«Κι αν λέγαμε ΝΑΙ;»
«Ένα δυο χρόνια υπό συμμαχικήν επιστασίαν (θα ήμασταν)» λέει ο μεγάλος δημιουργός. «Mήπως δεν ήμασταν πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς; Κι ύστερα συμμαχίες, συμφέροντα, αφού θα είχαν εγκατασταθεί οι κυβερνήσεις εκείνες του εξωτερικού που θα ’θελαν το ΟΧΙ εξαρχής. Μερικοί συνεργάτες των Γερμανών σε δίκες, κουρέματα γυναικών, όπως βάρβαρα συνέβησαν στην πολιτισμένη Γαλλία, κι ύστερα μες στη συμμαχία και τέλος στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Να, λοιπόν, γιατί τις εθνικές επετείους τις αντιμετωπίζω σαν ημέρα νεκρών. Άσε κι εκείνη τη μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις μας, ότι ήμασταν οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον κατηραμένον όφιν. Μεθύσαμε από δόξα, που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Ώσπου ήρθε η πραγματικότητα, η μεγάλη καρπαζιά των μεγάλων φίλων. Μας τοποθέτησαν σ’ ένα τραπέζι που απουσιάζαμε και μας μοιράζανε κατά τα υψηλά συμφέροντά τους [...]».
To απόσπασμα μεταδόθηκε στην εκπομπή «Είκοσι χρόνια Σκάι» με τον Άρη Χατζηστεφάνου.
Short Link: http://tvxs.gr/node/22187
- Εισέλθετε στο σύστημα ή εγγραφείτε για να υποβάλετε σχόλια
74 Σχόλια
@ Ταξιδευτή
Δεν γνώριζα αυτά τα εμετικά που είχε γράψει η Αυριανή για τον Μάνο. Γνωρίζω το ποιόν του Κουρή, αλλά σήμερα τον σιχάθηκα όσο δεν πάει. Κρίμα να έχει φύγει από τη ζωή ο χαρισματικός Μάνος και να ζει αυτό το βρωμερό σκουλήκι. Σε ευχαριστώ για την ενημέρωση.
Ταξιδευτης
Εξαιρετικο το σχολιο σου,μια οαση.
ευχαριστω.
Συμφωνώ με το remali_ths_koinwnias.Ο Χατζιδάκις δε μιλά από ιδεαλιστική-ηθική σκοπιά,αλλά καθαρά πρακτικά.Δεν διερωτάται σε καμία περίπτωση αν έπρεπε η όχι,να πούμε <<ΝΑΙ>>,αλλά κρίνει εκ του αποτελέσματος,και δείχνει
την πικρία του για την μεταπολεμική πορεία της χώρας,η οποία θεωρεί ότι δεν θα διέφερε πολύ αν λέγαμε <<ΝΑΙ>>.
Βέβαια,μπορεί να έχει μία δόση υπερβολής αυτό,και ο ίδιος το γνώριζε μάλλον,αλλά δεν τον ενδιέφερε τόσο η ιστορική ακρίβεια.Μία υπόθεση έκανε,για να θίξει τα κακώς κείμενα(π.χ εποπτεία ξένων δυνάμεων,χίτες,
ταγματασφαλίτες και...<<Κουρήδες>>).Και τα συγκεκριμένα στοιχεία της υπόθεσης είναι γενικά ρεαλιστικά,αλλά όχι επαρκή,γιατί αγνοούνται πάρα πολλοί άλλοι αναγκαίοι υποθετικοί παράγοντες που είναι αδύνατο να συγκεντρωθούν και να συσχετιστούν,ακόμα και από ιστορικούς.
Όσο για τις ταμπέλες που του βάλανε κάποιοι πολιτικά πορωμένοι,απλοικά σκεφτόμενοι εδώ μέσα(που νομίζουν ότι είναι και πολιτίκ οι καημένοι),ουδέν...ή μάλλον ένα σχόλιο.Όπως έλεγε κι ο ίδιος:<<Οι ταμπέλες είναι για τους δρόμους>>..Ας μην τον "σταυρώνουμε" λοιπόν με χαρακτηρισμούς όπως "εκφραστής της απολιτίκ αστικής τάξης" κλπ μετά θάνατον.
