Δ. Παπαδημούλης: δεν υπάρχει περίπτωση διάσπασης

Στη διάρκεια της συνέντευξης υποβάλλονταν και νέες ερωτήσεις.

Τις επόμενες ημέρες το Tvxs θα φιλοξενήσει και τις απόψεις του βουλευτή Παναγιώτη Λαφαζάνη, ενώ έχει ήδη ανοίξει τις στήλες του στο διάλογο.

Ακολουθεί η απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης:

Κούλογλου: Κυρίες και κύριοι γεια σας. Μία έκτακτη συνέντευξη με τον ευρωβουλευτή του συνασπισμού, τον κύριο Δημήτρη Παπαδημούλη, ενόψει των συζητήσεων, του διαλόγου που έχει ξεκινήσει στο Συνασπισμό και στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., μετά τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα. Αποτελέσματα τα οποία δεν ήταν τα αναμενόμενα για τη μεγάλη μερίδα των μελών και των ψηφοφόρων του Συνασπισμού. Και έχει ξεκινήσει μια συζήτηση. Έχουνε γίνει πολλά και θα τα συζητήσουμε εδώ με τον κύριο Παπαδημούλη ο οποίος έχει έρθει πλέον από τις Βρυξέλλες και είναι εδώ στην, μαζί μας, στην Αθήνα και μάλλον θα παραμείνει. Στην Αθήνα μιας και ο Συνασπισμός δεν κατάφερε να εκλέξει τρεις έδρες και να...

Παπαδημούλης: Ίσως ήταν αυτό το σατανικό σχέδιο δηλαδή αφού δεν πέτυχε ο στόχος, τον βάλανε τρίτο για να βγάλουμε διψήφιο ποσοστό και τρεις ευρωβουλευτές. Τον φέρνουμε εδώ στην Ελλάδα να βοηθήσει περισσότερο τη συλλογική μας προσπάθεια να πάμε καλύτερα. Πάντως για να πληροφορήσουμε σωστά όσους μας βλέπουν και μας ακούν, μέχρι τα μέσα Ιουλίου διαρκεί η θητεία των απερχόμενων ευρωβουλευτών και από τότε αναλαμβάνουν τη σκυτάλη οι καινούργιοι. Που σημαίνει ότι για το επόμενο διάστημα θα συνυπάρξουμε περίπου για ένα μήνα με το Νίκο το Χουντή στο πλαίσιο της ευρώ-ομάδας της αριστεράς. Εκεί ξέρετε το πότε κλείνει,πότε ανοίγει η Βουλή δεν το αποφασίζει νύχτα ο Καραμανλής είναι προγραμματισμένο.

Κούλογλου: Λοιπόν για να δούμε, πάμε να δούμε λίγο τις αιτίες του ποσοστού του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Υπάρχουν δύο διαφορετικές ερμηνείες. Σε πολύ γενικές γραμμές, απλοποιώντας τα πράγματα, θα έλεγε κανείς ότι η μία ερμηνεία είναι ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α βρέθηκε, δέχθηκε ιδιαίτερα μετά το Δεκέμβρη μία πολύ μεγάλη επίθεση από τα Μέσα Ενημέρωσης επειδή υποστήριξε το κίνημα της νεολαίας και γι’αυτό ακριβώς το λόγο έχασε υποστήριξη από στρώματα που δέχθηκαν δηλαδή ήταν ευάλωτα στην προπαγάνδα αυτή που έγινε και υπάρχει και η άλλη πλευρά που λέει ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα αλλά όλη η εικόνα και το ψηφοδέλτιο κτλ του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, δεν είχανε το ευρωπαΐκό αναρρωτικό πνεύμα το οποίο συνήθως φρόντιζε να έχει αυτή η παράταξη.

Παπαδημούλης: Ναι

Κούλογλου: Εσείς τι..;

Παπαδημούλης: Καταρχήν λέω ότι δεν είναι, δεν αποκλείεται και τα δύο να είναι σωστά. Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε κύριε Κούλογλου, και το ξέρετε και εσείς καλά από την εμπειρία και τη δική σας και τη δική μου είναι να λέμε σε κάθε δύσκολη στιγμή, και τώρα είναι μια δύσκολη στιγμή γιατί χάσαμε στις εκλογές, ότι πάμε δύο λογικές και πρέπει να διχαστούν. Αν κάτι πρέπει να κάνουμε είναι να δούμε κατάματα το αποτέλεσμα. Χάσαμε στις εκλογές, πήγαμε πολύ πιο κάτω από τους στόχους μας. Μέσα σε τρεις μήνες πέσαμε από το 10-125% που μας έδιναν οι δημοσκοπήσεις, στο 4.7. για πρώτη φορά στην ιστορία του χώρου, κάτω και από το ποσοστό των βουλευτικών εκλογών. Ενώ αυτός ο χώρος πάντα έχει μια παράδοση στις ευρωεκλογές να πηγαίνει πάνω, ή και πολύ πάνω από τις εθνικές. Το πρώτο πράγμα λοιπόν που πρέπει να κάνουμε είναι χωρίς χρωματιστά γυαλιά σκοπιμότητας, χωρίς στρουθοκαμηλισμούς να δούμε τι λάθη κάνουμε για να τα διορθώσουμε. Και σε αυτή την συλλογική αναζήτηση που πρέπει να την κάνουμε όλοι μαζί, όλοι οι αγωνιστές, δεκάδες χιλιάδες φίλοι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που αγωνιστήκαμε για να πάει όσο πιο ψηλά γίνεται ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α στις εκλογές, πρέπει να προσέλθουμε με ανοιχτά αυτιά, με ανοιχτά αυτιά. Χωρίς μαΐντανό στα αυτιά μας όπως υπήρχε σε έναν παλιό Αστερίξ, αν θυμόσαστε. Όπου ο Ρωμαίος έλεγε στον Αστερίξ: και τώρα μπορείς να πεις ότι θέλεις. Έβαζε το μαΐντανό στα αυτιά του και δεν άκουγε τίποτα. Λοιπόν, η δική μου η διάθεση είναι να συμβάλλω σε αυτό.

Κούλογλου: είπατε ότι οριστήκατε όλοι. Υπάρχει μία κατηγορία και έχω αρκετές ερωτήσεις πάνω εδώ, μπορώ να σας διαβάζω και όλο... που λέει ότι στα μέλη του υπάρχουν καταγγελίες ότι στα μέλη της κυβερνητικής πτέρυγας, όχι μόνο δεν ψήφισαν, αλλά καλούσαν και άλλους να μην ψηφίσουν. Στη γενική συνέλευση τύπου της ΚΟΕ, μία ερώτηση, στη Κομουνιστική Οργάνωση Ελλάδος, η Ελένη Σωτηρίου που ήτανε υποψήφια μάλιστα στο ίδιο ψηφοδέλτιο με σας εκτίμησε πως κάποια στελέχη της ενωτικής τάσης, συμμετείχαν από κοινού με την ακροδεξιά και ορισμένα εκδοτικά συγκροτήματα, σε μία επίθεση εναντίον της ίδιας αλλά και ολόκληρου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Παπαδημούλης: Σας απαντώ κύριε Κούλογλου

Κούλογλου: διατυπώθηκε η άποψη λέει ότι, από τον κύριο Γαλάνη, μέλος της γραμματείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ότι υπήρξαν λέει οπαδοί της ενωτικής πτέρυγας οι οποίοι δε ψήφισαν καν το ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Παπαδημούλης: Σας απαντώ κύριε Κούλογλου. Όλοι γνωρίζουν και αναγνωρίζουν ότι εγώ που είμαι από τα πιο προβεβλημένα στελέχη της ανανεωτικής αριστεράς μέσα στο Συνασπισμό, ήμουνα στη πρώτη γραμμή αυτής της προσπάθειας. Δεν έχει υπάρξει ούτε ένας που να το αμφισβητήσει. Αντιθέτως πολλοί το έχουν αναγνωρίσει και εκτιμήσει, ακόμη και από αυτούς που έδωσαν αγώνα για να βρεθώ στη τρίτη θέση του ψηφοδελτίου. Ε, λοιπόν έχοντας αυτή τη θέση και αυτό το καθαρό μέτωπο απέναντι σε όλους τους αγωνιστές του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, λέω ότι δε μας αξίζουν αυτές οι ερμηνείες. Η λογική του οπαδού της ποδοσφαιρικής ομάδας που λέει ότι του έφταιξε το γήπεδο, ο διαιτητής, ο κόντρα αέρας, οι αντίπαλοι κτλ δεν είναι πειστικοί. Οι αντίπαλοι θα κάνουν τη δουλειά τους. Οι αντίπαλοι θα κάνουν τη δουλειά τους και η δουλειά τους είναι εναντίον μας. Το θέμα είναι, κάναμε εμείς τις επιλογές τις σωστές; Αντιμετωπίσαμε τις επιθέσεις των αντιπάλων; Και επειδή έχουμε ξεφύγει πια από την εποχή που το κόμμα είναι πάνω απ’όλα ως ένα ιερό, το τεμενά παλμού; Καταφέραμε να πείσουμε κάποιους ανθρώπους; Μήπως αυτή η αποσυσπείρωση, του ότι δεν συναντηθήκαμε στην κάλπη με κάποιους ανθρώπους οφείλεται και σε δικά μας λάθη; Επιμένω σε αυτή τη μέθοδο, γιατί αυτοί που δε μας ψήφισαν δεν οριστικά από κοντά μας. Είναι στο χέρι μας να τους ξανακερδίσουμε. Αν εμείς αρχίσουμε τώρα και θεωρούμε ότι εμείς τα κάναμε όλα σωστά, η ηγεσία είναι πάνσοφη και για όλα φταίνε οι άλλοι, κάποιοι που πρόδωσαν, δικοί μας, κάποιοι που δε βοήθησαν, και οι αντίπαλοι, τότε θα δώσουμε το χειρότερο σήμα στην κοινωνία και σε αυτούς που μπορούμε να τους ξανακερδίσουμε. Το χειρότερο λάθος, δεν είναι να κάνεις κάποιο λάθος, το χειρότερο λάθος είναι να θεωρείς ότι είσαι αλάνθαστος. Να χώνεις το κεφάλι σου στην άμμο και να νομίζεις ότι για όλα φταίνε οι άλλοι. Μπαίνω λοιπόν σε αυτή τη λογική. Του να προσεγγίσουμε τι λάθη κάναμε.

