Επίθεση σε αστυνομικούς στην Αγία Παρασκευή: η μεγάλη προβοκάτσια και ο κύκλος του μίσους
Οι προσδοκίες αλλά και η ευφορία που επικρατούσε σε μια μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης τίθενται σε δοκιμασία και η κυβέρνηση βουτάει απότομα στα βαθιά σε ένα ματς εκτός έδρας: οι δυνατότητες κάθε κυβέρνησης σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου να αποτρέψει μια τρομοκρατική ενέργεια είναι εξαιρετικά περιορισμένες, αλλά στη συγκεκριμμένη ελληνική περίπτωση είναι μηδαμινές. H αντιτρομοκρατική υπηρεσία διαλύθηκε επί κυβέρνησης Καραμανλή και οι προσπάθειες αναδιοργάνωσης θέλουν χρόνο για να αποδώσουν τους όποιους καρπούς.
Η προχθεσινή επικήρυξη ήταν μια απόπειρα να βρεθούν οι υποψήφιοι δράστες σε αμυντική θέση αλλά -ακόμη και στην περίπτωση που πράγματι “ακουμπούσε” τους χθεσινούς- ήρθε πολύ αργά: όπως κάθε αντίστοιχη επιχείρηση τέτοιας κλίμακας, έτσι και η χθεσινή στην Αγία Παρασκευή σχεδιαζόταν πολύ καιρό πριν.
Πολλοί περίμεναν ότι το ΠΑΣΟΚ θα αποδεικνυόταν ανίκανο να κάνει την παραμικρή κίνηση σε τομείς όπως η οικονομία, το περιβάλλον ή η δημόσια διοίκηση, όπου όμως η κυβέρνηση έχει κάνει μέχρι στιγμής έξυπνες κινήσεις -με την εξαίρεση των Εξαρχείων- και έχει προχωρήσει σε θετικές εξαγγελίες. Οι τρομοκρατικές ενέργειες άρχισαν αντίθετα πολύ σύντομα, τόσο στην Αθήνα όσο την περασμένη εβδομάδα και στην Θεσσαλονίκη. Αντί για την υπό κατάρρευση οικονομία, είναι η τρομοκρατία που μπορεί να αποδειχθεί αχίλλειος πτέρνα της κυβέρνησης.
Το πρόβλημα όμως με ενέργειες που θέτουν σε κίνδυνο ή και αφαιρούν τη ζωή από αστυνομικούς δεν περιορίζεται καθόλου στις κυβερνητικές δυσκολίες αλλά απειλεί ευθέως τις δημοκρατικές ελευθερίες όλων μας: μετά τις επιθέσεις του χειμώνα, η δολοφονία του αστυνομικού Σάββα το καλοκαίρι και η χθεσινή επίθεση προκαλούν τη δικαιολογημένη οργή των αστυνομικών. Ένας απλός αστυνομικός που αισθάνεται μελλοθάνατος είναι δύσκολο να διακρίνει τις λεπτές διαφορές ανάμεσα στους αριστερούς που αντιτάσσονται στην τρομοκρατία και στις διάφορες δολοφονικές ομάδες που παριστάνουν τις επαναστατικές.
Η τρομοκρατία στρέφει τους αστυνομικούς προς τη δεξιά και την ακροδεξιά, ακυρώνει οποιαδήποτε αναγκαία κίνηση εκδημοκρατισμού του σώματος, συντηρητικοποιεί ολοκληρη την κοινωνία και ανοίγει το δρόμο για έκτακτα μέτρα αστυνομικού χαρακτήρα. Έχει έρθει η στιγμή όλες οι πολιτικές δυνάμεις και ιδίως η αριστερά που δεν έχει να κερδίσει τίποτα από τις εξελίξεις, να πάρουν πρωτοβουλίες πανεθνικής συνεννόησης εναντίον της τρομοκρατικής βίας.
Ανάλογες μεγάλες εκδηλώσεις οργανώθηκαν παλιότερα και σε άλλες χώρες με φαινόμενα τρομοκρατίας όπως η Ισπανία ή η Ιταλία με θετικά αποτελέσματα καθώς η μάχη εναντίον της τρομοκρατίας κερδίζεται πρώτα απ' όλα στο χώρο των ιδεών: η κυβέρνηση αλλά και τα άλλα κόμματα πρέπει να συμφωνήσουν σε μια πλατφόρμα και να πάρουν πρωτοβουλίες τόσο για τον εκδημοκρατισμό της αστυνομίας όσο και τη συμφιλίωσή της με τους πολίτες. Η ηγεσία της αστυνομίας και οι πολιτικοί της προϊστάμενοι έχουν τεράστιες ευθύνες για τη ζαρντινιέρα ή την δολοφονία Γρηγορόπουλου, αλλά η 20χρονη ειδική φρουρός που χαροπαλεύει απο χθες το βράδυ δεν φταίει σε τίποτα για όλα αυτά, όπως δεν φταίει σε τίποτα το παιδί του αστυνομικού Σάββα που η Σέχτα των δήθεν Επαναστατών άφησε ορφανό.
Ο κύκλος του μίσους πρέπει να σταματήσει εδώ και τώρα, ώστε μετά να σταματήσει ο κύκλος του αίματος. Το σύνθημα “μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι” ηχεί ευχάριστα στα αυτιά, αλλά όπως έχουν έρθει τα πράγματα συμφέρει μόνο τον ΛΑΟΣ και τη Χρυσή Αυγή. Και αν επιμένουμε να το φωνάζουμε, θα πρέπει να προσθέσουμε ένα ακόμη: τρομοκράτες, γουρούνια, δολοφόνοι.
Short Link: http://tvxs.gr/node/22158
- Εισέλθετε στο σύστημα ή εγγραφείτε για να υποβάλετε σχόλια
362 Σχόλια
Η κατασκευή της τρομοκρατίας
Κλεάνθης Γρίβας
«Κάθε βομβιστική επίθεση από το 1969 και μετά συνδεόταν με μια ομάδα. Οι διαταγές δίνονταν από ένα μηχανισμό που ανήκε στο κράτος και, ειδικότερα, από μια παράλληλη μυστική δομή του υπουργείου Εσωτερικών».
Δήλωση του νεοφασίστα τρομοκράτη Vincent Vinciguerra, κατά τη διάρκεια της δίκης του, το 1990. Ο Vinciguerra το 1972 πήρε μέρος σε βομβιστική ενέργεια που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο τριών καραμπινιέρων. (Sunday Independent, 11/11/1990).
«Ο σκοπός δικαιώνει τα μέσα; Αυτό είναι πιθανό. Ποιος, όμως, θα δικαιώσει το σκοπό; Σ’ αυτή την ερώτηση (που η ιστορική σκέψη αφήνει ξεκρέμαστη) η εξέγερση απαντά: Τα μέσα».
Albert Camus, Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος
(Αθήνα, Μπουκουμάνης, 1971, σ. 362)
1) H «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΝΤΑΣΗΣ»
Μια προσεκτική ανασκόπηση στην εφαρμογή της τρομοκρατίας, από την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου (1947) μέχρι σήμερα, οδηγεί στην εξαγωγή δύο βασικών συμπερασμάτων:
1) Σε όλες σχεδόν τις τρομοκρατικές ενέργειες, αρχικά «ανακαλύπτεται» κάποιο «ερυθρό» ίχνος που στρέφει την προσοχή σε μια από τις πολλές ασήμαντες ομαδούλες της «αριστεράς» και στη συνέχεια, όλες οι αποδείξεις οδηγούν στο χώρο των μυστικών υπηρεσιών, του παρακράτους και των ακροδεξιών οργανώσεων.
2) Αυτή η τρομοκρατική σταθεροποιητική δραστηριότητα των μυστικών υπηρεσιών εξελίχθηκε σε δύο διακριτές φάσεις.
Στην πρώτη φάση (1947-1970), οι μυστικές υπηρεσίες αναθέτουν την εκτέλεση των «σταθεροποιητικών» (τρομοκρατικών) ενεργειών σε πράκτορές τους ή σε όργανά τους από το χώρο των ομάδων της εξτρεμιστικής δεξιάς, και στη συνέχεια προσπαθούν να τις αποδώσουν στην κοινοβουλευτική ή στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά, κατασκευάζοντας «ενόχους».
Στη δεύτερη φάση (1971 και μετά), σημειώνεται μια ποιοτική αλλαγή στη «σταθεροποιητική» (τρομοκρατική) τακτική των μυστικών υπηρεσιών, η οποία συμπίπτει με την κοινοποίηση του «Εγχειριδίου Εκστρατείας για τις μυστικές υπηρεσίες που διεξάγουν Επιχειρήσεις Σταθεροποίησης» των στρατηγών Westmorland (αρχηγού του αμερικανικού επιτελείου ενόπλων δυνάμεων και γνωστού σφαγέα του Βιετνάμ) και Wicklam. Το «Εγχειρίδιο» άρχισε να εφαρμόζεται για την αποσταθεροποίηση στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης με τρομοκρατικές δραστηριότητες, αμέσως μετά την κοινοποίησή του στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες (Μάρτιος 1970), με τα κωδικά στοιχεία FM 30-31 (Field Manual/Εγχειρίδιο Επιχειρήσεων, που συνοδευόταν από 3 παραρτήματα FM 30-31 A, B και C) και έγινε η Βίβλος της «καθημερινής πρακτικής» των μυστικών υπηρεσιών κατά την εποχή στην οποία αρχηγοί της CIA είναι ο Ούλιαμ Κόλμπι (έως το 1975) και ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος (1976).
Μετά την κοινοποίηση αυτού του «Εγχειριδίου Σταθεροποιητικών [Τρομοκρατικών] Ενεργειών» στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες στην Ευρώπη και στις μυστικές υπηρεσίες των ευρωπαϊκών κρατών (που εκπαιδεύονται και καθοδηγούνται από τις αντίστοιχες αμερικανικές), σημειώνεται μια ριζική μεταβολή της τακτική τους και μια ποιοτική αλλαγή της μεθοδολογίας τους:
Από ένα σημείο και μετά, σ’ εφαρμογή των οδηγιών του «Εγχειριδίου», οι μυστικές υπηρεσίες αντί να πραγματοποιούν τρομοκρατικές πράξεις με δικούς τους πράκτορες και να προσπαθούν εκ των υστέρων να κατασκευάσουν ενόχους προερχόμενους από το χώρο της αριστεράς,
1) είτε κατασκευάζουν «αριστερές» οργανώσεις φαντάσματα, που «αναλαμβάνουν δημόσια» την ευθύνη των τρομοκρατικών ενεργειών που πραγματοποιούν οι πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών,
2) είτε διεισδύουν σε διάφορες ομάδες της εξτρεμιστικής αριστεράς (οι οποίες είναι πολύ ευάλωτες, λόγω της μονοδιάστατης ιδεολογίας, της οργανωτικής συγκεντρωτικής διάρθρωσης και των συνθηκών της παρανομίας που καθιστούν αδύνατο τον έλεγχο των καθοδηγητικών οργάνων από τα υποκείμενα στρώματα) και τις καθοδηγούν στην εκτέλεση τρομοκρατικών πράξεων, όταν, όπως και όπου εξυπηρετούν τα «σταθεροποιητικά» τους σχέδια.
Αυτό επιτρέπει στις μυστικές υπηρεσίες να αποδίδουν αληθοφανώς τις δικές τους τρομοκρατικές ενέργειες, ανάλογα με τις σκοπιμότητες της στιγμής:
1) Είτε σε μέλη διαβρωμένων γκροπούσκουλων, που λειτουργούν υπό το κράτος της αυταπάτης, ότι με τη δράση τους υπερασπίζονται τα «ύψιστα συμφέροντα της επανάστασης» (!), ενώ στην πραγματικότητα εξυπηρετούν τα ύψιστα συμφέροντα των μυστικών υπηρεσιών. Τα στελέχη αυτής της κατηγορίας προορίζονται να παίξουν τον έσχατο ρόλο τους μπροστά σ’ ένα δικαστήριο πριν καταλήξουν σε μια φυλακή.