Αρκετά τον σταύρωσαν οι διάφοροι <<Κουρήδες>>:
@quixote: Δεν αντιλαμβάνεσαι την φύση του σχολίου μου, αφορά το πως είδαν ξένοι αξιωματικοί το αξιόμαχο και τον ηρωισμό του Ελληνικού στρατού.
Και στην Ουκρανία το Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα είχε μια εξαιρετική στρατιωτική παρουσία κατά κοινή ομολογία των Συμμάχων.
Δεν είπα κάτι σε ιδεολογικό επίπεδο.
Τα λόγια του Μάνου, βαρειά σαν το μολύβι, πλανώνται σα σκιά πάνω στη σκιά αυτού που οι σκύλοι βάφτισαν 'Ελλάδα'.
Ο Θεοδωράκης επανάσταση-εξορία και δε συμμαζεύεται έχει πλέον ξεθυμάνει και όσοι ακούν τα τραγούδια του απλά φουσκώνουν από εθνική υπερηφάνεια.
Απ' την άλλη ο Μάνος είναι ίσως ό,τι πιό επικίνδυνο υπάρχει για κάθε μορφής εξουσία και φασισμό. Ο πιό μεγάλος δάσκαλος.
Καράμπελα στην Ουκρανία αυτοί που πήγαν
πήγαν κάτω από συγκεκριμένη προπαγάνδα.
Όταν άρχισαν να συνειδητοποιούν γιατί βρίσκονται εκεί
και πόσο μικροί ήταν στα μάτια των σοβιετικών φύγανε.
Άστο καλύτερα, γιατί είναι ντροπή.
Βρες καλύτερα τους Έλληνες που ήταν εκεί
και συνέβαλαν στην επανάσταση
για να περηφανευτείς
@Trihahalos: Εξαιρετικό σχόλιο!
Έχει το δίκιο του ο Χατζιδάκις. Είπαμε το μεγάλο ΟΧΙ στους Ιταλούς για να πούμε το μεγάλο ΝΑΙ στον Τρούμαν και τον Στάλιν. Απλά το θέμα δεν είναι ότι είπαμε το όχι σε έναν εισβολέα, αλλά σε έναν από τους μεγαλύτερους εφιάλτες της ιστορίας. Στους Ναζί. Αν όλοι λέγανε ΝΑΙ η ιστορία θα είχε γραφεί διαφορετικά, μάλλον με πιο μελανά χρώματα.
καράμπελα στην ουκρανία ο ελληνικός στρατός τα μάζεψε και έφυγε γιατί θα τον ετρώγαν για πρωινό οι Σοβιετικοί.
Όσο κι αν αναγνωρίζω τον Χατζιδάκη, θα διαφωνήσω μαζί του. Δεν πρέπει να γινόμαστε προγονολάγνοι και να υπερτονίζουμε τα κατορθώματα του έθνους αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να ισοπεδώνουμε τα πάντα. Τα επιχειρήματα μου είναι τα εξής
1. Τα Δωδεκάνησα. Ανήκαν στους Ιταλούς και οι σύμμαχοι μας τα χάρισαν μετά. Αν είμασταν μέλος του άξονα μάλλον στη Βρετανία θα ανήκαν ή θα ήταν σε περίεργο καθεστώς. Πάντως ελληνικά δεν θα ήταν.
2. Ναι μεν δε σώσαμε εμείς τον κόσμο αλλά το γεγονός ότι μια μεραρχία και βάλε στάθμευε Ελλάδα για να πολεμά τους αντάρτες δεν είναι κάτι το αμελητέο. Αυτή η μεραρχία θα μπορούσε να υπερφαλλαγγίσει τους Βρετανούς στο Τομπρούκ ή να σπάσει τον κλοιό του Στάλινγκραντ. Τα παραλέω αλλά κάθε άντρας που οι Γερμανοί άφηναν να φυλάει την Ελλάδα, δεν πολεμούσε αλλού.
3. Αντί να ζητάμε αποζημιώσεις από τη Γερμανία, θα είχαμε να πληρώνουμε και αρκετά οικονομικά προβλήματα είχαμε και έχουμε.
