Από τον θάνατο των άλλων, πόσο αλήθεια μαθαίνουμε;

(από τον θάνατο των άλλων, πόσο αλήθεια μαθαίνουμε;) Αυτοκτόνησε στο κελί της η Ντιάνα Μελάτσι των νέων Ερυθρών Ταξιαρχιών από το θάνατο των άλλων, πόσο αλήθεια μαθαίνουμε! (όταν ένας "αντάρτης πόλης" αυτοκτονεί...)

Από την αδράνεια και την ακινησία του σώματος και του μυαλού των "άλλων", πόσο αλήθεια μαθαίνουμε;

Είναι δυσάρεστο, έρχεται και το χαστούκι του δύσκολα ξεχνιέται, πιστεύω πώς έχει "πέσει" κάνοντας που και που σκόνη την προσωπική ζωή όλων μας. Η είδηση του χαμού ενός αγαπημένου μας φίλου ή φίλης, η ξαφνική απώλεια μιας ανθρώπινης ύπαρξης επάνω στα καλύτερα και παραγωγικά του χρόνια σηματοδοτεί πολλές φορές την δική μας αφύπνιση, αναθεώρηση και ανατροπή σε κοινές συνήθειες, ψυχο-καταναγκασμούς, εμμονές, τυφλούς εγωισμούς και άλλες βλαβερές "ουσίες" ενός αρνητικού τρόπου ζωής που είχαμε ίδιες ή περίπου ίδιες με το θύμα. Πολλές φορές, δυστυχώς, ο θάνατος ενός αγαπημένου μας ανθρώπου γίνεται παράδειγμα και μάθημα για να "στρίψουμε" σε αντίθετη κατεύθυνση, μία γωνιά πριν την "ενέδρα" για το "τελευταίο ταξίδι". Πολλές φορές ο θάνατος ενός "δικού μας" ανθρώπου "προλαβαίνει" τον δικό μας ,"φωνάζει" για να ακούσουν και να "τρέξουν" οι υπόλοιποι, μάς προειδοποιεί για να αλλάξουμε γρήγορα, "σελίδα"...

Γιατί το λέω αυτό διαβάζοντας την είδηση τού τραγικού τέλους (και κάθε θάνατος άδικος και τραγικός είναι σε κάθε περίπτωση...) της Μελάτσι που αυτοκτόνησε μέσα στην φυλακή;

Θα φθάσει αυτό το "μήνυμα" στους μακιαβελιστές και μεσσιανιστές της ντόπιας "ένοπλης πάλης" πώς ο φασισμός των όπλων και ο αυτοσκοπός της εκδίκησης στο τέλος της σύντομης διαδρομής του μέσα στο αδιέξοδο του έχει μπροστά ... μόνο θάνατο και παγερή σιωπή;

Με την ευχή όλοι και όλες ξανά αύριο να είμαστε ζωντανοί με όσο το δυνατό λιγότερα λάθη

και επειδή καμιά ζωή δεν είναι λιγότερο ή περισσότερο χρήσιμη από τις άλλες....

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν)