Η Αληθινή Ιστορία της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου
H παρουσίαση έλαβε χώρα τη Δευτέρα 9/11 στις 19:30, στο καφέ Floral, στην πλατεία Εξαρχείων.
Στα πλαίσια της παρουσίασης ο Στέλιος Κούλογλου ανέλυσε την πορεία του Tvxs: επόμενος στόχος η εγγραφή Μελών Χωρίς Σύνορα που θα εξασφαλίσουν την οικονομική του επιβίωση και ανεξαρτησία
(1 vote)
Short Link: http://tvxs.gr/node/41552
κατηγορία: Ελλάδα
- Εισέλθετε στο σύστημα ή εγγραφείτε για να υποβάλετε σχόλια
.
98 Σχόλια
«Η Επέτειος του Πολυτεχνείου δεν χρειάζεται μύθους που πληγώνουν»
του Βασιλείου Βασιλειάδη,
Σχολικού Συμβούλου Κοινωνιολόγων
Το Σάββατο 14/11 ο «Αγγελιοφόρος» δημοσίευσε ρεπορτάζ του Βασίλη Πεκλάρη με
τίτλο «Σάλος στα Σχολεία: Από έγγραφο σχολικού συμβούλου για τους «Νεκρούς του
Πολυτεχνείου», ενώ στην ηλεκτρονική του έκδοση ο τίτλος ήταν: «Προστάτευσε …τους
φοιτητές ο στρατός!». Η διεύθυνση της εφημερίδας μου δίδει σήμερα το βήμα προκειμένου
να προβώ σε μια σημαντική διόρθωση επί του παραπάνω ρεπορτάζ και καίριες διευκρινίσεις επί
του όλου θέματος.
Στην έντυπη έκδοση, κάτω από την φωτογραφία του ‘τανκ του Πολυτεχνείου’ και δίπλα σε
μικρογραφία της πρώτης σελίδας υπηρεσιακού μου εγγράφου αναγράφεται επί λέξει:
«Το έγγραφο που στάλθηκε στα σχολεία της Θεσσαλονίκης και στο οποίο ο σχολικός σύμβουλος
ισχυρίζεται ότι στα γεγονότα του Πολυτεχνείου δεν υπήρξαν νεκροί». Στην 3η παράγραφο του
ρεπορτάζ επαναλαμβάνεται επί λέξει: « Ο κ. Βασιλειάδης…ισχυρίζεται ότι στα γεγονότα του
Πολυτεχνείου δεν υπήρξαν νεκροί…». Η παραπάνω δις επαναλαμβανόμενη διατύπωση
δημιουργεί εύλογες αλλά παραπλανητικές εντυπώσεις για το πρόσωπο μου οτι δήθεν ανήκω
στους ακροδεξιούς αρνητές του Αγώνα του Πολυτεχνείου ή ότι είμαι ένα παράλογο και φαιδρό
πρόσωπο, εφ' όσον είναι, και ορθώς, γνωστό ότι στα «Γεγονότα του Πολυτεχνείου» υπήρξαν
νεκροί.
Η ορθή διατύπωση, όπως τεκμαίρεται από το έγγραφο μου αλλά και από το ίδιο το ρεπορτάζ
παρακάτω στο απόσπασμα από το έγγραφο μου που αυτούσιο παρατίθεται, θα ήταν :
" ....ισχυρίζεται ότι νεκροί υπήρξαν στον ευρύτερο χώρο εκτός του Πολυτεχνείου αλλά δεν
υπήρξαν κατά την εισβολή του τανκ και στην συνέχεια στρατού και αστυνομίας εντός του
Πολυτεχνείου, κατά την ευρέως διακινούμενη εντύπωση και μάλιστα σε σχολεία κατά τον
Εορτασμό της Επετείου".
Επιγραμματικά, νεκροί υπήρξαν κατά τα Γεγονότα του Πολυτεχνείου αλλά όχι εντός του
Πολυτεχνείου. Αυτό είναι γνωστό σε όσους έχουν μελετήσει στοιχειωδώς τις σχετικές βιβλιογρα-
-φικές πηγές και μαρτυρίες, κι όμως η σύγχυση του όρου «Νεκροί του Πολυτεχνείου»- και ο
αντίστοιχος μύθος περί «νεκρών στο Πολυτεχνείο»- καλά κρατεί, αν ρωτήσουμε μαθητές, εκπαιδευ-
-τικούς και το ευρύ κοινό. Αυτό το ψυχολογικό φαινόμενο «ξέρω, αλλά δεν θέλω να ξέρω (την
αλήθεια)» είναι γνωστό στην κοινωνική ψυχολογία ως “cognitine dissonance”, πιο απλά εδώ
περιγράφεται με την φράση «η πεποίθηση ότι είχαμε τότε ένα ‘δολοφονικό καθεστώς’ δεν μπορεί
να τίθεται υπό αίρεσιν λόγω διαπίστωσης ότι ‘παραδόξως’ εντός του Πολυτεχνείου ‘δεν σκότωσε’,
άρα και εντός και εκτός σκότωσε, και μη το ψάχνουμε».
Η απλή εξήγηση ότι εντός του Πολυτεχνείου το δικτατορικό καθεστώς μπορεί να επέλεξε να μη
σκοτώσει για να αποφύγει το υψηλό πολιτικό κόστος του φόνου φοιτητών μέσα στο Πανεπιστήμιο
σε μια εποχή που η ιδιότητα του φοιτητή απολάμβανε υψηλότατο κοινωνικό κύρος, κανονικά θα
αρκούσε για να εξηγήσει την ιστορική απόκλιση από τις προσδοκίες μας για την ‘δολοφονική φύση’
του καθεστώτος. Αντί γι’ αυτήν υιοθετείται μια στάση πεισματικής εμμονής σε «νεκρούς του Πολυ-
-τεχνείου» με άμεση ψυχολογική, έστω και παράλογη, αναγωγή σε «νεκρούς στο Πολυτεχνείο».
Οποιος τολμήσει να την επισημάνει, αυτομάτως ανακηρύσσεται σε ‘φιλοχουντικό αρνητή του
Αγώνα του Πολυτεχνείου’. Κι έτσι πολλοί, ενώ ξέρουν, σιωπούν για να μην ‘εκτεθούν’.
Όταν επιχειρείται η παραπάνω διάκριση μεταξύ «νεκρών των Γεγονότων (εκτός) του
Πολυτεχνείου και «(μη) νεκρών εντός του Πολυτεχνείου», συχνά προβάλλεται η ένσταση: «Μα
τι σημασία έχει η διαφοροποίηση μεταξύ νεκρών εντός ή εκτός; Οι νεκροί ‘εκτός’ δεν μετράνε ως
νεκροί (των γεγονότων) του Πολυτεχνείου;» Προφανώς και μετράνε, αρκεί να μη ‘μεταλλάσσονται’
ψυχολογικά στους σχολικούς εορτασμούς σε νεκρούς ‘εντός’. Πρώτον, διότι τότε χαλκεύουμε το
ιστορικό παρελθόν και δημιουργούμε ‘μύθους’. Δεύτερον, διότι ο συγκεκριμένος μύθος, αν κάποτε
βόλευε ως όχημα αναδρομικού φρονηματισμού κατά δικτατορικών λύσεων, εδώ και δεκαετίες
βλάπτει την ελληνική κοινωνία δημιουργώντας καρκινώματα που σήμερα πλέον είναι ορατά δια
γυμνού οφθαλμού.