4. Εδώ είμασταν στο ίδιο στρατόπεδο και δε μας φέρθηκαν σωστά Βρετανοί και Αμερικάνοι, φαντάζεσαι να ήμασταν εχθροί τους και να βρισκόμασταν στη σφαίρα επιρροής τους;
5. Για το τέλος άφησα το πιο σημαντικό. Μπορούμε να είμαστε περήφανοι ότι ως λαός πολεμήσαμε το Ναζισμό, ότι η πλειοψηφία των ελλήνων δεν παραδόθηκε ούτε μια στιγμή. Αν είχαμε πει <<ναι>> τότε η ιστορία μας θα έφερε πάντα την κηλίδα που φέρει η ιστορία της Αυστρίας.
Ο Ελληνικός στρατός όποτε βρέθηκε κάτω από ξένη διοίκηση, εντυπωσίασε για την μαχητικότητά του.
Μακεδονία 1917-1918.
Ουκρανία 1919.
Μέση Ανατολή-Ιταλία 1941-1944.
Κορέα 1950-1953.
Υπάρχουν χιλιάδες δημόσια, αλλά και μετά από χρόνια δημοσιευμένα κείμενα και αναφορές για την πειθαρχία και τον ηρωϊσμό των Ελληνικών δυνάμεων.
Η δε συμμετοχή του Ελληνικού στρατού στη Μέση Ανατολή και την Ιταλία έχει καταγραφεί και με το αίμα των Ελλήνων που χύθηκε.
Ας μην απαξιώνουμε τα πάντα για χάρη των πολιτικών μας απόψεων...
Πιστεύω ότι έπαιξε {κάποιο} ρόλο η καθυστέρηση, αλλά δεν είναι λες και το κάναμε επίτηδες για να κερδίσουν τον πόλεμο οι συμμάχοι ή κάτι τέτοιο, όπως παρουσιάζεται τελευταία για να ισχυριστούν κάποιοι ότι δήθεν νίκησαν οι Ρώσοι χάρη σε μας, αυτό είναι αστείο.
Προσωπικά ο μύθος που μ'ενοχλεί περισσότερο είναι ο άλλος, το υποτιθέμενο έπος του ελληνικού στρατού στη Μέση Ανατολή, που το επαναλαμβάνουν τόσο επειδή αντίσταση εδώ έκαναν οι αριστεροί κι οι δημοκράτες, ενώ οι δεξιοί στιγματίστηκαν με το γνωστό τρόπο. Την ώρα που Έλληνες πέθαιναν κάνοντας αντίσταση όμως ο Ελληνικός στρατός στη Μέση Ανατολή δεν είχε καμία συμμετοχή σε πολεμικές επιχειρήσεις και μάταια ο Κανελλόπουλος προσπαθούσε να πείσει τους Άγγλους ότι έπρεπε να συνεισφέρουν. Οι Άγγλοι όμως δεν τους ήθελαν για τον πόλεμο αλλά για μετά, για τον εμφύλιο, έτσι οργάνωσαν τον γνωστό σε όλους μας ΙΔΕΑ, από τον οποίο ξεπήδησαν οι χουντικοί. Στο κάτω κάτω δεν είναι να τους αδικείς τους Άγγλους, τελικά αναγκάστηκαν να μπουν κι οι ίδιοι στο παιχνίδι βομβαρδίζοντας την Αθήνα για μέρες για να μας φέρουν το βασιλειά. Πλάνα αρχείου δείχνουν τον ελληνικό στρατό στην Αίγυπτο να δίνει ένδοξες παρελάσεις και να παίζει ηρωικά παιχνίδια, τσουβαλοδρομίες και άλλα τέτοια φαιδρά.
Zaphod,
εντάξει. Μάλλον εγώ δεν κατάλλαβα τότε.
Αλλά αν το δούμε απ'αυτή την μεριά (την πρακτική) τότε σύμφωνα με τους αριθμούς έχεις δίκιο, αλλά τότε δεν υπάρχει και νόημα συζήτησης. Πρακτικά γλιτώνεις ανθρώπους. Δεδομένο αυτό. Άρα αν το δεις απ'την πρακτική μεριά τελειώνει το θέμα εδώ.
Τέλος το "εκ του αποτελέσματος" δεν έχει νόημα (για μένα βέβαια). Όταν κρίνεις μια απόφαση πρέπει να λάβεις υπ'όψη τα δεδομένα πριν τη λήψη της απόφασης και όχι μετά. Όλοι μας αν ξέραμε τις εκβάσεις των αποφάσεών μας από πριν, μπορεί ν'αλλάζαμε αρκετές απ'αυτές. Το θέμα είναι αν με αυτά που ξέραμε τότε πήραμε την σωστή απόφαση ή όχι.