2) Είτε σε εκτελεστικά όργανα των μυστικών υπηρεσιών, τα οποία έχουν αχρηστευτεί από επιχειρησιακή άποψη, και μπορεί να παίζουν συνειδητά αυτόν το ρόλο ή να αγνοούν για λογαριασμό τίνος ενεργούν στην πραγματικότητα. Τα άτομα αυτά, που δεν είναι μόνον άχρηστα αλλά και επικίνδυνα για τις μυστικές υπηρεσίες, λόγω των όσων γνωρίζουν, κατά κανόνα «εκκαθαρίζονται» με διάφορους τρόπους που επιτρέπουν τη δημόσια εκμετάλλευση της δολοφονίας τους από τις υπηρεσίες που την αποφασίζουν και την εκτελούν.
Στην περίπτωση που δεν είναι δυνατό να εφαρμοστεί κάποια απ’ αυτές τις διαζευκτικές δυνατότητες, επειδή δεν το επιτρέπουν οι αντικειμενικές συνθήκες (όπως π.χ. στην περίπτωση που υπάρχει τρομοκρατική δραστηριότητα, αλλά δεν υπάρχει επιδοκιμασία και υποστήριξη αυτής της δραστηριότητας από διάφορες ομαδούλες της εξτρεμιστικής αριστεράς), οι μυστικές υπηρεσίες έχουν πάντα την ευχέρεια να κατασκευάζουν ενόχους, επιλέγοντας ανάμεσα σε άτομα που η κοινωνική και πολιτική τους παρουσία τα καθιστά ευάλωτα.
Λίγο μετά την κοινοποίηση του «Εγχειριδίου Εκστρατείας για τις μυστικές υπηρεσίες που διεξάγουν Επιχειρήσεις Σταθεροποίησης» των στρατηγών Westmorland εξουδετερώνονται «ανεξήγητα» οι ιστορικές ηγεσίες των δύο σημαντικότερων οργανώσεων που δρουν στον ευρωπαϊκό χώρο, η «Φράξια Κόκκινος Στρατός» (RAF) στη δυτική Γερμανία και οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες» στην Ιταλία. Το κενό που δημιουργείται καλύπτεται από μια «νέα γενιά» στελεχών, και, ύστερα απ’ αυτό, παρατηρείται μια (απρόσμενη, αιφνίδια και πολιτικά αδικαιολόγητη) αλλαγή στις μεθόδους και τους στόχους τους:
Ο «μετριοπαθής εκφοβισμός» που εφαρμοζόταν κατ’ αποκλειστικότητα μέχρι τότε, υποκαθίσταται εξ’ ολοκλήρου από την προμελετημένη ανθρωποκτονία ως βασικό μέσο «πολιτικής παρέμβασης».
Δυτική Γερμανία
Η «Φράξια Κόκκινος Στρατός» (RAF) συγκροτήθηκε τον Αύγουστο 1970, και μέχρι την εκκαθάριση της «ιστορικής ηγεσίας» της δεν εκτέλεσε καμιά πράξη προσχεδιασμένης ανθρωποκτονίας: Όλες οι κατηγορίες που της προσάπτει η αστυνομία και ο κατευθυνόμενος Τύπος αναφέρονται σε αναπόδεικτες, κατά κανόνα, συμμετοχές της σε ληστείες τραπεζών, κλοπές εγγράφων από δημόσιες υπηρεσίες, κ.λ.π.
Από το 1971 με την συστηματική καλλιέργεια της αντιτρομοκρατικής ψύχωσης που διευκολύνει και νομιμοποιεί στη συνείδηση μιας μερίδας της κοινής γνώμης την άγρια καταστολή, εξαπολύεται ένα κύμα αστυνομικών επιχειρήσεων που οδηγεί στην πλήρη εκκαθάριση της «ιστορικής ηγεσίας» της RAF και στην αντικατάστασή της από ένα νέο επιτελείο «επαναστατών».
Μέσα σε δύο χρόνια (1970-1972), οι «αντιτρομοκρατικές» δυνάμεις δολοφονούν τους Πέτρα Σελμ (1971), Γκ. Φον Ράουχ και Τόμας Βάισμπεργκ (1972), και συλλαμβάνουν τους Π. Χόμαν, Ι. Γκεόργκενς, Ι. Σούμπερτ κ.ά. (1970), Μ. Γκράσχοφ, Β. Γκρούντμαν, Κ. Προλ, Β. Χόπε κ.ά. (1971). Στα επόμενα δύο χρόνια, την ίδια τύχη θα έχουν οι Α. Μπάαντερ, Ουλρίκε Μάινχοφ, Γκ. ‘Ενσλιν, Χ. Μάλερ κ.ά.
Μετά απ’ αυτό το σημείο, σημειώνεται μια ριζική μεταβολή στη μεθοδολογία της RAF, που από εδώ και πέρα έχει ως άξονα την προσχεδιασμένη ανθρωποκτονία.
Ιταλία
Μέχρι το 1973, η δραστηριότητα των ιταλικών «Ερυθρών Ταξιαρχιών» εξαντλείται σε ενέργειες εκφοβιστικού χαρακτήρα: προκηρύξεις, συμμετοχή ενόπλων σε διαδηλώσεις, μικροτραυματισμοί, απαγωγές που καταλήγουν στην απελευθέρωση του απαχθέντος (όπως συνέβη με τον προσωπάρχη της FIAT Ετόρε Αμέριο, τον εισαγγελέα Μάριο Σόσι, κ.ά.)
Στις 8 Σεπτεμβρίου 1974, εξουδετερώνεται η «ιστορική ηγεσία» των «Ερυθρών Ταξιαρχιών» (με τις συλλήψεις του Ρενάτο Κούρτσιο, του Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι κ.ά.) και στην καθοδήγηση των Ερυθρών Ταξιαρχιών προωθείται ο μιλιταριστής Μάριο Μορέτι, ο οποίος συνεργάζεται στενά με τον «μυστηριώδη» Κοράντο Σιμιόνι.
Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι στην ιδρυτική ομάδα των «Ερυθρών Ταξιαρχιών» υπήρχαν τρεις συνιστώσες: ο βέρος κομμουνιστής Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι, ο κεντρώος-καθολικός Ρενάτο Κούρτσο (που είχε ένα βραχύβιο νεανικό έρωτα για την άκρα Δεξιά) και ο «μυστηριώδης» Κοράντο Σιμιόνι. Όπως αποκάλυψε αργότερα, ο Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι:
«Το βιογραφικό του Κοράντο Σιμιόνι είναι ομιχλώδες: Είχε δουλέψει στο Ράδιο Free Europe (που χρηματοδοτείται από τη CIA), σε καθολικό πανεπιστήμιο της Γερμανίας, τον είχαν διαγράψει από το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, είχε στενές επαφές με τον ακροαριστερό εκδότη Τζαν Τζάκομο Φελτρινέλι και με όλους τους σκληροπυρηνικούς κομμουνιστές που είχαν συσπειρωθεί γύρω του. Ο Σιμιόνι με τον Φελτρινέλι ήταν τότε σταθερά σημεία αναφοράς για όλους όσοι ήταν απογοητευμένοι από τη συμβιβαστική τακτική του Ιταλικού Κ.Κ.: πρώην αντιστασιακοί, εξεγερμένοι νέοι, ανυπόμονοι εργάτες».[1]
Μετά απ’ αυτές τις συλλήψεις, αλλάζει τελείως το σκηνικό του θεάματος της τρομοκρατίας, στην κατεύθυνση που σκιαγραφείται στο αμερικανικό «Εγχειρίδιο [Από]σταθεροποιητικών Ενεργειών»: Από δω και πέρα, ο «μετριοπαθής εκφοβισμός» υποκαθίσταται εξ’ ολοκλήρου από την προμελετημένη ανθρωποκτονία.
Όπως είναι γνωστό, ο συνωμοτικός χαρακτήρα, η αυστηρή πειθαρχία και ο στρατιωτικός συγκεντρωτισμός, που προσδιορίζουν το στίγμα κάθε οργάνωσης που δρα σε συνθήκες σκληρής παρανομίας, καθιστούν απολύτως αδύνατο τον έλεγχο της σύνθεσης και των αποφάσεων της καθοδήγησης από τα μέλη της. Κάτω από τέτοιες συνθήκες, είναι υπερβολικά εύκολο για τις μυστικές υπηρεσίες να αποδεκατίσουν την «ιστορική ηγεσία» οποιασδήποτε παράνομης συνωμοτικής οργάνωσης και να προωθήσουν στην καθοδήγησή της πράκτορές τους, θέτοντας έτσι την οργάνωση στην υπηρεσία των δικών τους σκοπών.
2) ΙΤΑΛΙΑ: ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ
Η περίοδος της σύγχρονης ιταλικής ιστορίας, που ονομάστηκε περίοδος της «στρατηγικής της έντασης» ή «μολυβένια χρόνια», χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια της CIA να αποσταθεροποιήσει την ιταλική Δημοκρατία, σε συνεργασία με τις ιταλικές μυστικές υπηρεσίες, ορισμένες σκοτεινές μασονικές στοές (όπως η στοά «Προπαγάνδα 2», Π2) του Λίτσιο Τζέλι και τις ακροδεξιές τρομοκρατικές οργανώσεις.
Για την επίτευξη αυτού του στόχου χρησιμοποίησε α) τρεις -γνωστές- από απόπειρες πραξικοπήματος και β) ένα κύμα μαζικών τρομοκρατικών ενεργειών και βομβιστικών επιθέσεων με δεκάδες αθώα θύματα.
α) Οι απόπειρες πραξικοπήματος
Στο κρίσιμο διάστημα 1970-1974, έγιναν τρεις διερευνημένες απόπειρες πραξικοπήματος, οι οποίες αποτέλεσαν αντικείμενο δικαστικής έρευνας:
1) Το πραξικόπημα Μποργκέζε (Ρώμη, 7 και 8 Δεκεμβρίου 1970). Η απόπειρα πραξικοπήματος πήρε το όνομα του επικεφαλής πραξικοπηματία πρίγκιπα Μποργκέζε (ιδρυτή του ακροδεξιού «Εθνικού Μετώπου» και είχε την κωδική ονομασί «Επιχείρηση Τόρα Τόρα». Στη δίκη για το «πραξικόπημα Μποργκέζε», βασικοί κατηγορούμενοι ήταν -εκτός από τον Μποργκέζε- ο αρχιτρομοκράτης Στέφανο Ντέλε Κιάιεϊ, αξιωματούχοι της Μασονικής Στοάς Ρ2 του Λ. Τζέλι και των μυστικών υπηρεσιών.
Όπως αποκαλύφθηκε, ο φασίστας Μποργκέζε και οι ακροδεξιές οργανώσεις «Κίνηση Επαναστατικής Δράσης», «Εθνικό Μέτωπο» και «Νέα Τάξη», συνεργάζονταν με το ελληνικό δικτατορικό καθεστώς (υπενθυμίζεται ότι μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος ο Μποργκέζε «φιλοξενήθηκε» στην Κέρκυρα από το καθεστώς του πραξικοπηματία Γ. Παπαδόπουλου). Όλως «περιέργως», παρ’ ότι ασκήθηκαν διώξεις, κανένας δεν παραπέμφθηκε στην ιταλική δικαιοσύνη για την υπόθεση αυτή, μέχρι σήμερα.
2) Το πραξικόπημα Rosa Dei Venti (Γένοβα, Απρίλης 1973). Οι πρωταίτιοι, αξιωματούχοι της νεοφασιστικής οργάνωσης «La Rosa dei Venti», της ομάδας Μποργκέζε, της Μασονικής Στοάς Ρ2 και των μυστικών υπηρεσιών παραπέμφθηκαν σε δίκη.