Κούλογλου: είναι μια ερώτηση που κυκλοφορεί.

Παπαδημούλης: Ναι. Τι λάθη κάναμε; Καταρχήν θα σας πω ότι δεν έχω τις έτοιμες απαντήσεις και δεν διεκδικώ το μονοπώλιο της αλήθειας. Έχω αγωνιστεί με σκληρό τρόπο στα χρόνια της μεταπολίτευσης απέναντι σε απόψεις μέσα στην αριστερά που θεωρούσαν ότι έχουν το μονοπώλιο της αλήθειας. Εγώ έλεγα πάντα, καθίστε να ψαχτούμε, μπορεί και εμείς να κάναμε λάθος, ο άλλος να έχει κάτι σωστό. Λοιπόν, λέω ότι μας έβλαψε η συγκρότηση του ευρώ-ψηφοδελτίου. Το γεγονός ότι αντιμετωπίστηκα ως εσωκομματικός αντίπαλος γιατί δεν ανήκα στην πλειοψηφούσα τάση και όχι ως ένα από τα ατού μέσα σε μια συλλογική προσπάθεια, μας έβλαψε. Άκουγα τον Αλέκο τον Αλαβάνο και τον Αλέξη τον Τσίπρα, αγαπημένους μου συντρόφους, τις τελευταίες μέρες που έβλεπαν το πρόβλημα της αποσυσπείρωσης, της δημοσκοπικής πτώσης, να λένε εμπρός να αγωνιστούμε, και τότε έλεγα και εγώ, εμπρός να πάμε πιο ψηλά, να πάρουμε διψήφιο ποσοστό, να βγάλουμε τρεις ευρωβουλευτές, να βγάλουμε τον πετυχημένο, τον εξαιρετικό, το δραστήριο που η λιμπερασιόν τον κατέταξε μέσα στους τρεις πιο πετυχημένους. Το σχόλιο που προκαλούσε αυτή η επιχειρηματολογία ξέρετε ποιό ήταν; Μα, αν ήταν τόσο καλός, γιατί τον σπρώξατε στην τρίτη θέση; Νομίζω, λοιπόν, ότι ένα πρόβλημα, και πρέπει να το δούμε με ανοιχτή καρδιά, είναι, ότι μπήκε το κριτήριο της εσωκομματικής καταγωγής, το τασικό κριτήριο, πάνω από το κριτήριο της αποτελεσματικής εκπροσώπησης. Και αυτό δημιούργησε πρόβλημα στις σχέσεις μας με έναν κόσμο, και στη εικόνα μας, διότι η αριστερά,η δική μας αριστερά, ευαγγελίζεται για την κοινωνία αλληλεγγύη, σεβασμό στη διαφορετικότητα, αξιοκρατία. Τα χώνουμε, και σωστά, στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που κάνουν τα ανάποδα. Και πολύ καλά κάνουμε. Όταν λοιπόν, αυτά που επαγγέλλεσαι για την κοινωνία, δεν τα εφαρμόζεις μέσα στους κόλπους σου, και βάζεις το κριτήριο το τασικό, το εσωκομματικό, πάνω από το κριτήριο της αποτελεσματικής εκπροσώπησης στην κοινωνία, τότε, πείθεις λιγότερους, πολύ λιγότερους. Νομίζω, ότι ένας λόγος είναι αυτός. Ένας δεύτερος λόγος, γι΄αυτό σας είπα στην αρχή, ότι δεν είναι ή το ένα ή το άλλο, πιστεύω ότι το Δεκέμβρη επιτρέψαμε σε μία συγχορδία συκοφαντική στοχοποίησης του Συνασπισμού, με δικές μας αστοχίες, να μας μουτζουρώσει. Ένα χώρο ταυτισμένο, από την ίδρυσή του, με την (?.... ), να τον μουτζουρώσουν ως τάχατε συνοδοιπόρο των κουκουλοφόρων. Έπρεπε, κατά τη γνώμη μου, από την πρώτη στιγμή, να πάρουμε μία πάρα πολύ καθαρή θέση. Δίπλα, αποφασιστικά στους αγώνες τους ειρηνικούς, τους μαζικούς και τις αγωνίες της νέας γενιάς, που εξεγείρεται. Δίπλα σ αυτό το ελπιδοφόρο φαινόμενο αποφασιστικά, κατηγορηματικά αντίθετοι απέναντι στα φαινόμενα βίας. Πιστεύω, ότι τα μισόλογα, τα ναι μεν αλλά των πρώτων ημερών, επέτρεψαν στους αντιπάλους μας να μας μουτζουρώσουν. Και αυτό μας κόστισε. Όπως επίσης, πιστεύω, ότι μας κόστισε –και προσπαθώ έτσι να μείνω σε ορισμένα πιο χοντρά πράγματα και να τα πω και απλά, χωρίς αυτήν την κομματική διάλεκτο, που μας κάνει καμιά φορά δυσνόητους- πιστεύω, ότι μας κόστισε μία συμπεριφορά, μία εικόνα, που δώσαμε, ενδεχομένως άθελά μας, την περίοδο των υψηλών δημοκοπικών ποσοστών πέρσι την άνοιξη. Για μήνες, οι πολίτες έλεγαν «ΣΥΡΙΖΑ 15, 13, 14,», φτάσαμε και 18%. Όλοι ξέραμε, ότι αυτό δεν είναι εδραιωμένο, μεστωμένο. Αλλά ήτανε μία ελπίδα. Ερχόταν ο κόσμος και κάτι περίμενε από εμάς. Εκείνη την ώρα, λοιπόν, είχα κάνει μία δήλωση, όταν βγήκε το 18%., Σας τη θυμίζω. «Έχουν αέρα τα πανιά μας, δεν παίρνουν αέρα τα μυαλά μας ». Αυτή η δήλωση προς τα έξω, ήτανε μία διαβεβαίωση. Σ αυτούς που ερχόντουσαν προς τα μέσα, ήτανε μία προτροπή. Έμμεση. Πολύ φοβούμαι, ότι αυτή η προτροπή δεν εισακούστηκε όσο έπρεπε. Δώσαμε εκείνη την ώρα μια εικόνα αλαζονική. Μια εικόνα αυτάρκειας και μια εικόνα απομονωτισμού, την ώρα που ο κόσμος περίμενε από εμάς άλλα. Δηλαδή, εκείνη την ώρα, που έριχνε έξω καρεκλοπόδαρα, με την αποτυχία της ΝΔ, με τη βαθιά κρίση στο ΠΑΣΟΚ, έμπαινε κόσμος μέσα στο μαγαζί –να το πω έτσι λαϊκά. Θυμόσαστε έτσι και τις ειρωνείες του Πάγκαλο, που έλεγε ότι θέλετε να γίνετε σούπερ μάρκετ – έμπαινε κόσμος στο μαγαζί και έλεγε «ρε παιδιά, μήπως έχετε ένα σουβλάκι γιατί πεινάω». Και εμείς του λέγαμε «εμείς εδώ πουλάμε μόνο τσατσάρες». Και όταν μας έλεγε «μήπως μπορείτε να μου τηγανίσετε μία μερίδα πατάτες», του λέγαμε «φύγε γιατί έχουμε και δουλείες.» Αυτό το πράγμα, νομίζω ότι μας κόστισε. Και πρέπει να το δούμε η αριστερά, έχασε μία ευκαιρία, η δική μας αριστερά να αγκαλιάσει και να κερδίσει και να εκφράσει ένα μεγαλύτερο κομμάτι από αυτό που σήμερα καταγράφουμε. Δεν ισχυρίζομαι, ότι όλοι αυτοί θα μένανε σίγουρα στο Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς και ένα χρόνο μετά. Αλλά η θεωρία του «λίγοι και καλοί και όσοι μας έφυγαν, καλά μας έφυγαν, διότι άμα αραιώνουν τα σκόρδα, γίνονται πιο χοντρά, όπως έλεγε ο Νίκος ο Ζαχαριάδης, αποπνέει έναν ελιτισμό, που εγώ τον έζησα την περίοδο του ΚΚΕ εσωτερικού, και δεν θα ήθελα να το ξανακάνω. Η θεωρία του «λίγοι και καλοί» είναι λάθος.