Όταν ζητήθηκε από τους Ιταλούς «γή και ύδωρ» υπό την απειλή της βίας είπαμε το ΟΧΙ μας.
Και το πληρώσαμε με 800000 νεκρούς κι εναν εμφύλιο στο καπάκι.
Όταν το ΝΑΤΟ ζήτησε από τον κ.Σημίτη αεροδρόμια, λιμάνια και χερσαίο έδαφος για να περάσουν τα στρατά που βομβάρδιζαν νοσοκομεία και σχολεία στη Σερβία- δηλητηριάζοντας για αιώνες τη γή της με απεμπλουτισμένο ουράνιο, και δημιουργώντας διαχειρίσιμα αμερικάνικα προτεκτοράτα τύπου Κοσόβου και Σκοπίων- είπαμε , δια της αδιαφορίας, το ΝΑΙ μας.
Ίσως και να είναι καλύτερο να μη μπλέκεσαι σε καβγάδες με τους νταβάδες του κόσμου και να κάθεσαι στη γωνιά σου, φοβισμένος μα ασφαλής...
neji,
Δεν υπάρχει αντιπαράθεση μεταξύ μας, παρόλο που ούτε αυτό θα ήταν κακό, ακριβώς διότι τα σχόλια είναι προσωπικά και λειτουργούν και ως ανοικτές συζητήσεις. Στην ουσία τώρα των σημείων του κειμένου σου συμφωνούμε, απλώς αγγίζουμε το θέμα από διαφορετική πλευρά. Ποιος άλλωστε διαφωνεί ότι η σωτηρία έστω και μίας ζωής δεν είναι τεράστιο ζήτημα; Ωστόσο το σχόλιο του Χατζιδάκι οδηγεί αναγκαστικά σε μακροσκοπική ανάλυση των ιστορικών δεδομένων.
Ακόμη όμως κι αν το αντιμετωπίσουμε πρωταρχικά ως ζήτημα κόστους σε ανθρώπινες ζωές, τότε ένα "ναι" από πλευράς της Ελλάδας ενδεχομένως να σήμαινε τη σωτηρία μερικών εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων. Εκ του αποτελέσματος όμως τι ήταν προτιμέρο, η μείωση του κόστους του αίματος, ή η ξεκάθαρη απάντηση στο ναζισμό; Προφανώς άλλη θα είναι η συναισθηματική απάντηση και άλλη η πρακτική.
Zaphod:
Δεν απάντησα στην αρχή γιατί το forum δε νομίζω ότι είναι χώρος προσωπικών αντιπαραθέσεων αλλά παράθεσης απόψεων. Γράφω τώρα γιατί φαίνεται ότι δεν έγινε κατανοητή η ουσία αυτών που έγραφα. Απλά υπενθυμίζω: μια μέρα είναι αρκετή ν'αλλάξει πολλές ζωές. Ξαναλέω 10 μέρες πριν να συνθηκολογούσε η Ιαπωνία θα'χε τεραστια διαφορα. Η μερικές εκατονταδες χιλιάδες ζωές είναι αμελητέα ποσότητα; Ακόμη και η αντίσταση ενός ανθρώπου, ακόμη και για να σώσει μόνο έναν ακόμη άνθρωπο είναι ανυπολόγιστης αξίας γι'αυτόν που θα την σώσει. Τα νούμερα δεν παίζουν ρόλο. Οι άθρωποι παίζουν όμως, όπως και η ελευθερία.
Στάλινγκραντ ήθελα να γράψω, η διόρθωση είναι λάθος(!!!) :(
Τέλος πάντων, νομίζω ότι βγαίνει νόημα.
Zaphod. Μάλλον στο Λένινγκραντ αναφέρεσαι με τη 16μηνη πολιορκία. Το στάλινγκραντ καθάρισε σε λιγότερο από εξάμηνο.