3) Το Πραξικόπημα Σόνιο (10 Αυγούστου 1974). Για αυτή την απόπειρα πραξικοπήματος, παραπέμπονται ο Εντουάρντο Σόνιο και Λουίτζι Καβάλο. Φυσικά, χάρη στο ρόλο της ιταλικής ΚΥΠ, οι πραξικοπηματίες καλύφθηκαν και οι έρευνες δεν προχώρησαν.
β) Η τρομοκρατία είναι γένους νεοφασιστικού
● 15 Απριλίου 1969. Η διαβόητη νεοφασιστική «στρατηγική της έντασης» (τρομοκρατία) που έμελλε να σφραγίσει ανεξίτηλα την πολιτική ζωή της σύγχρονης Ιταλίας, εγκαινιάστηκε (πολύ πριν δημιουργηθούν οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες» για να την «επωμιστούν») με την έκρηξη μιας βόμβας στο γραφείο του πρύτανη του Πανεπιστημίου της Πάδουας (15 Απριλίου 1969), η οποία ακολουθήθηκε την ίδια χρονιά από πολλές βομβιστικές ενέργειες σε νυκτερινά τρένα, τράπεζες, κ.α., με αποκορύφωμα τη Σφαγή στην Πιάτσα Φοντάνα του Μιλάνου (12-12-1969). Ο ετήσιος απολογισμός της ακροδεξιάς τρομοκρατίας για το 1969 είναι 16 νεκροί και 119 τραυματίες.
● 12 Δεκεμβρίου 1969. Η πολύνεκρη νεοφασιστική βομβιστική ενέργεια στην Αγροτική Τράπεζα στην Πιάτσα Φοντάνα του Μιλάνου είχε ως αποτέλεσμα 18 νεκρούς και 84 τραυματίες. Επί τρία χρόνια οι αστυνομικές αρχές επέμεναν να κατηγορούν ως υπεύθυνο για τη βόμβα τον αναρχικό Πιέτρο Βαλπρέντα. Αλλά η επίμονη εκστρατεία της αριστεράς οδήγησε στην αποκάλυψη της ενοχής της νεοφασιστικής οργάνωσης «Νέα Τάξη». Ο εισαγγελέας του Μιλάνου Γκουίντο Σαλβίνι εντόπισε και τους πράκτορες της CIA (που έδρευαν στις ΝΑΤΟϊκές βάσεις της περιοχής) οι οποίοι καθοδήγησαν την ενέργεια.[2]
● 1971. Σημειώνονται μαζικές ταραχές στο Ρέτζο της Καλαβρίας που, όπως αποδεικνύεται αργότερα, καθοδηγούνται από προβοκάτορες των μυστικών υπηρεσιών (Ντέλα Κιάϊε, Μαρότι, Λιγκάτο, Πάρντο κ.ά.) και της αστυνομίας (αστυνόμος Ντ’ Αμάτο), οι οποίοι συνεργάζονταν με το ελληνικό χουντικό καθεστώς.
● Απρίλιος 1972. Ύστερα από φασιστική βομβιστική επίθεση στο Πετεάνο, δολοφονούνται τρεις καραμπινιέροι. Αρχικά, οι αρχές «δείχνουν» την αριστερά, αλλά 18 χρόνια αργότερα (1990) η δικαστική έρευνα εντοπίζει τους ενόχους σε στελέχη ακροδεξιών τρομοκρατικών οργανώσεων, με προεξάρχοντα τον νεοφασίστα τρομοκράτη Vincent Vinciguerra. Ο Vinciguerra., κατά τη διάρκεια της δίκης του (το Νοέμβριο 1990) για τη συμμετοχή του στις δολοφονίες του Πετεάνο, δήλωσε: «Κάθε βομβιστική επίθεση από το 1969 και μετά συνδεόταν με μια ομάδα. Οι διαταγές δίνονταν από ένα μηχανισμό που ανήκε στο κράτος και, ειδικότερα, από μια παράλληλη μυστική δομή του υπουργείου Εσωτερικών».[3]
Κατά την έρευνα για τη δολοφονία των 3 αστυνομικών του δικαστή Felice Casson της Βενετίας «προέκυψαν σημαντικές λεπτομέρειες για την Gladio, σε αναφορές για μια δολοφονική τρομοκρατική ομάδα, οι οποίες τον οδήγησαν στα αρχεία των ιταλικών μυστικών υπηρεσιών. Ο κ. Αντρεότι, που είχε ήδη ανακριθεί από το δικαστή Casson γι’ αυτό το θέμα, αναγκάστηκε να δώσει στο Κοινοβούλιο ορισμένες πληροφορίες για τη συγκρότηση της Gladio».[4] Οι έρευνες του δικαστή Felice Casson «σε απόρρητα ντοκουμέντα από τα αρχεία των ιταλικών μυστικών υπηρεσιών για μια δολοφονική τρομοκρατική επίθεση του 1972, τον οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι ένας μυστικός στρατός (Gladio), ενισχυόμενος από το ΝΑΤΟ, δρούσε και εξακολουθεί να δρα στην Ιταλία».[5]
Τον Οκτώβριο 1990, υπό την πίεση των αποκαλύψεων, «ο χριστιανοδημοκράτης πρωθυπουργός Τζούλιο Αντρεότι, παραδέχθηκε ότι ‘ορισμένες δραστηριότητες της Gladio έλαβαν χώρα κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ, σε σχέση με την αντιμετώπιση πιθανής [κομμουνιστικής] στην Ιταλία. Αλλά η οργάνωση αυτή είχε διαλυθεί το 1972”»,[6] και ο Ιταλός πρόεδρος Φραντσέσκο Κοσίγκα ομολόγησε την ανάμιξή του στη Gladio: «Ο πρόεδρος Φραντσέσκο Κοσίγκα δήλωσε ότι ήταν περήφανος, γιατί ως υφυπουργός Άμυνας είχε σχεδιάσει την τυπική αμυντική διάρθρωση της Gladio».[7]
Τον Νοέμβριο 1990, «Ο πρωθυπουργός Τζούλιο Αντρεότι, δήλωσε στο Κοινοβούλιο ότι η Gladio ήταν απαραίτητη κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, αλλά μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, η Ιταλία θα πρέπει να εισηγηθεί στο ΝΑΤΟ ότι αυτή η οργάνωση δεν είναι πια αναγκαία».[8]
Εκτοτε, «οι πιο σπουδαίες και ενοχλητικές ερωτήσεις που ανέκυψαν από την αποκάλυψη της Gladio παραμένουν αναπάντητες. Ανάμεσα σ’ αυτές και το πώς χρησιμοποιήθηκαν όπλα και εκρηκτικά της Gladio στην επίθεση στο Πετεάνο το 1972, κατά την οποία σκοτώθηκαν τρεις αστυνομικοί».[9]
● 17 Μαΐου 1972. Δολοφονείται ο περιβόητος αστυνόμος Καλαμπρέζι, ενώ διερευνούσε υπόθεση παράνομης διακίνησης όπλων δυτικογερμανικής προέλευσης. Ο Καλαμπρέζι «είχε πάρει μέρος στη σκευωρία εναντίον του Βαλπρέντα, στη δολοφονία του Πινέλι, και λίγο πριν τον φάνε είχε «αναγνωρίσει» τον Φερτρινέλι στο παραμορφωμένο πτώμα του Σεγκράτε». Αρχικά οι αστυνομικές αρχές αποδίδουν τη δολοφονία του στην αριστερά, αλλά στη συνέχεια οι ανακρίσεις αποδεικνύουν ότι στην ομάδα των δολοφόνων του ανήκαν οι ακροδεξιοί συνεργάτες των μυστικών υπηρεσιών Νάρντι, Στέφανο και η δεσποινίς Κις, οι οποίοι διέφυγαν από την Ιταλία για να αναμειχθούν αργότερα στο σκάνδαλο Λόκχιντ.
● 17 Μαΐου 1973. Με 4 νεκρούς και 80 τραυματίες πληρώνεται η σκηνοθετημένη απόπειρα «δολοφονίας» του υπουργού Μαριάνο Ρουμόρ (17 Μαΐου 1973) από τον δήθεν αναρχικό Μπερτόλι που, όπως αποδεικνύεται από την ανάκριση, είναι πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών. Η ανάκριση αποκαλύπτει ότι η σκηνοθετημένη απόπειρα αποτελούσε τη δικαιολογία για την εκδήλωση του πραξικοπήματος της ομάδας «Ρόδο των Ανέμων» που συγκροτείται από στελέχη των μυστικών υπηρεσιών, του στρατού και της αστυνομίας, και ο ανακριτής Ταμπουρίνι υποδεικνύει ως ενόχους, μεταξύ των άλλων, και τον στρατηγό Ναρντέλα, που διαφεύγει στο εξωτερικό, τον Ντομιάνι, επικεφαλής του κλάδου Ψυχολογικού Πολέμου, τον Μολίνο, αστυνομικό διευθυντή της Πάδουας, και τον Σπιάτσι, διευθυντή των μυστικών υπηρεσιών της Βερόνας.
● 1974. Η έναρξη αυτής της χρονιάς χαιρετίζεται με τη «βόμβα» του «εντιμότατου» κ. Σπανιουόλο, γενικού εισαγγελέα της Ρώμης και επιφανούς μέλους της περιβόητης «Στοάς Ρ», ο οποίος τον Ιανουάριο του 1974, κάνει μερικές αποκαλυπτικότατες δηλώσεις (για λόγους που συνδέονται με συγκρούσεις ενδοφατριακών συμφερόντων):
«Είναι απαραίτητο να γίνει κάθαρση στο χώρο της αστυνομίας. Ήδη από τη δεκαετία του 1950, ο υπουργός Εσωτερικών και οι επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών πρόσφεραν προστασία σε πράκτορες που είχαν αποστολή να καθοδηγούν πολιτικούς ακτιβιστές... Ο Ντ’ Αμάτο είναι ο μέγας ένοχος για τη διαφθορά στους κόλπους της αστυνομίας, και είναι κραυγαλέες οι αποδείξεις ότι ευνόησε, διευκόλυνε και ενίσχυσε την εξέγερση στην Καλαβρία... Η SID [Ιταλική ΚΥΠ] συνέχισε τις παράνομες δραστηριότητες τής, προκατόχου της, SIFAR, παρακολουθώντας τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις όχι μόνο «υπόπτων» ατόμων αλλά και πολιτικών. Θύματα αυτής της παρακολούθησης ήταν ο Σαραγκάτ, ο Νένι, ο Λόγκο, εγώ ο ίδιος και άλλοι... Οι δήθεν «αποδείξεις» που προσκόμιζαν οι μυστικές και οι αστυνομικές υπηρεσίες στη δικαιοσύνη ήταν παραποιημένες ή εξ ολοκλήρου ανυπόστατες».
● 25 Μαΐου 1974. Πραγματοποιείται η νεοφασιστική «Σφαγή της Μπρέσια»: 6 νεκροί και 100 τραυματίες είναι ο απολογισμός της έκρηξης βόμβας σε συγκέντρωση της αριστεράς στην Πιάτσα Ντέλα Λότζια της Μπρέσια, για την οποία κατηγορείται και παραπέμπεται ο πράκτορας της SID (ΚΥΠ), Τζιανετίνι.
● 3 Αυγούστου 1974. Έκρηξη βόμβας στο διεθνές νυκτερινό τρένο Italicus με αποτέλεσμα 12 νεκρούς και πολλές δεκάδες τραυματίες. Σύμφωνα με την πάγια τακτική της, η αστυνομία αποδίδει τη νεοφασιστική δολοφονική ενέργεια σε αριστερά στοιχεία, αλλά στη συνέχεια η έρευνα που διεξάγεται από τον ανακριτή Οκόρσιο θα οδηγήσει στους Μπόνο, Μπαρτόλι, Καζάλι και Πόλι (που είναι ηγετικά στελέχη των ακροδεξιών οργανώσεων «’Ορντινε Νουόβο», «’Ορντινε Νέρο» και «Αβανγκουάρντια Νασιονάλε»).
