Απελπιστική η κατάσταση για τους ασθενείς με Aids στη Β. Ελλάδα

Η Μονάδα Ειδικών Λοιμώξεων του ΑΧΕΠΑ αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη της Ελλάδας και είναι μία από τις δύο, σε σύνολο 17 πανελλαδικά, που στεγάζονται στην επαρχία. Οι υπόλοιπες 15 βρίσκονται στην Αττική. Η δραματική αύξηση του αριθμού των οροθετικών στη Β. Ελλάδα που ανέρχονται πλέον στους 800 σε σχέση με τους 150 το 2004, εντείνει το πρόβλημα.

«Η κατάσταση είναι δύσκολη τόσο για τους ασθενείς όσο και για το προσωπικό. Όταν έχεις να εξυπηρετήσεις τόσους πολλούς ασθενείς, η νοσηλεία δεν θα γίνει σωστά. Όσες υπεράνθρωπες προσπάθειες και να καταβάλεις... τα κρεβάτια είναι λίγα, οι ασθενείς αυξάνονται και το προσωπικό μειώνεται. Δεν είναι μόνο πρόβλημα χώρου. Το προσωπικό δεν επαρκεί για να ανταποκριθεί στις ανάγκες των ασθενών. Χαρακτηριστικά, υπάρχει μόλις μία γραμματέας, η οποία καλείται να τα ρυθμίσει όλα», εξηγεί πρώην νοσηλευτής.

Παρά τις εκκλήσεις εργαζόμενων και ασθενών για μετεγκατάσταση της Μονάδας, καμία ενέργεια δεν έχει γίνει. Ωστόσο, δεν είναι μόνο ζήτημα μεγαλύτερου χώρου... Όπως τονίζει, «το θέμα είναι ότι για τόσους ασθενείς υπάρχει μόνο μία στη Θεσσαλονίκη. Γιατί να μην υπάρχει μια μονάδα και σε κάποια άλλη πόλη; Θεωρώ ότι παίζονται μεγάλα συμφέροντα, γιατί οι ασθενείς είναι πολλοί και τα φάρμακα είναι πανάκριβα. Η δημιουργία μιας άλλης μονάδας θα μοίραζε την πίτα».

Υπουργική απόφαση που εκδόθηκε πριν από περίπου 3 χρόνια προέβλεπε την ίδρυση και λειτουργία μονάδας ειδικών λοιμώξεων για ενήλικες στο «Ιπποκράτειο», κίνηση που ποτέ δεν προχώρησε. Σήμερα, λειτουργεί στο «Ιπποκράτειο» μονάδα βρεφών και παιδιών με HIV λοίμωξη, η οποία ωστόσο αντιμετωπίζει μικρό αριθμό παιδιών.



Ο «κοινωνικός ρατσισμός» κατά των οροθετικών

Ένα σημαντικό ζήτημα που επισημαίνει ο μέχρι πρότινος εργαζόμενος της Μονάδας, το οποίο χαρακτηρίζει ως «λάθος» είναι το γεγονός ότι τα ονόματα των ασθενών με Aids δεν εγγράφονται κανονικά στους φακέλους τους. Στον κάθε ένα αντιστοιχεί έναν κωδικός, ο οποίος χρησιμοποιείται και κατά τη συνταγογράφηση. «Αυτό γίνεται για να τους προστατεύσουν από τον κοινωνικό ρατσισμό», εξηγεί, ωστόσο, «είναι λάθος, γιατί αντί να βοηθήσει τους ασθενείς να ενταχθούν στην κοινωνία και να κάνει την κοινωνία να εξοικειωθεί μαζί τους, εντείνει το στιγματισμό τους και κατ’ επέκταση το πρόβλημα».

«Είναι μια ασθένεια όπως όλες οι άλλες», τονίζει. «Αν και οι ίδιοι οι γιατροί το αντιμετωπίζουν με αυτό τον τρόπο, δεν θα λυθεί ποτέ το πρόβλημα». Όταν υπάρχει πρόβλημα χωρητικότητας, κάποια περιστατικά φιλοξενούνται και σε άλλες κλινικές. «Σε αυτές όμως το προσωπικό δεν είναι ακόμα εξοικειωμένο και φοβάται».



Με πληροφορίες από την εφημερίδα "Μακεδονία"