Συγκεκριμένα, μια χαλαρή και διφορούμενη χρήση, είτε σκοπίμως είτε από άγνοια είτε από
αμέλεια, του όρου «Νεκροί του Πολυτεχνείου», άνευ διευκρίνισης ότι αφορά σε πεσόντες εντός
μιας ευρύτερης περιοχής εκτός του φυσικού του χώρου, μπορεί να οδηγήσει τους μαθητές στην
φαντασιακή πεποίθηση ότι το τανκ που έριξε την πύλη του ΕΜΠ ‘έλιωσε κάτω από τις
ερπύστριες του’ φοιτητές και ότι στρατός και αστυνομία εισέβαλαν και δολοφόνησαν από κοινού
άοπλους φοιτητές. Πράγματι ρωτώντας σημερινούς και πρώην μαθητές διαπιστώνει κανείς ότι
τα παραπάνω αναληθή ως γεγονότα αποτελούν μάλλον πλειοψηφούσα αυθόρμητη πεποίθηση.
Μια τέτοια φρικιαστική εικόνα στην ψυχή μικρών μαθητών διαφέρει πολύ στις ψυχολογικές
συνέπειες της από την αναφορά στους νεκρούς ‘εκτός’, είτε από τον εγκληματικό ζήλο οργάνων
της χούντας είτε τυχαία από αδέσποτες σφαίρες και δακρυγόνα. Είναι η διαφορά μεταξύ νεκρών
στη μάχη και νεκρών στο Αουσβιτς. Η δεύτερη κομίζει μια ρεαλιστική εικόνα, όπου αναδεικνύεται
η τραγικότητα της σύγκρουσης και τα αιματηρά αποτελέσματα της. Η πρώτη τραυματίζει ψυχικά
ανεξίτηλα, δημιουργεί μια αρνητική αυτό-εικόνα για τον λαό μας, και σε μερικούς πιο ευαίσθητους
ακόμη κι ένα μίσος. Το εναρκτήριο λάκτισμα μιας τέτοιας συνειδησιακής εξέλιξης μπορεί
να δόθηκε πολύ νωρίς, ίσως σε κάποιο εορτασμό στο δημοτικό…
Μα «καλά όλα αυτά από μια σχολική γιορτή που οι περισσότεροι καν δεν προσέχουν;»
Κάνουν πως δεν προσέχουν! Μπορεί να μη συγκρατούν λεπτομέρειες, αλλά η ‘Επέτειος του
Πολυτεχνείου’, επαναλαμβανόμενη επί 12 έτη στο σχολείο, είναι η πρώτη μύηση, από την Α’
Δημοτικού, σε μια τραυματική εικόνα της ελληνικής κοινωνίας, ειδικά στο βαθμό που περνάει
το φαντασιακό μυθικό στοιχείο που προανέφερα. Κι αν η πλειοψηφία την κουβαλά βαθιά μέσα
της χωρίς κραυγαλέες παρενέργειες, μια μειοψηφία σαφώς έχει πληγωθεί από αυτήν και το
δείχνει.
Εκτιμώ λοιπόν ότι στον βαθμό που δημιουργείται η παραπάνω εικόνα και πεποίθηση στο
σχολείο, αυτή οδηγεί, διαφοροποιημένα λόγω της συνέργειας και άλλων παραγόντων:
α) μεγάλη μερίδα μαθητών και άρα του Λαού μας σε μια βαθειά υποσυνείδητη αντιπάθεια
ή έλλειψη ‘ανοιχτής εμπιστοσύνης’ για την Αστυνομία και τις Ενοπλες Δυνάμεις, και ευρύτερα
τους θεσμούς της Πολιτείας,
β) μια πιο ‘ευαίσθητη’ μειοψηφία στο να καταλήγει στις «Αντι-εξουσιαστικές» θέσεις ως
ιδεολογία (ή και ως δράση) που δεν διακρίνει τους παραπάνω θεσμούς του σήμερα από το
δικτατορικό προχθές.
γ) μια ακόμη στενότερη ομάδα στην τυφλή τρομοκρατία που βλέπουμε σήμερα που πιστεύει
στην εκδικητική ΄γιά τότε και για σήμερα’ βία ταυτίζοντας το κράτος της μεταπολίτευσης
με το δικτατορικό καθεστώς.
δ) μια άλλη ομάδα μαθητών, ανακαλύπτοντας το μυθικό σκέλος της κυρίαρχης Αφήγησης,
να μην εμπιστεύεται πιά ‘τους δασκάλους που τους έκαναν με ψέματα να ντρέπονται που είναι
Ελληνες’ και στην Αρνηση συνολικά τον Αγώνα του Πολυτεχνείου,
ε) και ένα μικρότερο κομμάτι από αυτούς να καταλήγει στην βίαιη εξωκοινοβουλευτική Ακρα
Δεξιά.
Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις βλέπουμε νέους ανθρώπους που δεν έζησαν ούτε τα
γεγονότα ούτε εκείνη την εποχή, την οποία κατανοούν αναχρονιστικά με την δική τους
σύγχρονη ματιά, να είναι κολλημένοι σε ένα μυθικό γι’ αυτούς παρελθόν με άξονα το
Πολυτεχνείο και τους Νεκρούς του.
Αυτά προσπάθησα να μεταφέρω στους διδάσκοντες μαθημάτων ευθύνης μου, καταλήγοντας
ότι πρέπει να παρουσιάζονται με απόλυτη ειλικρίνεια τα πραγματικά γεγονότα χωρίς
τραυματικά μυθεύματα και να αιτιολογούνται με ένα ύφος ιστορικό-κοινωνιολογικό και όχι
φοβικό, μονόπλευρα μελοδραματικό ‘φιλολογικό’. Το πρώτο λειτουργεί θεραπευτικά για ένα
επώδυνο εσωτερικό τραύμα της πολιτικής ιστορίας μας, ενώ το δεύτερο φορτώνει τους μαθητές
με ισχυρά τραυματικά συναισθήματα που λόγω του νεαρού της ηλικίας τους δεν μπορούν να
‘διαχειριστούν’ και απωθούν μέσα τους ‘αχώνευτα’ για να τα βγάλει κάποια στιγμή ένα
δυναμικό μέρος από αυτούς προς τα έξω με τυφλή παράλογη βία.