Η ανάκριση αποδεικνύει ότι την τρομοκρατία καθοδηγούν στελέχη των μυστικών υπηρεσιών και απαγγέλλονται κατηγορίες, μεταξύ άλλων, και εναντίον του στρατηγού Μαλέτι, αρχηγού του κλάδου αντικατασκοπίας της SID και του λοχαγού Λαμπρούνα, αρχηγού του τομέα NOD και αρμόδιου για τις διαβρώσεις των εξτρεμιστικών οργανώσεων, οι οποίοι παραπέμπονται σε δίκη επειδή, κατά το κατηγορητήριο: «Οι δύο κατηγορούμενοι από το 1969, χάρη στην ιδιότητά τους πρόσφεραν προστασία σε τρομοκράτες που βαρύνονταν με διάφορες τρομοκρατικές ενέργειες και παραποιούσαν συστηματικά τις πληροφορίες που παρείχαν σε πολιτικές και δικαστικές αρχές».
Στη δίκη που έγινε το 1979 στο κακουργιοδικείο του Κασαντέρο, ύστερα από μια πεντάχρονη δικαστική Οδύσσεια και την αποτυχία όλων των προσπαθειών να αποτραπεί η διεξαγωγή της, αποδεικνύεται πλήρως η ενοχή και καταδικάζεται ο στρατηγός Μαλέτι σε 4ετή φυλάκιση, ο λοχαγός Λαμπρούνα σε 2ετή φυλάκιση, οι πράκτορές τους, ακροδεξιοί εξτρεμιστές Φρέντα και Βεντούρα, σε ισόβια (ερήμην) και αθωώνεται ο αναρχικός Βαλπρέντα, στον οποίο η SID (ΚΥΠ) προσπάθησε να φορτώσει τα δικά της εγκλήματα.
Έτσι, αποδείχτηκε γι’ άλλη μια φορά με τον πλέον αδιάψευστο τρόπο ότι «η τρομοκρατία είναι το κράτος, δηλαδή ένα από τα πολλά ένοπλα παρακλάδια του». (G. Sanguinetti)
γ) Δικαστική επιβεβαίωση (Μιλάνο, Ανώτερο Δικαστήριο, 11-3-2000)
Στις 11 Μαρτίου 2000, το Ανώτερο Δικαστήριο του Μιλάνου καταδίκασε με την ποινή των ισοβίων 4 στελέχη της ακροδεξιάς οργάνωσης «Νέα Τάξη», που δρούσε υπό την καθοδήγηση των μυστικών υπηρεσιών, για τη βομβιστική επίθεση της οδού Φατεμπενεφρατέλι το 1973:
Άμος Σπιάτσι (αξιωματούχος της Ιταλικής SID/ΚΥΠ, συμμέτοχος σε όλες τις τρομοκρατικές ενέργειες από την περίοδο που είχε το βαθμό του ταγματάρχη), Κάρλο-Μαρία Μάτζι (Νέα Τάξη, Βενετία), Τζιόρτζιο Μποφέλι και Φραντσέσκο Νεάμι (Νέα Τάξη, Τεργέστη)
Αυτή η δικαστική απόφαση θα διαδραματίσει αποφασιστικό ρόλο στις δίκες για τη νεοφασιστική Σφαγή στο Μιλάνο (Πιάτσα Φοντάνα, 12 Δεκεμβρίου 1969) και τη Σφαγή στη Μπρέσια (1974).
δ) Εκ των έσω:
Οι αποκαλύψεις του στρατηγού Μαλέτι, πρώην αρχηγού της SID
Ο Τζιαν Αντέλιο Μαλέτι, αρχικά επιτελικό στέλεχος της SID (ιταλική ΚΥΠ) και αργότερα επικεφαλής της ιταλικής αντικατασκοπείας (1971), ήταν στρατιωτικός ακόλουθος της Ιταλίας στην Ελλάδα, εργάστηκε για λογαριασμό της αμερικανικής CΙΑ προκειμένου να επιτύχει το πραξικόπημα των συνταγματαρχών (1967). Υπήρξε συντονιστής της χρηματοδότησης του δικτάτορα Παπαδόπουλου από τη μασονική στοά «Π2». Επέστρεψε από την Ελλάδα στην Ιταλία το Σεπτέμβριο 1967, τοποθετήθηκε σε άκρως νευραλγική θέση των ιταλικών μυστικών υπηρεσιών, θέση από την οποία συνεργάστηκε προσωπικά με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Καταδικάστηκε ερήμην σε 31 χρόνια φυλάκισης και σήμερα είναι φυγόδικος στη Νότια Αφρική. Πολλοί συγκατηγορούμενοί του, στελέχη της ακροδεξιάς οργάνωσης «Νέα Τάξη», καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης από 6 έως 10 χρόνια. Ο απόστρατος στρατηγός Μαλέτι, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «La Republica», [10] αποκαλύπτει ότι:
1) Η CIA ήταν άμεσα αναμεμιγμένη στη συγκρότηση των ακροδεξιών οργανώσεων που ευθύνονται για τρομοκρατικά πλήγματα στην Ιταλία κατά τη δεκαετία του 1970.
2) Η CIA προσπάθησε να υποθάλψει την αναβίωση του ακραίου εθνικισμού και να επιστρατεύσει την άκρα Δεξιά με σκοπό να ανακόψει τη στροφή της ιταλικής και γερμανικής κοινωνίας προς την Αριστερά.
3) Η τρομοκρατική «στρατηγική της έντασης» είχε βούλα ατλαντική. Αυτουργός της δημιουργίας των εστιών έντασης ήταν η CIA, η οποία οργάνωνε τη δράση της και χάραζε γραμμή πλεύσης, βάσει στοιχείων του ΝΑΤΟ.
4) Η CIA, που τότε διέθετε στην Ιταλία το σημαντικότερο σταθμό σε ολόκληρη την Ευρώπη, εφάρμοσε αυτήν την τρομοκρατική «στρατηγικής» κάνοντας χρήση δύο ΝΑΤΟϊκών βάσεων: τη βάση του Αβιάνο (έδρα της ΝΑΤΟϊκής επίθεσης κατά της Γιουγκοσλαβίας το 1999) και τη βάση της Νεάπολης.
5) Η CIA υλοποίησε την τρομοκρατία μέσω διαφόρων ακροδεξιών ομάδων από την Ιταλία και τη Γερμανία. Ο σταθμός της CIA στη Γερμανία υπαγόρευε στις ακροδεξιές ομάδες τον τρόπο δράσης τους, τις προμήθευε με εκρηκτικούς μηχανισμούς και λειτουργούσε ως σύνδεσμος ανάμεσα σε οργανώσεις παρόμοιας ιδεολογίας στην Ιταλία και στη Γερμανία.
6) Οι πολύνεκρες επιθέσεις νεοφασιστών (όπως αυτή στο σταθμό της Μπολόνια με περισσότερους από 89 νεκρούς) σχεδιάστηκαν στο πλαίσιο αυτής της στρατηγική της CIA.
7) Οι τρομοκρατικές ενέργειες της άκρας Δεξιάς κατά τα «μολυβένια χρόνια» της δεκαετίας του 1970 κόστισαν τη ζωή σε περισσότερους από 200 ανθρώπους στην Ιταλία.
8) Οι Ιταλοί πολιτικοί, όπως ο Τζούλιο Αντρεότι και ο πρόεδρος Λεόνε και άλλοι, ενημερώθηκαν με εκθέσεις του τόσο για τις διασυνδέσεις της CIA με τις ακροδεξιές οργανώσεις, όσο και για τα σχέδια πραξικοπήματος στην Ιταλία, στο οποίο εμπλέκονταν ανώτεροι αξιωματικοί των ιταλικών ενόπλων δυνάμεων συνεργαζόμενοι με τη CIA. Αλλά τήρησαν σιγήν ιχθύος.
9) Η CIA βρισκόταν πίσω και από την εγκαθίδρυση της χούντας στην Ελλάδα το 1967 και, εν συνεχεία, προσπάθησε να κάνει στην Ιταλία ό,τι έκανε στην Ελλάδα, όπου το πραξικόπημα των συνταγματαρχών έβγαλε έξω από το παιχνίδι τον Γεώργιο Παπανδρέου.
ε) Εκ των έσω:
Το εκ βαθέων ενός «τρομοκράτη»
Το Μάρτιο 1978, ο Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι, ιδρυτικό στέλεχος και μέλος της ιστορικής ηγεσίας των «Ερυθρών Ταξιαρχιών», που είχε συλληφθεί από την ιταλική αστυνομία μαζί με τον Ρενάτο Κούρτσιο στις 8 Σεπτεμβρίου 1974, πληροφορείται από συγκρατούμενό του στις φυλακές του Τορίνο την απαγωγή του χριστιανοδημοκράτη ηγέτη Αλντο Μόρο. Να τι γράφει ο ίδιος:
«Μάρτιος 1978, φυλακές του Τορίνο. Στις 9.30 το πρωί, ακούω από το διπλανό κελί τον Αλφρέντο που ουρλιάζει: «Μόρο. Απήγαγαν τον Μόρο» … κανείς από μας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι οι Ερυθρές Ταξιαρχίες θα ήταν ικανές να απαγάγουν έναν από τους πιο προστατευόμενους και ισχυρούς πολιτικούς της Ιταλίας ... Αργότερα συζητάμε με τους συντρόφους. Τον απήγαγαν οι δικοί μας; Καμιά άλλη οργάνωση δεν μπορεί να έχει τη δύναμη και το κουράγιο για μια τέτοια ενέργεια. Δεν γνωρίζουμε πώς θα χειριστούν αυτή την απαγωγή οι σύντροφοι. Βέβαια, υπάρχει το προηγούμενο της απαγωγής του εισαγγελέα Σόσι, αλλά τότε ήταν διαφορετική περίπτωση. Έκαναν καλά τους λογαριασμούς τους ή σήκωσαν ένα βράχο που θα τους συντρίψει; ….
Την επόμενη μέρα άρχιζε στο Κακουργιοδικείο του Τορίνο η δίκη του ιστορικού πυρήνα των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Κύριοι κατηγορούμενοι εγώ και ο Ρενάτο (Κούρτσιο). Οι εφημερίδες μας παρουσίαζαν ως τους αληθινούς αρχηγούς που διηύθυναν την τρομοκρατία μέσα από τις φυλακές. ‘Όμως, εμείς δεν γνωρίζαμε τίποτε και δεν ξέραμε πώς να φερθούμε στη δίκη, αφού αγνοούσαμε τα σχέδια της οργάνωσης για τον Μόρο…
Στην αίθουσα του δικαστηρίου… Αναλαμβάνουμε την ευθύνη της απαγωγής όταν πλέον έχει δοθεί στη δημοσιότητα η πρώτη ανακοίνωση της οργάνωσης με τη φωτογραφία του Μόρο. Πριν το αποφασίσουμε, διαβάζουμε και ξαναδιαβάζουμε την ανακοίνωση. Η πρώτη εντύπωσή μας είναι η απογοήτευση. Ο συλλογισμός τους είναι πολύ απλοϊκός, περιστρέφεται γύρω από τον Μόρο και τις ευθύνες του ως αρχηγού των Χριστιανοδημοκρατών. Σαν να διέφυγε από τους συντρόφους η πολυπλοκότητα της κατάστασης στην οποία κινούνται. Σαν να τους διέφυγε ότι η “καρδιά του κράτους” δεν είναι ο Μόρο, αλλά το πολιτικό σχέδιο, ένας από τους δημιουργούς του οποίου είναι κι αυτός.
… Όμως, όσο περνούν οι μέρες, αντιλαμβανόμαστε ότι πίσω από την τύχη του Μόρο παίζονται άλλα παιχνίδια και υπάρχουν άλλα συμφέροντα που δεν έχουν καμιά σχέση με την πολιτική αναγνώριση που θέλουν να πετύχουν οι Ερυθρές Ταξιαρχίες... Με τον Ρενάτο το σκεπτόμασταν συνεχώς και, στο τέλος, μας φάνηκε πως αγωνιζόμασταν εναντίον δύο μετώπων: του Κράτους και των Ερυθρών Ταξιαρχιών».[11]
[1] A. Franceschini & G. Fasanella: Τι είναι οι Ερυθρές Ταξιαρχίες (Μιλάνο 2004, Αθήνα 2006).