Ο Χατζιδάκις με αυτή του τη δήλωση υπήρξε απλώς συνεπής με τον πασιφισμό και τον ανθρωπισμό του. Αλλά σαν άνθρωπος που θέλει νάναι ελεύθερος, με καλύπτει απόλυτα το σχόλιο του "ρεμαλιού της κοινωνίας":
"Αν είχαμε πει ΝΑΙ, παρ'ότι εν γένει δεν θα είχε αλλάξει τίποτα στο παιχνίδι εξουσίας που παίζεται πάνω από τα κεφάλια μας, θα είχαμε προσκυνήσει το φασισμό, θα είχαμε δώσει γη και ύδωρ σε αυτή την αναίσχυντη ιδεολογία μίσους."
Απλώς ορισμένοι δεν θέλουμε να σκύβουμε.
*διόρθωση: ΔΕΚΑέξι μήνες
Να συμπληρώσω για το ανατολικό μέτωπο και όσους θεωρούν ότι η καθυστέρηση του Άξονα στα Βαλκάνια έπαιξε ρόλο στην έκβαση των πραγμάτων εκεί, ότι στην πράξη η Μόσχα δεν έφτασε καν σε καθεστώς πολιορκίας καθώς η Βέρμαχτ σταμάτησε 30 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη.
Ακόμη όμως κι αν τα γερμανικά στρατεύματα είχαν φτάσει ένα μήνα πριν στη Μόσχα, νομίζετε οτι θα έπεφτε τόσο εύκολα η πρωτεύουσα της Σοβ. Ένωσης; Υπενθυμίζω ότι η πολιορκία του Στάλινγκραντ διήρκησε έξι μήνες και παρότι ισοπεδώθηκε η πόλη δεν έπεσε στα χέρια των Γερμανών.
ΜΑΝΟ ΜΕΛΙΝΑ μας λειπετε. Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΥΤΙΣΜΟΣ ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΚΛΕΦΤΡΟΝΙΑ
Η Ιταλία είχε την τύχη μα έχει έναν μεγάλο ηγέτη της αριστεράς της τότε. Τον Τολιάτι!Αυτός αποκύρηξε τον σταλινισμό και σε ένα ιστορικό λόγο του στο Μιλάνο, έβαλε τις βάσεις τις κοινοβουλευτικής ισότιμης συμμετοχής του ΚΚΙ, στην ''νέα τάξη'' όπως είχε διαμορφωθεί στην Γιάλτα. Ιταλικός νεορεαλισμός ή ''οπορτουνισμός'',όπως θέλετε πέστε το, αλλά τουλάχιστον γλύτωσε την χώρα του από την αιματοχυσία και το κόμμα του από την ''ατίμωση''! Σε μιά εποχή πολυ πιο δύσκολη από την δική μας, η τότε διαιρεμένη την Ιταλία, με δυο πρωτεύουσες, Μιλάνο αριστερή, Ρώμη ''δυτική'' και ουσιαστικά αμερικανοκρατούμενη και 500.000 ένοπλους παρτιζάνους, έτοιμους για την τελική μάχη! Ας κάνουμε τώρα τις συγκρίσεις με την ''Ελληνική αριστερή πραγματικότητα'' και τους ''χαρισματικούς'' ηγέτες της. Θα πεί κάποιος: και τι έγινε τελικά; Το ΚΚΙ με 32%, ουδέποτε συμμετείχε σε κυβέρνηση (παρά λιγο με τον ιστορικό συμβιβασμό Μόρο-Μπερλίνγκουερ). Σύμφωνοι. Κατόρθωσε όμως να κινητοποιήσει ένα πανίσχυρο συνδικαλιστικό κίνημα στα '70s υποχρεώνοντας ακόμα και τον Ανιέλι να φοράει ''κόκκινες'' γραβάτες. Πέτυχε πλήρη σχεδόν αυτονομία της δημόσιας και τοπικής αυτοδιοίκησης έτσι ώστε οι βασικές δομές του κράτους να λειτουργούν, παρα τους όποιους Μπερλουσκόνι και Φίνι, βρίσκονται στην εξουσία. Επομένως καλό είναι είναι να κρίνουμε και την ανικανότητα των ηγεσιών και να μην τα ρίχνουμε όλα στα ''ξένα κέντρα εξουσίας'', που οπωσδήποτε παίζουν τεράστιο ρόλο, αλλά περισσότερο εκεί που βρίσκουν το κατάλληλο έδαφος.
...Ε όχι και απολιτικ ο Μάνος...