Κούκογλου: Δηλαδή θεωρείτε, ότι εκείνη την περίοδο θα έπρεπε να διατυπωθεί ένα πρόγραμμα κυβερνητικό συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ; Δηλαδή, πώς ο κόσμος θα έμπαινε στον ...

Παπαδημούλης: Θα σας απαντήσω. Αυτός ο κόσμος έφευγε από το ΠΑΣΟΚ, που σημαίνει, ότι δεν ήθελε από εμάς να εκπέμψουμε μία λογική, ότι εμείς, είμαστε έτοιμοι να τα βρούμε με το ΠΑΣΟΚ. Ερχόταν σε εμάς αναζητώντας κάτι εναλλακτικό, που θα μπορούσε να είναι ταυτόχρονα και κινηματικό και να έχει προτάσεις, διεκδικήσεις, πρόγραμμα, λύσεις για να κάνει τη ζωή του καλύτερη, τη δημοκρατία μας δικαιότερη, το κοινωνικό μας κράτος ισχυρότερο, το περιβάλλον μας καθαρότερο. Εκείνη την εποχή –και για μήνες. Δεν ήταν στιγμή- νομίζω, ότι χάσαμε την ευκαιρία να δημιουργήσουμε μία αριστερά σύγχρονη, ριζοσπαστική και ανανεωτική ταυτόχρονα, κινηματική και προγραμματική ταυτόχρονα, ικανή να διεμβολίσει και να σπάσει, στα λόγια και όχι στην πράξη, τον περίφημο δικομματισμό, τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές κτλ. Γιατί το θέμα είναι να τα κάνουμε στην πράξη αυτά. Όχι απλώς να τα λέμε. Και στο θέμα με το ΠΑΣΟΚ, για να μην νομίσετε ότι υπεκφεύγω, εγώ και τότε και τώρα, έχω την άποψη, ότι, συγκρίνοντας και αντιπαραβάλλοντας τα προγράμματα του δικού μας χώρου και του ΠΑΣΟΚ, δεν υπάρχει το περιθώριο μιας γενικευμένης πολιτικής συνεργασίας. Άρα, είμαστε χώροι ανταγωνιστικοί. Μπορούμε να έχουμε κοινή δράση, διάλογο σε συγκεκριμένα θέματα, και όπου υπάρχει δυνατότητα κοινής δράσης η δική μας αριστερά πρέπει να είναι ενωτική και προς τις δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, και του ΚΚΕ, και των Οικολόγων, ακόμα και δεξιών, που σε ένα θέμα μπορούμε να συμπέσουμε για το περιβάλλον, ή για την προστασία κάποιων δημοκρατικών ελευθεριών, γιατί η αριστερά πρέπει πάντα να κερδίζει. Και για να κερδίζει, πρέπει να ενώνει δυνάμεις γύρω από στόχους. Δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι, εκτός από το «όχι εδώ και τώρα», που σωστά είπαμε, δώσαμε και μια εικόνα, ότι πάμε να γίνουμε ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ. Ή εκπέμψαμε ένα μήνυμα, ότι εμείς ποτέ και με τίποτα δεν θέλουμε να παίξουμε έναν ρόλο ισχυρό, που να μπορεί να επηρεάσει τα πράγματα, ενώ είχαμε μία θέση στο συνέδριο μας, μιλάω για το κόμμα μου, για τη διαμόρφωση μιας νέας πλειοψηφίας πολιτικής και κοινωνικής, με ισχυρό το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ, που σημαίνει και συμμαχίες. Εκείνη την ώρα, δεν δώσαμε αυτόν τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα στην πρότασή μας, έτσι ώστε να κερδίσουμε κόσμο ανταγωνιστικά προς το ΠΑΣΟΚ για να κάνουμε άλλα πράγματα. To ότι αργήσαμε να βγάλουμε το πρόγραμμά μας 9 μήνες περίπου, και αντί να το βγάλουμε πέρσι την άνοιξη, το βγάλαμε μετά κόπων και βασάνων φέτος το Φεβρουάριο-Μάρτιο, στο κόμμα μου, και στη συνέχεια εξαϋλώθηκε περίπου στο ΣΥΡΙΖΑ, με τη μέθοδο του ελάχιστου κοινού παρονομαστή, κόψε το ένα, κόψε το άλλο, αυτό που έμεινε στο τέλος ήταν πάρα πολύ λίγο, νομίζω, ότι επίσης μας έβλαψε. Να πω και κάτι ακόμη. Ορισμένοι, αυτό το μπουμ, που συνοδεύτηκε με την εκλογή του Αλέξη του Τσίπρα, το ερμήνευσαν ως επιβεβαίωση μιας αριστερής στροφής, μιας πολιτικής ενότητας με το ΚΚΕ κτλ. Δεν συμφωνώ με αυτήν την άποψη. Εγώ πιστεύω, ότι εκείνη την ώρα η εκλογή Τσίπρα μαζί με την ταυτότητα την ανανεωτική,τη σύγχρονη, την κινηματική, που είχε δημιουργήσει όλο το προηγούμενο διάστημα ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ, έδωσαν, και σε συνδυασμό και με την κρίση του ΠΑΣΟΚ, την αποτυχία της ΝΔ, έδωσε σε ένα κόσμο την εικόνα, ότι εκεί κάτι αλλάζει, κάτι νέο γίνεται, κάτι φρέσκο, κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό, κάτι εναλλακτικό. Σ αυτό, δεν δώσαμε την πολιτική, την προγραμματική συνέχεια στην πράξη, που ένας κόσμος ζητούσε. Αλλά, επιμένω, αυτός ο κόσμος δεν χάθηκε. Να το πω αλλιώς. Γύρω από το Συνασπισμό και το ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει ένα ποσοστό 10, 15, 20% ανθρώπων που μας συμπαθούν. Μας παρακολουθούν. Έχουν άποψη. Πολλές φορές μας τα χώνουν. Διαφωνούν πλήρως με εμάς- δεν είναι πρόβατα. Είναι στο χέρι μας να προσθέσουμε κι άλλους στο 4,7, αρκεί να τους δώσουμε την εντύπωση, ότι τους ακούμε. Δηλαδή, σε αυτόν που είπε «Ψήφιζα χρόνια Ανανεωτική Αριστερά, αλλά τώρα δεν θα ψηφίσω, με άποψη», αντί να ψάχνουμε τη θεωρία της συνωμοσίας ποιος πήγε και τον έψησε και οργάνωσε κτλ, υπερεκτιμώντας και τη δυνατότητα τέτοιων των ενεργειών, να δούμε τί πρέπει να κάνουμε για να τον ξανακερδίσουμε. Να πω ένα παράδειγμα, γιατί μου αρέσουν τα παραδείγματα. Όταν έγινε μία αιφνιδιαστική αλλαγή από την πλειοψηφία του κόμματος το 2006, παραμονές δημοτικών εκλογών, και ο Αλέκος Αλαβάνος, όλοι περιμέναν ότι θα μπει στην κεντρική επιτροπή, και θα προτείνει Μιχάλη Παπαγιαννάκη για το Δήμο της Αθήνας, και αυτός πρότεινε Αλέξη Τσίπρα, σας βεβαιώνω, ότι ένας κόσμος θύμωσε πολύ περισσότερο, γι αυτό το άδειασμα του αείμνηστου του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, από ότι θύμωσε με τον δικό μου παραγκωνισμό, πιο πολύ. Γιατί ο Μιχάλης Παπαγιαννάκη ήταν μια σημαία αυτού του χώρου και γιατί αυτή η άποψη συνοδεύτηκε με κάτι διατυπώσεις ότι ο Μιχάλης είναι εκτός πολιτικού σχεδίου της πλειοψηφίας. Στην αρχή πολύς κόσμος έλεγε «δεν ψηφίζω, δεν κάνω, δεν ράνω.» Ο Τσίπρας , άγνωστος ακόμη, ξεκίνησε στις δημοσκοπήσεις με 1, 1.5%. Έβγαλε ένα σύγχρονο, ανανεωτικό, ριζοσπαστικό προφίλ. Πήρε την ατζέντα του Παπαγιαννάκη, να το πω απλά, στα περιβαλλοντικά, στα θέματα οργάνωσης της πόλης, στα θέματα σεβασμού των μειονοτήτων, κοινωνικής πολιτικής κτλ. Και πήγε, πού πήγε; Πήγε σχεδόν στο 11, 12%. Κανείς δεν βγήκε μετά να πει, ότι κάποιοι συνωμότησαν, κάποιοι πολέμησαν κτλ. Δεν γίνονται έτσι τα πράγματα. Και λέω, να φυλαχτούμε από αυτές τις ερμηνείες. Η αναζήτηση άλλοθι και εσωτερικού εχθρού είναι ο χειρότερος δρόμος, γιατί φτιάχνει σκηνικό πόλωσης. Εγώ, αυτό το σκηνικό πόλωσης το έζησα στην πλάτη μου. Αγαπημένοι σύντροφοί μου πείστηκαν, ότι θα πάμε πολύ καλύτερα, αν εγώ σπρωχτώ στην 3η θέση. Αρκετοί από αυτούς έχουν την τόλμη και το θάρρος να μου πουν εκ των υστέρων, εκτιμώντας και τη στάση που κράτησα στην προεκλογική περίοδο και μετεκλογικά, ότι έκαναν λάθος. Θα ήθελα, όμως, και από τους πρωταγωνιστές αυτών των επιλογών, να πάρουν μια καθαρή θέση. Επιμένουν ακόμη, ότι η επιλογή, η πλειοψηφούσα τάση, με το 70% στην Κεντρική Επιτροπή, να βάλει τον Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής, κόντρα στον πετυχημένο, κατά την άποψή τους, ευρωβουλευτή, με μόνο το επιχείρημα, ότι δεν ανήκω στη ίδια τάση, ήταν σωστή; Επειδή επιμένουν, ότι ήταν σωστό, ο 2ος μετά να γίνει 3ος και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερες δημοκρατικές διαδικασίες, με μία συμφωνία κορυφής. Ήταν σωστό να μπει στη 2η θέση μια αγαπημένη και σεβαστή, κατά την άποψή μου, συντρόφισσα, η Ελένη Σωτηρίου, πήγαμε μαζί σε πολλές συγκεντρώσεις, η οποία εξέφραζε την πιο αντίθετη από το Συνασπισμό άποψη στα θέματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά επέτειναν την αποσυσπείρωση. Και θα ήθελα, ειλικρινά, και ο Αλέκος ο Αλαβάνος, που έπαιξε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο σ αυτές τις επιλογές, και ο Αλέξης ο Τσίπρας, Πρόεδρος του κόμματός μου, που επίσης έπαιξε ένα ρόλο σ αυτές τις επιλογές, εκ των υστέρων, και με το χέρι στην καρδιά, ό,τι έγινε έγινε, να πουν: ήταν σωστό ή λάθος; Θα το ήθελα.