[2] Δ. Δεληολάνης: «Οι διεθνείς διαδρομές της Ελληνικής Χούντας» (περ. Τετράδια, τχ. 43 / 1999) και «Το Ιταλικό Κ.Κ. και η 21η Απριλίου» (περ. Τετράδια, τχ. 45 / 2000).
[3] Sunday Independent, 11/11/1990.
[4] Independent, 10/11/1990.
[5] Irish Times, 15/11/1990.
[6] Independent, 10/11/1990.
[7] Independent, 10/11/1990.
[8] Independent, 10/11/1990.
[9] Irish Times, 15/11/1990.
[10] Καθημερινή, 5/8/2000. Associated Press, 4/8/2000. ΑΠΕ, 5/8/2000.
[11] Ελευθεροτυπία, 21/2/1989: «Αποσπάσματα από το βιβλίο του Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι: Η Μάρα, ο Ρενάτο κι εγώ, που κυκλοφόρησε στην Ιταλία από τις εκδόσεις Μοντατόρι το Φεβρουάριο 1989».
Άλλο τρομοκρατία κι άλλο επανάσταση
Οι τρομοκρατικές επιθέσεις το τελευταίο διάστημα στην Αθήνα είναι ακριβώς αυτό που περιγράφουν οι δυο λέξεις. Είναι επιθέσεις και είναι τρομοκρατικές. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.
Σε καμία περίπτωση δεν είναι, όσα και αν διατείνονται οι δράστες στις προκηρύξεις τους, επαναστατικές. Επανάσταση, ιστορικά είναι η προσπάθεια, βίαιη ή ειρηνική, αλλαγής του υπάρχοντος κοινωνικού στάτους κβο με ένα καινούργιο, το οποίο σωστά η λανθασμένα πιστεύεται από τους επαναστατες ως πιο δίκαιο, δημοκρατικό, ηθικό κ.ο.κ. Με άλλα λόγια ο επαναστάτης δεν μένει μόνο στο να αντικρούσει ένα κοινωνικό γίγνεσθαι, αλλά προτείνει και ένα άλλο ως αντικατάστασή του.
Επανάσταση ήταν η Γαλλική γιατί πρότεινε πράγματα και για την μέτα την συντριβή του εχθρού εποχή. Πέρα από την κατάλυση του βασιλικου καθεστώτος, η επανάσταση ευαγγελίζονταν τον ενστερνισμό των ιδεών και αρχών του Διαφωτισμού. Επανάσταση ήταν των Μπολσεβίκων γιατί επίσης πρότεινε πράγματα, έστω και ουτόπικα για κάποιους, όπως ολοκληρωτικός κρατικισμός και ισότητα. Επανάσταση ίσως ήταν ακόμη και η Χούντα στην Ελλάδα, γιατί και αυτή ακόμη, όσο και να διαφωνεί κανείς, πρότεινε τις δικές της αρχές άσχετα αν αυτές και κυρίως τα μέσα πραγμάτωσής των, στερούνταν λογικής και σεβασμού για την ελευθερία του ανθρώπου.
Στην προκειμένη περίπτωση, οι δράστες των τρομοκρατικών επιθέσεων τι προτείνουν? Μπορεί και να χουν δίκιο και ο στυγνός καπιταλισμός μαζί με τα υποχείριά του, κάποιοι επίορκοι εκ των πολιτικών και δημοσιογράφων, να είναι η πηγή αν όχι όλων, των περισσοτέρων δεινών του τόπου. Και ας υποθέσουμε ότι οι τρομοκρατατες καταφέρνουν να επιτύχουν τον πλήρη αφανισμό των παραπάνω. Και? Πέρα από αυτό τι? Μπορεί και να χουν πάρει την δίκαιη ή άδικη εκδίκησή τους αλλά πιστεύω ότι ακόμη και οι ίδιοι θα συμφωνούν ότι η επανάσταση δεν πραγματώνεται μόνο με το γκρέμισμα αλλά με το φτιάξιμο κάτι καινούργιου. Και μέχρι τώρα από αυτούς ακούμε μόνο οργισμένα, μηδενιστικά κι αόριστα συνθήματα και καμία πρόταση για το μετά. Καταστρέφουμε, σπέρνουμε τρόμο, εκδικούμαστε αλλά μέχρι εκεί. Για το μετά μην μας ρωτάτε, δεν έχουμε ιδέα.
Μια επανάσταση χρειάζεται να έχει έρεισμα στην κοινωνία. Χωρίς την αποδοχή και συμπαράσταση τουλάχιστον μιας σημαντικής μειοψηφίας, δεν μιλάμε για επανάσταση, αλλά για προσωπική ιδιοτροπία. Για παράδειγμα αν εγώ διαφωνώ με την τσιμεντοπόιηση και βαλθώ με το ζόρι να γκρεμίσω όλα τα τσιμεντένια σπίτια και να τα τα ξαναφτιάξω από ξύλο γιατί είμαι πεπεισμένος ότι το τσιμέντο προσελκύει τα δαιμόνια ενώ το ξύλο τα διώχνει, είναι καθ' όλα σίγουρο ότι θα ναι περισσότεροι αυτοί που θα αντιταχθούν από αυτους που θα ακολουθήσουν την ηλιθιότητά μου και είναι επίσης σίγουρο ότι δεν θα μιλάγαμε για επανάσταση αλλά για ψυχιατρείο. Πόσω μάλλον στην περίπτωση που πέρα από το γκρέμισμα των τσιμεντένιων κτιρίων δεν θα πρότεινα και τίποτα περαιτέρω και θα άφηνα τους ανθρώπους άστεγους. Κατά συνέπεια, αν οι δράστες των επιθέσεων πιστεύουν ότι θα αποκτήσουν ποτέ κάποιο έρεισμα στην κοινωνία με το να ευαγγελίζονται το μηδέν και το τίποτα, και ακόμη περισσότερο, προσπαθώντας να επιβάλλουν αυτο το μηδέν με δειλούς και τυφλούς πυροβολισμούς εναντίον αθώων ανθρώπων, είναι στην καλύτερη περίπτωση αφελείς και στην χειρότερη κακόβουλοι και παρανοικοί.
Δεν εθελοτυφλώ και δεν υποστηρίζω σε καμία περίπτωση ότι αυτό που ζούμε, αυτό που δημιουργούμε τώρα σαν κοινωνία είναι το πρέπον και το ιδεατό. Τουναντίον, είναι σε πολλές περιπτώσεις ολοφάνερα απαράδεκτο και είναι απόλυτη ανάγκη να αλλάξει. Ίσως και συθέμελα.
Αυτοί που προέβησαν στις απονενοημένες επιθέσεις, είναι πολύ πιθανόν να έχουν πληγωθεί ή και να έχουν συντριβεί από το υπάρχον σύστημα. Συνεπώς έχουν ίσως και το ηθικό δικαίωμα να προσπαθούν με την σειρά τους να το πληγώσουν ή και να το συντρίψουν. Αλλά θα μιλάμε για
επανάσταση μόνον όταν πείσουν και αρκετούς απο μας προτείνοντας κάτι σοφό και δίκαιο για το μετά και διαφορετικά μέσα απο τις πλήρως ανήθικες επιθέσεις ενάντιον αθώων. Τότε και μόνο τότε θα μπορούν να αποκαλούνται επαναστάτες. Όταν θα μιλούν και για το αύριο.
Θα κάνω μια ευχή. Ελπίζω την ίδια εφευρετικότητα και φαντασία που επιδεικνύουν στον ονοματισμό των οργανώσεων τους, αυτοί οι νέοι άνθρωποι, γιατί και νέοι είναι και άνθρωποι, να την επιδείξουν και στα μέσα που μετέρχονται προς επίτευξη των στόχων τους, και στην εύρεση μιας ηθικής και ουσιώδους πρότασης που δύναται να κάνει το μέλλον καλύτερο από το παρόν. Στο χέρι τους είναι.
Στο χέρι σας είναι μάγκες. Καλημέρα$
Προς κάθε προβληματισμένο ΣΥΡΙΖΑ που αναρωτιέται τι δεν πάει καλά και το κόμμα του πάει συνεχώς δεξιότερα, μέχρι και ακροδεξιότερα. Κάποιοι λένε μα πως είναι αυτό δυνατό αφού τον Δεκέμβρη τον στήριξε.
Πως τον στήριξε; Όταν έβγαιναν στα παράθυρα οι εκπρόσωποι του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και λέγανε ότι "κινδυνεύει η Δημοκρατία"; Πιστεύεις αλήθεια ότι τον Δεκέμβρη κινδύνευε καμία Δημοκρατία; Αν, ναι ποια Δημοκρατία; Έχεις ακούσει ποτέ τον μαρξιστικό όρο Δημοκρατία της αστικής τάξης ή δικτατορία της αστικής τάξης;
Όταν ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ καταδίκαζε την "βια από όπου κι αν προέρχεται"; Η αγανάκταση της νεολαίας, η αντίσταση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, του Δημοκρατικού Στρατού, στο Πολυτεχνείο, στις πορείες μέχρι σήμερα, τα νεράτζια των μαθητών, στην Παλαιστίνοι που μέχρι και παιδιά ρίχνουν πέτρες απέναντι στα τάνκς, οι εργάτες έξω απ τα Υπουργεία, οι Ζαπατίστας και τόσα άλλα παραδείγματα δεν είναι βία; Ναί είναι βια λαϊκή από τα κάτω αντίσταση στην εξουσία, στους επιχειρηματίες και στο κράτος τους (την "Δημοκρατία" για τους ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ)....
Όλες οι κοινωνίες, οι κοινωνική σχηματισμοί με βία προχώρησαν και με βία κινείται η ιστορία της ανθρωπότητας. Μας αρέσει; Όχι. Μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά; Όχι
Αναρωτήσου τι είναι αυτο που προκαλεί την βία, ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι τρομοκράτες, οι μεγαλύτεροι εξουσιαστές. Όσο υπάρχουν τάξεις στο πλανήτη, όσο υπάρχει καταπίεση οι λαοί και η νεολαία θα αντιστέκεται με ΚΑΘΕ μέσο. Είμαι σίγουρος ότι και εσύ θα συμφωνείς. Διάλεξε πλευρά.
Με την καθεστωτική αριστερά της νομιμότητας, της τάξης, της ασφάλειας; Η με την αριστερά της ανατροπής, της ριζικής αλλαγής της κοινωνίας και της οικονομίας, την Επαναστατική Αριστερα;
Συντροφικά.
Υ.Π 1. Όταν θα γίνει η πορεία αυτή με τους βουλευτές του ΛΑΟΣ, τους αστυνομικούς, τους αγανακτισμένους πολίτες, τους "αριστερούς" της νομιμότητας, θα πας;
2. Όταν είπες ποιους πρόβαλαν τα ΜΜΕ τον Δεκέμβρη. Σκέψου γιατί συνέβηκε αυτό και γιατί θα συμβαίνει. Σκέψου ποιον εξυπηρετούν οι πορείες με τους "φίλους των αστυνομικών", η προάσπιση της δημοκρατιας "μας", η καταδίκαση της βίας "απ όπου κι αν προέρχεται".