----------------------------------------------------------
@ adiaforos
Αν αναφέρεσαι στα σχόλιά μου ουδέποτε τον χαρακτήρισα απολίτικο.
Είπα ότι η απώλειά του είναι απώλεια για τον άνθρωπο και δυστηχώς σ' αυτό το θέμα γνωρίζουμε σημαντικές απώλειες και ειδικά τα τελευταία χρόνια
neji,
Χαλάρωσε. Δεν υπονόησα ότι κακώς είπαμε το "όχι", ούτε ότι δεν κερδίσαμε τους Ιταλούς. Προς θεού!
Παρατηρώ απλώς ψύχραιμα τα ιστορικά δεδομένα όπου αναλογίες μεταξύ της νίκης της εθνικής ποδοσφαίρου και της έκβασης του παγκοσμίου πολέμου δεν έχουν καμία θέση. Αν θα προσέξεις σε προηγούμενό μου μήνυμα αναφέρω ρητά ότι πολύ δύσκολα μπορεί κάποιος να κάνει υποθετικά σενάρια για ένα τόσο σύνθετο θέμα όπως ο Β' ΠΠ, αλλάζοντας μία παράμετρο εδώ και μία παράμετρο εκεί, ακριβώς διότι δεν μπορεί να γνωρίζει πώς θα εξελιχθεί το κουβάρι των γεγονότων.
Ωστόσο ορισμένα συμπεράσματα μπορούν να θεωρούνται ασφαλή, όπως για παράδειγμα ότι η Γερμανία δε θα μπορούσε να αντέξει τρία (ούτε καν δύο) μέτωπα ταυτόχρονα, καθώς δε διέθετε ούτε τους αριθμούς, ούτε το υλικό και κυρίως ούτε τις πρώτες ύλες για κάτι τέτοιο.
Ειδικά σε ό,τι αφορά το ανατολικό μέτωπο η βέρμαχτ έχασε πολύ περισσότερο από τις γεωκλιματικές συνθήκες παρά από την αντίσταση του Κόκκινου Στρατού. Ένας Κόκκινος Στρατός που ανέλαβε στη συνέχεια να πέσει πάνω της σαν σίφουνας όταν αυτή προσπαθούσε να ξεκολλήσει άρματα από τους βάλτους της στέπας και παγωμένους και πεινασμένους στρατιώτες από τον αδίστακτο χειμώνα της Ρωσίας.
Συγγνώμη για τη διπλή εγγραφή, πάντως μία φορά πάτησα Αποστολή γαμώτο...
Η άποψη του Χατζιδάκι μου φαίνεται ότι καταρχήν έχει απόχρωση σαρκαστική, για την εξέλιξη της ευρωπαϊκής ιστορίας μεταπολεμικά ("Μερικοί συνεργάτες των Γερμανών σε δίκες, κουρέματα γυναικών, όπως βάρβαρα συνέβησαν στην πολιτισμένη Γαλλία, κι ύστερα μες στη συμμαχία και τέλος στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα."). Επίσης προτού αποφανθούμε ότι "δεν έχει δικαίωμα δια να ομιλεί" επειδή λέει δεν είναι επαγγελματίας ιστορικός ή πολιτικός επιστήμονας, ας σκεφτούμε λίγο τι ανατρεπτικό πράγμα είναι να ακούς ότι έπρεπε να πούμε "ΝΑΙ" στους Ιταλούς, από έναν δηλωμένο συντηρητικό και δεξιό καλλιτέχνη. Πρόκειται για θρασύτατη προδοσία των συντηρητικών ιδεωδών εκ των έσω! Βέβαια ο Χατζιδάκις -όπως κάθε ελεύθερο πνεύμα δόξα τω Μανιτού- δεν ταξινομείται έτσι απλά με δύο προκάτ χαρακτηρισμούς: δεξιός, συντηρητικός, κρυφο-αριστερός, αστός κλπ. Ο άνθρωπος τα έλεγε αυτά και ωστόσο δεν έπαυαν να του βγάζουν το καπέλο οι κοσμικές κυρίες στο Κολωνάκι.