Κούλογλου: Υπάρχει μία ερώτηση σχετικά με μία πρώτη εκτίμηση, που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ για τα αποτελέσματα, στα οποία μιλάει για την αποχή, την οποία θεωρεί ως πράξη αμφισβήτησης του συστήματος. Και υπάρχει μία ερώτηση, αν συμφωνείτε με αυτήν τη διατύπωση.

Παπαδημούλης: Δεν συμφωνώ με την τάση των κομμάτων να οικειοποιούνται, εκ των υστέρων, τη αποχή για πάρτι τους. Εσείς κ. Κούλογλου, όπως κι εγώ, είστε παλιός. Θυμόσαστε, ότι το ΚΚΕΜΛ είχε τη γραμμή "αποχή από τις κάλπες" . Είχε και τώρα, το 2009, την ίδια γραμμή. Και έβγαινε μετά και έλεγε "Δικαίωση της γραμμής μας η υψηλή αποχή ". Τώρα, δίπλα στο ΚΚΕΜΛ προστέθηκε και ο Καραμανλής. Λέει "δική μου είναι η αποχή". Μην το κάνουμε κι εμείς αυτό. Η αποχή έχει πολλά χρώματα. Μέσα σε αυτούς που απείχαν, υπήρχαν και άνθρωποι πολλοί, άντρες και γυναίκες, νέοι και μεγαλύτεροι, που έλεγαν ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις το Μάρτιο, τον Απρίλιο, το Μάιο. Επομένως, υπάρχει και ένα κομμάτι μέσα σε αυτούς που απείχαν που μπορούμε να το ξανακερδίσουμε.Αλλά απείχαν με άποψη. Και επομένως, αντί να χρησιμοποιούμε την αποχή ως άλλοθι για το 4,7%, πρέπει να δούμε τη αποχή των δικών μας, των εν δυνάμει δικών μας, των πρώην δικών μας, ως δικό μας έλλειμμα. Γιατί αυτοί πήγαν στην αποχή και δεν ήρθαν σε εμάς; Γιατί στις ηλικίες τις νέες, που είχαμε ποσοστά του 15%, του 20%, εννοώ στις ηλικίες από 18 έως 30 χρονών, καταγράψανε μονοψήφια ποσοστά στην κάλπη; Γιατί πέρασε το σύνθημα "όλοι ίδιοι είναι"; Γιατί δεν καταφέραμε να δώσουμε την εντύπωση, ότι έχουμε, όχι μόνο παίκτες, αλλά και αποτελεσματική ομάδα;

Κούλογλου: Υπάρχει μία ερώτηση για το Λεωνίδα τον Κύρκο, η οποία λέει ότι τη στιγμή που δεν είχε ο ίδιος πάρει θέση προεκλογικά, δεν βγήκε να πει ψηφίστε ΣΥΡΙΖΑ, γιατί με τις δηλώσεις που έκανε εκ των υστέρων, μήπως δεν βοηθάει την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να δει τα λάθη του με ψυχραιμία;

Παπαδημούλης: Σας απαντώ. Εγώ που πήρα θέση, που ήμουνα στην πρώτη γραμμή, εγώ που βγήκα στην πλατεία Κοτζιά και είπα βάλτε στην άκρη τις επιφυλάξεις και τις διαφωνίες σας, ψηφίστε ΣΥΡΙΖΑ στην κάλπη με την καρδιά σας και ελάτε από την Δευτέρα να κάνουμε την προσπάθειά μας καλύτερη, να διορθώσουμε ότι στραβό υπάρχει. Σας λέω πολύ απλά και καθαρά, σε σας που ρωτάτε, ότι ακόμα κι αν διαφωνεί κανείς 100% με τον Κύρκο, οφείλει απέναντι στο μέγεθος Κύρκος ένα σεβασμό κι ανοιχτά αυτιά. Μόνο αυτό.

Κούλογλου: Πάμε παρακάτω. Υπάρχουν πάρα πολλές, έχουν έρθει πάρα πολλές ερωτήσεις, ορισμένες αφορούν και την Ευρώπη, αφορούν και τους μετανάστες, δηλαδή θέματα που ξεφεύγουν λίγο από τα εσωκομματικά.

Παπαδημούλης: Ευτυχώς, ευτυχώς. Καλό είναι, γιατί μόνο με τα εσωτερικά μας θα ασχολούμαστε;

Κούλογλου: Να αναδείξουμε και αυτά. Παραδείγματος χάρη, μιας κι είναι και επίκαιρο τώρα το θέμα των μεταναστών. Λέει: κ. Παπαδημούλη, όλοι μες τον ΣΥΡΙΖΑ είμαστε υπέρ των δικαιωμάτων των μεταναστών. Χρειαζόμαστε όμως και μία πιο συγκεκριμένη πολιτική. Παραδείγματος χάρη, στο ερώτημα πόσους μετανάστες χωράει η Ελλάδα, έχουμε απάντηση; Γιατί σίγουρα ένας πολύ μεγάλος αριθμός μεταναστών μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα. Μήπως το πρόβλημα αυτό υπάρχει ήδη και εξηγεί την άνοδο του ΛΑΟΣ στα στρώματα αυτά και εμείς δεν έχουμε λύσεις στα καθημερινά προβλήματα του κόσμου; Μήπως έχουμε ευθύνη για την ενίσχυση του ΛΑΟΣ αλλά και γενικότερα των ακροδεξιών αντιλήψεων που επικρατούν ολοένα και περισσότερο, λέει, στην κοινωνία μας. Αυτή είναι η ερώτηση.

Δ.Παπαδημούλης: Συμμερίζομαι αυτόν τον προβληματισμό. Το πρόβλημα της μετανάστευσης, η χάραξη μιας ολοκληρωμένης μεταναστευτικής πολιτικής, πρέπει να στοχεύει να απαντήσει και να καλύψει ανάγκες ανθρώπων, και των Ελλήνων και των μεταναστών. Να δει όλες τις πλευρές του προβλήματος, και την πλευρά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και την πλευρά της γκετοποίησης-περιθωριοποίησης και την πλευρά της ασφάλειας και της παραβατικότητας που τη γεννά η περιθωριοποίηση και η γκετοποίηση. Χωρίς να έχουν μια ολοκληρωμένη προσέγγιση, σφαιρική προσέγγιση του θέματος, η οποία λείπει όχι μόνο απ’ τη χώρα, όχι μόνο απ’ την κυβέρνηση, αλλά και από την αριστερά, επιτρέψτε μου την εκτίμηση, δε μπορούμε να δώσουμε απαντήσεις στα προβλήματα.

