Η «αυτοκτονία» της Wall Street που συμπαρέσυρε την παγκόσμια οικονομία

Δισεκατομμύρια δολάρια ξοδεύτηκαν από το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε αυτό που τελικά θα συνδέονταν με την πτώση του, αναφέρει χαρακτηριστικά η Μη Κυβερνητική Οργάνωση, Καταναλωτικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα, που εδρεύει στην Καλιφόρνια. «Η έκθεση αναλύει βήμα – βήμα τον τρόπο με τον οποίο η Ουάσινγκτον ξεπούλησε τη Wall Street», αναφέρει εκπρόσωπος της ΜΚΟ. Την προηγούμενη δεκαετία επενδύθηκαν περισσότερα από 5 δις δολάρια για πολιτική επιρροή στην Ουάσινγκτον. Περίπου 3.000 λομπίστες κέρδισαν πολιτικές αποφάσεις που οδήγησαν στην απορρύθμιση του συστήματος και συνεπώς στη σημερινή οικονομική κατάρρευση. «Οι προειδοποιήσεις όσων προέβλεπαν την καταστροφή βυθίστηκαν σε έναν ωκεανό πολιτικού χρήματος. Οι Αμερικανοί προδόθηκαν και πληρώνουμε ένα υψηλό τίμημα – τρισεκατομμύρια δολάρια - γι’ αυτή την προδοσία», αναφέρει η ίδια πηγή.

Σύμφωνα με την έκθεση, κυβερνητικά στελέχη, το Κογκρέσο και η εκτελεστική εξουσία τις τελευταίες τρεις δεκαετίες κατασπατάλησαν χρήματα, διαβρώνοντας το ρυθμιστικό σύστημα που συγκρατούσε το χρηματοπιστωτικό τομέα από το να ακολουθήσει τις αρνητικές τάσεις του. Από το 1998 έως το 2008, επενδυτικές εταιρείες της Wall Street, εμπορικές τράπεζες, hedge funds αλλά και εταιρείες ακινήτων και ασφάλισης προχώρησαν σε πολιτικές συνεισφορές συνολικά 1.725 δις δολαρίων και ξόδεψαν άλλα 3,4 δις σε λομπίστες.

Η έκθεση εντοπίζει δώδεκα σαφείς αποσταθεροποιητικές κινήσεις, οι οποίες οδήγησαν στη χρηματοπιστωτική κατάρρευση. Όπως αναφέρεται, ανάμεσα σε αυτές είναι η «ανάπτυξη της φιλοσοφίας της απερισκεψίας» που ενισχύθηκε από την κατάργηση του νόμου Glass – Steagall και η αναθεώρηση του νόμου των Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών του 1999 που απαγόρευσε στις εμπορικές τράπεζες την παροχή επενδυτικών και ασφαλιστικών υπηρεσιών και τις βοήθησε να πραγματοποιήσουν επενδύσεις στον έλεγχο και τη φύλαξη λογαριασμών σε δημιουργικά χρηματοπιστωτικά όργανα, όπως ασφάλειες υποστηριζόμενες από υποθήκες, που εκτόξευσαν τις χρηματοπιστωτικές αγορές το 2008. Παράλληλα, εκτιμάται ότι ο τραπεζικός τομέας δεν προστάτεψε ως όφειλε τους ιδιοκτήτες ακινήτων, καθώς δεν εξάλειψε τις επικίνδυνες μεθόδους δανεισμού.