«Η Επέτειος του Πολυτεχνείου δεν χρειάζεται μύθους που πληγώνουν»
του Βασιλείου Βασιλειάδη, Σχολικού Συμβούλου Κοινωνιολόγων
Το Σάββατο 14/11 ο «Αγγελιοφόρος» δημοσίευσε ρεπορτάζ του Βασίλη Πεκλάρη με
τίτλο «Σάλος στα Σχολεία: Από έγγραφο σχολικού συμβούλου για τους «Νεκρούς του
Πολυτεχνείου», ενώ στην ηλεκτρονική του έκδοση ο τίτλος ήταν: «Προστάτευσε …τους
φοιτητές ο στρατός!». Η διεύθυνση της εφημερίδας μου δίδει σήμερα το βήμα προκειμένου
να προβώ σε μια σημαντική διόρθωση επί του παραπάνω ρεπορτάζ και καίριες διευκρινίσεις επί
του όλου θέματος.
Στην έντυπη έκδοση, κάτω από την φωτογραφία του ‘τανκ του Πολυτεχνείου’ και δίπλα σε
μικρογραφία της πρώτης σελίδας υπηρεσιακού μου εγγράφου αναγράφεται επί λέξει:
«Το έγγραφο που στάλθηκε στα σχολεία της Θεσσαλονίκης και στο οποίο ο σχολικός σύμβουλος
ισχυρίζεται ότι στα γεγονότα του Πολυτεχνείου δεν υπήρξαν νεκροί». Στην 3η παράγραφο του
ρεπορτάζ επαναλαμβάνεται επί λέξει: « Ο κ. Βασιλειάδης…ισχυρίζεται ότι στα γεγονότα του
Πολυτεχνείου δεν υπήρξαν νεκροί…». Η παραπάνω δις επαναλαμβανόμενη διατύπωση
δημιουργεί εύλογες αλλά παραπλανητικές εντυπώσεις για το πρόσωπο μου οτι δήθεν ανήκω
στους ακροδεξιούς αρνητές του Αγώνα του Πολυτεχνείου ή ότι είμαι ένα παράλογο και φαιδρό
πρόσωπο, εφ' όσον είναι, και ορθώς, γνωστό ότι στα «Γεγονότα του Πολυτεχνείου» υπήρξαν
νεκροί.
Η ορθή διατύπωση, όπως τεκμαίρεται από το έγγραφο μου αλλά και από το ίδιο το ρεπορτάζ
παρακάτω στο απόσπασμα από το έγγραφο μου που αυτούσιο παρατίθεται, θα ήταν :
" ....ισχυρίζεται ότι νεκροί υπήρξαν στον ευρύτερο χώρο εκτός του Πολυτεχνείου αλλά δεν
υπήρξαν κατά την εισβολή του τανκ και στην συνέχεια στρατού και αστυνομίας εντός του
Πολυτεχνείου, κατά την ευρέως διακινούμενη εντύπωση και μάλιστα σε σχολεία κατά τον
Εορτασμό της Επετείου".
Επιγραμματικά, νεκροί υπήρξαν κατά τα Γεγονότα του Πολυτεχνείου αλλά όχι εντός του
Πολυτεχνείου. Αυτό είναι γνωστό σε όσους έχουν μελετήσει στοιχειωδώς τις σχετικές βιβλιογρα-
-φικές πηγές και μαρτυρίες, κι όμως η σύγχυση του όρου «Νεκροί του Πολυτεχνείου»- και ο
αντίστοιχος μύθος περί «νεκρών στο Πολυτεχνείο»- καλά κρατεί, αν ρωτήσουμε μαθητές, εκπαιδευ-
-τικούς και το ευρύ κοινό. Αυτό το ψυχολογικό φαινόμενο «ξέρω, αλλά δεν θέλω να ξέρω (την
αλήθεια)» είναι γνωστό στην κοινωνική ψυχολογία ως “cognitine dissonance”, πιο απλά εδώ
περιγράφεται με την φράση «η πεποίθηση ότι είχαμε τότε ένα ‘δολοφονικό καθεστώς’ δεν μπορεί
να τίθεται υπό αίρεσιν λόγω διαπίστωσης ότι ‘παραδόξως’ εντός του Πολυτεχνείου ‘δεν σκότωσε’,
άρα και εντός και εκτός σκότωσε, και μη το ψάχνουμε».
Η απλή εξήγηση ότι εντός του Πολυτεχνείου το δικτατορικό καθεστώς μπορεί να επέλεξε να μη
σκοτώσει για να αποφύγει το υψηλό πολιτικό κόστος του φόνου φοιτητών μέσα στο Πανεπιστήμιο
σε μια εποχή που η ιδιότητα του φοιτητή απολάμβανε υψηλότατο κοινωνικό κύρος, κανονικά θα
αρκούσε για να εξηγήσει την ιστορική απόκλιση από τις προσδοκίες μας για την ‘δολοφονική φύση’
του καθεστώτος. Αντί γι’ αυτήν υιοθετείται μια στάση πεισματικής εμμονής σε «νεκρούς του Πολυ-
-τεχνείου» με άμεση ψυχολογική, έστω και παράλογη, αναγωγή σε «νεκρούς στο Πολυτεχνείο».
Οποιος τολμήσει να την επισημάνει, αυτομάτως ανακηρύσσεται σε ‘φιλοχουντικό αρνητή του
Αγώνα του Πολυτεχνείου’. Κι έτσι πολλοί, ενώ ξέρουν, σιωπούν για να μην ‘εκτεθούν’.
Όταν επιχειρείται η παραπάνω διάκριση μεταξύ «νεκρών των Γεγονότων (εκτός) του
Πολυτεχνείου και «(μη) νεκρών εντός του Πολυτεχνείου», συχνά προβάλλεται η ένσταση: «Μα
τι σημασία έχει η διαφοροποίηση μεταξύ νεκρών εντός ή εκτός; Οι νεκροί ‘εκτός’ δεν μετράνε ως
νεκροί (των γεγονότων) του Πολυτεχνείου;» Προφανώς και μετράνε, αρκεί να μη ‘μεταλλάσσονται’
ψυχολογικά στους σχολικούς εορτασμούς σε νεκρούς ‘εντός’. Πρώτον, διότι τότε χαλκεύουμε το
ιστορικό παρελθόν και δημιουργούμε ‘μύθους’. Δεύτερον, διότι ο συγκεκριμένος μύθος, αν κάποτε
βόλευε ως όχημα αναδρομικού φρονηματισμού κατά δικτατορικών λύσεων, εδώ και δεκαετίες
βλάπτει την ελληνική κοινωνία δημιουργώντας καρκινώματα που σήμερα πλέον είναι ορατά δια
γυμνού οφθαλμού.