Παπαδημούλης: Να το πω διαφορετικά. Η εύκολη, δημαγωγική, ξενοφοβική, ρατσιστική στη ρίζα της, προσέγγιση του ΛΑΟΣ, η οποία σπρώχνει και τον Καραμανλή σε αλλαγή ατζέντας και ξαφνικά ένα πρόβλημα που υπάρχει χρόνια, δεκαετίες, γίνεται το κυρίαρχο θέμα των οχτώ, δεν αντιμετωπίζεται από την Aριστερά με μια αντίστροφη απλούστευση. Δηλαδή εμείς πρέπει να είμαστε κόντρα σε ξενοφοβικές μονομέρειες, αλλά την ίδια ώρα πρέπει να δώσουμε απαντήσεις και στο πρόβλημα των κοινωνικών υποδομών και στο πρόβλημα της ασφάλειας και της παραβατικότητας, το οποίο απασχολεί πλατιά λαϊκά στρώματα, κατ’ εξοχήν χαμηλού εισοδήματος και μεγάλων κοινωνικών αναγκών. Εύκολα μπορούμε από τα τηλεοπτικά στούντιο να κουνάμε το δάκτυλο αντιρατσιστικά. Αλλά πρέπει στον εργάτη, στον άνεργο, είτε είναι Έλληνας είτε είναι ξένος και ζει στο κέντρο της Αθήνας, στον Άγιο Παντελεήμονα, να του πούμε και τι προτείνουμε και να το διεκδικήσουμε. Κι εκεί, αν εμείς έχουμε πιο ολοκληρωμένη και πιο καλά ζυγισμένη και συγκεκριμένη θέση, τότε και το έδαφος για τον ΛΑΟΣ θα είναι μικρότερο και η πίεσή μας στη κυβέρνηση θα είναι αποτελεσματικότερη και θα μπορούμε και να ζητάμε κι από τους άλλους να κάνουν τη δουλειά τους. Δηλαδή, πρέπει να κάνει τη δουλειά του και ο δήμος, πρέπει να κάνει τη δουλειά της κι η κυβέρνηση, αλλά πρέπει κι η Αριστερά να βαθύνει στο θέμα.

Κούλογλου: Ευρώπη. Υπάρχουν κι άλλες ερωτήσεις για την Ευρώπη. Θυμάμαι, λέει, μια συνέντευξη του Μιχάλη Παπαγιαννάκη που πρόσφατα έφυγε από κοντά μας. Σ’ αυτήν έλεγε: Επειδή ορισμένοι σύντροφοί μου, αγαπητοί κατά τα άλλα, κάνουν το κορόιδο, ισχύει η έγκριση, έλεγε ο ίδιος, ισχύει η έγκριση που έχει δώσει ο ΣΥΝ για το Μάαστριχτ, την ΟΝΕ και το ευρώ. Ισχύει ακόμα η συναίνεση γύρω από αυτά τα θέματα; Γύρω από το Μάαστριχτ και την...

Παπαδημούλης: Μάλιστα. Κατ’ αρχήν εμείς θέλουμε, το κόμμα μου θέλει, την Ελλάδα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια Ελλάδα έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα ήταν μια Ελλάδα φτωχότερη, πιο εξαρτημένη από τους Αμερικάνους και με μεγαλύτερες ανισότητες. Αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση έτσι όπως είναι σήμερα δε μας αρέσει. Γιατί έχουν κυριαρχήσει φιλελεύθερες απόψεις και πολιτικές κι έχει ξεχαρβαλωθεί από μία ένωση πολιτική σε μια ενιαία αγορά, ασύδοτη εν πολλοίς, όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Για αυτό και στην καρδιά της διεκδίκησής μας, σ’ αυτές τις ευρωεκλογές και τα προηγούμενα χρόνια, ήτανε να αντικατασταθεί αυτό το περίφημο σύμφωνο της σταθερότητας από ένα σύμφωνο που να νοιάζεται για την ανάπτυξη, την απασχόληση, την κοινωνική συνοχή. Ορισμένοι θεωρούν, κυρίως το ΚΚΕ, ότι για να γίνει αυτό πρέπει να καταργηθεί η συνθήκη του Μάαστριχτ. Είναι λάθος. Αρκεί να τροποποιηθεί ένας κανονισμός που υπάρχει σε εφαρμογή της συνθήκης του Μάαστριχτ και να σας πω ότι ο Κρούγκμαν, που δεν είναι του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε είναι κανένας πολύ επαναστάτης, σοσιαλδημοκράτη θα τον κατέτασσα με βάση τις απόψεις του, σύμβουλος του Ομπάμα είναι ο άνθρωπος, χαρακτήρισε αυτό το σύμφωνο σταθερότητας ανόητο. Γιατί την ώρα που έχουμε κρίση, ύφεση, ανεργία, εντεινόμενες ανισότητες, κοιτάει μην ξεφύγει ο πληθωρισμός, το χρέος και το έλλειμμα μόνον. Επομένως, ο Συνασπισμός, και μιλώ για το κόμμα μου, θέλει αλλαγές ριζικές, αλλά αγωνίζεται μέσα στην Ευρώπη. Για το Μάαστριχτ, είναι ένα επιχείρημα που διαρκώς επανέρχεται από το ΚΚΕ, ένα είδος καραμέλας. Θεωρώ ότι αυτή η πολεμική του ΚΚΕ εναντίον του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ, με θέμα το Μάαστριχτ, δείχνει μια ένδεια επιχειρημάτων. Και εξηγείται, κ. Κούλογλου. Εξηγείται από το γεγονός ότι στην ευρωομάδα της αριστεράς που μετέχει και ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, η συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων έχουν αριστερό ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Θέλουν να αλλάξουμε την Ευρώπη. Η άποψη της διάλυσης της Ευρώπης, της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι μια άποψη η οποία εκφράζεται καθαρά και μόνο από το ΚΚΕ και λίγο πιο light από τους πορτογάλους κομμουνιστές.

Κούλογλου: Μάλιστα. Παιδεία. Θέλω να ρωτήσω τον κ. Παπαδημούλη εάν συμφωνεί με τη στάση του Συνασπισμού σε ό,τι αφορά τον νόμο της Γιαννάκου για την Παιδεία. Ο νόμος αυτός, λέει, έχει μερικά σωστά σημεία, όπως η καθολική ψηφοφορία για την ανάδειξη προέδρων σχολών και πρυτανειών. Όμως, ενώ εφαρμοζόταν κανονικά σε όλους τους τομείς, οι αντιδράσεις κορυφώθηκαν ακριβώς όταν διεξήχθησαν οι πρώτες εκλογές. Ποια είναι η θέση σας; Η αριστερά λέει να μην ψηφίζουν όλοι οι φοιτητές αλλά να είναι έρμαιο των παρατάξεων που συναλλάσσονται μεταξύ τους;

Παπαδημούλης: Απαντώ. Απαντώ. Σύμφωνα με τη θέση, όχι του Παπαδημούλη μόνον αλλά της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ στη σχετική συζήτηση στη Βουλή, η πρόβλεψη για καθολική ψηφοφορία και η εκπροσώπηση των φοιτητών μέσω των παρατάξεων ήταν ένα από τα λίγα θετικά στοιχεία αυτού του νόμου. Δυστυχώς, δεν ήταν αυτό όμως που χρωμάτισε και που κυριάρχησε στα πράγματα. Αν θέλετε την εκτίμησή μου κι ως παλιού συνδικαλιστή, υπήρξαμε στο κεντρικό συμβούλιο της ΕΦΕΕ πριν από μερικές δεκαετίες, κ. Κούλογλου, μαζί, εκπροσωπώντας άλλες παρατάξεις.

Κούλογλου: Και με πολύ καλό πνεύμα συνεργασίας.

Παπαδημούλης: Πολύ καλό πνεύμα. Πάντως και τότε ρεφορμιστή με θεωρούσαν ορισμένοι. Βέβαια, ορισμένοι απ’ αυτούς που με κατήγγειλαν ως ρεφορμιστή και δεξιό τώρα έχουν πάει στη Νέα Δημοκρατία, στο ΠΑΣΟΚ, για αυτό στους νέους, που μας ακούνε, τους συμβουλεύω να βλέπουν τον καθένα στη διαχρονική του πορεία, έχω δει πάρα πολλούς υπερεπαναστάτες που καταλήξαν αλλού στη συνέχεια, συμφωνείτε μαζί μου, ε;

Κούλογλου: Απολύτως.

Παπαδημούλης: Σας λέω λοιπόν ότι κάπου εκεί το συνδικαλιστικό κίνημα, ενώ με το άρθρο 16 τα κατάφερε και πέτυχε μια νίκη, διότι ηγήθηκε ενός κινήματος με απήχηση στην κοινή γνώμη και ανάγκασε το ΠΑΣΟΚ να κάνει τούμπα και να σπάσει τη συναίνεση Νέας Δημοκρατίας - ΠΑΣΟΚ υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16, στο θέμα με τη μεταρρύθμιση της Γιαννάκου, ενώ κι αυτή έπασχε πάρα πολύ, γιατί δεν ήταν μια μεταρρύθμιση αναβάθμισης του δημόσιου πανεπιστημίου, αλλά μια μεταρρύθμιση που μπορεί να είχε και κάνα-δυο θετικά, αλλά ήταν μια μεταρρύθμιση απορρύθμισης και υποβάθμισης του πανεπιστημίου. Λοιπόν, σε αυτό έδωσε μια μάχη οπισθοφυλακών στο θέμα της καθολικής ψηφοφορίας, ενώ υπήρχαν άλλα θέματα, στα οποία μπορούσε, αναδεικνύοντάς τα ως αιχμή, να οργανώσει κοινωνικές συμμαχίες. Και για αυτό είδατε ότι είχαμε μια συνταγή επιτυχίας και μια συνταγή αποτυχίας στη δεύτερη περίπτωση, όπου χάθηκαν οι κοινωνικές συμμαχίες για το φοιτητικό κίνημα. Κι αυτό είναι ένα δίδαγμα. Όταν μένεις μόνος σου, τότε δεν είσαι αποτελεσματικός στη διεκδίκηση του στόχου σου.

Κούλογλου: Λοιπόν, πάμε λίγο στο θέμα των συμμαχιών, γιατί υπάρχουν αρκετές ερωτήσεις, με τρεις κατευθύνσεις. Μία σε σχέση με το ΚΚΕ, μία με τους Πράσινους, μία με το ΠΑΣΟΚ. Εμμένετε, λέει, στον διακηρυγμένο στόχο της υπερφαλάγγισης του ΚΚΕ; Θεωρείτε ότι τα εκλογικά δεδομένα παγιώνουν τον συσχετισμό μεταξύ των δύο κομμάτων ή πιστεύετε ότι η ανατροπή τους είναι κάτι εφικτό στο μέλλον; Δηλαδή η ανατροπή υπέρ του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Και βεβαίως, αν υπάρχει θέμα συνεννόησης, άλλη ερώτηση, και συνεργασίας με το ΚΚΕ.

Παπαδημούλης: Λοιπόν, με το ΚΚΕ έχουμε πολύ μεγάλες διαφορές. Μας χωρίζουν η δημοκρατία, η εκτίμησή μας για το αν ήταν σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού, η θέση μας για την Ευρώπη, η θέση μας για την οικολογία, η θέση μας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, η θέση μας για την ομοφυλοφιλία, για παράδειγμα. Λοιπόν, παρ’ όλα αυτά θέλουμε διάλογο και κοινή δράση και είμαστε αντίθετοι μ’ αυτή την κατάσταση της εχθρότητας. Η Αλέκα να καλεί στον Περισσό τον Ζαγορίτη και τον Ρέππα και να τους κάνει χαρούλες στα συνέδρια και να μην καλεί τον Συνασπισμό, τον ΣΥΡΙΖΑ, αρνούμενοι ότι υπάρχουν. Είκοσι χρόνια μετά το διαζύγιο των ανανεωτικών του ΚΚΕ – έτσι; Για να μην βγάζουν σπυράκια όταν ακούν «ανανεωτικοί» οι σύντροφοί μου στον Συνασπισμό. Ανανεωτικοί ήταν κι αυτοί στο ΚΚΕ, λοιπόν, και των εναπομεινάντων στον Περισσό. Ποτέ δεν προσδιοριστήκαμε βάζοντας στόχους σε σχέση με το ΚΚΕ, να είμαστε λίγο παραπάνω. Απλώς πιστεύω ότι η αριστερά που έχει μέλλον στις μέρες μας είναι μια αριστερά που πιστεύει στη δημοκρατία, που πιστεύει σ’ έναν σοσιαλισμό με δημοκρατία, που έχει έναν προσανατολισμό ν΄αγωνίζεται για την Ευρώπη, που έχει έντονη οικολογική ταυτότητα. Καμία σχέση δηλαδή με αυτά που πρεσβεύει το ΚΚΕ. Αν μια τέτοια αριστερά, που ψάχνει και ψάχνεται κι είναι η μόνη που ανακάμπτει στην Ευρώπη, στην Ελλάδα ανακτήσει τη δυναμική που φαινόταν ότι είχε ο ΣΥΡΙΖΑ τους προηγούμενες μήνες – και το θεωρώ εφικτό – τότε πιστεύω ότι θα προβληθούν θετικές διεργασίες και μέσα στον κόσμο του ΚΚΕ, καθώς ένα μεγάλο μέρος της επιρροής, όχι του μηχανισμού, είναι αντίθετος σ’ αυτή τη λογική : ο βασικός μας εχθρός είναι ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πιστεύω όμως, προσωπικά, ότι θα πετύχουμε αυτόν το στόχο, να δυναμώσουμε, αν δίνουμε μια εικόνα ότι είμαστε πρώτα ξαδέρφια με το ΚΚΕ. Πιστεύω, αντίθετα, ότι αν προβάλουμε περισσότερο τα ανανεωτικά, ριζοσπαστικά, κινηματικά, δημοκρατικά, οικολογικά μας χαρακτηριστικά, την αριστερά του 21ου αιώνα, αυτήν την αριστερά που με το μπλόκο της Πορτογαλίας πήγε στο διψήφιο ποσοστό στην Πορτογαλία, που πήγε στο 7,5 στη Γερμανία, που πήγε στο 35 στην Κύπρο, κακώς ξεχνάμε το ΑΚΕΛ θα έλεγα στους συντρόφους μου στον ΣΥΡΙΖΑ, τι, δεν το θεωρούν αριστερό κόμμα το ΑΚΕΛ; Τι είναι αυτό; Κεντρώο; Αν γίνουμε μια αριστερά η οποία να μιλάει τη γλώσσα τού σήμερα και να μην αναπολεί τα είδωλα του Στάλιν, τότε μπορούν να προβληθούν θετικές διεργασίες και μέσα στον κόσμο και στον χώρο του ΚΚΕ. Να πάμε στους οικολόγους;

Κούλογλου: Ναι, ναι.

Παπαδημούλης: Το 2007, διορατικά, πιστεύω, μαζί με τον αείμνηστο τον Παπαγιαννάκη και άλλους συντρόφους, προτείναμε στο κόμμα μας ν’ ανοίξουμε έναν δίαυλο επικοινωνίας με τους, πολύ μικρούς και αδύνατους τότε, Οικολόγους Πρασίνους, αναζητώντας προοπτικές συνεργασίας. Πολιτικής, στην κοινή δράση και με ανοιχτό ορίζοντα και τις εκλογές. Αυτό δεν προχώρησε τότε. Με ευθύνη και των δύο πλευρών, δεν θέλω τώρα να ζυγίσω, ας πούμε, πόσο ο ένας, πόσο ο άλλος, έφταιγε. Αυτή η δυνατότητα, νομίζω, ξαναγίνεται πάλι επίκαιρη. Με χαρά είδα τον Αλέξη τον Τσίπρα να μιλάει για έναν πόλο της αριστεράς και της οικολογίας. Η γνώμη μου απλώς είναι ότι αν το ΚΚΕ, όπως διαφαίνεται, επιμείνει στα δικά του και στην εχθρική του στάση, εμείς να προχωρήσουμε την προώθηση αυτής της ιδέας με όσους συμφωνούν. Για το ΠΑΣΟΚ.

Κούλογλου: Για το ΠΑΣΟΚ, ναι. Και υπάρχει και μια ερώτηση. Λέει, το παράδειγμα Πρόντι στην Ιταλία. Τι έδειξε για εσάς ως προς αυτό; Η πιο μαζική αριστερά, δηλαδή η κομμουνιστική, η αριστερά που προερχόταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας, βρέθηκε εκτός Βουλής μετά από το 1920.

Παπαδημούλης: Το παράδειγμα Πρόντι είναι διδακτικό για τον τρόπο με τον οποίο κανείς πρέπει να οικοδομεί και να κάνει συμμαχίες. Από κείνη την εξέλιξη βγήκε ηττημένη η αριστερά, διασπάστηκε, αλλά για να συνεχίσω την ιστορία γιατί δεν πρέπει να την κόβουμε στη μέση την ιστορία, η αριστερά στην Ιταλία και αφού τα έσπασε με την κυβέρνηση Πρόντι και έφυγε, διασπάστηκε μεταξύ της και κατέβηκαν στις ευρωεκλογές δύο κομμάτια, η δική μας αριστερά – ας το πούμε έτσι, οι συγγενείς με μας – δύο κομμάτια αλληλομαχόμενα, που έμειναν και τα δύο χωρίς κανέναν ευρωβουλευτή. Κι από κει που, στην προηγούμενη ευρωομάδα, είχαμε 7 ευρωβουλευτές, τώρα δεν έχουμε κανέναν. Άρα θέλω να πω ότι υπάρχουν δρόμοι συρρίκνωσης όχι μόνο με λάθος κυβερνητικές συμμαχίες, αλλά και με απομονωτισμό. Η Ευρώπη και η Ελλάδα είναι γεμάτη από αριστερίστικα γκρουπούσκουλα, τα οποία έχουν περιφρουρήσει πάρα πολύ την ιδεολογική τους καθαρότητα αρνούμενα να μολυνθούν με συνεργασίες, τα οποία μετράνε ποσοστά που είναι κλάσματα της μονάδας. Η τέχνη είναι και η μαγκιά, αν θέλετε να το πω έτσι και πιο λαϊκά, να φτιάξει μια αριστερά που να μην ποτίζει ξένες αυλές, να έχει τη δική της σαφή, ανταγωνιστική ταυτότητα, τους δικούς της στρατηγικούς στόχους για το σοσιαλισμό, να έχει σαφή μέτωπα και με τη δεξιά και με μια σοσιαλδημοκρατία δεξιόστροφη, αλλά η οποία να είναι ικανή να βάζει στόχους στο σήμερα, να μη μιλάει για το σοσιαλισμό σαν να περιγράφει τη δευτέρα παρουσία κι οποία να λέει: την ίδια ώρα που εγώ έχω μακρινούς στόχους, είμαι έτοιμη να δράσω από κοινού με άλλους για να πετύχουμε κάποιες νίκες. Αν το κάνουμε αυτό, χωρίς το φόβο ότι θα μολυνθούμε, θα πάμε καλά. Επαναλαμβάνω πάλι το παράδειγμα του ΑΚΕΛ. Δεν μας αρέσει ότι υπάρχει μια αριστερά που έχει 35% κι η οποία έχει εκλέξει πρόεδρο δημοκρατίας; Κι οποία αγωνίζεται με μεγαλύτερη επιτυχία απ’ ότι η δεξιά ή η σοσιαλδημοκρατία σε μια σειρά τομείς; Δεν μας αρέσει και δεν διδασκόμαστε τίποτα; Δεν προτείνω μιμητισμούς και δογματικές μεταφορές. Αυτή η πολύχρωμη, προοδευτική αριστερά, αφαιρέστε τον όρο αριστερά, μια συμμαχία αριστεράς με άλλες προοδευτικές δυνάμεις που έχει αλλάξει το χρώμα της Λατινικής Αμερικής; Θ’ αρχίσουμε να μετράμε με το υποδεκάμετρο της αριστερής καθαρότητας όλες αυτές τις κυβερνήσεις κι όλους αυτούς τους ηγέτες που είναι κάρφος στο μάτι του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού; Το λέω διότι καμιά φορά στην αριστερά υπάρχει ας πούμε μία ραδιενεργή συμπεριφορά. Μόλις φτάσουμε μια κρίσιμη μάζα τείνουμε να διασπαστούμε. Και λέω ότι αυτό είναι ο μέγας κίνδυνος αυτήν την ώρα.