Όσο για τον Θεοδωράκη, που χάρισε εαυτόν ανιδιοτελώς λέει στον αγώνα της Αριστεράς, θα πρότεινα να μελετήσετε λίγο καλύτερα τα βιογραφικά του, ιδίως τα όψιμα (και δεν αναφέρομαι στην κυβέρνηση Τζανετάκη), και να ξανασυζητήσουμε το ανιδιοτελώς. Δεν λέω, είναι σημαντικός μουσουργός, αλλά ο ναρκισισμός του έχει κατά καιρούς ξεπεράσει κάθε όριο και αυτός ακριβώς μερικές φορές φτάνει για να καθιστά τον Θ. το άκρως αντίθετο από το μύθο της σπουδαίας πολιτικής φυσιογνωμίας που περιβάλλει το πρόσωπό του. Μακάρι ο Θ. να είχε το 1/100 όχι της ευστροφίας αλλά της ανατρεπτικότητας ιδεών του Χ. Είναι ουσιώδης προσφορά για κάθε αγώνα η ανατρεπτική σκέψη, και είναι άδικο εν ονόματι μύθων και ταμπελών να την αξιολογούμε σαν κατώτερη από μία στράτευση.
Η άποψη του Χατζιδάκι μου φαίνεται ότι καταρχήν έχει απόχρωση σαρκαστική, για την εξέλιξη της ευρωπαϊκής ιστορίας μεταπολεμικά ("Μερικοί συνεργάτες των Γερμανών σε δίκες, κουρέματα γυναικών, όπως βάρβαρα συνέβησαν στην πολιτισμένη Γαλλία, κι ύστερα μες στη συμμαχία και τέλος στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα."). Επίσης προτού αποφανθούμε ότι "δεν έχει δικαίωμα δια να ομιλεί" επειδή λέει δεν είναι επαγγελματίας ιστορικός ή πολιτικός επιστήμονας, ας σκεφτούμε λίγο τι ανατρεπτικό πράγμα είναι να ακούς ότι έπρεπε να πούμε "ΝΑΙ" στους Ιταλούς, από έναν δηλωμένο συντηρητικό και δεξιό καλλιτέχνη. Πρόκειται για θρασύτατη προδοσία των συντηρητικών ιδεωδών εκ των έσω! Βέβαια ο Χατζιδάκις -όπως κάθε ελεύθερο πνεύμα δόξα τω Μανιτού- δεν ταξινομείται έτσι απλά με δύο προκάτ χαρακτηρισμούς: δεξιός, συντηρητικός, κρυφο-αριστερός, αστός κλπ. Ο άνθρωπος τα έλεγε αυτά και ωστόσο δεν έπαυαν να του βγάζουν το καπέλο οι κοσμικές κυρίες στο Κολωνάκι.
Όσο για τον Θεοδωράκη, που χάρισε εαυτόν ανιδιοτελώς λέει στον αγώνα της Αριστεράς, θα πρότεινα να μελετήσετε λίγο καλύτερα τα βιογραφικά του, ιδίως τα όψιμα (και δεν αναφέρομαι στην κυβέρνηση Τζανετάκη), και να ξανασυζητήσουμε το ανιδιοτελώς. Δεν λέω, είναι σημαντικός μουσουργός, αλλά ο ναρκισισμός του έχει κατά καιρούς ξεπεράσει κάθε όριο και αυτός ακριβώς μερικές φορές φτάνει για να καθιστά τον Θ. το άκρως αντίθετο από το μύθο της σπουδαίας πολιτικής φυσιογνωμίας που περιβάλλει το πρόσωπό του. Μακάρι ο Θ. να είχε το 1/100 όχι της ευστροφίας αλλά της ανατρεπτικότητας ιδεών του Χ. Είναι ουσιώδης προσφορά για κάθε αγώνα η ανατρεπτική σκέψη, και είναι άδικο εν ονόματι μύθων και ταμπελών να την αξιολογούμε σαν κατώτερη από μία στράτευση.
Αν είχαμε πει ΝΑΙ, παρ'ότι εν γένει δεν θα είχε αλλάξει τίποτα στο παιχνίδι εξουσίας που παίζεται πάνω από τα κεφάλια μας, θα είχαμε προσκυνήσει το φασισμό, θα είχαμε δώσει γη και ύδωρ σε αυτή την αναίσχυντη ιδεολογία μίσους.
