία έχω μόνο. Η φράση: ''Μόνο σε αυτή τη περίπτωση, το οικοδόμημα που χτίζεται προς όφελος των ευρωπαίων πολιτών εδώ και πενήντα χρόνια, θα έχει την απαραίτητη αποδοχή που θα του δώσει ώθηση για το μέλλον.'' πως σας ήρθε; και πως τεκμηριώνεται;
κύριε Σαρλή,
ενδιαφέροντα όλα τα οποία λέτε παραπάνω αλλά διαφωνώ κάθετα με το σχόλιο που κάνατε στο simon:
"Η στάση μας (ως αποχή και απάθεια) είναι αυτή που δεν συνάδει με τις αρχές της Δημοκρατίας!"
και διαφωνώ γιατί στη δική μου τουλάχιστον λογική ακόμη και η αποχή και η απάθεια είναι πολιτική στάση, κάτι δηλώνουν. Ίσως δηλώνουν και δυσαρέσκεια στο υπάρχον σύστημα εκπροσώπησης. Πως είναι δυνατόν όταν κάποιος δεν συμφωνεί με τον τρόπο που γίνονται οι εκλογές ή δεν πιστεύει στην κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση να μπει στη διαδικασία να ψηφίσει? Και γιατί κάτι τέτοιο θα πρέπει να θεωρηθεί απάθεια? Αλλά και ακόμη και έτσι να είναι για κάποιους, η απάθεια δεν δηλώνει μήπως απαξίωση? Το να μην συμμετέχεις σε ένα θεσμό που ατομικά, προσωπικά, τον έχεις απαξιώσει δεν είναι δημοκρατικό σου δικαίωμα?
Πόσο δημοκρατικό είναι να συμμετέχει κάποιος με το ζόρι σε μια διαδικασία που δεν τη θέλει και δεν τον εκφράζει ακριβώς γιατι έτσι πρέπει? Εδώ οι ίδιοι οι εκλεγμένοι απο τον κόσμο αντιπρόσωποι όταν δεν θέλουν να συμμετέχουν σε κάποια διαδικασία ψηφοφορίας μέσα στο κοινοβούλιο, ή απέχουν ή ρίχνουν λευκό. Αυτοί γιατι έχουν δικαίωμα να το κάνουν και εμείς όχι?
διογενη
+10000000!!!
Φίλε simon,
Αντιγράφω από το site της “υπό επικύρωση” Συνθήκης της Λισαβόνας.
http://europa.eu/lisbon_treaty/index_el.htm
[ - Με τη Συνθήκη της Λισαβόνας αυξάνεται ο αριθμός των τομέων πολιτικής στους οποίους το εκλεγόμενο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα καλείται να εγκρίνει την ευρωπαϊκή νομοθεσία μαζί με το Συμβούλιο των υπουργών των κρατών μελών ("διαδικασία συναπόφασης").
- Tα εθνικά κοινοβούλια θα μπορούν πλέον να λειτουργούν ως "θεματοφύλακες" της αρχής της επικουρικότητας. Τα εθνικά κοινοβούλια θα έχουν τη δυνατότητα να διατυπώνουν τη γνώμη τους ήδη σε ένα πολύ αρχικό στάδιο της διαδικασίας, προτού η πρόταση εξεταστεί λεπτομερώς από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο Υπουργών. ]
Τι λες λοιπόν? Δεν έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία η γνώση και η ΥΠΕΥΘΥΝΗ συμμετοχή στις διαδικασίες?
Προσωπικά, το σύστημα μου φαίνεται Δημοκρατικό… Η στάση μας (ως αποχή και απάθεια) είναι αυτή που δεν συνάδει με τις αρχές της Δημοκρατίας!
Η συμμετοχή του πολίτη δυστυχώς εστιάζεται μόνο στην ψηφοφορία ,όπου δηλαδη εξουσιοδοτούμε καποιους να εκφραστούν για μας για 4 χρόνια χωρίς έλεγχο και απολογισμό.Οι εκλογές δεν είναι παρά ένας εγκλωβισμός που μας παραμυθιάζει ότι δήθεν συμμετέχουμε .Στην ουσία οι αποφάσεις παιρνονται στα κομματικά γραφεία ερήμην των αδαών ''συμμετοχικών '' πολιτών που ψηφίζοντας επισημοποιούν τους καταπιεστές τους .Αποτελεί μάλιστα αυτή η διαδικασία ένα βόλεμα ,ότι τάχα συμμετέχουν οι πολίτες χωρίς κόπο ψηφίζοντας μια φορα και τόσο ,για ένα κοινοβούλιο μαλιστα όπως το ευρωπαικό που ελάχιστα αποφασιστικό χαρακτήρα έχει.ΣΥΜΜΕΤΟΧΉ ΣΗΜΑΊΝΕΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΝΕΡΓΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΦΟΡΟΥΝ ΑΜΕΣΑ Η ΕΜΜΕΣΑ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΑΝΕΞΟΔΗ ΒΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ. ΤΊΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΜΕΣΩ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ.διογενης
Κύριε Σαρλή
Οι ευρωβουλευτές, που θα εκλέξουμε την Κυριακή, μικρή ή καθόλου συμβολή έχουν στην διαμόρφωση των αποφάσεων της Ε.Ε., αφού οι αποφάσεις του ευρωκοινοβουλίου δεν έχουν αποφασιστικό, αλλά συμβουλευτικό χαρακτήρα. Οι αποφάσεις λαμβάνονται από την Κομισιόν ή τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων.