Κούλογλου: Πηγαίνοντας προς το τέλος της συνέντευξης, κάποιες ερωτήσεις που έχω μαζέψει για τη νέα γενιά. Η νέα γενιά λέει: κ. Παπαδημούλη, μήπως να αποσυρόσασταν κι εσείς κι όλοι οι υπόλοιποι της γενιάς σας ανεξαρτήτως τάσης, σ’ έναν πιο διακριτικό, τυπικά και ουσιαστικά, ρόλο και να δίνατε στις επόμενες γενιές τη δυνατότητα να δημιουργήσουν τη δική τους αριστερά, της εποχής μας;

Παπαδημούλης: Λοιπόν. Ο Αλέξης ο Τσίπρας που είναι 35 χρονών, μέχρι τώρα δεν έχει διατυπώσει την παραμικρή ένσταση ότι βρήκε εμπόδιο από τον Παπαδημούλη, ή βρήκε εμπόδιο στην προσπάθειά του να προωθήσει στελέχη, αγόρια και κορίτσια, από τη γενιά του στα ανώτερα κλιμάκια του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ. Εγώ ήμουνα 33 χρονών όταν κάναμε το κοινό πόρισμα με τον Γιάννη τον Δραγασάκη, τον μακαρίτη τον Γιάνναρο και τον Μίμη τον Ανδρουλάκη που αργότερα έφυγε για άλλες περιοχές του πολιτικού φάσματος και ξέρω πολύ καλά τη δυσκολία του να συνδυάζεις τη συνέχεια με την ανανέωση. Είμαι 54 ετών. Δεν είμαι κανένας μαθουσάλας. Δεν έχω γεννηθεί ευρωβουλευτής. Εκλέχθηκα ευρωβουλευτής στα 49 μου χρόνια, αφού στο μεταξύ είχα κουβαλήσει από τα 18 μου χρόνια στη πλάτη μου πάρα πολλά πράγματα, έχοντας κολλήσει χιλιάδες αφίσες, έχοντας πουλήσει χιλιάδες φύλα της «Αυγής», έχοντας κάνει όλη τη λάντζα, από απλό μέλος και γραμματέας της τοπικής οργάνωσης μέχρι, και χωρίς να είμαι επαγγελματικό στέλεχος. Δουλεύοντας ταυτόχρονα ως πολιτικός μηχανικός. Λέω ευθέως στον φίλο μας. Η θεωρία ότι φταίνε, ότι το πρόβλημα της αριστεράς είναι πρόβλημα ηλικιών, είναι λάθος προσέγγιση. Είμαι σταθερά υπέρ του να μεγαλώσει η παρουσία της νέας γενιάς σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής μας λειτουργίας. Σε όλα τα επίπεδα. Αλλά πιστεύω ότι χρειάζεται ο συνδυασμός της πείρας με τον ριζοσπαστισμό της νεότητας. Άλλωστε εγώ δεν κατέχω και καμιά υψηλή θέση στην ιεραρχία του κόμματος για να εμποδίζω κανέναν, είμαι απλό μέλος της κεντρικής επιτροπής. Όταν εκλέχθηκα στην ευρωβουλή είπα δεν χρειάζεται να είμαι και στην πολιτική γραμματεία. Δεν έχει νόημα αφού άλλη δουλειά κάνω, μην κρατάω την καρέκλα. Λοιπόν, και από τα μέσα Ιουλίου θα είμαι μόνο μέλος της κεντρικής επιτροπής. Θα έχω περισσότερο χρόνο να βοηθήσω το κόμμα μου να γίνει καλύτερο, θα διεκδικήσω αυτή η άποψη που εκπροσωπώ ν’ ακούγεται περισσότερο, γιατί χρόνια τώρα την είχαν μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ στην ξεφτίλα και το θεωρώ λάθος αυτό.

Κούλογλου: Τι εννοείτε στην ξεφτίλα;

Παπαδημούλης: Στο συντονιστικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ που έχει αυτοχαρακτηριστεί ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή η άποψη που εγώ εκπροσωπώ δεν εκπροσωπείται ούτε από έναν. Αντίθετα, ενώ έχει μέσα στην κοινωνία και στην εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ και στα μέλη του κόμματος, το ξέρετε πολύ καλά, μετρήθηκε, πάρα πολύ ισχυρή επιρροή. Είναι λάθος. Υπεραντιπροσωπεύονται άλλες απόψεις. Και πιστεύω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνει και δημοκρατικότερος. Σήμερα πάσχει από υπερσυγκεντρωτισμό, παραγοντισμό, γραφειοκρατία, έλλειμμα δημοκρατίας. Πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει μια πολιτική συμμαχία, να διευρυνθεί πολιτικά προς τον χώρο της οικολογίας, των ανένταχτων, του αριστερού σοσιαλιστικού χώρου. Όπου η δική μας αριστερά έκανε συμμαχίες με αριστερόστροφους σοσιαλιστές πήγε πολύ καλά. Δέστε Γερμανία, δέστε Γαλλία. Περίμενα μια ερώτηση. Δεν την άκουσα. Πριν από δυο μήνες στη Γαλλία όλοι λέγανε ο Μπεζανσενό που θα πάρει διψήφια ποσοστά και οι Γάλλοι κομουνιστές που κάνουν κάτι συμμαχίες με σοσιαλιστές και θα βουλιάξουν, θα πάνε στο δύο, στο τρία. Το Μέτωπο της Αριστεράς πήγε στο 6,5 σχεδόν κι έβγαλε 5 ευρωβουλευτές, ο Μπεζανσενό βρέθηκε από κάτω, δεν έβγαλε κανέναν. Θα βγάλουμε συμπεράσματα από αυτό; Για να κλείσω όμως με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο, κάθε άποψη που υπάρχει μέσα σ’ αυτό το πολυφωνικό σχήμα να εκπροσωπείται στη λειτουργία του όσο ζυγίσει και στην κοινωνία. Έχω την εντύπωση ότι αυτή τη στιγμή αυτό δεν συμβαίνει και σας είπα ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το ανανεωτικό ρεύμα μέσα στον Συνασπισμό δεν εκπροσωπείται ούτε από έναν. Κι επειδή αναφερθήκατε προηγουμένως και στην ανακοίνωση της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ. Με συγχωρείτε, αλλά εμένα κανείς δε ζήτησε τη γνώμη μου για να βγάλει αυτό το κείμενο. Και ήμουν μέλος της εκλογικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, μετά από πρόταση και του Τσίπρα και του Αλαβάνου. Είπαν, έλα Δημήτρη, έλα, Φώτη, να μπείτε στην εκλογική επιτροπή να δώσουμε όλοι τη μάχη. Έδωσα όλες μου τις δυνάμεις. Αλλά δεν νιώθω συμβασιούχος, ότι τελείωσαν οι εκλογές, έληξε η σύμβασή μου και τώρα το λόγο έχουν όλοι οι υπόλοιποι. Και θεωρώ ότι ήταν αντιδημοκρατικό φάουλ, χοντρό αντιδημοκρατικό φάουλ, ότι κάποιοι έσπευσαν, πριν συζητήσουμε, να βγάλουν τα τελειωτικά συμπεράσματα για το τι ήταν στραβό, τι ήταν λάθος, τι έφταιξε, ποιοι ευθύνονται κτλ. Αυτά γινόντουσαν σε μια εποχή όπου η ηγεσία του τότε ΚΚ είχε το αλάθητο. Τώρα πια τελείωσαν αυτά τα πράγματα. Και νομίζω ότι ήταν λάθος. Και περιμένω από όσους συνέπραξαν σ’ αυτό εξηγήσεις και δεν έχω ακόμη καταλάβει ποιος από το κόμμα μου συνέπραξε σ’ αυτή τη διαδικασία, παρ’ ότι προχθές, στην πολιτική γραμματεία του Συνασπισμού, μετά από ερώτησή μου, υπήρξε σαφής διαβεβαίωση, κατηγορηματική, του Αλέξη του Τσίπρα ότι δεν θα βγει καμία ανακοίνωση από το ΣΥΡΙΖΑ με συμπεράσματα, πριν να συζητήσουμε και στο κόμμα μας και στις άλλες συνιστώσες και να γίνει ένας διάλογος ουσιαστικός όπου ο καθένας θα συμβάλλει. Λέτε να έχω άδικο;

Κούλογλου: Όχι, δεν έχω γνώμη ως προς τα...