Συγκεκριμένα, μια χαλαρή και διφορούμενη χρήση, είτε σκοπίμως είτε από άγνοια είτε από
αμέλεια, του όρου «Νεκροί του Πολυτεχνείου», άνευ διευκρίνισης ότι αφορά σε πεσόντες εντός
μιας ευρύτερης περιοχής εκτός του φυσικού του χώρου, μπορεί να οδηγήσει τους μαθητές στην
φαντασιακή πεποίθηση ότι το τανκ που έριξε την πύλη του ΕΜΠ ‘έλιωσε κάτω από τις
ερπύστριες του’ φοιτητές και ότι στρατός και αστυνομία εισέβαλαν και δολοφόνησαν από κοινού
άοπλους φοιτητές. Πράγματι ρωτώντας σημερινούς και πρώην μαθητές διαπιστώνει κανείς ότι
τα παραπάνω αναληθή ως γεγονότα αποτελούν μάλλον πλειοψηφούσα αυθόρμητη πεποίθηση.
Μια τέτοια φρικιαστική εικόνα στην ψυχή μικρών μαθητών διαφέρει πολύ στις ψυχολογικές
συνέπειες της από την αναφορά στους νεκρούς ‘εκτός’, είτε από τον εγκληματικό ζήλο οργάνων
της χούντας είτε τυχαία από αδέσποτες σφαίρες και δακρυγόνα. Είναι η διαφορά μεταξύ νεκρών
στη μάχη και νεκρών στο Αουσβιτς. Η δεύτερη κομίζει μια ρεαλιστική εικόνα, όπου αναδεικνύεται
η τραγικότητα της σύγκρουσης και τα αιματηρά αποτελέσματα της. Η πρώτη τραυματίζει ψυχικά
ανεξίτηλα, δημιουργεί μια αρνητική αυτό-εικόνα για τον λαό μας, και σε μερικούς πιο ευαίσθητους
ακόμη κι ένα μίσος. Το εναρκτήριο λάκτισμα μιας τέτοιας συνειδησιακής εξέλιξης μπορεί
να δόθηκε πολύ νωρίς, ίσως σε κάποιο εορτασμό στο δημοτικό…
Μα «καλά όλα αυτά από μια σχολική γιορτή που οι περισσότεροι καν δεν προσέχουν;»
Κάνουν πως δεν προσέχουν! Μπορεί να μη συγκρατούν λεπτομέρειες, αλλά η ‘Επέτειος του
Πολυτεχνείου’, επαναλαμβανόμενη επί 12 έτη στο σχολείο, είναι η πρώτη μύηση, από την Α’
Δημοτικού, σε μια τραυματική εικόνα της ελληνικής κοινωνίας, ειδικά στο βαθμό που περνάει
το φαντασιακό μυθικό στοιχείο που προανέφερα. Κι αν η πλειοψηφία την κουβαλά βαθιά μέσα
της χωρίς κραυγαλέες παρενέργειες, μια μειοψηφία σαφώς έχει πληγωθεί από αυτήν και το
δείχνει.
Εκτιμώ λοιπόν ότι στον βαθμό που δημιουργείται η παραπάνω εικόνα και πεποίθηση στο
σχολείο, αυτή οδηγεί, διαφοροποιημένα λόγω της συνέργειας και άλλων παραγόντων:
α) μεγάλη μερίδα μαθητών και άρα του Λαού μας σε μια βαθειά υποσυνείδητη αντιπάθεια
ή έλλειψη ‘ανοιχτής εμπιστοσύνης’ για την Αστυνομία και τις Ενοπλες Δυνάμεις, και ευρύτερα
τους θεσμούς της Πολιτείας,
β) μια πιο ‘ευαίσθητη’ μειοψηφία στο να καταλήγει στις «Αντι-εξουσιαστικές» θέσεις ως
ιδεολογία (ή και ως δράση) που δεν διακρίνει τους παραπάνω θεσμούς του σήμερα από το
δικτατορικό προχθές.
γ) μια ακόμη στενότερη ομάδα στην τυφλή τρομοκρατία που βλέπουμε σήμερα που πιστεύει
στην εκδικητική ΄γιά τότε και για σήμερα’ βία ταυτίζοντας το κράτος της μεταπολίτευσης
με το δικτατορικό καθεστώς.
δ) μια άλλη ομάδα μαθητών, ανακαλύπτοντας το μυθικό σκέλος της κυρίαρχης Αφήγησης,
να μην εμπιστεύεται πιά ‘τους δασκάλους που τους έκαναν με ψέματα να ντρέπονται που είναι
Ελληνες’ και στην Αρνηση συνολικά τον Αγώνα του Πολυτεχνείου,
ε) και ένα μικρότερο κομμάτι από αυτούς να καταλήγει στην βίαιη εξωκοινοβουλευτική Ακρα
Δεξιά.
Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις βλέπουμε νέους ανθρώπους που δεν έζησαν ούτε τα
γεγονότα ούτε εκείνη την εποχή, την οποία κατανοούν αναχρονιστικά με την δική τους
σύγχρονη ματιά, να είναι κολλημένοι σε ένα μυθικό γι’ αυτούς παρελθόν με άξονα το
Πολυτεχνείο και τους Νεκρούς του.
Αυτά προσπάθησα να μεταφέρω στους διδάσκοντες μαθημάτων ευθύνης μου, καταλήγοντας
ότι πρέπει να παρουσιάζονται με απόλυτη ειλικρίνεια τα πραγματικά γεγονότα χωρίς
τραυματικά μυθεύματα και να αιτιολογούνται με ένα ύφος ιστορικό-κοινωνιολογικό και όχι
φοβικό, μονόπλευρα μελοδραματικό ‘φιλολογικό’. Το πρώτο λειτουργεί θεραπευτικά για ένα
επώδυνο εσωτερικό τραύμα της πολιτικής ιστορίας μας, ενώ το δεύτερο φορτώνει τους μαθητές
με ισχυρά τραυματικά συναισθήματα που λόγω του νεαρού της ηλικίας τους δεν μπορούν να
‘διαχειριστούν’ και απωθούν μέσα τους ‘αχώνευτα’ για να τα βγάλει κάποια στιγμή ένα
δυναμικό μέρος από αυτούς προς τα έξω με τυφλή παράλογη βία.
Οι νεκροί του Πολυτεχνείου συνεχίζονται από τις δολοφονίες άοπλων πολιτών από μπάτσους
@GiannisG
δεν με ξέρεις,κι ούτε πρόκειται να μάθεις ποτέ σου αν είμαι δυστυχισμένος ή όχι.Εγώ θέτω ερωτήματα που ψάχνουν απαντήσεις,χωρίς να λασπολογώ κανέναν.Κι ούτε εκφέρω γνώμη για ένα γεγονός στο οποίο δεν ήμουν μπροστά,σε αντίθεση με σένα που αρέσκεσαι να ηρωοποιείς ως τυφλός ακόλουθος ό,τι σου πλασάρουν στις αυτοαποκαλούμενες "επιτροπές αγώνα"...
Δεν είσαι σε θέση να λυπάσαι κανέναν.
Δεν θα σου κάνω τη χάρη να σου απαντήσω όπως μιλάς εσύ.