Συνεπώς, υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης για τους αποφασίζοντες και μια -αντίστοιχη- τεράστια αδυναμία του ευρωκοινοβουλίου.
Δεν νομίζετε ότι η παροχή πλήρους νομοθετικής αρμοδιότητος στο ευρωκοινοβούλιο σε ό,τι αφορά στην Ε.Ε θα έπρεπε να είναι το μεγαλύτερο αίτημα των ευρωπαίων πολιτών; Και πώς μπορεί να αλλάξει αυτό;
Αγαπητοί μου φίλοι,
Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια και τις επισυμάνσεις σας. Επιτρέψτε μου όμως να διευκρινίσω κάτι. Δεν αφαιρώ σε καμία περίπτωση την τεράστια ευθύνη των πολιτικών για την άγνοια του πολίτη. Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι το εξής. Ο πολίτης είναι αυτός που οφείλει να ασκεί τα δικαιώματα του στο ακέραιο! Ο πολίτης είναι αυτός που πρέπει να αναζητά την πληροφορία και να κρίνει αυτούς που κυβερνούν. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια απάθεια για την άσκηση του ανώτατου δικαιώματος που έχει κάθε 4-5 χρόνια.
Δεν περιμένω από τους πολιτικούς να πουν την αλήθεια στο λαό.
Δεν περιμένω να ακούσω από τους πολιτικούς ότι για ΚΑΘΕ απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν δώσει την συγκατάθεσή τους στο Συμβούλιο.
Δεν περιμένω να ακούσω ότι για ΚΑΘΕ, “δυσάρεστη” για τη χώρα, απόφαση που θεωρητικά λαμβάνουν, έχουν συναινέσει τόσο στις Βρυξέλλες όσο και στο εθνικό Κοινοβούλιο κατά τη επικύρωσή που απαιτείται.
Δεν περιμένω να μου πουν ότι η ευρύτερη κατεύθυνση που έχει η Ένωση είναι άμεσο αποτέλεσμα των εθνικών κυβερνήσεων που στέλνουν Επιτρόπους και ορίζουν ευρωβουλευτές συγκεκριμένου πολιτικού προφίλ.
Δεν περιμένω να ενδυναμώσουν μέσω συγκεκριμένης εκπαιδευτικής διαδικασίας την ιδιότητα του ενεργού ενημερωμένου πολίτη.
Αυτό είναι δουλειά δική μας! Εμείς πρέπει πρώτα να ξέρουμε την σημασία και τις συνέπειες που έχει η κίνησή μας να ρίχνουμε συγκεκριμένο χαρτάκι μέσα στο κουτί κάθε φορά που μας το ζητάνε!
σε επιπεδο αρχων, συμφωνω οτι ευθυνη σημαινει (και) συμμετοχη.. η πραγματικοτητα ομως που ζουμε, ειναι ακραια.. και η παρακμη μας, τοσο σε επιπεδο ευρωπαϊκο οσο και εθνικο, ειναι τοσο μεγαλη, που δεν εχει νοημα να προσπαθησουμε να "διαχειριστουμε" το γορδιο δεσμο, ψαχνοντας εναγωνιως για τη λιγοτερο επιζημια επιλογη... πρεπει να τον "σπασουμε" δινοντας ενα ηχηρο μηνυμα-χαστουκι, ενα "φτανει πια", κι αυτο κατα τη γνωμη μου μονο με μαζικη αποχη μπορει ισως να επιτευχθει..
Σοβαρή η κριτική σας κ. Σαρλή, όπως και η επιστημονική σας ιδιότητα.
Ασφαλώς η αδιαφορά των πολιτών είναι ανησυχητικό και επιζήμιο φαινόμενο. Γνώμη μου είναι όμως πως ακόμα μεγαλύτερη είναι η ευθύνη των πολιτικών, για να ενημερώσουν και να ασχοληθούν περισσότερο με τα ευρωπαϊκά θέματα. Το ψάρι βρωμάει πάντα από το κεφάλι. Η απάντηση σε αυτό βέβαια δεν μπορεί να είναι η εκλογική αποχή=ανοχή, αλλά ψήφος συνειδητοποίησης και διαμαρτυρίας.