Παπαδημούλης: Αστειεύομαι, κ. Κούλογλου, αστειεύομαι.

Κούλογλου: Θέλω να σας ρωτήσω το εξής. Ποιο είναι το μέλλον; Το μέλλον...Υπάρχει μια δήλωση η οποία έχει προκαλέσει αρκετά μεγάλη αίσθηση, η δήλωση του Σπύρου του Λυκούδη, που λέει ότι αν μεν μπουν στον κόπο μας – την παραθέτω – αν υπάρχουν ανοιχτά αυτιά και ο ένας ακούει τον άλλον, τότε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αν όμως αγνοήσουν τις δικές μας, δηλαδή της ανανεωτικής πτέρυγας, τις ανησυχίες τότε τα πάντα είναι στον αέρα. Εννοώντας την... δηλαδή κι η ενότητα του Συνασπισμού μεταξύ αυτών. Υπάρχει θέμα διάσπασης, υπάρχει θέμα να χωρίσετε με βελούδινο διαζύγιο, με λιγότερο βελούδινο διαζύγιο;

Παπαδημούλης: Σας απαντώ ευθέως και κατηγορηματικά. Είμαι κατηγορηματικά αντίθετος στο ενδεχόμενο και στο σενάριο της διάσπασης. Ο Συνασπισμός είναι το σπίτι μου. Και το σπίτι μου θέλω να γίνει καλύτερο. Και την ίδια άποψη έχουνε και χιλιάδες άλλοι μέσα στον Συνασπισμό, μέλη, δεκάδες χιλιάδες φίλοι του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ που συμμερίζονται παρόμοιες απόψεις μ’ εμένα. Πιστεύω ότι αυτήν την ώρα και το έχει αποδείξει και η εμπειρία του αριστερού κινήματος χρόνια τώρα, την ευθύνη την έχει η ηγεσία. Την έχει η πλειοψηφία. Το ζητούμενο, για το πως θα πάμε, είναι να βγάλουμε συμπεράσματα από το αποτέλεσμα των εκλογών, να δούμε τι λάθη κάναμε και να κάνουμε αλλαγές έτσι ώστε να ανακάμψουμε το ταχύτερο δυνατόν και να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη ανθρώπων με τους οποίους δεν συναντηθήκαμε στην κάλπη. Και σ’ αυτό, η ηγεσία του κόμματος και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να δείξει ότι έχει ανοιχτά αυτιά, ανοιχτή καρδιά και να πάμε με σύνθεση απόψεων, με δημιουργικές αλλαγές, με ενοποίηση δυνάμεων σε μια καλύτερη πορεία. Κλειδί στην υπόθεση είναι ο Συνασπισμός. Το κόμμα μου. Το κόμμα μου έχει το 80, το 90% από πλευράς δυνάμεων μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό μεγαλώνει και την ευθύνη μας. Και σας λέω ευθέως, κ. Κούλογλου. Ένας Συνασπισμός συσπειρωμένος, που να συνθέτει δημιουργικά τις απόψεις που υπάρχουνε, με ρεύματα κατοχυρωμένα μέσα στις γραμμές του και μια ηγεσία με ανοιχτά αυτιά που δέχεται τα λάθη που έκανε, που διορθώνει λάθη, κλείνει οριστικά την πόρτα σε όλες αυτές τις φωνές. Ακούει και μερικούς, γιατί μου διαβάσατε επιλεκτικά κομμάτι μιας δήλωσης. Ακούω μερικούς, τους περισσότερους, που λένε να απαλλαγούμε από τους ανανεωτικούς και να τελειώνουμε.

Θα τους έχετε ακούσει και εσείς. Λάθος. Λάθος, διότι κάποια στιγμή χρειαζόμαστε τους πάντες, δεν περισσεύει κανείς. Ένας Συνασπισμός με ανοιχτά αφτιά που ενώνεται, μπορεί να βοηθήσει και για έναν ισχυρότερο και αποτελεσματικότερο ΣΥΡΙΖΑ. Ξέρετε τι μου έλεγε ο κόσμος; Εγώ μιλάω με τον κόσμο, δεν είμαι των γραφείων. Μου έλεγε «έχετε παίκτες, δεν έχετε ομάδα». Μπορούμε αυτό να το αποδείξουμε στην πράξη. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας νέος άνθρωπος, εκλέχθηκε πριν από 16 μήνες, στο τιμόνι του κόμματος. Λέω ευθέως, εγώ ψήφισα τον Κουβέλη, αλλά δε θέτω κανένα θέμα αλλαγής ηγεσίας. Είναι λάθος να τεθεί τέτοιο θέμα. Τι θέμα θέτω: να αλλάξουμε στην πολιτική μας και στη λειτουργία μας ό,τι χρειάζεται για να πάμε καλύτερα. Ο Τσίπρας έχει την ευθύνη και το στοίχημα αν θέλετε να λειτουργήσει ως πρόεδρος όλου του κόμματος και όχι μόνο αυτών που τον ψήφισαν, χωρίς κηδεμονίες να πει τι έφταιξε, τι προτείνει να αλλάξει, και να ηγηθεί μιας προσπάθειας επανασυσπείρωσης του Συνασπισμού. Και επειδή πρόσφατα αναπτύσσονται, δεν ξέρω αν καλώς ή κακώς, και έτσι μια εικόνα δυσλειτουργιών στη σχέση του με τον Αλέκο Αλαβάνο θα ήθελα να πω ότι αυτά τα πράγματα πρέπει με τη συμβολή και των δυο και όλων μας να λυθούν και να εκκαθαριστούν, να τα αφήσουμε πίσω μας γιατί δεν έχουμε την πολυτέλεια γι’ αυτά. Χρειαζόμαστε συλλογική προσπάθεια, σύνθεση απόψεων και να βάλουμε το «μαζί» πάνω από τα διάφορα «εγώ». Ο έχων ώτα ακούει ακουέτω. Σας το λέω ως Παπαδημούλης έτσι κλείνω με μια θρησκευτική ρήση.

Σ.Κούλογλου: Άρα ας πούμε – γιατί έχω πολλές ερωτήσεις και με κεφαλαία – πάρτε θέση αν δεν περάσουν τις θέσεις τους στην πλειοψηφία, θα διασπάσουν το ΣΥΡΡΙΖΑ; Και αν ναι, τι θα πράξετε εσείς;

Παπαδημούλης: Θα ήθελα να καθησυχάσω το φίλο μας που έστειλε και με κεφαλαία ότι δεν πρόκειται να κάνω τέτοιο πράγμα. Το ρεύμα της ανανεωτικής αριστεράς έχει αποδείξει ότι σέβεται τους κανόνες τους δημοκρατικούς αλλά διεκδικεί και το δικαίωμά του να επηρεάζει τα πράγματα. Αυτή την ώρα αυτοί που καλούνται να αποδείξουν ότι ακούν, είναι αυτοί που η πραγματικότητα τους λέει «ρε παιδιά, κάνατε και κάποια λάθη», και επιμένουν να λένε ότι φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από τους ίδιους. Εγώ τη θεωρία ότι «σκάστε και μη μιλάτε διότι εμποδίζετε τη συλλογική προσπάθεια» την καταλαβαίνω όταν ένα κόμμα σκίζει. Όταν ένα κόμμα έχει πρόβλημα και φαίνεται, ο κόσμος σου λέει, η κοινή λογική, η πραγματικότητα, «κάποια πράγματα κάναμε λάθος» ή ενδεχομένως να σκεφτούμε «μήπως κάναμε λάθος»; Όταν ο άλλος μου λέει «φταίει η παγκόσμια κρίση, ο καπιταλισμός, η πτώση της διεθνούς αριστεράς, το σύστημα, τα ΜΜΕ, οι δημοσκοπήσεις, εγώ δε φταίω τίποτα», αυτό μου θυμίζει παλιές καταστάσεις στο ΚΚΕ τις οποίες δε τις θέλω μες στο κόμμα. Και σ’αυτό θα επιμείνω. Και αυτό είναι βαθύτατα ενωτικό

Σ.Κούλογλου: Εντάξει ευχαριστώ πολύ.

Δ.Παπαδημούλης: Και εγώ ευχαριστώ.

Σ.Κούλογλου: Κυρίες και κύριοι εδώ κλείσαμε με το Δημήτρη Παπαδημούλη, ευρωβουλευτή του Συνασπισμού, και θα συνεχίζεται ο διάλογος για την αριστερά, το Συνασπισμό και το ΣΥΡΡΙΖΑ από τις στήλες του tvxs.