γραμμή από τη ΝΕΟΣ
για απάντηση σε ερωτηματολόγια
έρευνας στην Πάντειο για την τρομοκρατία:
http://www.neos-forum.com/viewtopic.php?f=2&t=15043
Δύσκολες στιγμές, δύσκολες αποφάσεις. Και απ' την άλλη βροντόφορες έννοιες όπως βία,τρομοκρατία, αριστερά. Το καλό με την αριστερά είναι ότι έχει πολλές φωνές. Τα άλλα 2 είναι μονόδρομος. Χάνεις ή χάνεις.Μειώνεις και μειώνεσαι, κυνηγάς και κυνηγιέσαι. Βέβαια απ'την άλλη η αριστερά ιστορικά συνδέεται άρηκτα με τη βία αφού έτσι κι αλλίως ο ορισμός της επανάστασης είναι ταυτόσημος με τη βία (ακαδημαϊκά). Άρα το ερώτημα ειναι ποιος είναι ο χαρακτήρας της σημερινής αριστεράς και απευθύνεται σε όλα τα παρακλάδια και τις εκφάνσεις της. Αντιπροσωπεύει τη βία? Μέχρι ποιο βαθμό? Πως ανατρέπεται μια αντικοινωνική πολιτική και ένα ακόρεστο οικονομικό σύστημα?
Με τέτοια ερωτήματα και συνειρμούς οι αποφάσεις δεν παίρνονται ούτε σε μία, ούτε σε 5 χρόνια. Απλά χτίζονται όταν απαντάται κάθε μία ξεχωρίστα ερώτηση. Και το θέμα πως η άρνηση της αποδοχής της τρομοκρατίας είναι μια απάντηση που μπορεί να απαντηθεί σύντομα και έγκαιρα. Ο δρόμος της δημοκρατίας που όλοι οι φασίστες και πολιτικάντηδες εννούν δεν είναι άλλο απο τη θέληση του λαού άσχετα από το αν η κοινή γνώμη είναι αποχαυνωμένη σαν μαστουρωμένος ελέφαντας. Αυτό είναι το πλαίσιο δράσης...ο κόσμος, οι πολίτες που βρίζουμε ο ένας τον άλλον καθημερινά. Κι όμως πλέον, βρίσκεται στην ανάγκη για καινούριες προτάσεις και δράσεις. Όπλο για την ανατροπή υπάρχει...η ενημέρωση και οι ενέργειες ξεκάθαρης πολιτικής. Κι η πορεία ενάντια της τρομοκρατίας είναι μέρος αυτής και αλοίμονο αν θεωρείται συμβιβαστική. Συμβιβαστική σε ποιον? Μεταξύ μας? ''Άσε ένα παράθυρο ανοιχτό γιατι σε λίγα χρόνια θα μαστε στα βουνά, σύντροφε''? Δυστυχώς δεν πάει έτσι. Μην επαναληφθούνε τα λάθη της αριστεράς όπως το Δεκέμβρη.
Κι αν η ιδεολογία είναι να έχει χαρακτήρα θρησκείας και στενομυαλισμού καλύτερα να το αφήσουμε για άλλες εποχές, μελλοντικές με πιο φωτισμένα μυαλά και τη δευτέρα παρουσία του Che.
Πολύ σωστά τοποθετημένο το άρθρο!
Φαίνεται πως κάποιοι θέλουν να αιματοκυλήσουν για άλλη μια φορά τη χώρα κατασκευάζοντας ένα νέο εμφύλιο.
Ή αλλιώς "διαίρει και βασίλευε"........
Όχι κύριε Κουλογλου ,θα συνεχίζουμε να φωνάζουμε μπάτσοι- γουρούνια-δολοφόνοι .Η αριστερά δεν έχει καμία ανάγκη να κάνει δηλώσεις νομιμοφροσύνης και υποταγής ο κύκλος του αίματος δεν χωράει συμψηφισμούς. Τι και αν κόποι όντως αθώοι αστυνομικοί (μπάτσοι – γουρούνια –δολοφόνοι) δολοφονήθηκαν? Αυτό, εκτός από το τραγικό από ανθρωπιστικής απόψεως γεγονός ,δεν αναιρεί το ρόλο και το σκοπό που η αστυνομία δρα . Η αριστερά σήμερα πρέπει να εντείνει με κάθε μέσων (όχι με βόμβες και σφαίρες βέβαια στη παρούσα φάση) ώστε το λαϊκό κίνημα να δυναμώσει , πρέπει να υπάρξουν τόσο απλές καθημερινές νίκες(ανά κοινωνικό χορό πχ εργοστάσιο, πανεπιστήμιο , γειτονία) όσο και δομικές (πχ άρθρο 16 , ασφαλιστικό) ώστε να αποδειχτεί με των ποιο τρανό τρόπο ότι οι μαζικοί ανυποχώρητοι άγονες μπορούν να καταγράφουν νίκες. Αυτοί θα είναι η μεγαλύτερη συμβολή της αριστεράς απέναντι στην ατομική βία αποστερώντας τη (την ατομική βία_) από το βασικότερο επιχείρημα της. Ότι δεν γίνετε τίποτα όποτε η λύση είναι η πρωτοπορία να αναλάβει ένοπλη δράση προκείμενου να αφυπνιστούν οι μάζες .
Αν έπρεπε να γίνει μιά μεγάλη συγκέντρωση με πρωτοβουλία σύμπασας της Αριστεράς αλλά και κάθε ευαίσθητου και δημοκρατικού ανθρώπου, θα έπρεπε να έχει σαν αντικείμενο πρωτίστως την αστυνομική βία και αυθαιρεσία. Γιατί η αστυνομία είναι ένας κρατικός θεσμός, μιά δημόσια υπηρεσία που την πληρώνουν και συντηρούν άπαντες οι έλληνες πολίτες, από το Λάτση μέχρι τον Κουφοντίνα. Και δεν γίνεται το ένστολο δημόσιο υπαλληλάκι που εγώ ταίζω και έχω κάνει άνθρωπο, να μπορεί να μού σπάσει το κεφάλι ή να με καθαρίσει επειδή δεν τού αρέσει η φάτσα μου ή επειδή "ησθάνθη εαυτόν απειλούμενον"! Δεν μπορεί να μεταχειρίζεται σα ζώο τον ανυπεράσπιστο μετανάστη ή
να μετατρέπει μιά ολόκληρη συνοικία της Αθήνας σε Λωρίδα της Γάζας. Δεν μπορεί να είναι είναι ανίκανο να με προστατεύσει από το κοινό έγκλημα αλλά ικανότατο να με "απωθήσει" ως διαμαρτυρόμενο εργαζόμενο, συνταξιούχο, φοιτητή και εγώ να καλούμαι τώρα να τρέξω να τού συμπαρασταθώ! Οχι, δε μπορούμε να δούμε με συμπάθεια το Μπατσικό Σώμα το οποίο πάντα υπήρξε το ΚΥΡΙΟ ΣΤΗΡΙΓΜΑ κάθε δικτατορικού καθεστώτος και κάθε ανώμαλης κατάστασης.
Ας έρθω τώρα και στους άλλους. Τι νόημα θα είχε μιά πανελλαδική κινητοποίηση καταδίκης της τρομοκρατίας; Τι μήνυμα θα έστελνε και ποιός θα το παραλάμβανε; Πιστεύει κανείς σοβαρά ότι οι άνθρωποι με τις κουκούλες, τα καλάσνικοφ ή τα περίστροφα είναι σε θέση να πιάσουν μηνύματα της κοινωνίας; ΄Η ότι ενδιαφέρονται για κάτι τέτοιο; Και δε μιλώ γιά όσους ενδεχομένως είναι έμμισθοι μυστικών υπηρεσιών. Πιστεύω ότι όλοι οι "αντιεξουσιαστές επαναστάτες" κουμπουροφόροι είναι εντελώς ιδιόρρυθμα άτομα που αν είχε τύχει ένα ανεπαίσθητο "κλικ" στη ζωή τους, θα μπορούσαν να είναι π.χ καλόγεροι στο Άγιο Ορος.
Τι μήνυμα να στείλεις σε ανθρώπους που φαίνεται μάλλον να πιστεύουν ότι εκτελώντας κάθε τόσο ένα αστυφύλακα μπορεί να φτάσουμε σε μιά κοινωνία χωρίς αστυνομία! Γιά θυμηθείτε τους ανθρώπους της 17Ν! Εμοιαζε κανένας απ΄αυτούς να έχει IQ που να πλησιάζει το μέσο όρο;
Τον αδελφό μου τον σκότωσαν στην αστυνομία
Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/10/2009
Του Niko Ago, nago@otenet.gr
Τον βρήκα στο σπίτι τους στη Νίκαια. Μέσα σε λίγα τετραγωνικά, σε ένα μικρό δωματιάκι, ούτε τρία επί τρία, μαζεμένοι πολλοί συμπατριώτες του. Συγχωριανοί και άγνωστοι. Όλοι θρηνούσαν. Εκείνο το δωμάτιο - τάφος, όπου είδε τον αδελφό του νεκρό. Ο ίδιος είναι μόλις 18 χρόνων. Έκανε για να έρθει από το Πακιστάν 35 ημέρες. Πότε με τα πόδια και πότε με αυτοκίνητα. Μόνο με τα πόδια ταξίδεψε δεκαπέντε μέρες. Ήθελε να φύγει μακριά από τα βάσανα και τις κακουχίες. Δέκα αδέλφια είναι εκεί, στο μακρινό του χωριό, και δύσκολα μπορούσε να ζήσει. Ο αδελφός είχε φύγει πριν πεντέμισι χρόνια.
«Ούτε καν τον γνώρισα όταν τον πρωτοείδα. Τον είχα πεθυμήσει πολύ! Ήταν το είδωλό μου. Και τον είδα να τον σακατεύουν μπροστά στα μάτια μου. Εκείνο το βράδυ ο Μοχάμεντ είχε κουραστεί πολύ. Μαζί είχαμε πάει στην οικοδομή. Εμείς θέλαμε να μείνουμε κι άλλο το βράδυ. Μιλούσαμε και γελούσαμε. Εκείνος ήθελε να κοιμηθεί. Ξάπλωσε κατά τις δώδεκα η ώρα και αμέσως έκλεισαν τα μάτια του.
Εκεί, κοντά στη μία και μισή, ενώ είχαμε αφήσει την πόρτα μισάνοιχτη για να φύγει ο καπνός, σταμάτησαν με θόρυβο αυτοκίνητα. Με κουκούλες και κράνη μπήκαν μέσα αρκετοί άνθρωποι. Δεν καταλαβαίνω ελληνικά για να ξέρω τι είπαν. Μετά έμαθα πως ζητούσαν εκείνον. Χωρίς να μιλήσουν, έσβησαν το φως μας και άρχισαν να μας χτυπούν αδιάκριτα. Με κλωτσιές και μπουνιές. Ο αδελφός μου ξύπνησε μέσα σε εφιάλτη. Κανένας μας δεν ήξερε τι είχε γίνει.
Αφού άναψαν το φως, ρώτησαν ποιος από μας έχει ένα κομμένο δάχτυλο. Δάχτυλο κομμένο είχε ο αδελφός μου, που είχε ένα ατύχημα στη δουλειά του. Αφού τους είπε πως είναι εκείνος, τον έριξαν κάτω με κλωτσιές και μπουνιές, τον γύρισαν μπρούμυτα και του έβαλαν χειροπέδες. Από το πόδι τον τράβηξαν μέχρι έξω στο αυτοκίνητο. Το κεφάλι του χτύπησε αρκετές φορές στο τσιμέντο και στις σκάλες. Ένας από αυτούς γύρισε, μας διέταξε να κατεβάσουμε τα κεφάλια μας και μας είπε να μην βλέπουμε, αλλά και να μην πούμε τίποτα.
...Δεν κοιμηθήκαμε το βράδυ. Ούτε την επομένη, ούτε όμως και την μεθεπομένη μπορούσαμε. Δεν ξέραμε καν πού τον έχουν τον αδελφό μου.
Τον κράτησαν τέσσερις μέρες στο κρατητήριο κι εκεί τον βασάνισαν φρικτά. Ο ίδιος μάς είπε ότι τον κρατούσαν δεμένο πισθάγκωνα όλες τις ημέρες. Τον κρατούσαν κρεμασμένο με τα χέρια πίσω. Του έκαναν ηλεκτροσόκ και αυτό εύκολα μπορούσε να το δει ο καθένας. Τα χέρια του και τα πόδια του είχαν όλα τα σημάδια της φρίκης των βασανιστηρίων. Τον είδε κι ένας συμπατριώτης μας με τα μάτια του».