@TVXS WEB TEAM
Οι δικές μου "ακραίες ύβρεις" δεν γίνονται δεκτές,οκ.Τι γίνεται όμως με τις ακραίες ύβρεις των άλλων;Ή μήπως τα δικά μας χτυπούν εκεί που πονάει;
Προστάτευσε... τους φοιτητές ο στρατός!
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΕΚΛΑΡΗΣ
άλος ξέσπασε σε γυμνάσια και λύκεια της Θεσσαλονίκης, παραμονές της 36ης επετείου του Πολυτεχνείου, εξαιτίας εγγράφου που έστειλε σχολικός σύμβουλος με συμβουλές - παραινέσεις για τη διαχείριση του όρου: «Νεκροί του Πολυτεχνείου», κατά τη διάρκεια των αναφορών προς τους μαθητές.
Ο σχολικός σύμβουλος (ΠΕ10-Κοινωνιολόγων) Βασίλης Βασιλειάδης έστειλε την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, με το χαρακτηρισμό «εξαιρετικά επείγον», έγγραφο στους διευθυντές και καθηγητές Πολιτικής Αγωγής και Κοινωνιολογίας των σχολείων, με θέμα: «Πιθανές δυσλειτουργικές συνέπειες από εσφαλμένη διαχείριση του όρου "Νεκροί του Πολυτεχνείου".
Ο κ. Βασιλειάδης επικαλούμενος έγγραφα και μαρτυρίες ισχυρίζεται ότι στα γεγονότα του Πολυτεχνείου δεν υπήρξαν νεκροί και ότι οι μαθητές επηρεάζονται αρνητικά με αποτέλεσμα να δημιουργούνται «αρρωστημένες ψυχολογικές καταστάσεις» που πλάθουν μέχρι και... τρομοκράτες.
Το έγγραφο, σύμφωνα με πληροφορίες, εστάλη στα σχολεία από την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης, με τη σημείωση ότι, «το κείμενο απηχεί τις προσωπικές απόψεις του συγγραφέα του». Πάντως ο περιφερειακός διευθυντής Γιώργος Καρατάσιος απέφυγε να το αποδοκιμάσει, επισημαίνοντας ότι απηχεί τις απόψεις του σχολικού συμβούλου.
Το έγγραφο
Ο σχολικός σύμβουλος διαπιστώνει ότι «υπάρχουν ενδείξεις ότι σε αρκετά έως πολλά σχολεία γίνεται εσφαλμένη διαχείριση του όρου «Νεκροί του Πολυτεχνείου». Στην κυριολεξία του ο όρος σημαίνει «Νεκροί στο Πολυτεχνείο», οπότε εάν δε διευκρινιστεί ότι αφορά νεκρούς στον ευρύτερο χώρο εκτός του Πολυτεχνείου και όχι εντός του Πολυτεχνείου, οι μαθητές φυσιολογικά, αλλά λανθασμένα, συμπεραίνουν ότι αφορά νεκρούς στο Πολυτεχνείο (όπως διαπίστωσα κατ' επανάληψιν ρωτώντας τους μαθητές σχετικά την επαύριον του εορτασμού)».
Για το λόγο αυτόν έπειτα από μελέτη βιβλιογραφικών πηγών και μαρτυριών ο κ. Βασιλειάδης οδηγείται στα εξής συμπεράσματα:
«α) το τανκ δε συνέθλιψε εφόνευσε κανένα (τραυματίσθηκε στο πόδι η τότε φοιτήτρια και σήμερα καθηγήτρια του ΕΜΠ Πέπη Ρηγοπούλου), β) ουδείς εκ των εγκλείστων στο Πολυτεχνείο εφονεύθη κατά την εισβολή - επιχείρηση εκκένωσής του. Η στρατιωτική δύναμη, κυρίως εκ καταδρομέων, και μάλιστα βαθμοφόροι της, εν πολλοίς προστάτευσε τους φοιτητές από το εκδικητικό μένος των αστυνομικών (και λόγω των 61 τραυματιών συναδέλφων τους) και τους διευκόλυνε να φύγουν από τα πλάγια...(...) Πάντως ουδείς φοιτητής εφονεύθη κατά τα Γεγονότα του Πολυτεχνείου, είτε σκοπίμως είτε εκ τύχης, είτε εντός είτε εκτός του Πολυτεχνείου (βλ. σχετικά την Αναφορά της Συγκλήτου του ΕΜΠ 33437/11-10-1974 και το Πόρισμα Τσεβά της 22-10-1974). γ) Οι νεκροί των Γεγονότων του Πολυτεχνείου, σύμφωνα με εισαγγελικές (Τσεβάς, Φαφούτης, Ζαγκίνης), αστυνομικές (Πόρισμα Σαμπάνη), και επιστημονικές (Καλλιβρετάκης) έρευνες είναι κατά πάσα πιθανότητα 23 (με υπό αίρεσιν άλλους 16 αγνώστου ταυτότητος), όχι εκατοντάδες που "θάφτηκαν ομαδικά κρυφά τα ξημερώματα" όπως κάποιοι μεταδίδουν ακόμη και σήμερα στα σχολεία».
Ο περιφερειακός διευθυντής Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας Γιώργος Καρατάσιος που ενημερώθηκε από τον «Α» περιορίστηκε να δηλώσει ότι, «απέστειλα έγγραφο σε όλα τα σχολεία, στο οποίο τους ζητώ να συμμετάσχουν στον εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου με τιμή και προς αυτήν την κατεύθυνση παραπέμπω στις σχετικές οδηγίες που έχουν δοθεί από το υπουργείο Παιδείας και το υπουργείο Εσωτερικών».
http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=1&artid=11884
--------------------------------------------------------
Μονο λυπη, που ειναι μελος της εκπαιδευτικης κοινοτητας. Ελπιζω ΟΛΜΕ/ΕΛΜΕ να πραξουν τα δεοντα..
Ο Καραμανλής Τριανταφυλλίδης είχε φύγει νύχτα πλακωμένος με το παλάτι γιατί ήθελε να γίνει αυτοκράτωρας. Το παλάτι τον έφτιαξε το παλάτι τον έστειλε όταν κατάλαβε την απειλή του. Για το τι έκανε στην κατοχή αυτός άλλη ιστορία...
Ο ταγματασφαλίτης Παπαδόπουλος Ιωαννίδης και λοιποί χουντικοί ήταν του ΙΔΕΑ που σκοπό είχε την υποστήριξη Καραμανλή από το 56. Συμμετείχε και στην επιτροπή του Καραμανλή των δεκα για την βία και νοθεία των εκλογών του 1961.
Ο Γ.Παπανδρέου πρωθυπουργός των Δεκεμβριανών με πρωταγωνιστές τους δοσίλογους και τους Βρεττανούς παρακάλαγε το 59 τον Καραμανλή να μπει στην ΕΡΕ και αυτός του είπε φτιάξε κόμμα να κυβερνάμε μαζί.