Με το ΟΧΙ υπερασπιστήκαμε την ελευθερία μας, την ύπαρξή μας, την αξιοπρέπειά μας ως λαός. Το όχι μας πλήγωσε σίγουρα περισσότερο, αλλά μας χάρισε ένα μυαλό λέφτερο και ατίθασο, απέναντι στη φασιστική λαίλαπα. Πέρα από κάθε συμφέρον που κρυβόταν από πίσω.
Φυσικά το κέντρο βάρους της εκτίμησης του Μάνου δεν είναι αυτή η ιδεαλιστική προσέγγιση για την ελευθερία, αλλά το γεγονός ότι εν τέλει ως χώρα και λαός είμαστε έρμαιο άλλων δυνάμεων. Και σε αυτό έχει απόλυτο δίκιο.
Προς Zaphod:
α) Η πορεία του πολέμου αλλάζει ακόμη και από μικρά πράγματα.
Δεν είναι ανάγκη να σωθούν μερικά εκαττομύρια.
Ακόμη και μια μέρα αρκεί για την αποφυγή μιας μάχης.
Αλλά πεσ'το εσυ σε μια μάνα ότι δυστυχώς ο γιός σου πέθανε γιατί τον σκότωσαν οι Γερμανοί (η οποιοσδήποτε) μια μέρα πριν λήξει ο πόλεμος.
β) Το κατά πόσο είναι συμαντικό το ηθικό σ'ένα πόλεμο, αυτό το'χοθμε και εμείς και άλλοι αποδείξει. Είναι αποφασιστικής σημασίας. Ας δώσω όμως ένα άλλο παράδειγμα σύμφωνα μ'ένα προηγούμενο σχόλιο: πιστεύει κανείς ότι αν η εθνική το 2004 δεν είχε πολύ ψηλό ηθικό υπήρχε περίπτωση να πάρουμε το κύπελο; Δε νομιζω...
γ) Αν ακόμη πιστεύεις πάντως ότι μετράνε τα νούμερα, απλά σκέψου τι θα γινότανε αν η Ιαπωνία συνθηκολογούσε 10 μέρες πιο πριν... Εκατοντάδες χιλιάδες θα ζούσανε! Και για να το πάω και λιγάκι πιο μακρυά, τι έκαναν τότε όλοι ανεξαιρέτως οι σύμμαχοι (και οι Ρώσσοι); Είπαν στην αμερική: κοπάνα τους!!!
δ) Πιστεύω ότι πρέπει να το επαναλλάβω: άσχετα με τις συνθήκες και το τι κερδίζεις τι χάνεις, την ελευθυρία σου δύσκολα αποδέχεσαι να την χάσεις. Εσένα αν σου λέγανε ότι θα ζήσεις την υπόλοιπη ζωή σου σ'ένα σπίτι big brother αλλά απ'την άλλη θα'χες τα προς το ζειν, ένα ωραίο σπιτάκι, το αμάξι σου και αρκετά λεφτά θα το'κανες; Δε νομιζω...
Ε όχι και απολιτικ ο Μάνος...
Ο ΧΑΤΖΙΔΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ:
http://www.youtube.com/watch?v=sKFt9Dtc0kE
ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΗΣ "SWEET MOVIE"
http://www.youtube.com/watch?v=QKGqlvV5zZk
Μετά τον Μάνο Χατζιδάκι και αυτή τη γενιά, τι;
Φραπέ, νεοελληνική μαγκια, ατομισμός, μωροφιλοδοξίες, αυταπάτες, κωλοφτιαγμένα, το νέο αμάξι, το καινούργιο σπίτι.
Πρωϊνάδικα, ξενυχτάδικα, γλύψιμο της κάθε εξουσίας, χειροκροτητές της κάθε ανεγκέφαλης ακροδεξιάς δικομματικής πολιτικής (χωρίς να δικαιολογώ το κκε).
Το νεοελληνικό τίποτα επιχρυσωμένο με τα ιλουστρασιόν γραφιστικά των τηλεοπτικών καναλιών και μιας ψευδεπίγραφης έκφρασης στο ιντερνετ.
Και το μεγάλο ανέκδοτο : "Είμαστε φορείς της αρχαιοελληνικής κουλτούρας" (που και νά ήταν έτσι, ούτε καν μπήκαμε στον κόπο να την εξελίξουμε".
Φτού σας βρωμοέλληνες
Και όσοι είστε περήφανοι γι' αυτό, πάρτε από δέκα (ανοιχτή παλάμη)!!!!