Εκεί παρεμβαίνει ο Πακιστανός που έχει δει τον Μοχάμεντ στο τμήμα: "Τον είδα με τα μάτια μου. Μια μέρα που τον σέρνανε σχεδόν από τους ώμους και εκείνος απλά ακουμπούσε τα πόδια στο έδαφος. Ήταν ένα κουρέλι, δεν έμοιαζε με άνθρωπο. Με είχαν στο απέναντι κρατητήριο. Τον ρωτούσαν για κάποιον άλλον κι εκείνος δεν απαντούσε. Μάλλον, έτσι όπως τον είδα, δεν μπορούσε κιόλας. Τον είχαν καθισμένο σε μια καρέκλα και το κεφάλι του έγερνε από την άλλη. Απλά ανέπνεε. Δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν μαζί του και τον πήραν, σχεδόν σερνόμενο, και τον έβαλαν στο κελί του".
Συνεχίζει ο αδελφός του: "Στο δικαστήριο που τον πήγαν μετά από τέσσερις ημέρες, ο συμπατριώτης μας, που υποτίθεται ότι τον είχε κατηγορήσει, αναίρεσε. Δεν γνώρισε στο πρόσωπό του αυτόν που κατηγορούσε. Και τότε τον άφησαν ελεύθερο. Του έδωσαν ένα χαρτί που έγραφε ότι σε ένα μήνα πρέπει να φύγει από την Ελλάδα. Γύρισε στο σπίτι, αλλά δεν ήταν πια ο ίδιος. Ένα παιδί εικοσιπέντε ετών που δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του. Δεν πήγε στη δουλειά του πια... Φοβηθήκαμε πολύ, αλλά μας έδινε κουράγιο. Θα φύγει, έλεγε, ο πόνος από το ηλεκτροσόκ και θα γίνω καλά. Με αυτή την ελπίδα μέναμε κι εμείς. Μα βλέπαμε ότι δεν γινόταν καλά. Στο νοσοκομείο δεν μπορούσαμε να τον πάμε, από φόβο. Δεν είχαμε κανένας μας χαρτιά. Μετά δεν ξέραμε αν θα τον έπιαναν και εκεί. Και έτσι, μέρα με τη μέρα, χειροτέρευε η κατάστασή του. Μέχρι που, μια μέρα, κοιμήθηκε το βράδυ αργά και όταν πήγαμε να τον ξυπνήσουμε είχε παγώσει... Ήταν νεκρός. Και μαζί του πέθανα κι εγώ. Έσβησε το φως μου. Έφυγε, όχι απλά ο αδελφός μου, αλλά ο προστάτης μου...
Και πώς να το πούμε στη μάνα μας αυτό το μαντάτο; Η ίδια ήταν στο νοσοκομείο εκείνες τις ημέρες. Στην αρχή της είπαμε ότι είναι άρρωστος. Και μετά από τρεις - τέσσερις μέρες, από συμπατριώτες μας που ζουν εδώ κοντά μας, έμαθε και την αλήθεια. Ήρθε από την Γερμανία ένας θείος μας και πλήρωσε τα έξοδα για τη μεταφορά της σορού του στην πατρίδα. Εμείς δεν είχαμε λεφτά.
Δεν θέλω τίποτα από 'δώ και στο εξής. Ούτε και έχω μίσος μέσα μου. Έτσι το είχε γράψει ο Θεός (!), να φύγει νωρίς. Μα δεν θέλω να λένε ότι πέθανε από μόνος του. Τον σκότωσαν τον αδελφό μου. Τον είδα με τα μάτια μου που τον έσυραν σαν σφαγμένο ζώο. Μου είπε ο ίδιος ότι τον βασάνισαν σαν τρομοκράτη. Χωρίς να έχει κάνει τίποτα. Απολύτως τίποτα. Η συμπαράσταση από τους Έλληνες είναι κάτι που δεν περίμενα. Ένα 'ευχαριστώ' από τα βάθη της καρδιάς μου. Την δέχομαι ως φάρμακο για την πληγή που μου άφησε ο αδελφός μου. Βλέπω ότι δεν είμαι μόνος".
Μια πρόβλεψη που επαληθεύεται:
@ Κούλογλου , γράφετε
«Αντί για την υπό κατάρρευση οικονομία, είναι η τρομοκρατία που μπορεί να αποδειχθεί αχίλλειος πτέρνα της κυβέρνησης.»
Και ρωτώ: μήπως θα ήταν πιο εύστοχο να πούμε πως δεν θα είναι η αχίλλειος πτέρνα αλλά το δεκανίκι για να στηριχθούν και να περάσουν μέτρα καταστολής (έχουν προηγηθεί δεν είναι και η πρώτη φορά)
συνεχίζετε
«Ένας απλός αστυνομικός που αισθάνεται μελλοθάνατος είναι δύσκολο να διακρίνει τις λεπτές διαφορές ανάμεσα στους αριστερούς που αντιτάσσονται στην τρομοκρατία και στις διάφορες δολοφονικές ομάδες που παριστάνουν τις επαναστατικές.»
και ξαναρωτώ: Μήπως εκτός από απλοί βγαίνουν και σύνθετοι? extra small, πουα ή με ρίγες?
Είναι σοβαρό σχόλιο αυτό τώρα? (για το δικό σας λέω… εγώ όντως αστειεύομαι)
Και επίσης: τι θέλετε να εννοηθεί, διευκρινίζοντας πως οι αριστεροί αντιτάσσονται και όλοι οι άλλοι είναι δολοφόνοι…
να βγαίνουμε με κομματικό καρτελάκι στο πέτο? Μήπως η επανάσταση ανήκει στην αριστερά αποκλειστικά? … ή μήπως όποιος δεν είναι αριστερός είναι δολοφόνος… πολύ λεπτές οι διαφορές όντως να τις διακρίνει κανείς! (ασυτνομος ή οχι)
Και τέλος λέτε,
«Η ηγεσία της αστυνομίας και οι πολιτικοί της προϊστάμενοι έχουν τεράστιες ευθύνες για τη ζαρντινιέρα ή την δολοφονία Γρηγορόπουλου, αλλά η 20χρονη ειδική φρουρός που χαροπαλεύει απο χθες το βράδυ δεν φταίει σε τίποτα για όλα αυτά, όπως δεν φταίει σε τίποτα το παιδί του αστυνομικού Σάββα που η Σέχτα των δήθεν Επαναστατών άφησε ορφανό.»
Διακρίνω μια συνοπτική περιγραφή και ένα μελοδραματισμό… πριν και μετά το αλλά.
Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι θα πρέπει να σταθούμε απέναντι στην βία και στην τρομοκρατία που ασκείται προς όλους, με την ίδια φράση χωρίς αλλά.
Έλληνες, αλλοδαπούς, μετανάστες εργαζόμενους, συνταξιούχους παιδιά
Και όχι με εξαιρέσεις …
Παρ’ότι δεν μπορεί να εξισωθεί η δολοφονία ενός παιδιού από ένα όργανο ασφαλείας, με την δολοφονία ενός αστυνομικού που επέλεξε να υπηρετεί το σώμα και έχει εκπαίδευση και γνώση των κινδύνων…
Η εξίσωση κλείνει μόνο μπροστά στο ορφανό του Σάββα και στην μάνα του Γρηγορόπουλου.
Η βία ως μορφή αντίδρασης φυσικά και δεν βοήθησε ποτέ.
Πως ο πόλεμος να πάψει τον πόλεμο?!!
Οι αμερικάνοι τι λένε για να πείσουν τον κόσμο?… Α! ναι πως πάνε να διώξουν την δικτατορία… μήπως αυτό σκέφτονται και οι δολοφόνοι αυτής της περίπτωσης?
Η τακτική της βίας σαφώς και είναι λάθος και γεννάει κι άλλο μίσος και οργή
και δυστυχώς μεταξύ των ανθρώπων.
Το σύστημα το γνωρίζει αυτό και έχει τις τακτικές του να το τρέφει ή να εκμεταλλευτεί τα γεγονότα προς αυτήν την κατεύθυνση.
Ας προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε την αντικειμενικότητα στα γεγονότα
Και την ανθρωπιά μας
Πολύ αίμα και πολλά συμφέροντα…
σε τι να αντισταθεί κανείς!
Klarissa
Δεν σου το ευχομαι, αλλα εαν ποτε σου τυχει κατι δυσαρεστο στον εαυτο σου απο τριτους, στο σπιτι σου, στο αυτοκινητο σου, μην τυχον καλεσεις την αστυνομια......μην πας ποτε να διαμαρτυρηθεις, παραπονεθης σε αστυνομικο τμημα, αυτη (η αστυνομια) οπως γραφεις ειναι για την ολιγαρχια.....βλεπεις οι κλεφτες δεν κλεβουν τους πολιτες και την περιουσια τους, αλλα κλεβουν της ολιγαρχιας την περιουσια, οι βιαστες την ολιγαρχια βιαζουν, οχι τους απλους εργαζομενους πολιτες !!!:-)))
@ ego
Αει καλαααααααααα! Ταχει παιξει το ατομο!
"Εχθές ανοιχτά της Λέσβου
είχαμε πάλι 8 νεκρούς.
Ας μετατοπίσουμε το κέντρο βάρους
της ευαισθησίας μας
σε αυτά τα θέματα.
Και οι αστυνομικοί γενικότερα
ή όσοι θέλουν να γίνουν αστυνομικοί
ας καταλάβουν ότι ο ουσιαστικός ρόλος της αστυνομίας
είναι να προστατεύει την ολιγαρχία.
Όσο γρηγορότερα το καταλάβουν
και όσο έρθουν ενάντια σε αυτό
τόσο καλύτερο και για αυτούς
και για την υπόλοιπη κοινωνία."
@ quixote
Παρα πολυ σωστή τοποθετηση. Ετσι ακριβως ειναι...
Όσο για το αρθρο του κ. Κουλογλου οπως παντα βασισμενο στην "κοινη" απλη, απλουστατη λογικη των λογικα και δημοκρατικα σκεπτομενων ανθρωπων. Μονο μια αντιρρηση εχω. Δε νομιζω οτι ηχει ευχαριστα στ αυτια ολων το "μπατσοι, γουρουνια, δολοφονοι". Ουτε στ αυτια των φιλησυχων πολιτων, αυτων που ψηφιζουν τα 2 μεγαλα κομματα δλδ, ουτε πολυ περισσοτερο, στ αυτια των ιδιων των μπατσων!!! Οποτε ο φαυλος κυκλος συνεχιζεται καιμεγαλωνει.
Απορια: Ποιο θαναι το επομενο θυμα;;;;
Ο ΛΑΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΟΝ ΣΤΕΛΛΑΡΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ.
υ.γ. αντε στελλιο και αν εισαι τυχερος στις επομενες εκλογες με συγκυβερνηση σου ευχομαι ολοψυχα να φας τη θεση του σπυρου στο υπουργειο των μπατσων . Το κερδισες αλλωστε επαξια μεσα απο τα σχολια σου.
Καλο το αρθρο, ομως υπαρχει ενα ατυχεστατο σχολιο κατα την εκτιμηση μου απο τον κ.Κουλογλου!!
Γραφει στον επιλογο: «Ο κύκλος του μίσους πρέπει να σταματήσει εδώ και τώρα, ώστε μετά να σταματήσει ο κύκλος του αίματος. Το σύνθημα “μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι” ηχεί ευχάριστα στα αυτιά, αλλά όπως έχουν έρθει τα πράγματα συμφέρει μόνο τον ΛΑΟΣ και τη Χρυσή Αυγή. Και αν επιμένουμε να το φωνάζουμε, θα πρέπει να προσθέσουμε ένα ακόμη: τρομοκράτες, γουρούνια, δολοφόνοι.»