Ο Παπαδόπουλος έκανε σαμποταζ στα τανκς αλλά σαν βαφτιστήρι Γ.Παπανδρέου την έβγαλε ζάχαρη. Με το ένα και το άλλο ήρθε η χούντα όπως είχε προφητεύσει ο Ηλιού και πάει το παλάτι.
Ο Παπαδόπουλος το γύρισε το 1973 με τον βασιλικό Μαρκεζίνη και πήγαινε για αποκατάσταση της "δημοκρατίας" και τότε έγινε το Πολυτεχνείο. Οι αναφορές για το τι έγινε εκεί είναι πολλές και αρκετές ύποπτες. Κάποιοι σπάσανε τις μολοτωφ, κάποιοι πήγανε είδανε και φύγανε πριν την επίθεση....
Καθάρισε μετά ο Ιωαννίδης και λοιποί χουντικοί.
Έφυγε η μισή Κύπρος χωρίς λόγο και ο Τριανταφυλλίδης γύρισε εθνάρχης και αυτοκράτωρας όπως ονειρευόταν και όπως θέλαν αυτοί που τον στηρίζανε.
Μαζί και ο Α.Παπανδρέου και με σοσιαλμανία απονεύρωσαν όσους δεν τα χώνανε στον Καραμανλή στην εξορία. Και έτσι από τότε η καταστροφή και το ξεπούλημα έχουν πάρει διαστάσεις ΚΑΤΟΧΗΣ. Κατι 17ν και λοιπά παραμύθια εν γνώση τους ή εν αγνοία τους, παίξαν το παιχνίδι της ευρωπαικής αποικιοκρατίας αλλοιώνοντας τα πάντα στο όνομα της επαναστατικής δράσης.
Ναυπηγεία, τανκς, δικαιοσύνη, τύπος, τα πάντα αλλάξαν χέρια και πολύ πιο υπάκουα και δοσίλογα από πριν.
ΑΥΤΑ
ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΆΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.
και ζήσαν αυτοί καλά ζουν καλύτερα και μεις ...χεστα πάμε για μετανάστες...
Οι επώνυμοι επώνυμοι νεκροί του Πολυτεχνείου
Σε 23 εξακριβωμένους νεκρούς και σε 16 άγνωστους καταλήγει η πρώτη επίσημη έρευνα από το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών.
1)ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΟΝΤΟΜΑΡΗΣ: 57 ετών,δικηγόρος (πρωην βουλευτής Κέρκυρας της ένωσης κέντρου) Στις 16/11/1973 γύρω στις 20.30, ενώ βρισκόταν στη διαστάυρωση των οδών Γεωργίου Σταύρου και Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η αστυνομία κατά των διαδηλωτών. Μεταφέρθηκε από την Ελευθερία Κοντομάρη στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του ΕΕΣ (Γ΄Σεπτεμβρίου) όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
2. ΔΙΟΜΗΔΗΣ ΚΟΜΝΗΝΟΣ: 17 ετών μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16/11/1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ και Μάρνη, μεταφέροντας τραυματίες διαδηλωτές, τραυματίστηκε ο ίδιος θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έριξαν, σκοπεύοντάς τον από απόσταση 10 μέτρων άντρες της φρουράς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές και τον γιατρό Αντώνη Κοντόπουλο στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του ΕΕΣ (Γ΄Σεπτεμβρίου) και από εκεί,νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (έτσι λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο)
3. ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΙΧΑΗΛ: 57 ετών, εμπιρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας. Στις 16/11/1973 μεταξύ 22.30 και 23.00, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να πάθει απόφραξη της αριστερας στεφανιαίας. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του ΕΕΣ (Γ΄Σεπτεμβρίου) όπου και πέθανε.
4. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΦΑΜΕΛΛΟΣ του Παναγιώτη, 25 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος από τα Λετρινά της Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη Αθήνα, Στις 16/11/1973 γύρω στις 23.30 τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του ΕΕΣ (Γ΄Σεπτεμβρίου) και από εκεί νεκρός πλέον στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.
5. TORILL ENGELAND MAGRETHE: 22 ετών, φοιτήτρια από το Μόλντ της Νορβηγίας. Στις 16//11/1973 γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεωσ. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο "Ακροπόλ" και αργότερα από τον οδοντίατρο Γιώργο Λαζαρίδη, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του ΙΚΑ (Λεωφ. Αλεξάνδρας) Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την αστυνομία ως "Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ" και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους καταλόγους νεκρών.
6.ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΜΟΥΡΗΣ του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής του Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος Πλατείας Κουντουριώτου 7 Κουκάκι. Στις 16/11/1973, γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμαδών) τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της Αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε με ταξί από τον Αθανάσιο Κωστούλα στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του ΙΚΑ (Λεωφ. Αλεξάνδρας) Ανακριβώς είχε αρχικά αναφερθεί ως "Χαμουρλής"
7. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Κατά τις βραδυνές ώρες στις 16/11/1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια χτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε από οξεία ρήξη αορτής, τρεις μέρες αργότερα στις 19/11/1973
8. ΣΠΥΡΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ: Επονομαζόμενος "Γεωργαράς" 35 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Κατά τις βραδυνές ώρες της 16/11/1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, χτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακωσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε. Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9/9/1974 έγινε τελετή στη μνήμη του.
9. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΡΚΟΥΛΗΣ του Πέτρου: 24 ετών, εργάτης, από το Παρθένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια. Κατά τις πρωϊνές ώρες της 17/11/1973 (Σάββατο), ενώ βάδιζε στην Πλατεία Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου (μόνιμος λοχίας). Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19/11/1973.
10. ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ σύζυγος Αγγελή 76 ετών. Στις 10.00 στις 17/11/1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, κοντά σην Πλατεία Αγίων Αναργύρων, τραυματίστηκε στην πλάτη από σφαίρα αστυνομικών. Διακομίστηκε στην κλινική "Παμμακάριστος" των Κάτω Πατησίων, όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα, και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της, όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο τον Μάιο 1974.
11. ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΗΣ του Αγαμέμνονος 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 50. Στις 10.15 το πρωϊ στις 17/11/1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράγων "ΑΕΛΛΩ" και "ΕΛΛΗΝΙΣ" τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου (7 σφαίρες) που έριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε εντός τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφερθηκε στο ΚΑΤ, όπου πέθανε μετά σπό 12 μέρες στις 30/11/1973
12. ΜΑΡΚΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΗΣ, του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35 Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί, στις 17/11/1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της Πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του ΟΤΕ (ανθυπολοψαγός Ιωάννης Λυμπέρης 573ου Τάγματος Πεζικού) Μεταφέρθηκε από τον Ελευθέριο Χ. Παπαδημητρίου στην κλινική "Παντάνασσα" της Πλατείας Βικτωρίας, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
13. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΠΑΡΤΙΔΗΣ του Ευστρατίου 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 το πρωί, στις 17/11/1973 ενώ βάδιζε στην διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του ΟΤΕ (573 Τάγμα Πεζικού) Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε από τους διερχόμενους με ΙΧ αυτοκίνητο στο ΚΑΤ, όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.
14. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ: ετών 60, Διευθυντής Ταμείου Αλευροβιομηχανων. Γύρω στις 11.30 στις 17/11/1973, ενώ βρισκόταν στην Πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που λεριχνε η αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του ΕΕΣ (Γ΄Σεπτεμβρίου) όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του, συνεπεία εμφράγματος.
15. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΡΤΣΙΔΗΣ του Αλεξάνδρου 48 ετών, εφοριακός υπάλληλος από την Ξάνθη, κάτοικος Ελπιδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 11.30 στις 17/11/1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητό του στα Νέα Λιόσια, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διεσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου. Τα πυρά αυτά προέρχονταν είτε από ελικόπτερο είτε από περίπολο. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
16. ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΜΠΕΚΙΑΡΗ του Φωτίου 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, γεννημενη στα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι στις 17/11/1973 ενώ βρισκόταν επί της οδού Μεταγένους 8 στο Νέο Κόσμο, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά προερχόμενα είτε από περίπολο, είτε από τη φρουρά του γειτονικού αναμορφωτηρίου (σημερινού σχολικού συγκροτήματος) και πέθανε αυθημερόν.
17. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ του Θεοφάνους, 5 κ 1/2 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου. Στις 13.00 στις 17/11/1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του (Μαρία Θεοδωρά) τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη Λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικαφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος .... του Κ.Ε.Τ/Θ) που βρισκόταν ακροβολισμένη στον κοντινό λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
18. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ (ΜΠΑΣΡΙ) ΚΑΡΑΚΑΣ 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, κάτοικος Μύρων 10, Άγιος Παντελεήμωνας, Αθήνα. Στις 13.00 στις 17/11/1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιό του (Φερούκ Καράκας) στη διασταλυρωση Χέυδεν και Αχαρνών, τραματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε αμέσως σε νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
19. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ του Σπυρίδωνος 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός. Στις 10.00 στις 18/11/1973, ενώ βρισκόταν με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύνθου, απέναντι από το ΙΣΤ΄Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
20. ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΥΜΠΟΣ του Στέργιου, 63 ετών, βιοτέχνης από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, κολωνός. Γύρω στις 11.00 στις 18/11/1973 ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ΄Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδράλιου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών (Γ΄Σεπτεμβρίου) κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο ΚΑΤ, όπου και πέθανε στις 30/11/1973.
21. ΜΙΧΑΗΛ ΜΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ του Δημητρίου 20 ετών, ηλεκρολόγος από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι στις 18/11/1973 ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του στρατού (συνταγματάρχης Νικ. Ντερτιλής) Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του ΕΕΣ (Γ΄Σεπτεμβρίου) σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
22. ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ του Δημητρίου 43 ετών, δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5. Στις 12.00 με 12.30 στις 18/11/1973 ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε από πυρά ενός από τρία άρματα μάχης κινούμενα προς Χαυτεία. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Αθηνών, όπου και πέθανε αυθημερόν.
23. ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΚΟΛΙΝΙΑΤΗΣ: Χτυπήθηκε στις 18/11/1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21/11/1973.
Το Πολυτεχνείο σε αριθμούς
Χρονική διάρκεια: Κατάληψη Πολυτεχνείου: 56 ώρες ελευθερίας (19.00 της 14/11/1973 με 03.00 της 17/11/1973)
ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ
5.000 μέσα στο Πολυτεχνείο (20.00 της 16 Παρ. ΝΟΕ 1973)
10.000 στην άμεση περίμετρο του Πολυτεχνείου
100.000 σε διάσπαρτες διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, στον άξονα Πατησίων (με διακλάδωση στην Αλεξάνδρας) - Χαυτεία - Σταδίου και στις παράλληλες οδούς
ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ
Συνολικά στη διάρκεια των συγκρούσεων και της καταστολής (16-21/11/1973): 2.000 συλλήψεις. Ειδικότερα, μέσα και γύρω από το Πολυτεχνείο μετά την εισβολή (17/11/1973) 866 συλλήψεις, 716 άντρες και 150 γυναίκες): 475 εργάτες και οικοδόμοι, 49 φοιτητές του Πολυτεχνείου, 268 φοιτητές άλλων σχολών, 74 μαθητές και μαθήτριες γυμνασίου.
ΘΥΜΑΤΑ
ΣΥΝΟΛΙΚΑ 24 φόνοι και 128 απόπειρες ανθρωποκτονίας πολιτών. 1103 τραυματισμοί πολιτών (που νοσηλεύτηκαν) σε νοσοκομεία, 61 τραυματισμοί αστυνομικών (από τους οποίους οι 25 νοσηλεύτηκαν σε νοσοκομεία)
ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (Αστυνομία – Χωροφυλακή)
13 φόνοι και 83 απόπειρες ανθρωποκτονίας πολιτών
και χωρίς νουμερο!!!
οκ, φευγω!
δε λες που κράτησε τόσες μέρες το ίδιο όνομα!!
Άθλος!
Παρακαλούμε να σταματήσει το trolling και οι ύβρεις.
Don't feed the troll
the troll: parliakos (πάλι εσύ;)
κάνα klastatroll έχουμε?
για ..ψεκάστε.. αφού πιάνει με το "νεράκι του Θεού"...
ρε χαζοβιόλη..parliakos
από όταν λεγόσουν guapo.. ή ήταν με το paco7.. ή το private..
τεσπα.. από παλιά σου έλεγα.. πρέπει να σκεφτείς έξυπνα, αν θες να με προσβαλεις..
κάνε αλλη μια προσπαθεια..
@ μαυρος, το ξερω πως η αστυνομία εχει κάνει ουκ ολιγες αθλιότητες αυτά τα χρόνια, αλλά εγω αναφερθηκα σε πυροβολησμό μεσα σε πανεπιστημιακό ιδρυμα. Αν θυμαμαι σωστα, το '95 δεν ειχαν πεσει πυροβολισμοί, αν κάνω λάθος διορθωσε με :-)
@parliakos, μάλλον εισαι ασχημα πληροφορημένος. Αν θες πηγαινε στην καταθεση στεφανων την Τριτη στο πολυτεχνειο και θα δεις συγγενεις θυματων. Το οτι δεν συμμετεχουν στις φιεστες της σημερινης χουντας, προς τιμην τους ειναι.
Εγώ είχα την τυχη να γνωρισω σε μια τετοια καταθεση στεφανων μια γυναικα που ειχε χάσει το γιο της στο πολυτεχνειο. Σε πληροφορώ πως τα λογια της με σημαδευσαν.
Βεβαια, η αρνηση της ιστορίας είναι βολικότερη από την αναγνωριση των λαθών μας (δες τους ακροδεξιούς που αρνουνται το ολοκαυτωμα). Προφανώς βαδίζεις στο δρόμο τους...
Μπράβο ρε κούλα.
Μας ανέβασε την πίεση ο διάολος και δεν ξέρουμε τι γράφουμε.
προσοχη σε πιθανους και απιθανους παρακρατικους που εμφανιζονται παραμονες πορειων η διαδηλωσεων να "ψαρεψουν" διαθεσεις προβοκαροντας.
Klastatroll
αυτό ήταν Magic Paste - stih (apo to stixomy8ia)
αφιερωμένο στον quixote kai ston tolos!
δε θα βρίσω.. για να μη με σβήσουν
τι ελεγες parliakos??? νοιαζεσαι για απαντησεις στα ερωτηματα σου???
όχι για να σπασεις τα νεύρα των άλλων??
περιεργο ..'αλλα ελεγες χθες
http://www.tvxs.gr/r217590
απο την αλλη.. κι αλλη φορα τα αλλαξες τα λεγομενα σου..
http://www.tvxs.gr/r213995
και να σημειωθεί ότι παραδεχτηκε ότι αντιγραφει ονοματα και βαζει νουμερα διπλα
δειτε στιχομυθια
Ιστορία: Διακόπηκε η δίκη για τη δολοφονία 17χρονου Αλβανού το 2006
ID σχολίου: 217593 [Αναφορές: 0 | 0 | 3]
Δημοσίευση: 13-11-2009 00:53 από koula
η αλήθεια είναι ότι έχεις multi-splitted persona
και καθόλου φαντασία.. οπότε αντιγράφεις ονόματα.. βαζεις και ενα νουμερο.. για να μη χασεις την ταυτότητά σου.. και ξαμολιέσαι στα θρεντς...
----------------------
ID σχολίου: 217597 [Αναφορές: 0 | 3 | 0]
Δημοσίευση: 13-11-2009 00:55 από parliakos
εγω βαζω νουμερο και εσυ εισαι νουμερο
απειλη ειναι αυτο;
Απαντήσεις θα παρέχονται δια ζώσης στην απογευματινή συγκέντρωση στα προπύλαια.
και τη βρηκες εσυ την κοινη λογικη ρε νουμερο;
αν εσυ μαυρε θεωρεις χουντα ενα κρατος με νομους που να εφαρμοζονται και τη συλληψη βανδαλων δημοσιας περιουσιας τοτε τι να σου πω αγορι μου.Εχεις χασε καθε επαφη με την κοινη λογικη
Θα ηθελα απαντηση στα ερωτηματα μου.Το κοκκινισμα δεν με βοηθα να βρω απαντηση και ειναι μια κινηση αμηχανιας και πανικου
χαχαχα
τελικα απαντας και στο "νουμερο"...
σιγα μην περιμενα και την αδεια σου για να μιλησω
μαυρε γιατι αποκαλεις τους βανδαλους καταληψιες και την εφαρμογη του νομου περι πανεπιστημιακου ασυλου αθλιοτητες Βαλυρακη;
Γιατί οι συγγενείς των νεκρών γερμανοτσολιάδων του Μελιγαλά εμφανίζονται πάντα εκεί που δεν τους σπέρνουν και χωρίς να τους έχει καλέσει κανείς;
ασταδιαλα ρε νουμερο!
Γιατι οταν ο Ανδρεας Παπανδρεου καλεσε τους συγγενεις των νεκρων του Πολυτεχνειου να εμφανιστουν για να παρουν μια συνταξη δεν ενεφανισθη ουδεις;Και γιατι τοσα χρονια δεν εχει εμφανιστει εστω ενας συγγενης νεκρου του Πολυτεχνειου σε δημοσιο μεσο;
Εχεις λάθος vitamina. 10 χρόνια νωρίτερα επί υπουργίας του "σοσιαλιστή" Σήφη Βαλυράκη, το 1995, μπήκαν εκατοντάδες ματατζήδες στο πολυτεχνείο συλλαμβάνοντας εκατοντάδες καταληψίες.
Εδώ το video των συλλήψεων: http://www.youtube.com/watch?v=SCPT8YLBXkU&feature=related
Εδώ οι αθλιότητες Βαλυράκη: http://www.youtube.com/watch?v=WtoPbhePVac
Εδώ βασανισμός 13χρονου κατα τη σύλληψη: http://www.youtube.com/watch?v=2tktzl8fjTE
Η χούντα ΖΕΙ!!!
Και μια ιστορία που ξεχάστηκε μέσα σε μια νύχτα...
Στις 11 Μάη 2005, συνέβησαν τα εξής περιστατικά, που πέρασαν αδιάφορα, λόγω της απεργίας των δημοσιογράφων.
Στο πολυτεχνείο υπήρχε μια βιβλιοπαρουσίαση, στην οποία συμμετείχαν και πολλα πολιτικά πρόσωπα, όπως ο Βενιζέλος,ο Βερελής και άλλοι, οι οποίοι κρίναν σκόπιμο να μπουν στο ίδρυμα μαζί με τους αστυνομικούς της συνοδείας τους, χωρίς βεβαια να συντρεχει λογος για κατι τετοιο. Οι αστυνομικοί (με πολιτικά) παρκαραν τις λιμουζινες τους στον προαυλιο χωρο του πολυτεχνειου και περιμεναν να τελειωσει η εκδηλωση. Δυστυχως για αυτους εγιναν αντιληπτοί από ομάδα φοιτητων και ατομων επειδή βρεθηκε ο φάρος, που σημαινε πως η λιμουζινα στην ουσια ηταν περιπολικο. Η αντιδραση των φοιτητων ήταν άμεση και -με έντονο είναι η αλήθεια τρόπο- προσπαθησαν να απομακρυνουν τους αστυνομικούς από τον χωρο. Η αντιδραση ενος από αυτούς, ήταν να τραβηξει όπλο και να πυροβολήσει έναν από τους παρεβρισκομενους στο πόδι (ευτυχως). Το τι συνεβη μετά είναι γνωστό ως η -ξεχασμενη- "ομηρεια" των βουλευτων.
Η αληθεια είναι πως τα ματ περικυκλωσαν το πολυτεχνειο, πνιξαν στα χημικά βουλευτες, φοιτητες, τραυματία και συναδελφους, οι πορτες κλεισαν και ειπωθηκε το εξης: κανεις δεν φευγει αν δεν ανακοινωθεί το όνομα του μπατσου που πυροβόλησε. Μετά από πολλές ώρες το όνομα ανακοινώθηκε, όλοι πήγαν στα σπίτια τους, και η υπόθεση θαφτηκε όπως τόσες άλλες,στα ντουλάπια της ασφάλειας.
Ήταν η πρώτη και τελευταία εως τωρα φορά, που κάποιος αστυνομικός ή στρατιωτικός πυροβόλησε μεσα σε χώρο πανεπιστημιακού ιδρύματος από τις 17-11-73.