.....Και εαν επιμενουμε να το φωναζουμε «Το μπατσοι γουρουνια δολοφονοι».....δεν νομιζω οτι ηχει ευχαριστα στα αυτια κανενος......και επιπλεον δεν αφορα ολο το αστυνομικο σωμα, δεν αφορα τον καθε αστυνομικο, αλλα καποια μεριδα αυτων, μην τους τσουβαλιαζουμε και τους αχρηστευουμε ολους!!.......ομως το τρομοκρατες γουρουνια, δολοφονοι, αφορα ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ!!......και ετσι δυστυχως ο κ. Κουλουλου κατα την εκτιμηση μου εν μερει ατυχως, εξισωσε τους μπατσους με τους τρομοκρατες!!
Σε οτι αφορα την ιδια τρομοκρατικη επιθεση, εκτιμηση μου ειναι οτι δεν επιλεχθηκε τυχαια να γινει την 27-10, μια ημερα πριν την Εθνικη εορτη μας.....και φυσικα σχεδον ολα τα καναλια ασχοληθηκαν με αυτην καταρχην και οχι με την 28Οκτ επετειο του ΟΧΙ....το χτυπημα ειχε πολλαπλα μηνυματα....και κατα την εκτιμηση μου προερχεται απο τους Παγκοσμιοποιητες και την Ν.Τ.Π (Νεα Ταξη Πραγματων)!!
Ο φανατισμός και παροπιδισμός αρκετών (όπως προκύπτει από αρκετά σχόλια) είναι φανερός και κατά την άποψη μου θλιβερός.
Θλιβερός διότι δεν αντιλαμβάνονται πως το τυφλό μίσος προς κάθε μορφή εξουσίας αόριστα αποτελεί στείρα αντίδραση και απλά ενδυναμώνει την εξουσία βοηθώντας στο να πληθύνουν οι εξίσου ακραίοι υποστηρικτές της απολυταρχίας καταλήγοντας στο αν το αβγό έκανε τη κότα ή η κότα το αβγό.
Θα πρότεινα σε αρκετούς να προσπαθήσουν να υιοθετήσουν μια πιο σφαιρική σκέψη (λέμε τώρα ..) μήπως και διακρίνουν τους πραγματικούς κοινωνικούς τους «εχθρούς» .
Το άρθρο του Σ.Κ. είναι εξαιρετικό και προσγειωμένο σύμφωνα με την κοινή λογική, που ίσως τελικά κακώς να λέγεται «κοινή» αφού αρκετοί έχασαν το ουσιαστικό μήνυμα του άρθρου.
Μια εξαιρετική ταινία σχετική με το ζήτημα και τροφή για σκέψη:
«La haine» (1995) - ελληνικός τίτλος «το μίσος»
http://www.imdb.com/title/tt0113247/
ΣΟ έχεις κουρδίσει λάθος
το αδηφάγο κήτος
για κοίταξέ το λίγο
ρίξε του εκεί ένα μαστόρεμα
ένα ριπέ αρ
ένα ντιμπάγκι
Η νεα ''αντι΄΄τρομοκρατικη υστερια που εντεινεται πολυ εξυπνα και με επικοινωνιακα τεχνασματα,προσπαθει να επιβαλλει αυτη τους ορους της ενημερωσης αλλα και το ποιος εχει το μονοπωλιο της βιας.
Δεν ειδαμε εκτακτα δελτια και βαθυστοχαστες αναλυσεις απο τα παπαγαλακια της ασφαλειας για τους 8 νεκρους μεταναστες στα ανοιχτα της Λεσβου,ουτε για τους ξυλοδαρμους και τους βασανισμους ανηλικων μεταναστων απο αστυνομικους στο κολαστηριο της Παγανης,λιγο μετα την επισκεψη Βουγια.Η εξουσια διαχωριζει τις ζωες σε σημαντικες και μη σημαντικες το ιδιο και τα καθεστωτικα μμε.Δεν ειναι το ιδιο σημαντικη για την εξουσια η ζωη του Αλεξη Γρηγοροπουλου,ουτε του μεταναστη Καμραν,ουτε οι δεκαδες δολοφονημενοι στα εργατικα ''ατυχηματα'',ουτε οι δεκαδες πνιγμενοι μεταναστες στα νερα του Αιγαιου,ουτε οι ''αυτοκτονημενοι'' στα αστυνομικα τμηματα,ειναι ομως για την εξουσια και τα καθεστωτικα μμε,σημαντικες οι ζωες των αστυνομικων που πυροβοληθηκαν εχθες γιατι αυτοι ειναι για να προστατεψουν την πολιτικη ελιτ της χωρας και τους χρειαζονται γι'αυτο.Σ ημερα βλεπουμε εκτακτα δελτια,βαθυστοχαστες αναλυσεις.Καθημερινα ανθρωπινες ζωες χανονται απο τα εκτελεστικα οργανα της εξουσιας,αλλα αυτες ποτε δεν θα αξιολογηθουν σαν σημαντικες απο το κρατος και τα παπαγαλακια του,ουτε φυσικα θα δουμε επισκεψεις υπουργων και τσανακογλυφτων στα κατεργα των οικοδομων και των εργοστασιων,εκει οπου ανθρωπινες ζωες θυσιαζονται στο βωμο του κερδους απο τα μεγαλοαφεντικα.
..."Για τ'αλλού μην ελπίζεις" που λέει κι ο ποιητής...
-----------------------------------------------------------@ pinco
"Γενεά πορεύεται και γενεά έρχεται, και η Γη εις τον αιώνα έστηκε" , από Εκκλησιαστή α΄4
"Γενιές φεύγουν και άλλες γενιές έρχονται και έτσι η Γη διατηρείται ζωντανή" (Σε ελεύθερη μετάφραση).
Εκτός αυτού υπάρχουν ήδη χιλιάδες "αλλού" είτε ευρύτερης είτε μικρότερης συμμετοχής αυτόνομα κοινωνικά πειράματα παγκοσμίως (αλλά εσύ εδώ εθελοτυφλείς εξοργιστίκά).
΄Οσο για το θέμα της ηλικίας, που αυτό φανερώνει πόσο ..."πάνσοφος" και γραφικός είσαι που χρησιμοποιείς ένα ανούσιο επιχείρημα, έχουμε την ίδια ηλικία, με τη διαφορά ότι εσύ είσαι άλλος ένας αποχαυνωμένος νεκροζώντανος τηλεθεατής.
Περαστικά σου.
Σημ 1. Τι ώρα νά'ρθουμε στη κηδεία σου;
Σημ 2. Αφού για σένα το όλο ζήτημα είναι και ηλικιακό, τότε γιατί στα ματ, στους μπάτσους και στο στρατό συναντάμαι νεαρούς;
Εκεί η ηλικία δε μας πειράζει;
Το νεαρόν της ηλικίας μας ενοχλεί μόνον όταν πρόκειται για τα Εξάρχεια;
Ποιοί σε πληρώνουν να τα γράφεις όλα αυτά (αν τα γράφεις τσάμπα, ακόμα χειρότερα);
2 η ώρα το θυμήθηκες και συ?
Μην ταΐζεις το Αδηφάγο Κήτος!
http://to-adifago-kitos.gr
Πάντως και μεις και η κοινωνία
πρέπει να αλλάξουμε τα ανακλαστικά μας
Λυπάμαι που κάποιοι νεαροί άνθρωποι βρίσκονται
με τραυματισμούς από σφαίρες
και μια τέτοια εμπειρία στο νοσοκομείο,
αλλά όταν επιλέγεις να πας στην αστυνομία
ξέρεις ότι υπάρχουν κίνδυνοι
και ότι μπορεί να βρεθείς σε καταστάσεις περίεργες.
Αν δεν είναι περιστατικό πολιτικής βίας,
μπορεί να είναι κάποια συμπλοκή σε ληστεία σε τράπεζα πχ.
Από την άλλη όταν είσαι πρόσφυγας
ξέρεις πάλι (μπορεί και όχι)
ότι μπορεί να εκτεθείς σε κινδύνους,
αλλά ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ.
Εχθές ανοιχτά της Λέσβου
είχαμε πάλι 8 νεκρούς.
Ας μετατοπίσουμε το κέντρο βάρους
της ευαισθησίας μας
σε αυτά τα θέματα.
Και οι αστυνομικοί γενικότερα
ή όσοι θέλουν να γίνουν αστυνομικοί
ας καταλάβουν ότι ο ουσιαστικός ρόλος της αστυνομίας
είναι να προστατεύει την ολιγαρχία.
Όσο γρηγορότερα το καταλάβουν
και όσο έρθουν ενάντια σε αυτό
τόσο καλύτερο και για αυτούς
και για την υπόλοιπη κοινωνία.
Η δολοφονική επίθεση στους αστυνομικούς ήταν μια απαράδεκτη ενέργεια κάποιων ηλίθιων ψευτοεπαναστατών , που έχουν την ψευδαίσθηση ότι κάνουν αντάρτικο πόλεων.Να ξέρουν αυτοί και όσοι τους στηρίζουν ιδεολογικά , το μόνο που καταφέρνουν είναι να παίζουν το παιχνίδι του συστήματος.
Για πρώτη ίσως φορά θα συμφωνήσω με το σχόλιο του Κούλογλου.
Να σταματήσει ο κύκλος του μίσους...
Περαστικά σε όλους τους τραυματίες.
χαχαχαχα
@ego
Αυτό για τον Κούλογλου είναι συνέχεια τούτου?
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1097092
ας προσθεσουμε και λιγα ακομα συνθηματα κυριε κουλογλου..
ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΘΑ ΘΕΡΥΣΟΥΝ ΟΡΓΗ
ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΥΜΟΜΙΚΟΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥΣ ΟΠΛΙΖΕΙ ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΔΕ ΤΣΙΜΠΑΜΕ ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΔΕ ΤΑ ΧΑΒΟΥΜΕ ΑΥΤΑ .. ΣΑΣ ΤΟ ΛΕΜΕ ΟΙ ΚΟΥΛΟΓΛΟΙ ΔΕ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΛΕΥΤΕΡΑ ΜΥΑΛΑ
ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ
ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΚΟΥΛΟΚΡΑΤΕΙΑ .. ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ
ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΟΥΛΟΓΛΕΙΑ ΓΙΑ ΘΕΑΤΕΣ ΦΥΤΑ
ΜΕ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ ΚΑΙ ΒΙΑ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ
ΔΕ ΣΑΝΗΚΕΙ.. ΤΟ TVXS ΔΕ ΣΑΝΗΚΕΙ
ΔΕ ΜΑΣ ΤΡΟΜΑΖΕΙ Ο ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ ΔΕ ΜΑΣ ΤΡΟΜΑΖΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΣΦΑΙΡΕΣ ΘΑ ΑΠΑΝΤΑΜΕ
ΘΕΛΟΥΝΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΚΑΝΑΠΕ ΜΟΥΓΓΟΙ ΓΙΑΥΤΟ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ ΠΡΑΞΗ ΚΟΥΛΟΓΛΙΚΟΙ
ΚΟΥΛΟΓΛΕ ΚΑΙ MEGA ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΚΑΛΑ ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΣΑΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΜΥΑΛΑ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΚΡΑΤΟΙ ΚΑΙ Ο ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ
Ο ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΑ ΨΑΡΙΑ ΤΟΥ
και το καλυτερο!!
Ο ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ ΠΟΥΛΑΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΤΣΙΝΗ
@quixote
Λες να μην το θυμήθηκα όταν μου ήρθε η ιδέα?
Σε κάθε περίπτωση δεν υπάρχει ευθύνη της αριστεράς.
Ευθύνη για πιθανότητες δεν υπάρχει.
Υπάρχει μόνο ευθύνη για γεγονότα και δεδομένα.
...Καλός ο Ντουρρούτι...Φέρνει λίγο προς το δικό μας το Ζαχαριάδη στη φάτσα...
--------------------------------------------------------
@ pinco
Που ξέρεις;
Τώρα που δεν ζει ο ζαχαριάδης, ένα Τρίτο Αντάρτικο θα πετύχαινε τους στόχους του
http://www.youtube.com/watch?v=Yt-GLi6MVJs&feature=related